คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

NIS สายลับเงากายวัชระ ตอนที่ 32

ตอน 32

ชายคนนั้นขับรถมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารญี่ปุ่นแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ชานเมืองเขตอึนพย็อง

มันเป็นสถานที่ที่หรูหราอย่างยิ่ง มีห้องส่วนตัวเรียงรายทอดไปตามทางเดิน

“เมื่อกี้ เล่นเอา เฮ้อ... ตกใจหมดเลยจริงๆ ครับ”

ทันทีที่นั่งลง จานปลาดิบอันวิจิตรตระการตาก็ถูกยกมาวางตรงหน้าของแต่ละคน

ขณะที่ผมกำลังคีบท้องปลาแซลมอนมันวับเคี้ยวหงุบหงับ ชายคนนั้นก็หัวเราะเบาๆ พลางยกขวดเหล้าขึ้นมา

“จู่ๆ เจ้าหน้าที่ก็ควานมือไปที่เอวแบบนั้น ผมก็นึกกลัวในใจไปเองว่าจะโดนยิงเข้าให้หรือเปล่า”

“อาฮะ”

เมื่อผมยื่นจอกออกไป เขาก็รินสาเกใสลงมาเป็นสาย

ถึงจะไม่รู้ว่าเป็นเหล้าอะไร แต่กลิ่นหอมกรุ่นก็บอกได้ทันทีว่าเป็นเหล้าราคาแพง

“ปืนอะไรกัน พูดเล่นไปได้ พกปืนขึ้นเครื่องบินไม่ได้สักหน่อยนี่ครับ”

“นั่นสิครับ สมองผมก็รู้อยู่หรอก แต่พอเห็นสายตาของเจ้าหน้าที่แล้ว ร่างกายมันตอบสนองไปเอง ทั้งที่ในเกาหลีไม่มีทางอนุญาตให้พกปืนแท้ๆ...”

“ก็นั่นน่ะสิครับ ผมถึงได้พกแต่มีด เผื่อไว้ก่อน”

“...ครับ?”

“อันนี้ไม่ต้องมีใบอนุญาตพกพาอาวุธมีดด้วย”

ผมชักมีดสั้นทหารเล่มโตออกจากเอวทันที

เมื่อเห็นเช่นนั้น ไหล่ของชายคนนั้นก็กระตุกวูบ

“เหน็บไว้ที่เอวมันไม่ค่อยสะดุดตา แถมเวลาจำเป็นก็แค่ จึ้ก ง่ายๆ”

“...”

เมื่อผมใช้มีดที่ชักออกมาแทงลมเบาๆ สองสามครั้ง ใบหน้าของเขาก็กระตุกเกร็งด้วยความกระอักกระอ่วน

“เข้าใจหน่อยเถอะครับ อยู่ต่างแดนถ้ามีคนน่าสงสัยโผล่มาหาจู่ๆ กฎการเอาชีวิตรอดขั้นพื้นฐานคือต้องชักอาวุธออกมาก่อน ถ้าเริ่มรู้สึกตงิดๆ ส่วนใหญ่ก็มักจะเป็นมือสังหารทั้งนั้นแหละครับ”

“อา ฮ่าๆ นั่นสินะครับ... เจ้าหน้าที่สายงานต่างประเทศต้องใช้ชีวิตอยู่กับความตึงเครียดตลอดเวลา เจอทีไรก็รู้สึกว่าคงลำบากกันน่าดูเลยครับ”

แม้จะสังกัด NIS เหมือนกัน แต่เจ้าหน้าที่ฝ่ายในประเทศส่วนใหญ่ก็ง่วนอยู่กับงานเอกสาร การจับตาดูบริษัทในประเทศ หรือไม่ก็ปฏิบัติการทางการเมือง

ในสายตาของพวกเขา สายลับเงาฝ่ายต่างประเทศอย่างพวกเราคงดูเหมือนคนบ้าที่สติหลุดไปไม่กี่เส้นหรือเปล่านะ

“อันที่จริง เรื่องที่ผมอยากคุยกับเจ้าหน้าที่ในวันนี้ก็เกี่ยวกับจุดนั้นแหละครับ เจ้าหน้าที่ครับ สนใจย้ายมาอยู่ฝ่ายในประเทศของเราในโอกาสนี้ดูไหมครับ”

“ฝ่ายในประเทศตรงไหนเหรอครับ”

