“มะ-อะไรกัน เกิดเรื่องอะไรขึ้นน่ะ”
“มะ-ไม่รู้สิ ท่าทางจะเป็นพวกนักเลงละมั้ง...”
ผู้คนต่างพากันตกใจราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางกระบาล
ท่ามกลางลูกค้าหลายคนที่กำลังกินข้าวอยู่ต่างพากันแตกตื่นส่งเสียงเซ็งแซ่ ขณะที่บางคนคอยสังเกตท่าทีอย่างเงียบๆ เพราะกลัวว่าลูกหลงจะกระเด็นมาโดนตัวเอง
ไม่นานนัก เจ้าของร้านก็วิ่งหน้าตาตื่นออกมาจากในครัวด้วยใบหน้าซีดเผือด
“คุณลูกค้า คุณลูกค้าคะ นี่มันระ-เรื่องอะไรกัน... ทำไมถึงทำแบบนี้กันล่ะคะ”
“ป้า รับเงินพวกเราไปแล้วคิดจะทำการค้าส้นตีนแบบนี้เหรอวะ ค้าขายระยำแบบนี้ได้ยังไงตอนนี้หา!”
“อย่า-อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ ตอนนี้ จะ-ฉันจะโทรแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้แหละค่ะ!”
เจ้าของร้านหน้าซีดเผือดและหดตัวลงอย่างกระสับกระส่ายด้วยความหวาดกลัว
เมื่อได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลืออันสิ้นหวังของเธอ จู่ๆ พวกมันก็หัวเราะกุมท้องเยาะเย้ยขึ้นมา
“ฮิฮิ! ได้ยินไหมวะ ป้าคนนี้บอกว่าจะโทรแจ้งตำรวจว่ะ! กลัวชิบหายเลย รีบเผ่นกันดีกว่าเว้ยพวกเรา!”
“ทำไงดีวะ ฉันกลัวจนเยี่ยวแทบเล็ดแล้วเนี่ย!”
“ฮึๆๆๆ คิกๆๆๆ! เรียกเลย เรียกมาเลย! หึๆ รีบโทรแจ้งซะสิ เดี๋ยวพวกฉันจะได้รีบเผ่นหนีให้ทันไง ใช่ไหมจ๊ะ”
พวกมันส่งเสียงหัวเราะคิกคักพลางกระทืบกับข้าวที่หกกระจายอยู่บนพื้น มิหนำซ้ำยังเตะเก้าอี้ที่ว่างอยู่จนล้มระเนระนาด
โดยไม่สนใจเลยว่าเศษอาหารจะกระเด็นไปโดนลูกค้าคนอื่นที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ หรือไม่
ลูกค้าที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่แล้วโดนลูกหลงเข้าไปต่างส่งเสียงกรีดร้องสั้นๆ ออกมา
ทว่าทุกคนต่างหวาดผวาในรูปร่างอันใหญ่โตและท่าทางคุกคามของพวกมันจนไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากประท้วง
“ได้โปรดเถอะค่ะ ได้โปรดหยุ-หยุดทำแบบนี้เถอะ ทำไมถึงต้องทำขนาดนี้ด้วยคะ!”
“ป้าเองก็น่าจะได้ยินมาบ้างนี่ ร้านอาหารดงกูรีที่อยู่ตรงซอยโน้นน่ะ ที่เจ้าของร้านเพิ่งจะเกือบโดนแทงไปหมาดๆ ไง”
หูของผมที่กำลังนั่งตักข้าวกินต่ออย่างเงียบๆ ถึงกับผึ่งขึ้นมาทันที
“พะ-พวกแก หรือว่า...”
“อ๋อ เปล่าหรอก พวกฉันไม่ได้บอกว่าส่งลูกน้องไปแทงเขาสักหน่อย แค่จะบอกว่าสมัยนี้โลกมันโหดร้ายและน่ากลัวจะตายไป ใช่ไหมล่ะ”
“ตะ-ต้องการอะไรจากฉันกันแน่คะตอนนี้!”
“โธ่ ป้า อย่ากลัวไปหน่อยเลย พวกฉันเองก็เป็นคน มีหัวใจ เจ็บเป็นเหมือนกันนะ เข้าใจไหม”
“ใช่ พวกเราไม่ได้ถือมีดมาขู่ฆ่าป้าให้ตายแบบเงียบๆ ไม่ให้ใครรู้สักหน่อยไม่ใช่หรือไง”
“ทะ-ต้องการอะไรกันแน่คะ!”
