บางครั้งก็มีวันแบบนั้น
วันที่อยากให้ใครสักคนช่วยตบหลังเบาๆ วันที่อยากได้รับการปลอบประโลมแบบนั้น
คนอื่นทั่วไปเวลาแบบนี้ก็คงจะไปหาพ่อแม่หรือไม่ก็ออกไปพบเพื่อน
เพื่อตามหาสถานที่ที่เปรียบเสมือนบ้านพักพิงใจ
โชคดีที่สำหรับผมแล้ว ยังหลงเหลือสถานที่แบบนั้นอยู่อีกแห่งหนึ่ง
“ขอโทษที่มารบกวนดึกดื่นนะครับ พอดีผมอยากมากราบป้ายวิญญาณน่ะครับ”
ที่นี่คือวัดโบมุนซาซึ่งตั้งอยู่ในเขตอึนพย็อง
วัดของนิกายที่พระสงฆ์ทุกรูปล้วนเป็นภิกษุณี
“...อุ๊ยตาย แฮชานใช่ไหมเนี่ย”
“ใช่ครับหลวงแม่ สบายดีไหมครับ”
“แหม ไม่ได้เจอกันไม่กี่ปี เปลี่ยนไปจนจำแทบไม่ได้เลยนะ”
หลวงแม่ด็อกอุนผู้เป็นเจ้าอาวาสของที่นี่เป็นเพื่อนเก่าแก่ของยายผม
แม้จะขาดการติดต่อไปเนิ่นนานหลายปี แต่หลวงแม่ก็ยังต้อนรับผมด้วยรอยยิ้มอันสดใส
“ว้าว หลวงแม่ยังเหมือนเดิมเลยนะครับ อย่างน้อยน่าจะมีริ้วรอยเพิ่มขึ้นสักเส้นแท้ๆ”
“หึๆ ล้อเล่นไปเรื่อย”
“ไม่หรอกครับ พูดจริงๆ นี่ก็ 5 ปีแล้วใช่ไหมครับ ที่ผ่านมาผมละเลยไม่ได้แวะมากราบเลย”
“อย่าคิดมากเลย ทุกคนก็ยุ่งอยู่กับการใช้ชีวิตของตัวเองทั้งนั้นแหละ เมื่อก่อนก็ดูเป็นผู้ใหญ่อยู่แล้ว ตอนนี้กลายเป็นคุณลุงเต็มตัวไปแล้วเหรอเนี่ย”
“พอดีช่วงที่ผ่านมาผ่านเรื่องลำบากมานิดหน่อยน่ะครับ”
“ก็ดูเป็นอย่างนั้นนะ”
ครั้งสุดท้ายที่เราได้พบหน้ากันคือตอนที่ยายเสีย
หลังจากนั้นผมก็ไปคลุกคลีอยู่ในหน่วยรบพิเศษกองข่าวกรองทหารอยู่หลายปี แล้วย้ายสายงานมาอยู่ NIS จนกระทั่งถึงตอนนี้
ตามหลักพุทธศาสนาที่ละทิ้งทางโลกมาบำเพ็ญเพียร ย่อมไม่ควรยึดติดกับสายสัมพันธ์ แต่ถึงอย่างนั้นสำหรับผมแล้ว ท่านก็เป็นคนที่ผมเคารพรักรองลงมาจากยาย
“ไม่มีเรื่องอะไรใช่ไหมครับ”
“ฉันก็เหมือนเดิมทุกวันนั่นแหละ จะมีเรื่องอะไรได้ล่ะ”
“โล่งอกไปทีครับ”
“แล้วเธอล่ะ ไม่มีเรื่องอะไรใช่ไหม”
“ผมก็เรื่อยๆ ครับ ไม่มีเรื่องอะไรหรอก”
“ดีแล้วล่ะ โบราณว่าไว้ว่ามีพบก็ต้องมีพราก มีจากก็ย่อมมีเจอ... พอได้เห็นหน้าที่น่าคิดถึงแบบนี้แวะมาหาก็ทำให้หัวใจเต้นระรัวขึ้นมาเลยนะ”
“ถ้าอย่างนั้นการบำเพ็ญเพียรยังไม่ก้าวหน้าเท่าไรหรือเปล่าครับเนี่ย”
“หึๆ เจ้านี่หนิ”
ท่านยิ้มอย่างเมตตาพลางตบไหล่ผมเบาๆ
จากนั้นก็พาผมเดินไปเปิดประตูห้องเล็กๆ ที่อยู่มุมหนึ่งของวัดอย่างเป็นธรรมชาติ
