“คราวหน้าถ้าผมต้องการความช่วยเหลือจากฝ่ายในประเทศ จะขอติดต่อหาเป็นการส่วนตัวได้ไหมครับ?”
“เอ่อ...”
“อ๊ะ ช่างเถอะครับ ถ้าลำบากใจก็ถือว่าไม่ได้ยินที่ผมพูดแล้วกันนะครับ”
“มะ-ไม่ใช่แบบนั้นครับ! ติดต่อมาได้ทุกเมื่อตามสบายเลยครับ... ครับ ติดต่อมาได้เลยนะครับ”
“ขอบคุณครับ”
เดินพ้นจากวัดโบมุนซาไปเพียงไม่ไกลก็จะถึงสถานีอึงอัม และหากตรงไปอีกหน่อยก็จะพบกับย่านที่เรียกว่าย็อนชินแน
พอเดินออกมาจากร้านปลาดิบ สถานที่ที่มองเห็นได้ทันทีก็คือสถานีย็อนชินแนแห่งนั้นนั่นเอง
“ผมจะรอนะครับคุณเจ้าหน้าที่ นี่เป็นโอกาสที่คงไม่มีอีกเป็นครั้งที่สองแล้วจริงๆ เอ่อ... เข้าใจที่ผมหมายถึงใช่ไหมครับ?”
หัวหน้าทีมคิมโดฮยอนที่ขับรถซีดานสีดำออกมาจากลานจอดรถลดกระจกลงแล้วเอ่ยเรียกผม
“ครับหัวหน้าทีม ผมเข้าใจดีครับ”
“...เข้าใจจริงๆ แน่นะครับ?”
“ครับ จริงๆ ครับ เดี๋ยวอีกไม่นานผมจะติดต่อไปนะครับ เดินทางกลับดีๆ นะครับ”
“ไม่ต้องให้ผมขับรถไปส่งจริงๆ หรือครับ?”
“ผมกะว่าจะเดินไปจากตรงนี้น่ะครับ รู้สึกเหมือนได้กลับมาบ้านเกิดหลังจากไม่ได้มานานด้วย”
“อา ครับ ถ้างั้นผมขอตัวก่อน...”
หลังจากโบกมือให้รถที่ค่อยๆ เคลื่อนห่างออกไป ผมก็ก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าไปยังตลาดทันที
ตั้งแต่เด็กๆ การได้มองดูวิถีชีวิตของผู้คน ณ ที่แห่งนี้คือความสุขเล็กๆ ของผม
ขณะเดินไปตามทาง ผมมองเห็นเด็กน้อยคนหนึ่งกำลังจับมือพ่อแม่พลางพูดเจื้อยแจ้วไปด้วย
พอสบตากันโดยบังเอิญ ผมก็ส่งยิ้มกว้างให้เด็กคนนั้น
เสียงหัวเราะคิกคักของเด็กน้อยดังแว่วมาสะกิดหูอย่างเพลิดเพลินระหว่างที่พวกเขาค่อยๆ เดินห่างออกไป
จ๊อก
‘ปลาดิบอย่างเดียวมันไม่อยู่ท้องจริงๆ สินะ’
เซ็ตปลาดิบโอมากาเสะหนึ่งจานที่เพิ่งฟาดเรียบไปเมื่อครู่คงเพราะเอาไว้เป็นกับแกล้มเหล้าตอนกลางวัน ปริมาณมันถึงได้ไม่พอยาไส้เอาเสียเลย
ในเมื่อท้องยังรู้สึกโหวงเหวงอย่างไร้ประโยชน์ ผมจึงมุ่งหน้าไปยังร้านของว่างในตลาดย็อนซอ
“คุณป้าครับ โอเด้งไม้ละเท่าไหร่ครับ?”
“ไม้ละเจ็ดร้อยวอนจ้ะ”
“โห ตอนที่ผมไม่อยู่ ขึ้นราคาไปตั้งครึ่งหนึ่งเลยเหรอเนี่ย...”