เจ้าของร้านคว้าแขนเสื้อของชายคนหนึ่งไว้พลางอ้อนวอนอย่างสิ้นหวัง
ชายคนนั้นจึงเอียงคอทำหน้ากวนประสาทพลางก้มมองเธอลงมา
“ไม่ได้ต้องการอะไรมากหรอก แค่เซ้งร้านให้พวกเราดีๆ แล้วก็ไสหัวไปซะ เข้าใจไหม”
“นะ-นั่นมัน...”
“เรื่องนี้ไม่ได้จบแค่วันสองวันหรอกนะ รู้ใช่ไหม พรุ่งนี้พวกเราก็จะมา มะรืนนี้ก็จะมา อีกหนึ่งเดือน อีกหนึ่งปี ตลอดชีวิตนี้พวกเราก็จะทำแบบนี้ต่อไป รับมือไหวเหรอ”
“ได้โปรดเถอะค่ะ...”
“พวกเราไม่จบแค่คำพูดหรอกนะ พวกฉันก็เป็นคนย่อมมีความอดทนเหมือนกัน การที่จะยอมพูดจาดีๆ ด้วยมันมีขีดจำกัดนะเว้ย”
“ฮึก ฮือ...”
“พรุ่งนี้พวกเราจะมาใหม่นะ ถ้าไม่อยากให้พวกเรามาก็ปิดร้านไปซะ เข้าใจไหม”
โดยไม่สนใจว่าเจ้าของร้านจะยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นหรือไม่ ชายคนนั้นทิ้งคำข่มขู่ไว้ด้วยน้ำเสียงคำรามต่ำ
ในระหว่างนั้น อีกสี่คนที่เหลือต่างหัวเราะคิกคักพลางเดินก้าวขาออกจากร้านไป
“เชี่ยเอ๊ย! มองหน้าหาพ่องเหรอวะ!”
“เฮือก”
“อะ-อึก...”
แม้กระทั่งก่อนจะก้าวพ้นประตู พวกมันยังเตะเก้าอี้พร้อมกับข่มขู่ลูกค้าคนอื่นๆ ไปด้วยเพื่อสร้างความวุ่นวาย
ผู้คนในร้านต่างก้มหน้าก้มตาหลบสายตากันหมด
“เอาละ งั้นไว้เจอกันใหม่พรุ่งนี้นะครับ?”
“คิๆๆๆ”
ปัง!
ชายคนสุดท้ายกระแทกประตูปิดเสียงดังสนั่นพร้อมกับเดินออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันอันหนักอึ้งภายในร้านอาหารที่เพิ่งถูกถล่มจนเละเทะ
สภาพไม่ต่างจากสมรภูมิรบ
“ถะ-เถ้าแก่ เป็นอะไรไหมคะ”
“ให้พวกเราช่วยโทรแจ้งตำรวจไหมคะ”
“ฮึก ไม่-ไม่เป็นไรค่ะคุณลูกค้า... ขอโทษด้วยนะคะ ขอโทษจริงๆ ค่ะ...”
เจ้าของร้านขอบตาร้อนผ่าวสะอึกสะอื้น พร้อมกับค้อมหัวขอโทษขอโพยไม่หยุด
ลูกค้าคนหนึ่งทนดูความอยุติธรรมไม่ไหว จึงเดินไปกดน้ำอุ่นจากเครื่องกรองน้ำมาส่งให้เจ้าของร้าน
“ค่าอาหารมื้อนี้ไม่คิดเงินนะคะ ขอให้ทุกท่านเดินทางกลับโดยสวัสดิภาพ ขอโทษจริงๆ ค่ะ ขอโทษ...”
“โธ่ เถ้าแก่จะมาขอโทษทำไมกันคะ!”
“ไอ้พวกนักเลงชั่วช้าเอ๊ย!”