“ก่อนจะอธิบายรายละเอียด ขอแนะนำตัวอีกครั้งนะครับ ผมชื่อคิมโดฮยอน เป็นหัวหน้าทีมข้อมูลพิเศษ สำนักข่าวกรองในประเทศครับ”

ในที่สุดอีกฝ่ายก็เปิดประเด็นเข้าเรื่องอย่างเป็นธรรมชาติ

ชายคนนั้น หรือก็คือหัวหน้าทีมคิมโดฮยอน ยื่นนามบัตรใบหนึ่งที่หยิบออกมาจากอกเสื้อ

[บริษัทเซชินเทรดดิ้ง]

[เชี่ยวชาญการจัดจำหน่ายปะเก็นยางสำหรับงานอุตสาหกรรม]

[คิมโดฮยอน พนักงานอาวุโส]

แน่นอนว่าบนนามบัตรไม่มีข้อมูลใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับ NIS ระบุไว้เลย

เป็นนามบัตรที่ใช้เพื่ออำพรางตัวในฐานะพนักงานบริษัทการค้าธรรมดา ข้อมูลที่หาได้จากตรงนี้จึงมีแค่ชื่อกับเบอร์โทรศัพท์เท่านั้น

สิ่งสำคัญจริงๆ คือการแนะนำตัวที่ออกมาจากปากของเขาต่างหาก

ทีมข้อมูลพิเศษ สำนักข่าวกรองในประเทศ

แค่ได้ยินชื่อก็เดาไม่ออกเลยสักนิดว่าทำหน้าที่อะไรกันแน่

“ว่าแต่หัวหน้าทีมครับ ผมมีเรื่องอยากถามสักข้อหนึ่ง”

“เรื่องอะไรเหรอครับ”

“คุณตามหาผมเจอได้ยังไงครับ วัดนั่นไม่ได้ลงทะเบียนเป็นที่พักอาศัยของผมด้วยซ้ำ”

พูดตามตรง สถานการณ์ที่จู่ๆ โผล่มาแล้วยื่นนามบัตรใส่หน้าแบบนี้ไม่ได้น่าอภิรมย์สักเท่าไรเลย

เพราะการที่เส้นทางการเคลื่อนไหวของสายลับเงาฝ่ายต่างประเทศจะถูกเปิดเผยง่ายดายขนาดนี้ ตามหลักเหตุผลแล้วมันเป็นเรื่องที่ยากจะทำใจยอมรับได้จริงๆ

ความจริงที่ว่าผมสังกัด NIS ตามหลักแล้วถ้าไม่ใช่ผู้อำนวยการ NIS รองผู้อำนวยการคนที่ 1 หรือหัวหน้าทีมชเวมินชิกที่เป็นผู้บังคับบัญชาโดยตรง ก็ไม่มีทางที่ใครจะรู้ได้เลย

แต่เจ้าหน้าที่จากฝ่ายอื่นกลับระบุตำแหน่งของผมได้อย่างแม่นยำ แถมยังถ่อมาหาด้วยตัวเองเนี่ยนะ?

“หึๆ ทุกอย่างมันมีวิธีของมันครับ”

ดูท่าคงไม่คิดจะตอบออกมาง่ายๆ สินะ

เมื่อเห็นเขายิ้มกลบเกลื่อนอย่างเจ้าเล่ห์ ผมจึงได้แต่กระดกเหล้าที่เหลือเข้าปากเงียบๆ

“ช่วงนี้ข่าวลือเกี่ยวกับคุณเจ้าหน้าที่หนาหูมากเลยนะครับ ผลงานชิ้นโบแดงช่วงหลังมานี้ของฝ่ายต่างประเทศล้วนสำเร็จลุล่วงด้วยน้ำมือของคุณเจ้าหน้าที่ทั้งสิ้น เรื่องนี้ตั้งแต่ระดับล่างสุดของ NIS ไปจนถึงท่านผู้อำนวยการ NIS คงไม่มีใครไม่รู้หรอกครับ”

“เขินเลยนะครับเนี่ย ผมแค่โชคดีเฉยๆ ครับ”

“พูดตามตรง ตอนแรกพวกเราก็คิดแบบนั้นเหมือนกันครับ พูดคุยกันว่า เหอะ ต่อให้เก่งแค่ไหนมันก็แค่โชคดีสุดๆ ไม่ใช่หรือไง แต่ตั้งแต่สองวันก่อน บรรยากาศมันเปลี่ยนไปคนละเรื่องเลยครับ”