“ข้าวของมันก็แพงขึ้นเรื่อยๆ นั่นแหละจ้ะ ไปอยู่ต่างประเทศมานานเหรอจ๊ะพ่อหนุ่ม?”
“ครับ... จ่ายบัตรได้ใช่ไหมครับ? พอดีผมไม่มีเงินสดเลย”
“ได้สิจ๊ะ ทานให้อร่อยนะ”
ระหว่างที่ยืนเคี้ยวลูกชิ้นปลาเสียบไม้อยู่ตรงนั้น ผมก็มองเฉียงๆ ทะลุแผงลอยเข้าไปเห็นที่นั่งด้านในร้าน
เบื้องหน้าของคู่รักสองคู่ที่นั่งอยู่ตรงนั้น มีบิบิมกุกซูน่ากินถูกยกมาเสิร์ฟพอดี
“น่ากินจัง!”
“ค่อยๆ กินสิ เดี๋ยวก็ติดคอหรอก”
พอเห็นน้ำซอสสีแดงสดนั่น ผมก็นึกถึงบะหมี่คลุกสไตล์จีนที่เคยกินที่ตานตงขึ้นมา
ใบหน้าของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 กับแชอาราก็ผุดขึ้นมาในหัวตามธรรมชาติ
‘จะว่าไป พอกลับมาเกาหลีก็ยังไม่ได้ติดต่อหาจริงจังเลยแฮะ’
เมื่อนึกขึ้นได้ ผมจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าเสื้อทันที
ยังไม่ทันที่สัญญาณโทรศัพท์ระหว่างประเทศจะดังขึ้นไม่กี่ครั้ง เสียงที่แสนคุ้นเคยและน่ายินดีก็ดังแว่วมา
-ฮัลโหล?
“รุ่นพี่ ผมเองครับ”
-โอ้
“ผมกลับมาเกาหลีตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ”
-เออ ได้ยินแล้ว พอดีฉันเพิ่งตัดไหมไปเมื่อวานเหมือนกัน
ถึงอย่างไรเราต่างก็กำลังสงสัยใคร่รู้ถึงความเป็นไปของอีกฝ่ายอยู่พอดี
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 จึงรีบแชร์ข่าวคราวของตัวเองราวกับจะอวดทันที
-ว่าแต่มีธุระด่วนอะไรหรือเปล่า เกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นเหรอ
“เปล่าครับ แค่บังเอิญเดินผ่านเห็นบิบิมกุกซูเข้าพอดี ก็นึกถึงรุ่นพี่กับพี่สะใภ้ขึ้นมาน่ะครับ เลยโทรหา ตอนนั้นมันอร่อยมากจริงๆ”
-โธ่เอ๊ย ทำไงได้ล่ะ ต่อให้คิดถึงรสชาตินั้นแค่ไหน แต่เครื่องเทศของแผ่นดินใหญ่คงหาในเกาหลียากหน่อยนะ
“นั่นสิครับ ตอนนี้ผมก็กำลังยืนกินโอเด้งที่ร้านของกินเล่นอยู่พอดี รุ่นพี่ชอบของกินเล่นแบบนี้มากไม่ใช่เหรอครับ”
-โอ้... ของโปรดฉันเลยล่ะ
“อืม ร้านนี้ต๊อกบกกีก็อร่อยจริงๆ แฮะ อยู่ที่นั่นคงหากินต๊อกบกกียากใช่ไหมล่ะครับ”
“ง่ำๆ”
-...นี่แกโทรมาเพื่ออวดแค่นี้เนี่ยนะ
“เฮือก รู้ทันได้ไงเนี่ย”
-ไอ้หมอนี่...
ผมไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องที่แวะไปพบครอบครัวของนกกระเรียนหมายเลข 13 ให้เขารู้
แต่กลับแกล้งพล่ามเรื่องไร้สาระไปเรื่อยเปื่อยแทน เช่นว่าอากาศที่เกาหลีมันหวานชื่นใจขนาดไหน
สำหรับพวกเราแล้ว เพียงแค่นั้นก็มากเกินพอ
-แล้วแกจะกลับมาที่ตานตงอีกไหม
“ไม่รู้เหมือนกันครับ เขาบอกให้ผมพักผ่อนไปก่อนสักระยะ บอกว่าถ้ามีตำแหน่งดีๆ โผล่มาจะส่งไปให้”
-ตำแหน่งดีๆ เหรอ
“ปากก็บอกว่าตำแหน่งดี แต่จริงๆ แล้วคือตำแหน่งที่ต้องไปลำบากสายตัวแทบขาดน่ะสิครับ”
-ถ้าอย่างนั้นคงไม่ใช่ว่าจะส่งไปรัสเซียหรอกนะ
“จู่ๆ ทำไมถึงเป็นรัสเซียล่ะครับ”
-ก็ที่นั่นกำลังฮิตที่สุดในหน่วยปฏิบัติการพิเศษตอนนี้เลยนี่หว่า
“ที่นั่นไม่ค่อยน่าสนุกเท่าไหร่เลยครับ”
-อ้อ จริงด้วยสิ พอนึกดูแล้ว ตอนอยู่กองข่าวกรองทหาร แกเคยถูกส่งไปประจำการที่รัสเซียตั้งนานนี่หว่า
“ปราวิลนา”
-...อะไรนะ
“ภาษารัสเซียแปลว่าถูกต้องครับ ปราวิลนา”
-อ๋อ
ระหว่างที่คุยเล่นสัพเพเหระกันอยู่นานสองนาน
จู่ๆ น้ำเสียงของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ก็เปลี่ยนเป็นระมัดระวังตัวขึ้นมา
-แต่ก็ดีแล้วที่แกติดต่อมาพอดี ฉันขอรบกวนอะไรแกสักเรื่องได้ไหม
ผมเอียงคอสงสัยพลางหยิบไม้โอเด้งขึ้นมาอีกหนึ่งไม้
“รบกวนเหรอครับ เรื่องอะไรล่ะครับ”
-พอดีเห็นว่าแกอยู่ที่เกาหลีเลยน่าจะพึ่งพาได้น่ะ ตอนนี้แกพอจะมีเวลาว่างบ้างไหม
“ตอนนี้ผมว่างมากเลยครับ วันนี้เพิ่งเริ่มลาพักร้อนแบบรับเงินเดือนวันแรกพอดี”
-ดีจังนะ เอาเป็นว่าดีแล้วล่ะ จำคุณหมอเถื่อนที่ช่วยดูแผลกระสุนให้ฉันได้ใช่ไหม ฉันเคยบอกแกหรือยังนะว่าลูกชายกับลูกสะใภ้ของแกอยู่ที่เกาหลีน่ะ
หมอเถื่อนที่ช่วยดูแผลกระสุนให้เหยี่ยวดำหมายเลข 3
ภาพของเขาที่ทำทีเป็นพูดจามะนาวไม่มีน้ำแต่ก็คอยแบ่งปันสถานการณ์ในตานตงให้ฟังยังคงติดอยู่ในความทรงจำของผม
“ครับ จำได้ครับ บัญชีที่โอนเงินค่าผ่าตัดไปให้เป็นชื่อลูกสะใภ้นี่ครับ”
-เออๆ ถูกแล้ว
ระหว่างที่ผมกำลังซดน้ำซุปโอเด้งอึกๆ อยู่นั้น ในที่สุดเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ก็ค่อยๆ เข้าประเด็นสำคัญ
-คือลูกชายกับลูกสะใภ้ของแกไปซื้อตึกแถวชินกิลดงในเขตย็องดึงโพแล้วเปิดร้านบุฟเฟต์อาหารเกาหลีอยู่น่ะ แถวนั้นมันใกล้แหล่งหอพักนักเรียนกวดวิชาเลยขายเน้นปริมาณเอากำไรน้อยให้พวกเด็กอ่านหนังสือสอบ เมนูก็หลากหลายแถมยังราคาถูก ลูกค้าเลยแน่นร้านมาก ช่างเรื่องหยุมหยิมพวกนั้นก่อนเถอะ...
เสียงของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่กำลังอธิบายต่อพลันเงียบขรึมลง
-วันนี้ตอนตัดไหม แกมาเล่าให้ฉันฟังน่ะสิว่าช่วงนี้มีพวกนักเลงแถวนั้นมารังควานจนร้านแทบจะต้องปิดตัวลงแล้ว
พวกก๊วนนักเลงคุมถิ่นงั้นเหรอ
เมื่อเทียบกับการต้องสาดกระสุนและปาระเบิดมือใส่กันตลอดหลายวันที่ผ่านมานี้แล้ว พวกนักเลงในประเทศถือว่าน่ารักและไร้เดียงสาไปเลย
ผมผ่อนคลายกล้ามเนื้อหัวไหล่พลางกัดกินลูกชิ้นปลาเสียบไม้จนหมด
-เห็นว่าแถวร้านนั้นกำลังมีโครงการพัฒนาพื้นที่ใหม่ชินกิลนิวทาวน์อยู่ด้วย ช่วงนี้พวกคนงานก่อสร้างเลยแห่กันมาเยอะมาก พวกนักเลงที่หากินแถวกูโรกับกึมชอนคงตาลุกวาว เลยโผล่มาข่มขู่จะฮุบร้านในราคาถูกๆ ทุกวันเลยน่ะสิ
“ถึงขั้นพังร้านเลยเหรอครับ”
-ตอนแรกก็บุกเข้ามาพังข้าวของอาละวาดจนต้องแจ้งตำรวจไปหลายรอบอยู่ มีโดนลากตัวไปโรงพักบ้างสองสามคน แต่หลังจากนั้นพวกมันก็ใช้วิธีที่ชั่วช้ากว่าเดิมอีก ชั่วจนพวกนักเลงจีนยังต้องยอมแพ้เลยล่ะ
ก่อนจะอธิบายต่อ เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอราวกับเหลือเชื่อสิ้นดี
-คือว่านะ พวกมันพกเด็กตัวโตที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะมาสั่งเหล้าหน้าตาเฉยไงล่ะ หน้าตามันดูโตเป็นผู้ใหญ่พนักงานก็เลยเสิร์ฟเหล้าให้โดยไม่ทันคิด แล้วพวกมันก็แจ้งตำรวจจนร้านโดนสั่งพักกิจการเลย
“อืม เป็นลูกไม้สกปรกที่พวกนักเลงชอบใช้กันเลยนี่ครับ”
-ก็นั่นน่ะสิ ค้าขายก็ไม่ได้จนอกไหม้ไส้ขมไปหมด... แต่เมื่อไม่กี่วันก่อนพวกมันข้ามเส้นไปจริงๆ ไปจ้างเด็กเมื่อวานซืนจากไหนไม่รู้มาแทงคนน่ะสิ แล้วไอ้เด็กเวรที่เอามีดแทงก็ขู่ทิ้งท้ายไว้ว่าตัวเองเป็นเยาวชนที่กฎหมายเอาผิดไม่ได้ ไม่ติดคุกหรอก ถ้าเปิดร้านเมื่อไหร่จะกลับมาอีก
“โอ้โห”
พวกอันธพาลที่ยัดมีดใส่มือเยาวชนแล้วจ้างวานมาแทงคนอย่างนั้นหรือ
สันดานชั่วช้าเข้าขั้นสารเลวเลยทีเดียว
-โชคดีที่ไม่มีใครบาดเจ็บสาหัส แต่แกบ่นตัดพ้อด้วยความกังวลว่าลูกสะใภ้กับหลานจะเป็นอันตรายเข้าสักวัน
“ถึงขั้นจ้างคนมาแทงนี่มันก็ชัดเจนแล้วล่ะครับ”
-แกเลยบอกว่าจะออกเงินให้เองเพื่อย้ายไปอยู่ที่อื่น แต่สองผัวเมียนั่นดันหัวดื้อเป็นบ้า ไม่ยอมฟังกันเลยสักนิด
“เขาเลยมาขอร้องให้รุ่นพี่ช่วยจัดการให้เหรอครับ”
-ใช่ ตัวแกอยู่ไกลถึงจีนเลยทำอะไรไม่ได้ แจ้งตำรวจไปก็ช่วยได้แค่ประเดี๋ยวประด๋าว เลยมาขอให้ฉันช่วยหาคนที่ไว้ใจได้ในเกาหลีให้หน่อยน่ะสิ
“อืม”
-ถ้าฉันอยู่เกาหลีคงสะสางให้เสร็จในไม่กี่วันไปแล้วล่ะนะ