เจ้าของร้านรับแก้วน้ำมาอย่างเหม่อลอย ก่อนจะใช้สองมืออันสั่นเทายกน้ำขึ้นดื่มรวดเดียวหมด
“พวกเวรนั่นไปก่อเรื่องแบบนี้ที่ร้านอื่นด้วยหรือเปล่าครับ”
“ฉันเองก็เห็นพวกมันไปอาละวาดที่ร้านอาหารอื่นมาเหมือนกัน ใช่พวกเดียวกันไหมคะ”
พอได้ความอบอุ่นเข้าไปในร่างกาย ดูเหมือนเธอจะเริ่มสงบสติอารมณ์ได้บ้าง ไหล่ที่เคยสั่นเทิ้มจึงค่อยๆ นิ่งลง
“เฮ้อ ใช่ค่ะ เพราะคนพวกนี้แท้ๆ บรรดาเจ้าของร้านแถวนี้ถึงต้องคอยติดต่อกันตลอด... ได้ยินว่าโดนตามรังควานอย่างโหดร้ายกันถ้วนหน้าเลยค่ะ”
“แล้วตำรวจทำบ้าอะไรกันอยู่ ทำไมไม่มาลากคอไอ้พวกเลวนั่นไปสักที แจ้งความไปแล้วเขาไม่จับเหรอครับ”
“พอกว่ารถสายตรวจจะมาถึง พวกมันก็พังร้านจนหนำใจแล้วเผ่นหนีไปก่อนแล้วค่ะ... แถมถึงจับไปได้ เดี๋ยวก็ปล่อยตัวพร้อมตักเตือนแค่นั้นเอง”
“หา จริงเหรอครับเนี่ย”
“ค่ะ... เมื่อไม่กี่วันก่อน มีเจ้าของร้านคนหนึ่งเกือบจะโดนแทงเข้าจริงๆ ด้วยค่ะ พวกมันยัดมีดใส่มือเด็กที่เพิ่งอยู่แค่มัธยมต้นแล้วยุให้มาแทง...”
“เฮ้ย จริงเหรอเนี่ย”
นั่นเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับร้านอาหารดงกูรีที่ผมเคยได้ยินมา
ขณะที่ผมพยักหน้าเงียบๆ ลูกค้าในร้านต่างก็ทอดถอนใจออกมาอย่างเหลือเชื่อ
“บ้าไปแล้ว... เรื่องพรรค์นี้มันเกิดขึ้นในแผ่นดินเกาหลีได้ยังไงกัน คนแบบนั้นต้องจับยัดเข้าคุกไปกินข้าวแดงให้เข็ดสิ!”
“ไม่รู้สิคะ... เห็นว่าเด็กคนนั้นอายุไม่ถึงเกณฑ์รับโทษอะไรสักอย่างเลยไม่โดนลงโทษจริงจัง พวกเราก็ทำอะไรไม่ได้เลยสักนิดค่ะ...”
“พุทโธ่เอ๋ย โลกเรามันจะวิปริตไปถึงไหนกันเนี่ย!”
“อึดอัดโว้ย! ให้ตายสิ!”
เมื่อเห็นเจ้าของร้านปาดน้ำตาที่กลั้นไว้ไม่อยู่พร้อมกับระบายความอัดอั้นตันใจ ผมก็ยกซุปเย็นขึ้นซดอีกคำ
ขืนฟังต่อไปมีหวังอกแตกตายแน่
“เถ้าแก่ครับ คิดเงินด้วยครับ”
“อ๊ะ ไม่เป็นไรค่ะคุณลูกค้า ไม่ต้องจ่ายหรอกค่ะ...”
“ไม่เป็นไรครับ อาหารอร่อยมาก”
ผมรูดบัตรจ่ายเงินแทนเจ้าของร้านที่รีบส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน จากนั้นก็เดินตรงออกจากร้านไปทันที
ก่อนจะดึงฮู้ดขึ้นมาคลุมศีรษะแล้วก้าวเท้าตามพวกมันไป
หลังจากสะกดรอยตามได้ไม่นาน ก็เป็นไปตามคาด
พวกมันพากันยกพวกเดินเข้าไปในร้านอาหารอีกแห่งหนึ่ง
“ป้า ข้าวชุดห้าที่”
“...พะ-พวกแก ฉันไม่ขายให้ ออกไปนะ!”
“อ้าว ป้าเป็นอะไรเนี่ย พวกเราเป็นลูกค้าที่มากินข้าวนะ ลูกค้า ตาบอดหรือไง ไม่เห็นเหรอ”
“บอกให้ออกไปไง ร้านเราหมดเวลาขายมื้อเที่ยงแล้ว ไม่เปิดแล้ว”
“โธ่เว้ย ป้านี่วันนี้ทำไมถึงกล้าดีนักนะ พูดดีๆ ด้วยก็รีบเอามาเสิร์ฟเร็วเข้าสิ ข้าวชุดห้าที่!”
“กรี๊ดดด! ปล่อยนะ!”