“มาไหว้ยายใช่ไหมล่ะ เข้าไปข้างในก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะยกชาร้อนๆ มาให้”
“นอกจากชาแล้วไม่มีข้าวเหรอครับ ผมยังไม่ได้กินข้าวเลย”
“ไปทำอะไรข้างนอกมาถึงได้อดมื้อกินมื้อแบบนี้กันหืม”
“แน่นอนว่าตั้งใจอดข้าวไส้กิ่วมาเพื่อขอกินข้าววัดอยู่แล้วสิครับ”
“เฮ้อ จริงๆ เลย คารมยังดีเหมือนเดิมนะ เอาเถอะ รอประเดี๋ยวนะ”
“ขอบคุณครับ ขอรบกวนด้วยนะครับ”
“รบกวนอะไรกันเล่า”
แม้จะเป็นห้องที่แคบและมีกลิ่นอับ แต่ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา แค่ได้มาที่นี่ ใจผมก็รู้สึกสงบสุขขึ้นมาอย่างน่าประหลาดแล้ว
ป้ายวิญญาณนับไม่ถ้วนที่เก็บรักษาไว้ในวัดเรียงซ้อนกันเป็นชั้นๆ ราวกับกระเบื้องหลังคาบ้านฮันอกอยู่ตรงมุมห้องหนึ่ง
ในบรรดาป้ายวิญญาณมากมายเหล่านั้น มีของยายผมรวมอยู่ด้วยอันหนึ่ง
ผมนั่งแหมะลงบนพื้นที่อบอวลไปด้วยไอเย็นเยียบ แล้วจ้องมองป้ายวิญญาณของยายตาไม่กะพริบ
“ยายครับ ผมมาแล้วนะ”
ยายของผมเป็นมูดัง
ผมจำไม่ค่อยได้แล้วว่ายายบูชาเทพองค์ไหน แต่ภาพของยายในความทรงจำมักจะห้าวหาญและสง่าผ่าเผยราวกับแม่ทัพอยู่เสมอ
ด้วยเหตุนั้น ในช่วงเวลาที่เติบโตมาภายใต้การเลี้ยงดูของยายที่เป็นมูดัง ผมจึงมีชีวิตวัยเด็กที่ภาคภูมิใจโดยไม่ต้องอิจฉาใคร
“ทำไมถึงไม่ยอมมาเข้าฝันผมบ้างเลยสักครั้งนะ... ตั้งใจจะให้ผมถ่อมาหาเองแบบนี้เหรอครับ มาหาบ้างสิครับ มาตีหลังผมสักทีแล้วบอกว่าอย่าเอาตัวเองเดินเข้าไปในที่อันตรายแบบนั้นอีกเลย”
ในตอนที่ผมเพิ่งได้ประดับยศร้อยโท ยายก็จากโลกนี้ไปอย่างกะทันหันด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์
อาจเป็นเพราะอย่างนั้นหรือเปล่านะ
ประจวบเหมาะกับที่ผู้บังคับบัญชายื่นข้อเสนอหนึ่งมาให้ ตอนนั้นผมจึงรับข้อเสนอนั้นไปด้วยอารมณ์ชั่ววูบ แล้วก้าวเท้าเข้าสู่กระบวนการคัดเลือกของหน่วยรบพิเศษกองข่าวกรองทหาร
“แต่ว่านะยาย รู้ไหมครับว่าเกิดอะไรขึ้นกับผมบ้าง ยายคงไม่ได้ร่ายมนตร์อะไรไว้เพื่อให้ผมอยู่ยงไปถึงร้อยปีหรอกใช่ไหมครับเนี่ย ที่ผ่านมาผมนึกว่ายายพูดเล่นมาตลอดเสียอีก... แต่ถึงอย่างนั้น ร้อยปีมันก็ยาวนานเกินไปหน่อยหรือเปล่าครับ”
หลังจากนั้นตลอดหลายปี ผมก็เอาแต่เลือกอาสาไปปฏิบัติภารกิจอันตรายและพื้นที่ทุรกันดารที่ใครๆ ต่างพากันปฏิเสธ และตอนนี้ก็ถึงขั้นเปลี่ยนสายงานมาเป็นสายลับเงาของ NIS แล้วด้วย