สองวันก่อน

ช่วงเวลาเดียวกับที่มีข่าวลือเพิ่มเติมแพร่ออกไปว่าผมสังหารหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือไปเป็นจำนวนมาก

“บอกตามตรงว่ารู้สึกเหมือนโดนตีแสกหน้าเลยละครับ เพราะเรื่องนั้นมันอยู่นอกเหนือขอบเขตที่จะอธิบายได้ด้วยคำว่าโชคช่วยแล้ว”

“ชมเกินไปแล้วครับ”

“ไม่หรอกครับ ไม่ได้เกินจริงเลยสักนิด”

ไม่ว่าชายคนนั้นจะเอ่ยปากชมอย่างออกรสออกชาติแค่ไหน พุงปลาตาเดียวที่เปล่งประกายแวววาวก็ถูกผมคีบส่งเข้าปากอย่างไม่ขาดสาย

หัวหน้าทีมคิมโดฮยอนจ้องมองผมด้วยแววตาเป็นประกาย

“เพราะอย่างนั้น ด้วยความรู้สึกเสียดายจากใจจริง ผมถึงได้เดินทางมาหาด้วยตัวเองแบบนี้ไงครับ เพราะรู้สึกว่าคุณเจ้าหน้าที่กำลังเอาความสามารถอันล้ำค่านั้นไปทิ้งขว้างในสถานที่ที่อันตรายเกินไป”

สิ่งที่เขาต้องการจะสื่อสุดท้ายแล้วก็มีแค่เรื่องเดียว

ย้ายมาฝ่ายในประเทศสิ

อย่าเอาชีวิตไปทิ้งในที่อันตรายแบบนั้นเลย มาทำงานสบายๆ ในที่ปลอดภัยกับพวกเราดีกว่า

ผมใช้ตะเกียบคีบซาชิมิปลาซันมะชิ้นบางขึ้นมาหนึ่งชิ้น

“ถ้าไปอยู่ฝ่ายในประเทศแล้วมีข้อดียังไงบ้างครับ”

แววตาของชายคนนั้นเปลี่ยนไปทันควันราวกับรอคอยคำถามนี้อยู่แล้ว

“ถ้าตัดเรื่องอื่นออกไปให้หมด อย่างแรกเลยผมคงไม่พูดถึงเรื่องงบกิจกรรมพิเศษไม่ได้ครับ”

“งบกิจกรรมพิเศษเหรอครับ”

ผมเผลอถามย้อนกลับไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

เพราะในหมู่สายลับเงาของฝ่ายต่างประเทศ งบกิจกรรมพิเศษมันก็ไม่ต่างอะไรกับภาพลวงตา

ไม่รู้ว่าแอบยักยอกงบประมาณไปไว้ที่ไหนกันหมด ไอ้สิ่งที่เรียกว่างบกิจกรรมพิเศษนั่น ผมไม่เคยแม้แต่จะได้เห็นหน้าค่าตามันด้วยซ้ำ

‘ถ้าคิดว่าเงินหมดไปกับการสร้างเซฟเฮาส์กับรูกระต่ายก็คงพอเข้าใจได้อยู่หรอก แต่ฝ่ายในประเทศมันจะต่างกันสักแค่ไหนเชียว’

ขณะที่ผมเผลอเดาะลิ้นด้วยความไม่สบอารมณ์ หัวหน้าทีมคิมโดฮยอนก็ยืดอกขึ้นด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ

“ถ้าคุณเจ้าหน้าที่ย้ายมาฝ่ายในประเทศ เราจะมอบบัตรงบกิจกรรมพิเศษที่รูดใช้ได้ตามใจชอบโดยไม่ต้องมีใบเสร็จหรือหลักฐานใดๆ ให้ครับ แต่ละคนรูดได้เดือนละหนึ่งล้านวอน แค่ถอนเงินสดไม่ได้เท่านั้น นอกนั้นก็แทบไม่ต่างจากเงินเดือนพื้นฐานเลยครับ”

“โอ้”

“และขึ้นอยู่กับหน้าที่หรือตำแหน่งของตัวเอง งบอาจจะจัดสรรให้ถึงห้าล้านวอน หรือมากกว่านั้นโดยไม่มีการซักไซ้ไล่เลียงเลยด้วยซ้ำครับ”

“โฮ้...”