หลังจากนั้นพวกมันก็ยังคงตระเวนไปร้านอาหารแถวนั้นอีกหลายแห่ง และอาละวาดอย่างขยันขันแข็งด้วยการคว่ำโต๊ะกับเตะเก้าอี้กระเด็น
ชัดเจนเลยว่าพวกมันถึงขั้นวางตารางเวลาและเส้นทางเพื่อเดินสายป่วนร้านอาหารในย่านนี้โดยเฉพาะ
‘เอาสิ ขอดูหน่อยว่าจะทำไปถึงไหน’
ผมสะกดรอยตามพวกมันไปเงียบๆ ในขณะที่พวกมันก่อความวุ่นวายเสร็จแล้วพากันเดินหัวเราะร่าจากไป
ไม่นานนัก จุดหมายที่มาถึงก็คือตรอกเปลี่ยวสุดทางในย่านคารีบงดง เขตกูโร
‘ตรงนั้นคือรังของพวกมันงั้นเหรอ’
อาคารร้านเกมตู้สำหรับผู้ใหญ่หลังหนึ่งตั้งอยู่ตรงนั้น
พวกมันเปิดประตูร้านเกมตู้ที่ป้ายไฟดับอยู่แล้วเดินเข้าไปอย่างคุ้นเคย
[บาดาสตอรี่]
ป้ายร้านเกมตู้สำหรับผู้ใหญ่เจ้าดังที่เคยถูกสั่งปิดทั้งแฟรนไชส์เมื่อหลายปีก่อนเพราะก่อปัญหาทางสังคมจากประเด็นการพนันอย่างรุนแรง
อาคารพาณิชย์ชั้นเดียวทั้งหลังถูกดัดแปลงเป็นร้านเกมตู้ทั้งหมด
บริเวณรอบๆ ไม่มีร้านค้าอื่นเลยแม้แต่ร้านเดียว มันตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวราวกับเกาะร้าง เป็นทำเลที่ถ้ามีปั๊มน้ำมันมาตั้งคงจะดูเข้ากันมากกว่าร้านเกมตู้เสียอีก
“อืม”
ผมกวาดสายตามองรอบข้างครู่หนึ่ง เพื่อเช็กดูว่านอกตัวอาคารมีกล้องวงจรปิดหรือทางเข้าออกอื่นอีกหรือไม่
หลังจากยืนยันแล้วว่าไม่มีอะไรผิดปกติ ผมก็ผ่อนลมหายใจให้เงียบกริบแล้วขยับเข้าไปใกล้ตัวอาคาร แล้วแนบหูฟังเงียบๆ ผ่านช่องว่างของประตู
เสียงที่ดังเล็ดลอดออกมาจากด้านในนั้นเอะอะโวยวายมาก จนแทบไม่ต้องเอาหูไปแนบชิดเลยด้วยซ้ำ
“ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป นอกจากมื้อเที่ยงแล้ว มื้อเย็นก็ต้องตระเวนป่วนร้านอาหารให้เรียบ วางยาพวกมันให้หนักเข้าไว้ แบ่งคนออกเป็นกะเช้ากับกะบ่ายแล้วจัดตารางเวลาให้เรียบร้อย”
“โธ่ พี่ใหญ่ พวกเราทำงานหนักเกินไปหรือเปล่าครับ ไม่ใช่ทหารเกณฑ์สักหน่อย ทำไมนักเลงอย่างเราต้องมาเข้าเวรสลับกะกันด้วยเนี่ย”
“ไอ้โง่เอ๊ย ถ้ายึดร้านแถวนั้นมาได้สักร้าน รู้ไหมว่าจะได้เงินเท่าไร ย่านนี้ถ้าเริ่มโครงการพัฒนาใหม่เมื่อไหร่ ต่อให้จ่ายค่าเซ้งห้าร้อยล้านก็ยังแย่งทำเลทองแบบนั้นไม่ได้เลยนะเว้ย”
“ห้าร้อยล้านเลยเหรอ หึๆๆๆ คิดแบบนั้นแล้วคงต้องขยันเดินสายให้มากกว่าเดิมซะแล้วสิ”
บทสนทนาอันชั่วร้ายที่พูดคุยกันราวกับเป็นเรื่องสัพเพเหระทั่วไป
