ภายในร้านเกมตู้สำหรับผู้ใหญ่ปกคลุมไปด้วยความเงียบงันอันชวนหายใจไม่ทั่วท้อง โดยไม่มีใครสามารถเอ่ยปากพูดอะไรออกมาได้สักคน
ทว่าจู่ๆ ชายคนนั้นก็ยกนิ้วขึ้นมาเริ่มนับจำนวนคนทีละคน
“หนึ่งสองสามสี่... สิบสอง โอเค ยังรอดกันหมดสินะ”
“อะ-เอ่อ...”
ในสายตาของพวกสมาชิกแก๊งที่โดนเศษซากกระเด็นใส่น้อยกว่าและยังคงมีสติดีอยู่นั้น ท่าทางที่ดูนิ่งเฉยไม่สะทกสะท้านถึงเพียงนั้นช่างดูเป็นภาพที่เหนือจริงเหลือเกิน
ไม่สิ เวลานี้มันควรจะเป็นจังหวะที่ต้องกล่าวขอโทษ ขอความเมตตา หรือพูดพล่ามอะไรออกมาไม่ใช่หรือไง
และในตอนที่ต่างฝ่ายต่างยืนเหม่อมองกันจนเกิดเป็นภาวะคุมเชิงอันแปลกประหลาดอยู่นั้นเอง
“อ๊ะ จริงสิ อันนี้มันยังไม่ระเบิดนี่นา?”
ชายคนนั้นทำท่าเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาเดินตรงไปยังฝั่งที่นั่งข้างคนขับของซากรถที่พังยับเยินแล้วเปิดประตูออก
สิ่งที่เขาหยิบออกมาจากที่นั่งข้างคนขับนั้น ไม่ใช่สิ่งอื่นใดนอกเสียจากถังแก๊ส LPG ขนาด 20 กิโลกรัมสำหรับใช้งานในร้านอาหาร
ดวงตาของพวกสมาชิกแก๊งกูชอนที่มองดูภาพนั้นเริ่มสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวอย่างขีดสุด
บ้าจริง ไอ้หมอนี่ไม่ได้คิดจะขอโทษตั้งแต่แรกแล้วนี่หว่า!
“จะ-จะ-จะทำ จะ-จะทำอะไร...”
ชายคนนั้นหมุนเปิดวาล์วถังแก๊สออกจนสุดอย่างเป็นธรรมชาติยิ่งนัก
ฟู่ๆๆๆๆๆๆ
พร้อมกับเสียงอันชวนขนลุก กลิ่นแก๊สฉุนกึกชวนพะอืดพะอมก็พวยพุ่งเข้าปกคลุมพื้นที่แคบๆ ภายในร้านเกมอย่างรวดเร็ว
“ในหนังน่ะ แค่เหยียบคันเร่งมิดไมล์พุ่งชนโครม มันก็ระเบิดตู้มต้ามโคตรเท่เลยไม่ใช่เหรอ แต่ความจริงนี่ต่างกันจังเลยนะ ว่าไหม?”
“อะ-เอ่อ... อะ-เออ”
“เชี่ย เชี่ย-เชี่ยเอ๊ย”
“บ้าไปแล้ว อย่าบอกนะว่า? เชี่ยเอ๊ย ได้โปรดเถอะ...”
บรรดาสมาชิกแก๊งกูชอนต่างพากันลากขาที่หักแล้วตะเกียกตะกายคลานไปกับพื้นอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อหวังจะหนีเอาชีวิตรอด
ในระหว่างนั้น ชายคนดังกล่าวก็ก้มลงเก็บไฟแช็กใช้แล้วทิ้งที่ตกอยู่ท่ามกลางที่เขี่ยบุหรี่เกลื่อนพื้นขึ้นมา ก่อนจะจุดประกายไฟตรงปากทางออกที่แก๊สกำลังพวยพุ่งอย่างไร้ความลังเล
แชะ แชะ
พรึ่บ!
ไม่นานนัก เปลวไฟขนาดยักษ์ก็ลุกพรึ่บขึ้นกลางอากาศ
“กรี๊ดดดด!”
“จะ-จะ-จะทำบ้าอะไรของแกวะะะ!”
“หยุดนะ! หยุดเดี๋ยวนี้นะะะ! ได้โปรดเถอะได้โปรด...”
“ช่วยด้วยครับ! ชะ-ชะ-ชะ-ช่วยด้วยครับบบ!”
“ชะ-ช่วย ช่วยด้วยยย!”
ใบหน้าของพวกสมาชิกแก๊งกูชอนซีดเผือดราวกับกระดาษ
เสียงหวีดร้องคร่ำครวญอย่างสิ้นหวังทะลักล้นออกมาจากปากของพวกเขาไม่หยุดหย่อน
ส่วนชายผู้เป็นคนก่อเรื่องกลับเพียงแค่จ้องมองเปลวเพลิงที่กำลังไหวระริกอยู่อย่างเงียบงัน ก่อนจะเหลือบหันกลับมามองพวกสมาชิกแก๊งกูชอน
“นี่”
มันเป็นน้ำเสียงที่แสนจะนุ่มนวลและเป็นมิตรจนน่าประหลาดใจ
“พวกแกน่ะ รู้ตัวไหมว่าที่ผ่านมาดวงดีขนาดไหน?”
“คะ-ครับ?”