ผมอ้าปากค้างออกมาด้วยความอึ้งจนพูดไม่ออก

พุงปลาทูน่าชั้นดีที่ถูกส่งเข้าไปในช่องปากที่เปิดค้างอยู่นั้นละลายหายไปในพริบตา

พอลองสังเกตดู จานซาชิมิราคาแพงที่ผมได้กินฟรีในวันนี้ก็คงรูดด้วยบัตรงบกิจกรรมพิเศษนั่นอย่างไม่ต้องสงสัย

‘เงินภาษีละลายหายไปในพริบตาเลยแฮะ’

ไม่ว่าผมจะตกตะลึงไปแล้วหรือไม่ การเสนอขายอย่างกระตือรือร้นของชายคนนั้นก็ยังไม่จบลงแค่นี้

“ไม่ใช่แค่นั้นนะครับ อำนาจที่แท้จริงของฝ่ายในประเทศคือเรื่องอิทธิพลต่างหาก แค่ใช้สถานะของพวกเรา เราก็สามารถควบคุมเครือข่ายข้อมูลของฝั่งอัยการและตำรวจได้อย่างไร้สิ่งกีดขวาง ต่อให้เกิดเรื่องปวดหัวส่วนตัวขึ้นมา แค่ต่อสายโทรศัพท์กริ๊งเดียวก็กลบเรื่องให้เงียบกริบได้อย่างง่ายดายแล้วครับ นั่นแหละคือพลังของฝ่ายในประเทศ”

“แค่โทรศัพท์สายเดียวก็จัดการเรื่องแบบนั้นได้หมดเลยเหรอครับ”

“แน่นอนครับ แล้วก็เจ้าหน้าที่ครับ...”

ไม่รู้ว่าอยากจะสร้างบรรยากาศหรืออย่างไร หัวหน้าทีมคิมโดฮยอนถึงได้เหลือบมองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง

จากนั้นเขาก็ก้มตัวลงต่ำข้ามโต๊ะเข้ามา แล้วเอ่ยเล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำลงจนแทบกระซิบ

“ไม่ทราบว่าเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับท่านรองผู้อำนวยการคนที่ 1 ผู้เป็นหัวเรือใหญ่ของฝ่ายต่างประเทศบ้างไหมครับ”

“ข่าวลืออะไรเหรอครับ”

“คุณคงรู้อยู่แล้วใช่ไหมครับว่าตั้งแต่ท่านเข้ารับตำแหน่งรองผู้อำนวยการคนที่ 1 จำนวนสายลับเงาของฝ่ายต่างประเทศที่ผันตัวไปเป็นอีกาก็เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลน่ะ”

“อ่า เรื่องนั้น รู้ดีเลยครับ”

รองผู้อำนวยการคนที่ 1 คิมจินแท็ก

ผลงานที่ช่วยยกระดับขีดความสามารถด้านข่าวกรองของฝ่ายต่างประเทศขึ้นอย่างก้าวกระโดด กับจุดด่างพร้อยเรื่องจำนวนเจ้าหน้าที่อีกาที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

เขาเป็นบุคคลที่ได้รับการประเมินแบบสองด้านอย่างสุดขั้วเช่นนั้น

“มีข่าวลือหนาหูว่าท่านจงใจทำให้พวกสายลับเงาของฝ่ายต่างประเทศกลายเป็นอีกาครับ”

“จงใจเหรอครับ”

“ครับ มีข่าวว่าท่านชักจูงอย่างแยบยลเพื่อให้สายลับเงาฝีมือดีผันตัวไปเป็นอีกา พอคัดเอาเฉพาะหัวกะทิชั้นยอดใน NIS ออกไปได้แล้ว จากนั้นก็จะนำไปใช้งานเป็นแขนขาของตัวเองอย่างลับๆ ยังไงล่ะครับ”

“เรื่องแบบนั้นมันจะเป็นไปได้ยังไง...”

“สายลับเงาที่เปลี่ยนไปเป็นอีกาจะถูกลบประวัติออกจนหมดไม่ใช่เหรอครับ พอเป็นแบบนั้น กองกำลังผีที่ไม่ปรากฏในบัญชีของ NIS ซึ่งมีไว้เพื่อรับใช้คนคนนั้นเพียงคนเดียวก็จะถือกำเนิดขึ้นมา เป็นการสร้างกองกำลังส่วนตัวของตัวเองยังไงล่ะครับ”

“อืม...”