พูดกันตามตรง ตอนนั้นต่อให้ต้องตายผมก็อยากจะไปพบยายให้ได้
ในตอนนี้ที่รู้แล้วว่าไม่มีทางทำแบบนั้นได้ ผมถึงเพิ่งจะรวบรวมความรู้สึกจนพร้อมมาเยี่ยมยายถึงที่นี่ได้ในที่สุด
เวลาค่อยๆ กลายเป็นยารักษาแผลใจ จนกระทั่งผมก้าวมาถึงจุดนี้ได้ทีละก้าว
“ช่างเถอะครับ ผมก็แค่บ่นเพ้อเจ้อไปเรื่อย ช่วงนี้ผมใช้ชีวิตอย่างสนุกสนานดี ยายไม่ต้องเป็นห่วงมากไปหรอกครับ”
ยายมักจะพูดเสมอว่า
คนที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป
แกน่ะจะต้องมีชีวิตอยู่ไปถึงร้อยปีได้อย่างสบายๆ แน่นอน
คำทำนายของยายผมไม่เคยพลาดเลยแม้แต่ครั้งเดียว
ถ้าอย่างนั้นแล้ว จะให้ทำอย่างไรได้ล่ะ
“ไม่ได้เห็นหน้าหลานชายคนนี้นานเลย ดีใจใช่ไหมครับ ครั้งหน้าผมก็จะมีชีวิตรอดกลับมาหาใหม่อย่างปลอดภัยแน่นอน”
ถ้าตายไม่ได้
ก็มีแต่ต้องอยู่ต่อไปเท่านั้น
ตั้งแต่เด็กๆ ทุกครั้งที่ตามยายตระเวนไปตามที่ต่างๆ ผมมักจะได้กินข้าวก้นบาตรของวัดนี้อยู่บ่อยครั้ง
ได้ยินว่าไม่ได้ใส่ผงชูรสเลยสักนิด แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้กลมกล่อมติดลิ้นขนาดนี้
ด้วยเหตุนี้ ผมจึงชอบอาหารวัดมากจริงๆ
ง่ำๆ
“ไม่ได้กินเสียนาน อร่อยจริงๆ เลยครับ”
“อย่างนั้นเหรอ พอมาดูตอนนี้ เนื้อแก้มที่เคยเต่งตึงในวัยเด็กหายไปหมดเกลี้ยงเลยนะ กินเยอะๆ แล้วเพิ่มน้ำหนักหน่อยเถอะ”
ข้าวโอ๊ตอุ่นๆ ที่มีควันลอยกรุ่น ยำผักป่า และซุปเต้าเจี้ยวรสชาติกลมกล่อมพอดีคำ
หลวงแม่ด็อกอุนยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นผมยัดข้าวเข้าปากจนแก้มตุ่ย
“ก่อนจะขาดการติดต่อไป ฉันได้ยินมาว่าเธอเป็นทหาร ตอนนี้ยังเป็นอยู่หรือเปล่า”
“เปล่าครับ ผมปลดประจำการแล้ว ตอนนี้ทำงานอยู่ที่บริษัทการค้า อยู่ต่างประเทศมาตลอด เพิ่งจะได้กลับมานี่เองครับ”
“อย่างนั้นเหรอ ที่ผ่านมาไปอยู่ที่ไหนมาล่ะ ไม่ใช่ที่อันตรายใช่ไหม”
“หลายปีมานี้อยู่รัสเซียครับ ส่วนตอนนี้อยู่จีน”
“พุทโธ่เอ๋ย คงจะลำบากน่าดูเลยสินะที่ต้องไปตกระกำลำบากในต่างแดนแบบนั้น”
ปลดประจำการจากกองทัพแล้วเข้าทำงานในบริษัทการค้าเนี่ยนะ
นั่นมันเส้นทางย้ายสายงานยอดฮิตของพวก NIS ที่ใครได้ฟังก็คงสะกิดใจสงสัยขึ้นมาทันทีแท้ๆ
ทว่าหลวงแม่ด็อกอุนผู้ไม่ประสีประสาต่อเรื่องราวทางโลกของเรา