ถึงขนาดจัดตารางสลับกะเพื่อมาทำลายชีวิตคนอื่นเนี่ยนะ
ช่างเป็นพวกสารเลวที่เลวระยำได้อย่างเป็นขั้นเป็นตอนจริงๆ
“ตอนคว่ำโต๊ะไปสองสามที เห็นหน้ายายป้านั่นถอดสีจนซีดเผือดเลยใช่ไหมวะ”
“หาเงินง่ายฉิบหายเลยว่ะ ง่ายจริงๆ ฮิๆ”
ถึงขั้นเอาเรื่องที่ไปพังร้านอาหารมาคุยโม้โอ้อวดเหมือนเป็นวีรกรรม
แต่เรื่องที่พวกมันคุยกันยังไม่หมดเพียงแค่นั้น
“พี่ใหญ่ แล้วร้านดงกูรีที่อยู่ลึกเข้าไปในชินกิลนั่นล่ะครับ คิดจะเอายังไงต่อ ตอนนี้ไอ้เด็กเวรที่ถือมีดไปอาละวาดคราวนั้นมันโดนส่งเข้าสถานพินิจไปแล้ว คงเอามาใช้งานทันทีไม่ได้หรอกนะ”
“ร้านนั้นถูกสั่งพักกิจการถึงวันไหนนะ”
“วันศุกร์หน้าครับ”
“ถ้าอย่างนั้นจนกว่าจะถึงตอนนั้น ไปหาเด็กแถวมัธยมต้นแถวนี้ที่อยากได้เงินสักสามคนแล้วกล่อมให้มันยอมทำซะ”
“ตั้งสามคนเลยเหรอครับ”
“เจ้าของร้านนั้นใจมันไม่ธรรมดา คราวนี้เอาแบบที่ตั้งใจแทงให้ถึงไส้จริงๆ เตรียมไว้แค่สามคนพอ”
“เข้าใจแล้วครับ เดี๋ยวผมลองไปหาพวกเด็กตาขวางใจถึงๆ ดูสักหน่อย”
ขณะแอบฟังบทสนทนาที่เล็ดลอดออกมาจากหลังประตู ผมก็ยืนพิงกำแพงเงียบๆ
ถึงแต่แรกจะไม่ได้คาดหวังเรื่องสำนึกกลับตัวกลับใจอะไรอยู่แล้ว แต่ก็ไม่นึกว่าจะถึงขนาดนี้
พวกแมลงชั้นต่ำที่คอยผลักดันให้คนอื่นตกสู่ความสิ้นหวัง แล้วเกาะกินความหวาดกลัวนั้นเพื่อมีชีวิตรอด
‘แบบนี้ก็เข้าทางสิ’
ไม่จำเป็นต้องมีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อยในการกำจัดพวกมันทิ้ง
พอขยับตัวลุกขึ้นได้ ผมก็กระชากประตูเหล็กเปิดออกทันที
แอ๊ด
“หือ?”
“อะไรวะ?”
ทันทีที่ผมเปิดประตูเดินเข้าไป ควันบุหรี่หนาทึบจากด้านในร้านเกมก็พวยพุ่งออกมา
ผ่านม่านควันนั้นไป เห็นพวกอันธพาลอวดรอยสักทั่วร่างกำลังนอนเกลื่อนกลาดอยู่ตามจุดต่างๆ
“แกเป็นใครวะ?”
พอผมหยุดชะงักฝีเท้าก่อนจะก้าวเข้าไปข้างใน สายตาของพวกผู้ชายหลายสิบคู่ก็พุ่งตรงมาที่ผมพร้อมกันจากรอบทิศ
ผมแกล้งทำหน้าซื่อมองไปรอบๆ
“เอ๋? ที่นี่ไม่ใช่ร้านเกมเหรอครับ”
“อ้าว อะไรวะ ไอ้ระยำนี่... รีบไสหัวไปเลย!”
“ที่นี่เลิกกิจการไปชาตินึงแล้ว ปัญญาอ่อนหรือไงวะ?”
“อ้าว งั้นเหรอครับ? ขอโทษคร้าบ”
ผมกวาดสายตามองรอบๆ อีกสองสามครั้ง ก่อนจะรีบผงกศีรษะขอโทษแล้วเดินออกมาข้างนอกทันที
ท่าทีที่ดูเป็นธรรมชาติจนน่าประหลาดใจของผมทำให้พวกมันถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก
“ไอ้งี่เง่านั่นใครวะ?”