“นั่นไม่ใช่เหตุผลที่แท้จริงที่ทำให้ท่านยังคงครองอำนาจอยู่ในตำแหน่งเดิมได้ต่อเนื่องหลายปีท่ามกลางการเปลี่ยนขั้วรัฐบาลหรอกเหรอครับ”

ผมเอียงคออย่างครุ่นคิด

จะว่าไปมันก็ฟังดูเหมือนทฤษฎีสมคบคิดอยู่บ้าง ทว่ามันก็เป็นสมมติฐานที่ดูเข้าเค้าไม่น้อย

แต่ในตอนนั้นเอง ความทรงจำประหลาดอย่างหนึ่งก็แวบเข้ามาในสมองของผม

‘สำหรับพวกเราแล้ว การจะกะเกณฑ์ว่าควรยอมรับบทบาทของพวกเขาได้ถึงระดับไหนมันยากจริงๆ ทั้งที่บุคลากรของฝ่ายต่างประเทศขาดแคลนอยู่แล้ว แต่คนพวกนั้นก็ยังคอยล่อลวงเจ้าหน้าที่ให้หลุดลอยออกไปเรื่อยๆ อย่าไปสนิทสนมด้วยมากนักเลย ถึงจะบอกว่าเป็นความสัมพันธ์แบบช่วยเหลือเกื้อกูลกัน แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่ต่างอะไรจากคนอื่นคนไกลที่จะต้องแยกทางกันอยู่ดี ไม่ใช่หรือไง’

หากข่าวลือนั่นเป็นเรื่องจริง แล้วทำไมรองผู้อำนวยการคิมจินแท็กถึงต้องเตือนผมว่าอย่าไปสนิทสนมกับเจ้าหน้าที่อีกากันล่ะ

มันเป็นเรื่องที่ขัดแย้งกันเองอย่างสิ้นเชิง

แต่เมื่อผมพยักหน้ารับราวกับเข้าใจ หัวหน้าทีมคิมโดฮยอนก็ยิ่งได้ใจและร่ายยาวต่อด้วยความกระตือรือร้น

“เพราะอย่างนี้ไงครับผมถึงอยากพาเจ้าหน้าที่มาอยู่ฝ่ายในประเทศของเรา! ทั้งขาดการติดต่อเป็นประจำ ถูกรายงานว่าสูญหาย แถมยังมีคนที่ต้องกลับมาเป็นศพจากแดนไกลอย่างน้อยเดือนละคนแน่ๆ มีเหตุผลอะไรให้ต้องทนอยู่ฝ่ายต่างประเทศแบบนั้นต่อไปอีกล่ะครับ”

“เรื่องนั้น...”

คำปราศรัยของเขาที่มีแต่เรื่องจริงทุกถ้อยคำทำให้ผมเผลอหุบปากเงียบกริบไปโดยไม่รู้ตัว

คิดว่าผมเริ่มคล้อยตามไปครึ่งหนึ่งแล้วหรืออย่างไรกัน

“ไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องเอาพรสวรรค์อันยอดเยี่ยมและยังหนุ่มแน่นไปทิ้งขว้างบนผืนดินต่างแดนอันห่างไกลเลยสักนิดครับ!”

“...”

“จะพูดตรงๆ เลยนะ ระหว่างปฏิบัติงานในประเทศน่ะไม่มีเรื่องให้ต้องยิงปืนเลยสักนัดเดียว! เห็นไหมล่ะครับว่ามันสงบสุขขนาดไหน!”

คำพูดประโยคสุดท้ายนั้น

มือของผมที่กำลังขยับตะเกียบชะงักกึก

ผมละสายตาจากจานอาหารแล้วค่อยๆ ช้อนตาขึ้นมองหัวหน้าทีมคิมโดฮยอน

“...ไม่ใช้ปืนเหรอครับ”

“แน่นอนสิครับ! สาธารณรัฐเกาหลีเป็นประเทศปลอดอาวุธปืนไม่ใช่เหรอครับ”

เขายืดอกอย่างภาคภูมิใจราวกับว่านั่นเป็นสวัสดิการสุดวิเศษอย่างไรอย่างนั้น

โดยไม่รู้เลยว่าในใจของผมกำลังคิดอะไรอยู่

“อ่า แต่แน่นอนว่าจะรับประกันร้อยเปอร์เซ็นต์ก็คงไม่ได้หรอกครับ เพราะบางครั้งฝ่ายเราก็มีกรณีที่ต้องพกติดตัวไปตามแผนปฏิบัติการอยู่บ้างเหมือนกัน แต่ถึงอย่างนั้นตลอดทั้งชีวิตก็นับครั้งได้เลยครับ”

“...แล้วพวกระเบิดมือล่ะครับ”