ท่านกลับพยักหน้าอย่างซื่อบริสุทธิ์โดยไม่มีความระแวงสงสัยในคำโกหกหน้าตายของผมแม้แต่น้อย
“ช่วงนี้ผมไม่มีที่ไป ขอพักอยู่ที่นี่สักสองสามวันได้ไหมครับ”
“ได้สิ ห้องหับน่ะมีให้พักเหลือเฟืออยู่แล้ว แต่พอถึงตอนกลางวันพวกผู้ปฏิบัติธรรมจะเดินเข้าออกกันขวักไขว่ เธออาจจะรู้สึกวุ่นวายเอาก็ได้นะ”
“ไม่เป็นไรครับ ยังไงพอพระอาทิตย์ขึ้นผมก็ต้องออกไปตระเวนทำธุระข้างนอกอยู่แล้ว”
“เอาเถอะ ตามนั้นแล้วกัน”
“ถ้ามีงานอะไรให้ทำก็เรียกใช้ได้สบายๆ เลยนะครับ ต้องตอบแทนค่าข้าวสักหน่อย”
“กำลังคิดอยู่พอดีว่าจะเอากระเบื้องที่ญาติโยมเขียนคำอธิษฐานขึ้นไปมุงหลังคาพระอุโบสถใหม่ พรุ่งนี้ช่วยแค่งานนั้นหน่อยจะได้ไหมล่ะ”
“แน่นอนครับ”
พอผมกวาดข้าวและกับข้าวบนโต๊ะจนเกลี้ยงเกลาไม่เหลือสักเม็ด หลวงแม่ด็อกอุนก็แย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน
“ถ้ายายของเธอได้เห็นท่าทางองอาจผึ่งผายของเธอในตอนนี้ คงจะดีใจมากทีเดียว”
“ฮะๆ ยายอาจจะตกใจจนอกแตกตายเลยก็ได้นะครับ”
“อย่างนั้นเหรอ ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ”
“ความลับครับ”
ทั้งเอาตัวเข้ารับห่ากระสุนหน้าตาเฉย ทั้งโดนระเบิดอัดเข้าเต็มร่าง
หากยายได้เห็นผมไปทำเรื่องพิเรนทร์สารพัดตลอดช่วงสองสามวันมานี้ อกคงระเบิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าไปนานแล้วแน่ๆ
ผมหัวเราะเก้อๆ แล้วสงบปากสงบคำไว้
“คืนนี้ผมนอนห้องนี้ได้เลยใช่ไหมครับ”
“ได้สิ พักผ่อนให้สบายเถอะนะ”
เพราะไม่ได้กินข้าวก้นบาตรมาเสียนานหรืออย่างไรกันนะ
คืนนี้ความง่วงงุนถึงได้ถาโถมเข้ามามากเป็นพิเศษ
“ฟี้...”
หลังจากหลับเต็มอิ่มจนตื่นมารับวันใหม่ในตอนนี้
“หลวงแม่คะ! หนูเขียนคำอธิษฐานเสร็จแล้วค่ะ!”
“แหม อย่างนั้นเหรอจ๊ะ เขียนเรียบร้อยดีแล้วใช่ไหม”
“ค่ะ!”
ลานวัดเริ่มคึกคักวุ่นวายตั้งแต่เช้าตรู่ตามที่หลวงแม่บอกไว้จริงๆ
อาจเพราะใกล้จะถึงวันเด็กแล้วด้วยกระมัง
ญาติโยมที่พาลูกเด็กเล็กแดงมาเขียนคำอธิษฐานจึงมีมากเป็นพิเศษ
ขอให้คนในครอบครัวสุขภาพแข็งแรง ขอให้สอบเข้ามหาวิทยาลัยและสอบราชการผ่าน ขอให้ธุรกิจเจริญรุ่งเรือง
คำอธิษฐานอันแรงกล้าของผู้คนถูกบรรจงเขียนลงบนแผ่นกระเบื้องบางๆ แต่ละแผ่น
“อุ๊ย คุณพระช่วย! พ่อหนุ่มคนนั้นทำแบบนั้นเดี๋ยวก็ตกลงมาหรอก!”