“ไม่รู้ว่ะ ฮะๆ ที่นี่ปิดไปตั้งนานแล้วแท้ๆ”
พวกมันคงคิดว่าแค่มีคนโง่ๆ คนหนึ่งเดินเข้ามาร้านผิดเท่านั้น
จะยังไงก็ช่าง ขณะเดินลัดเลาะผ่านตรอกซอย ผมก็ฉายภาพบรรยากาศภายในร้านเกมที่ลอบสังเกตอย่างรวดเร็วเมื่อครู่ขึ้นมาในหัวอีกครั้ง
“ดูซิ... คนมีทั้งหมดสิบสองคน ทางเข้าออกกับด้านในไม่มีกล้องวงจรปิด ไม่มีบันไดลงชั้นใต้ดินหรือห้องลับ ประตูข้างในดูเหมือนจะเป็นห้องน้ำหนึ่งบาน ตู้เกมสำหรับผู้ใหญ่ที่พังแล้วหลายเครื่อง อีกฝั่งของผนังมีโซฟา เก้าอี้ แล้วก็เตียงพับ...”
ดูท่าพวกมันจะยึดร้านเกมสำหรับผู้ใหญ่ที่เจ๊งไปแล้วมาใช้เป็นฐานลับโดยพลการ
นอกจากประตูบานที่ผมเปิดเข้าไปแล้ว ก็ไม่เห็นจะมีทางหนีไฟอะไรเป็นพิเศษ
“แต่ปัญหามันอยู่ตรงนั้นต่างหาก”
พอชะเง้อออกไปมองนอกตรอก ก็เห็นกล้องวงจรปิดรักษาความปลอดภัยตัวหนึ่งติดอยู่บนเสาไฟหน้าตึกพอดี
ขืนบุ่มบ่ามบุกเข้าไปพังร้านตามใจชอบ มีหวังถูกกล้องนั่นจับภาพไว้ได้ชัดเจนจนกลายเป็นหลักฐานคาในบันทึกของตำรวจแน่
แม้ตอนนี้จะเคลื่อนไหวตามคำขอร้องส่วนตัว แต่หน้าที่ที่แท้จริงของผมคือสายลับเงาของ NIS
การมีบันทึกหลงเหลืออยู่ในสื่อหรือข้อมูลใดๆ ก็ตาม ถือเป็นเรื่องที่จะให้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด
“จะจัดการเรื่องนี้ยังไงดีนะ...”
ดูทรงแล้วคงต้องรอดูสถานการณ์ไปอีกสักสองสามวัน
คงมีแต่วิธีที่ต้องไปดักซุ่มอยู่ในตรอกด้านหลัง แล้วคอยแอบเก็บพวกมันทีละคนตอนที่ออกตระเวนป่วนร้านอาหารกับร้านค้าตั้งแต่ช่วงเช้า
ถ้าไม่ทำแบบนั้น การจะหาจังหวะเล่นงานตอนที่คนจำนวนมากขนาดนั้นแห่กันออกมานอกตึกพร้อมกันคงเป็นเรื่องยาก
ในระหว่างที่กำลังปวดหัวกับเรื่องนั้นอยู่
แกรบ
“หือ?”
ขณะล้วงกระเป๋าโดยไม่ทันคิด ฝ่ามือของผมก็บังเอิญคว้าไปโดนเศษกระดาษแผ่นหนึ่งเข้าพอดี
[บริษัทเซชินเทรดดิ้ง]
[เชี่ยวชาญการผลิตปะเก็นยางสำหรับงานอุตสาหกรรม]
[คิมโดฮยอน พนักงานอาวุโส]
ผมเอียงคอโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอย่างไร้ความคิด
ตู๊ดดดด...
-ครับ บริษัทเซชินเทรดดิ้ง คิมโดฮยอน พนักงานอาวุโสพูดสายครับ
“สวัสดีครับหัวหน้าทีม ผมคังแฮชานนะครับ คนที่เจอเมื่อช่วงสายที่ร้านปลาดิบ...”
-อ๋า! คุณเจ้าหน้าที่ จำได้สิครับ ทำไมจะจำไม่ได้!
ปลายสายเอ่ยตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงความยินดีทันทีที่รู้ว่าเป็นผม
ผมพอจะเดาออกว่าทำไมน้ำเสียงของเขาถึงฟังดูดีใจขนาดนั้น
-มีเรื่องอะไรหรือครับ หรือว่าตัดสินใจได้แล้ว?