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ถอนหายใจพลางกล่าวเสริม
ขอบคุณการเล่าสถานการณ์อย่างละเอียดของเขา ตอนนี้ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดจึงกระจ่างชัดขึ้นมาในหัวผมทันที
“แล้วสิ่งที่เขาต้องการให้ทำจริงๆ คืออะไรกันแน่ครับ”
-แกขอให้ช่วยกระทืบพวกแก๊งกูชอนให้เละจนไม่กล้าโผล่หัวมาเฉียดแถวร้านอีกเลย แล้วก็มีเงื่อนไขอีกข้อหนึ่งคือต้องไม่ให้เรื่องนี้รู้ไปถึงหูของสองผัวเมียนั่นเด็ดขาด เพราะสองคนนั้นเติบโตมาอย่างลำบากจนมีศักดิ์ศรีสูงมาก ถ้ารู้เรื่องนี้เข้าคงต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่ๆ
นั่นมันงานถนัดของผมเลยนี่นา
ผมตอบรับอย่างว่าง่ายโดยไม่ต้องฟังอะไรเพิ่มเติมอีก
“เข้าใจแล้วครับ แต่ผมไม่ได้จะช่วยเพราะเห็นแก่คุณลุงคนนั้นหรอกนะ ผมแค่จะออกหน้าแทนเพราะติดหนี้บุญคุณรุ่นพี่อยู่ต่างหาก”
-ติดหนี้บุญคุณอะไรกัน แกไปติดหนี้บุญคุณอะไรฉันตั้งแต่เมื่อไหร่
“ตอนอยู่ตานตงผมไปแทรกกลางเป็นก้างขวางคอคู่ข้าวใหม่ปลามันตั้งหลายวัน ถ้าไม่เรียกว่าติดหนี้บุญคุณแล้วจะเรียกว่าอะไรล่ะครับ ทั้งที่ปกติเพราะมีผมอยู่เลยแสดงความรักกันได้ไม่เต็มที่ แถมเวลาเลิกงานเดินขึ้นไปชั้นสองก็คอยมองหน้าผมตลอด ผมเห็นหมดหรอกน่า”
-อะแฮ่ม! แฮ่ม...
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 แกล้งกระแอมไอเสียงดังเพื่อทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของผม
พูดให้ดูดีว่าเป็นสามีภรรยาจำเป็น แต่ในความเป็นจริงแล้วเหยี่ยวดำหมายเลข 3 กับแชอาราก็ไม่ต่างอะไรจากคู่แต่งงานใหม่จริงๆ เลยสักนิด
การต้องคอยทำเป็นมองไม่เห็นเวลาทั้งสองคนกะหนุงกะหนิงกันใต้ชายคาเดียวกันแล้วสะดุ้งหันมามองผมอย่างระแวดระวัง มันไม่ใช่เรื่องที่ทนได้ง่ายๆ วันสองวันเลยสำหรับผม
นับตั้งแต่ผมจากร้านหวังชุนซานผิงฟางมาก็ปาเข้าไปหลายวันแล้ว ตอนนี้ก้างขวางคอก็หายไปแล้วด้วย ไม่ต้องดูก็รู้เลยว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะเร่าร้อนขึ้นมาขนาดไหน
อยู่ๆ ผมก็รู้สึกเหงาจับใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น
-เอาเถอะ... สรุปว่าเรื่องนี้แกรับจัดการให้ใช่ไหม ค่าจ้างน่ะคุณลุงบอกว่าจะจัดให้อย่างงาม ถ้าบอกเลขบัญชีมาเดี๋ยวก็โอนเข้าให้เลย
ผมส่ายหัวไปมา
“เรื่องเงินไม่เอาหรอกครับ ช่วยฝากบอกคุณลุงทีว่า วันหลังถ้ามีเจ้าหน้าที่หน่วยรบพิเศษกองข่าวกรองทหารต้องผ่าตัด ก็ช่วยดูแลให้ละเอียดรอบคอบขึ้นอีกนิดก็พอครับ”
-โอ๊ะโอ๋? อะไรกันเนี่ย แกมีเงินเยอะนักหรือไง? เป็นเศรษฐีแล้วหรือไง?