“พุทโธ่ หลวงแม่! ตรง ตรงนั้นน่ะ... มะ-ไม่เอาบันไดไปพาดไว้ให้หน่อยเหรอคะ”
ท่ามกลางลานวัดที่อบอวลไปด้วยกลิ่นธูปจางๆ ผมพับแขนเสื้อขึ้นแล้วปีนขึ้นไปบนหลังคาพระอุโบสถ
หลังจากยัดกระเบื้องหนักอึ้งใส่เป้สะพายหลังจนเต็มปรี่ ผมก็ปีนเสาท่อนซุงขึ้นไปโดยไม่ใช้บันไดเลยสักนิด ก่อนจะก้าวย่างฉับๆ ไปบนชายคา
“ปล่อยเขาไปเถอะโยม เรื่องความแข็งแรงล่ะก็เป็นจุดขายเดียวของเจ้านั่นเลยล่ะ สงสัยเนื้อตัวคงคันยิบๆ จนทนอยู่เฉยไม่ไหว มีโอกาสแบบนี้ก็ต้องใช้งานให้คุ้มสิ จริงไหมล่ะ”
“โถ่เอ๋ย โถ...”
“ตายจริง ดูเขาวิ่งเหาะไปมาบนหลังคานั่นสิ”
ลานวัดด้านล่างถึงได้เกิดความโกลาหลขึ้นยกใหญ่
ขณะที่ผมกระโดดข้ามไปมาระหว่างหลังคาได้อย่างสบายๆ โดยไม่ต้องพึ่งพาบันไดสักอัน คนที่แหงนหน้ามองมาจากข้างล่างกลับยืนกระสับกระส่ายด้วยความหวาดเสียวจนเท้าไม่ติดพื้น
“พ่อหนุ่ม! ระวังหน่อย ระวัง! เดินเข้ามาข้างในหน่อยสิ!”
“คร้าบ ไม่เป็นไรหรอกคร้าบ”
ผมทิ้งเสียงร้องด้วยความกังวลที่ดังระงมจากด้านล่างไว้เบื้องหลัง แล้วบรรจงวางแผ่นกระเบื้องลงบนช่องว่างทีละแผ่นอย่างเป็นระเบียบ
หลังจากสอดกระเบื้องแผ่นสุดท้ายเข้าไปในช่องว่างใต้ชายคาอย่างแน่นหนาและประณีตแล้ว
“ฟู่!”
เพียงเท่านี้ งานซ่อมแซมหลังคากระเบื้องขอพรก็เสร็จสิ้นลงอย่างเรียบร้อย
ผมปัดมือไปมาพลางก้มมองลงไปใต้หลังคา
มันเป็นระดับความสูงที่หากจะเอ่ยปากวานให้ใครช่วยไปเอาบันไดมาให้ก็คงจะดูยุ่งยากเกินไปหน่อย
“พ่อหนุ่ม! รอเดี๋ยวเดียวนะ! เดี๋ยวป้าไปเอาบันไดมาให้!”
“ไม่ต้องครับ! ไม่เป็นไร ฮึบ!”
ผมสปริงข้อเท้าเบาๆ ที่ริมชายคา ก่อนจะทิ้งตัวลงสู่ความว่างเปล่าอย่างไม่ลังเล
ฟึ่บ!
“กรี๊ดดดดด!”
“พุทโธ่ คุณพระช่วย!”
ยังไม่ทันที่เสียงกรีดร้องจะดังก้องทั่วลานวัด ตึง
“เอาละ เสร็จเรียบร้อยแล้วครับ”
ผมลงสู่พื้นอย่างนุ่มนวลพลางทำให้ฝุ่นดินฟุ้งกระจายขึ้นมาเล็กน้อย
เมื่อคนที่กระโดดลงมาจากความสูงระดับตึกอพาร์ตเมนต์สามชั้นอย่างผมยืดหลังตรงได้หน้าตาเฉย ผู้คนที่เคยกรีดร้องก็พากันอ้าปากค้างราวกับเห็นผี
และเพราะพฤติกรรมสุดหวาดเสียวนั้น วันนั้นผมเลยกลายเป็นซูเปอร์สตาร์ประจำวัดไปโดยปริยาย
“เจ้าเด็กนี่! ทำเอาคนอื่นเขาตกอกตกใจกันหมดแล้วเห็นไหม!”