“เปล่าครับ ไม่มีอะไรหรอก... พอดีมีเรื่องอยากจะถามสักหน่อยน่ะครับ”
-เรื่องอะไรหรือครับ? พูดมาตามสบายได้เลยครับ
แต่ผมไม่ได้คิดจะตอบสนองความคาดหวังของเขาเลยสักนิด
“ถ้าเป็นอำนาจของฝ่ายในประเทศของ NIS จะลบภาพที่บันทึกไว้ในกล้องวงจรปิดรักษาความปลอดภัยได้ไหมครับ”
-...ภาพจากกล้องวงจรปิดหรือครับ? เรื่องนั้นมันก็พอทำได้อยู่หรอกครับ แต่ว่า...
เดิมทีไม่ใช่เขาเองหรอกหรือที่คุยโวเอาไว้?
ว่าแค่โทรศัพท์สายเดียวก็เป่าคดีไหนให้หายไปได้ทั้งนั้น
“แล้วก็อยากจะได้รถเถื่อนสักคันน่ะครับ แถวกูโรพอจะรู้จักเต็นท์รถบ้างไหม ช่วยแนะนำให้หน่อยสิครับ”
-...รถเถื่อนหรือครับ? จะเอารถเถื่อนไปทำอะไรอีกล่ะนั่น...
แม้ว่าเรื่องที่รถเถื่อนเป็นสิ่งผิดกฎหมายจะเป็นความจริงที่เด็กกะโปโลในสาธารณรัฐเกาหลีก็ยังรู้ ทว่าสายลับเงาอย่างพวกเราไม่ใช่คนที่ก้าวข้ามไปมาระหว่างขอบเขตของความถูกกฎหมายกับผิดกฎหมายเป็นว่าเล่นอยู่แล้วหรอกหรือ?
“พอดีมีเรื่องส่วนตัวต้องรีบใช้นิดหน่อยน่ะครับ พอไหวไหมครับ?”
“...”
ผมพูดบ่ายเบี่ยงไปส่งๆ
สิ้นคำนั้น ปลายสายก็เงียบเสียงไปครู่หนึ่ง
มันเป็นความเงียบที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างยิ่ง
“ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไรครับ ช่างมันเถอะ”
-...มะ-ไม่ใช่ครับ บอกได้สิครับ แน่นอนอยู่แล้ว... คือแถวกูโรไม่มีหรอกครับ แต่มีคนที่รู้จักอยู่แถวบูพย็อง เป็นคนที่ซื้อขายรถที่ถูกอายัดชั่วคราวตามคำสั่งศาล แบบนั้นจะพอใช้ได้ไหมครับ?
“โอ้ ขอบคุณมากครับ แค่นั้นก็น่าจะพอแล้วล่ะครับ”
-มะ-ไม่ทราบว่าพอจะบอกผมได้ไหมครับว่ามีธุระเรื่องอะไร?
“มันเป็นเรื่องส่วนตัวน่ะครับ คงบอกไม่ได้หรอก”
“ไว้เดี๋ยวผมติดต่อกลับไปใหม่นะครับ ช่วยส่งข้อความมาให้หน่อยแล้วกัน”
ปกติแล้วผมคงพยายามหาวิธีการด้วยตัวเองคนเดียวไปแล้ว
ทว่าวันเวลากลับยาวนานเกินกว่าจะมามัวเอื่อยเฉื่อยได้
ภายในร้านเกมตู้สำหรับผู้ใหญ่ในย่านคารีบงดงที่คละคลุ้งไปด้วยควันบุหรี่หนาทึบ
“ใกล้จะได้เวลาไปหาข้าวเย็นกินกันหรือยังวะ?”
“จะไปไหนล่ะ สั่งเดลิเวอรีมากินสิ”
“อาหารจีนเลี่ยนจะตายห่าแล้วโว้ย”
“ถ้าเบื่ออาหารจีนก็สั่งพิซซ่ามาสิวะ ปัดโธ่”
“อ้อ จริงด้วยแฮะ!”
“คึๆๆๆ ไอ้งั่งเอ๊ย”
เป็นช่วงเวลาที่ชายฉกรรจ์สิบกว่าคนกำลังหัวเราะคิกคักพร้อมกับพ่นคำสบถไร้สาระใส่กัน
ทว่าในตอนนั้นเอง
บรู้นนนน
เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มแว่วมาจากตรอกด้านนอกที่อยู่ไกลออกไป
ทีแรกพวกมันไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก แต่พอเสียงนั้นใกล้เข้ามาผิดปกติ สมาชิกแก๊งบางคนจึงค่อยๆ หันหน้าไปมอง
“อะไรวะ”
“ไม่รู้ว่ะ อะไรน่ะ”
อีกไม่นาน ลำแสงสว่างจ้าก็เริ่มแผ่กระจายผ่านกระจกหน้าต่างทึบแสงเข้ามา
ราวกับมีรถยนต์เปิดไฟสูงพุ่งทะยานตรงดิ่งมายังบานกระจกอย่างไรอย่างนั้น
“เฮ้ย”
“เดี๋ยว-”
ชั่วพริบตานั้น ก่อนที่พวกมันจะทันได้ตอบสนองอะไรด้วยซ้ำ
โครมมมมมเพล้งงงง!