“คราวนี้ผมเพิ่งได้เงินรางวัลมาตั้งห้าสิบล้านวอนเลยนะครับ”
-โฮ่...
สิ้นเสียงนั้น เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ก็ผิวปากเบาๆ
-คราวหน้าถ้ามาตานตงต้องเลี้ยงชุดใหญ่นะเว้ย?
“ผมควรจะเป็นฝ่ายได้กินฟรีไม่ใช่เหรอครับ?”
-ฉันไม่มีเงินหรอก ยาจกชัดๆ เลยเนี่ย ยาจก
“เอาเถอะครับ เสร็จธุระแล้วผมจะติดต่อไปนะ ฝากทักทายพี่สะใภ้ด้วยล่ะครับ”
-โอเค
หลังจากวางสาย ผมก็ซดน้ำซุปโอเด้งที่เหลือรวดเดียวจนหมดแล้วจ่ายเงิน
กะว่าจะได้เพลิดเพลินกับการลาพักร้อนแบบได้เงินเดือนอย่างสบายอารมณ์หลังจากไม่ได้พักมานานสักหน่อยแท้ๆ
“ก็ดีเหมือนกัน กำลังคันไม้คันมืออยู่พอดี”
ดูเหมือนว่าตั้งแต่วันนี้คงต้องกลับมาลุยงานหลักอีกรอบแล้ว
นิวทาวน์ชินกิล
ที่นี่มีความสำคัญเชิงสัญลักษณ์อยู่ไม่น้อย ทั้งใกล้กับกูโรดิจิทัลดันจีและสำนักงานเขตกูโร รวมถึงหอพักโกชีวอนที่ตั้งเรียงรายกันอย่างหนาแน่น
ยิ่งโดยเฉพาะในตอนนี้ที่มีโครงการก่อสร้างใหม่กำลังดำเนินไปอย่างคึกคัก กลุ่มประชากรที่สัญจรไปมาอย่างหลากหลายจึงทับซ้อนกันจนเกิดเป็นย่านการค้าแบบผสมผสาน
ช่วงนี้กลุ่มผู้บริโภคหลักของย่านนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคนงานก่อสร้าง
บรรดาร้านอาหารที่เน้นขายราคาถูกแต่เน้นปริมาณเพื่อรองรับพวกกรรมกรที่อยากกินให้อิ่มท้องแบบประหยัดกระเป๋า ต่างก็ทำกำไรเป็นกอบเป็นกำกันพอสมควร
หนึ่งในนั้นคือร้านอาหารเกาหลีที่ดูสะอาดสะอ้านซึ่งตั้งอยู่ตรงหัวมุมซอย
[ร้านอาหารเกาหลีดงกูรี]
ที่นี่คือร้านบุฟเฟต์อาหารเกาหลีที่ดำเนินกิจการโดยสองสามีภรรยาฮันจินอุค ลูกชายของคุณลุงหมอเถื่อน
[ประกาศแจ้งเตือน]
[ชื่อสถานประกอบการ : ร้านอาหารเกาหลีดงกูรี]
[คำสั่งลงโทษ : สั่งพักการดำเนินกิจการ 15 วัน]
[ข้อหาที่กระทำผิด : จำหน่ายสุราให้แก่ผู้เยาว์]
[สถานประกอบการแห่งนี้เป็นสถานที่ที่อยู่ระหว่างรับโทษทางปกครองเนื่องจากฝ่าฝืนกฎหมายคุ้มครองเยาวชน...]