“ระเบิด... โธ่เอ๊ย! พูดจาเรื่องน่ากลัวอะไรแบบนั้นกันครับเนี่ย”

“เคลย์มอร์ล่ะครับ”

“...อะไรนะครับ”

ในตอนนั้นสีหน้าของชายคนนั้นก็เปลี่ยนเป็นพิลึกกึกกืออย่างยิ่ง

ราวกับได้ยินเรื่องบ้าบอที่สุดในชีวิต เขาไม่อาจซ่อนสีหน้าอึ้งจนพูดไม่ออกไว้ได้เลย

“...เคลย์มอร์เหรอครับ”

“ครับ เคลย์มอร์”

“เคลย์มอร์เนี่ยนะ ทำไมถึง...”

“...”

“...”

พวกเราสบตากันด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วนอยู่อย่างนั้นพักหนึ่ง

ท่ามกลางความเงียบงันชวนอึดอัดที่ดำเนินต่อไป

“อะแฮ่ม! แค่ก ฮึ่ม!”

จากนั้นเขาก็กระแอมไอเสียงดังเหมือนจะทำเป็นไม่เคยได้ยินมาก่อน

“อะ-อย่างไรก็ตาม... สิ่งที่ผมอยากจะบอกก็คือฝ่ายต่างประเทศมันอันตรายเกินไปครับ ต่อให้ได้รางวัลตอบแทนก้อนโตทุกครั้งที่ออกปฏิบัติการ แต่ถ้าโดนยิงสักนัดขึ้นมาจะรอดชีวิตได้เหรอครับ”

“เอ่อ อืม”

ผมเผลอส่งเสียงถอนหายใจออกมาโดยไม่รู้ตัว

คงดูเหมือนว่าผมเห็นด้วยกับคำพูดของเขาสินะ

“ใช่แล้วครับ ไม่ต้องยิงปืน ไม่มีระเบิดตู้มต้าม ไม่มีสถานการณ์เลือดขึ้นหน้าให้หัวใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม! สภาพแวดล้อมที่ทั้งปลอดภัย สบายใจ และสงบสุขสุดๆ! มันดีขนาดไหนล่ะครับเนี่ย”

“...”

ทว่าในจังหวะนี้ จริงๆ แล้วก็ไม่มีอะไรให้ต้องคิดมากอีกต่อไป

วินาทีที่ได้ยินเสียงวิงวอนอย่างมั่นอกมั่นใจของชายคนนั้น ใจของผมก็ตัดสินใจได้อย่างแน่วแน่แล้ว

“เป็นอย่างไรบ้างครับ เจ้าหน้าที่ มาร่วมงานกับพวกเราเถอะครับ!”

“ก่อนอื่น... ขอบคุณสำหรับข้อเสนอดีๆ นะครับหัวหน้าทีม”

“เห็นไหมล่ะครับ ดีเยี่ยมเลยครับเจ้าหน้าที่ นี่เป็นการตัดสินใจที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ละ...”

“ผมจะลองคิดดูนะครับ”

“...ครับ?”

“บอกว่าจะลองคิดดูน่ะครับ”

ไม่ว่าหัวหน้าทีมคิมโดฮยอนจะมองผมด้วยสีหน้าเหวอรับประทานแค่ไหน ผมก็เริ่มกวาดปลาดิบชิ้นที่เหลือบนจานยัดเข้าปากอย่างรวดเร็ว

คิดดูอะไรกันล่ะ

ความจริงแล้วมันคือคำปฏิเสธแบบอ้อมๆ ต่างหาก

“อะ-เอ่อ ครับ? เจ้าหน้าที่ ผมไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหมครับ”

“อ้าว ก็บอกว่าจะลองคิดดูไงครับ”

“...”

ต่อให้ยกเงื่อนไขสวยหรูมาพูดพล่ามแค่ไหน เนื้อแท้ของผมมันก็เหมาะกับฝ่ายต่างประเทศอยู่ดี

เหมือนกับความรู้สึกที่สัมผัสได้ในโรงแรมเก้ามังกร ตอนนี้ก็เช่นกัน

คันไม้คันมือ

ร่างกายมันเริ่มคันยุบยิบขึ้นมาแล้ว

“จะ-เจ้าหน้าที่ครับ”

อ่า ไม่ซื้อเว้ย ไม่ซื้อ

ถุย

NIS สายลับเงากายวัชระจบตอน 32
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 33 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 31กลับหน้าเรื่อง
ตอน 31ตอน 33