“อ๊ากกกก!”
“กรี๊ดดดด!”
เกิดเสียงสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับกระจกหน้าร้านเกมตู้ที่แตกละเอียดกระจายว่อนไปทั่วทุกทิศทาง
รถเอสยูวีสีดำทะมึนคันใหญ่ยักษ์ส่องไฟสูงสว่างโร่ พุ่งชนดันกันชนลึกเข้ามาจนถึงด้านในสุดของร้านเกมตู้
“อึ่ก! อ่อก!”
“อ๊ากกกก!”
“อ่อก! แค่ก!”
โลกทั้งใบพลิกคว่ำคะมำหงายไปพร้อมกับแรงปะทะอันรุนแรง
ตู้เกมจำนวนมากที่หนักหลายร้อยกิโลกรัมล้มระเนระนาดเหมือนพินโบว์ลิ่ง สมาชิกแก๊งกูชอนที่นั่งหัวเราะเอกเขนกอยู่บนโซฟาถูกฝูงเครื่องเล่นที่ปลิวว่อนซัดกระเด็นไปกระแทกทั่วสารทิศ
“อึ่ก! อูยยยย...”
“ชะ-ช่วย ชะ-ช่วยด้ว...”
ฝุ่นควันคลุ้งตลบ เศษกระจกเกลื่อนกลาด หลอดไฟนีออนส่งเสียงเปรี๊ยะๆ พร้อมกับแลบประกายไฟ
เสียงหวีดร้อง เสียงครวญคราง และเสียงหอบหายใจรวยริน
มันคือหายนะที่จู่โจมเข้ามาในชั่วพริบตา
“อ๊าค! ไอ้ระยำเอ๊ย... ขะ-ขาฉัน...”
“มัน มะ-มันเกิด... ระ-เรื่องบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย ตอนนี้?”
“อือออ...”
สมาชิกแก๊งส่วนใหญ่หมดสลบนอนเกลื่อนกลาด
ในระหว่างนั้น สองสามคนที่พอจะประคองสติไว้ได้ก็พยายามกวาดตามองรอบตัวอย่างยากลำบาก
พวกมันมองไปยังรถเอสยูวีสีดำสนิทซึ่งเป็นต้นเหตุของอุบัติเหตุด้วยสีหน้าเหวอรับประทาน
ตัวรถเหยียบคันเร่งพุ่งเข้ามาจนถึงด้านในสุดของร้านเกมตู้ และอัดคาอยู่กับผนังด้านใน
ควันดำโขมงพวยพุ่งออกมาจากฝากระโปรงหน้าที่พังยับเยินไปครึ่งหนึ่ง
ทันใดนั้น แกร๊ก
“ฮึบ”
ประตูฝั่งคนขับที่บิดเบี้ยวเปิดออก ก่อนจะมีคนคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถ
“เฮ้อ สภาพรถเถื่อนทำไมเป็นงี้เนี่ย แอร์แบ็กก็ไม่ยอมทำงาน ทำเอาตกอกตกใจหมดเลย”
ชายคนนั้นสวมเสื้อฮู้ด สวมหมวกแก๊ป แถมยังใส่หน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้าไว้อีกด้วย
เขาปัดฝุ่นที่เปื้อนเสื้อผ้าออกเบาๆ ขณะเดินก้าวออกมา แล้วกวาดมองไปรอบๆ ร้านเกมที่กลายสภาพเป็นขุมนรกบนดินอย่างสบายอารมณ์
ทุกคนต่างทำได้เพียงจ้องมองภาพเหตุการณ์นั้นด้วยสีหน้าเหม่อลอยคล้ายวิญญาณหลุดออกจากร่าง
“ไง มีใครตายบ้างไหม”
“...”
“ถ้ามีคนตายช่วยยกมือขึ้นหน่อยสิ ไม่มีใช่ไหมล่ะ”
ไม่มีทางที่จะมีคำตอบรับกลับมาอยู่แล้ว
กำลังโหลดความเห็น...