“โอ๊ย! โอ๊ย!”
เพียะๆ!
ถึงกระนั้นผมก็ต้องแกล้งทำเป็นร้องโอดครวญให้กับการฟาดหลังแบบเน้นๆ ของหลวงแม่ด็อกอุนที่ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อตามไปด้วย
“โธ่ พ่อหนุ่ม เมื่อกี้ทำเอาหัวใจจะวายแหนะ”
“เอ้า ดื่มชิกฮเยเย็นๆ ให้ชื่นใจหน่อยนะ”
“ขอบคุณครับ นี่ยังไม่ทันจะเข้าหน้าร้อนจริงๆ เลยแต่อากาศก็เริ่มร้อนแล้วนะครับเนี่ย”
“งั้นเหรอจ๊ะ? แต่พูดอย่างนั้นดูไม่เห็นจะมีเหงื่อออกสักหยดเลยนี่นา?”
“ผมเป็นพวกชอบสำออยน่ะครับ”
“แหม ขี้เล่นจริงเชียว โฮะๆ”
หลังจากนั้นผมก็นั่งกินแตงไทยกับมะเขือเทศที่ถูกยกมาเสิร์ฟเป็นของว่างแก้หิวพลางผึ่งแดดสบายอารมณ์อยู่ใต้ชายคา
ผมยกชิกฮเยที่ได้รับมาดื่มรวดเดียวจนหมด
เกล็ดน้ำแข็งที่ลอยอยู่อย่างประปรายทำให้รู้สึกเย็นสดชื่นจับใจ
แต่ระหว่างนั้น ไม่รู้ทำไมบรรดาคุณป้าอุบาสิกาถึงได้พากันกรูเข้ามาล้อมรอบตัวผมไว้
“ว่าแต่พ่อหนุ่มอายุเท่าไรแล้วล่ะ?”
“ผมเหรอครับ? ตอนนี้สามสิบแล้วครับ”
“ตายจริง ยังหนุ่มยังแน่นแท้ๆ เมื่อกี้หลวงแม่แนะนำว่าพ่อหนุ่มเป็นเหมือนหลานชาย เป็นญาติกันจริงๆ หรือเปล่าจ๊ะ?”
“ไม่ใช่หรอกครับ ไม่ใช่ครอบครัวแท้ๆ หรอก หลวงแม่กับยายของผมท่านเป็นเพื่อนกันน่ะครับ”
“อย่างนั้นเองเหรอ หน่วยก้านดีแถมคล่องแคล่วว่องไวขนาดนี้ทำงานอะไรอยู่ล่ะ?”
“ทำงานบริษัทการค้าน่ะครับ ไปประจำอยู่ต่างประเทศเสียนาน เพิ่งจะได้พักร้อนกลับมาช่วงนี้นี่เองครับ”
“ตายจริง ดีจังเลย มีแฟนหรือยังจ๊ะ? ถ้ายังไม่มีป้าอยากจะแนะนำลูกสาวให้รู้จักสักหน่อย ลูกสาวป้าเป็นครูโรงเรียนอนุบาลอยู่ตรงหน้านี้เอง เรียบร้อยน่ารักเชียวล่ะ?”
“ฮะๆๆ...”
บรรยากาศบ้านญาติในวันเทศกาลคงเป็นแบบนี้สินะ?
การถูกซักไซ้ไล่เลียงประวัติส่วนตัวจากรอบทิศทำเอาผมเหงื่อตกอย่างบอกไม่ถูก
ผมหัวเราะเจื่อนๆ กลบเกลื่อนคำถามที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน พร้อมกับรีบยัดแตงไทยตรงหน้าเข้าปากให้หมดโดยไว
อุ๊บๆ
“กินเก่งจังเลยนะ ให้ป้าหั่นเพิ่มให้อีกไหม?”
“ไม่ครับ ไม่เป็นไรครับ พอดีผมมีธุระข้างนอกต้องรีบไปน่ะครับ ถ้ามีโอกาสคราวหน้าค่อยเจอกันใหม่นะครับ”
“เดี๋ยวสิพ่อหนุ่ม รอก่อน! ดูรูปลูกสาวป้าก่อนสิ! สวยจริงๆ นะจะบอกให้!”