ข้อความบนป้ายประกาศสีเหลืองสดที่สะดุดตามาแต่ไกลระบุไว้ตามนั้น
เป็นไปตามที่เหยี่ยวดำหมายเลข 3 บอกไว้จริงๆ ทางร้านกำลังถูกสั่งพักกิจการด้วยเหตุผลว่าจำหน่ายสุราให้แก่ผู้เยาว์ที่โกหกเรื่องอายุแล้วเข้ามาใช้บริการ
หากต้องหยุดค้าขายไปถึง 15 วัน ในความเป็นจริงแล้วนอกจากค่าวัตถุดิบของเดือนนั้นจะสูญเปล่า แม้กระทั่งเงินเดือนของพนักงานก็คงแทบจะปลิวหายไปทั้งหมดด้วย
‘คงมีที่อื่นที่เจอเรื่องแบบเดียวกันนี้อีกแน่’
แก๊งกูชอนคงไม่ได้เจาะจงเล่นงานแค่ร้านอาหารเกาหลีดงกูรีร้านนี้เพียงร้านเดียวหรอก
พวกมันน่าจะกำลังเล่นตุกติกกับร้านอาหารแถวนี้พร้อมๆ กันไปหลายร้าน
ผมหันหลังกลับแล้วเดินหาร้านบุฟเฟต์อาหารเกาหลีอีกแห่งที่อยู่ใกล้ๆ
“ยินดีต้อนรับค่ะ! มากี่ท่านคะ?”
“คนเดียวครับ”
“นั่งด้านในตามสบายได้เลยค่ะ!”
“ครับๆ”
แม้จะเป็นช่วงเวลาบ่ายคล้อยแล้ว แต่ร้านอาหารก็ยังคลาคล่ำไปด้วยคนงานก่อสร้าง
ตอนที่ผมได้ที่นั่งตรงมุมร้านแล้วเริ่มลงมือทานข้าว ก็มีโต๊ะหนึ่งที่ทำให้ผมรู้สึกตะขิดตะขวงใจขึ้นมา
หลังจากตักอาหารใส่จานพูนๆ แล้วกลับมานั่งที่ได้ไม่นานเท่าไร
“เฮ้ย เชี่ยอะไรวะเนี่ย!”
โครมคราม!
ว่าแล้วเชียว โต๊ะที่ผมคอยจับตาดูอยู่ก็คว่ำลงเสียงดังสนั่น
โต๊ะที่มีชายร่างบึ้กท่าทางนักเลงห้าคนนั่งอยู่
พวกมันแทบไม่ได้แตะอาหารบนโต๊ะเลย จู่ๆ ก็คว่ำโต๊ะแล้วเริ่มอาละวาด
“เชี่ยเอ๊ย! กับข้าวส้นตีนอะไรวะเนี่ย... ทำไมรสชาติหมาไม่แดกขนาดนี้วะ?”
“ป้า นี่คิดจะค้าขายจริงๆ หรือเปล่าหา!”
“นี่เอาเศษขยะมาให้แดกหรือไงวะ? ทรายติดฟันกูเต็มปากไปหมดแล้วเนี่ย!”
“กรี๊ดดด!”
พร้อมกับเสียงดังเพล้ง ถาดอาหารทั้งห้าถาดก็ร่วงลงไปกลิ้งระเนนระนาดอยู่บนพื้น
เจ้าของร้านส่งเสียงกรีดร้องลั่น ขณะที่ลูกค้าหลายคนต่างตกใจหน้าถอดสี
หมูผัดเผ็ดสีแดงก่ำและน้ำซุปเต้าเจี้ยวหกเจิ่งนองเต็มพื้น
ผมมองดูภาพนั้น ก่อนจะยกซุปแตงกวาเย็นขึ้นซด
ซู้ด
‘เห็นแล้วอยากจัดเคลย์มอร์สักลูกชะมัด’
เรื่องใหญ่ซะแล้วสิ
กำลังโหลดความเห็น...