“พอดีผมต้องรีบไปทำธุระ คะ-คราวหน้าแล้วกันนะครับ...”
“จะไปไหนเล่า! ไปไม่ได้นะ! ลองไปเจอลูกสาวป้าดูก่อนสิ!”
“อ๊ากกก”
และแล้วหลังจากดิ้นรนหลุดพ้นจากวงล้อมของบรรดาคุณป้าที่พากันยึดขากางเกงไว้แน่นจนหนีออกมาพ้นเขตวัดได้ในที่สุด
ผมก็คิดว่าคงต้องไปเดินเลียบเขาขนาดย่อมด้านหลังเพื่อพักหายใจหายคอสักหน่อยแล้ว
“เฮ้อ ไม่รู้ทำไมช่วงนี้ใครๆ ถึงได้ขยันจับคู่ให้ไปดูตัวกันนักนะ”
ในตอนที่ผมเดินพ้นทางเข้าวัดแล้วก้าวลงสู่ถนนลาดยางอันเงียบสงบไร้ผู้คนนั่นเอง
“หือ?”
ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างสะกิดให้สายตาของผมเหลือบมองไปโดยไม่รู้ตัว
รถเก๋งซีดานสีดำจอดนิ่งอยู่ริมทางตรงใต้ร่มเงาไม้ไม่ไกลจากวัด
มีชายคนหนึ่งกำลังนั่งหย่อนก้นอยู่บนกระโปรงหน้ารถ
ไม่รู้ด้วยเหตุผลกลใด เขาถึงได้ส่งยิ้มบางๆ มาทางผม
“ขอประทานโทษนะครับ คุณคือเจ้าหน้าที่คังแฮชานใช่ไหมครับ?”
“...”
เมื่อได้ยินคำทักทายที่สุภาพเป็นอย่างยิ่ง ผมก็กวาดสายตาสำรวจรอบข้างอย่างรวดเร็ว
บริเวณใกล้เคียงไม่มีวี่แววของเด็กวัดหรือพุทธศาสนิกชนของวัดโบมุนซาอยู่เลย
‘หมอนี่เป็นใคร เดี๋ยวมีดของผมคงให้คำตอบเอง’
ทันทีที่ประเมินสถานการณ์เสร็จสิ้น ผมก็ยกมือขวาขึ้นมาเกาเอวอย่างเป็นธรรมชาติ
และในจังหวะที่ผมคว้าด้ามมีดซึ่งซ่อนไว้ข้างหลังกางเกงได้อย่างรวดเร็วนั้นเอง
“ดะ-เดี๋ยวก่อนครับ! ขะ-ขอโทษด้วยนะครับถ้าทำให้ตกใจ แต่ผมไม่ใช่คนน่าสงสัยหรอกครับ!”
ชายคนนั้นสะดุ้งตกใจกับปฏิกิริยาอันฉับไวของผม จึงรีบยกมือเปล่าทั้งสองข้างขึ้นมาให้เห็นทันที
จากนั้นเขาก็ค่อยๆ ขยับตัวอย่างระมัดระวังเพื่อแหวกสาบเสื้อเชิ้ตด้านในออก
เผยให้เห็นบัตรข้าราชการที่คล้องอยู่กับสายคล้องคอแวบหนึ่ง
“ผมทำงานที่เดียวกับเจ้าหน้าที่นั่นแหละครับ”
“...”
เมื่อผมละมือออกจากบั้นเอว ชายคนนั้นก็ส่ายหน้าทึ่งๆ และหัวเราะแห้งๆ ออกมา
แล้วเขาก็เอื้อมมือไปเปิดประตูรถซีดานเบาๆ
“ไม่ทราบว่าชอบดื่มเหล้าตอนกลางวันไหมครับ? ผมว่าเวลานี้เหมาะแก่การจิบสักแก้วพอดีเลยนะ...”
คนที่ทำงานที่เดียวกับผม
‘คนจากฝ่ายในประเทศรู้เรื่องของผมแล้วตามมาถึงที่นี่ได้ยังไงกัน?’
เพียงแค่ความจริงข้อนี้ข้อเดียว ก็มีเรื่องที่ผมต้องไปตรวจสอบเป็นการส่วนตัวอยู่หลายเรื่องแล้ว
กำลังโหลดความเห็น...