“ดะ-ดวงเหรอครับ?”
“ใช่สิ เพราะที่ผ่านมาพวกแกดวงดีไง ถึงได้ไม่เคยเจอคนบ้าๆ แบบฉัน แล้วยังทำตัวกร่างลอยหน้าลอยตาอยู่ได้จนถึงป่านนี้ ไม่ใช่หรือไง?”
“อะ-อ่า...”
“แต่วันนี้ดูเหมือนดวงของพวกแกจะหมดลงแล้วล่ะนะ”
ชายหนุ่มยิ้มกริ่ม
ภาพของชายหนุ่มที่พ่นคำพูดชวนขนหัวลุกด้วยน้ำเสียงอันแสนอ่อนโยนเช่นนั้น ทำให้สามัญสำนึกของพวกสมาชิกแก๊งกูชอนพังทลายจนแทบไม่รู้อะไรเป็นอะไรอีกต่อไป
“ชะ-ช่วยด้วยครับ! ชะ-ช่วย...”
“มะ-ไม่ทำแล้วครับ! จะไม่ทำอีกแล้ว! จะ-จะเป็นคนดีแล้วครับ...”
พวกเขาก้มหัวขอชีวิตและถูมือไหว้อย่างเอาเป็นเอาตาย
ทั้งที่ป่านนี้พวกเขาเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำผิดอะไรลงไป
ต่อให้เป็นไอ้บ้ามาจากไหน ก็คงไม่มีใครคิดจะทิ้งแม้กระทั่งความปลอดภัยของตัวเองหรอกน่า!
“คราวหน้าถ้าฉันเห็นหน้าพวกแกโผล่มาแถวนี้อีกล่ะก็ ถึงตอนนั้นฉันจะไม่พกแค่ถังแก๊ส แต่จะหิ้วเคลย์มอร์มาด้วย เข้าใจไหม?”
“คะ-ครับๆๆๆ!”
“เข้าใจแล้วครับ! ขอร้องเถอะครับ จะเป็นคนดี จะกลับตัวเป็นคนดีแล้วครับ!”
พวกเขาจึงได้แต่อ้อนวอน
หวังเพียงว่าถ้าอ้อนวอนอย่างสุดชีวิต ชายหนุ่มอาจจะยอมหมุนปิดวาล์วถังแก๊สแต่โดยดี
“ฮึบ”
“อ๊าก! อย่านะ! ได้โปรดดด!”
“ไม่นะ! ไม่เอาแล้วโว้ยยย!”
ทว่าการกระทำถัดมาของชายหนุ่มกลับทำให้ตาของทุกคนเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
เขายกถังแก๊สที่ไฟลุกท่วมขึ้นเหนือหัวด้วยสองมือ!
ราวกับตั้งใจจะทุ่มถังแก๊สใส่รถเอสยูวีที่กำลังพ่นควันดำโขมงอยู่นั่นให้เห็นจะจะเต็มตา
“ไม่ต้องห่วง แก๊สระเบิดแค่นี้ อย่างมากก็แค่โดนลวกนิดหน่อยแล้วกระเด็นออกไปเท่านั้นแหละ”
“ไม่ใช่แล้ว! ไม่ใช่แบบนั้นโว้ยยย!”
และในขณะเดียวกันนั้นเอง
“บอกว่าไม่เป็นไรไง ไม่ตายหรอกน่า ไม่ตายหรอก”
ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่จับจ้อง แขนทั้งสองข้างที่ชูขึ้นก็เหวี่ยงออกไปอย่างสุดแรง
ฟึ่บ!
“อ๊ะ”
“เฮ้ย”
จังหวะที่ถังแก๊สหลุดจากมือของชายหนุ่มแล้วกระแทกเข้าใส่ฝากระโปรงหน้ารถ
ทัศนวิสัยก็พลันสว่างวาบ ย้อมโลกทั้งใบด้วยแสงสีส้มอันเจิดจ้า
“ฮ้า”
ตูมมมมมมมมม!
มันเป็นภาพที่ดูราวกับฉากในภาพยนตร์อย่างแท้จริง
แม้สำนักงานใหญ่ของ NIS จะตั้งอยู่ที่แนกกกดงในเขตซอโช แต่หน่วยงานสำคัญบางแห่งในฝ่ายในประเทศกลับแยกตัวกระจายอยู่ตามจุดต่างๆ ทั่วโซลเหมือนโครงข่ายลับ
อย่างกรณีของผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองในประเทศซึ่งอยู่ใต้บังคับบัญชาของรองผู้อำนวยการคนที่ 2 ของ NIS ก็มีห้องทำงานจัดตั้งขึ้นอย่างลับๆ ภายในอาคารกระทรวงกลาโหมย่านยงซาน
โดยมีเหตุผลอย่างเป็นทางการคือเพื่อเฝ้าสังเกตความเคลื่อนไหวของกระทรวงกลาโหมได้อย่างรวดเร็วในระยะประชิด
“ทะ-ท่านผู้อำนวยการครับ พอจะมีเวลาคุยสักครู่ไหมครับ”
“หือ?”
แอ๊ด
โอมานกิล ผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองในประเทศดันแว่นสายตาสั้นหนาเตอะขึ้นพลางกะพริบตาปริบๆ
เมื่อมองดูก็พบว่าเป็นหัวหน้าทีมคิมโดฮยอน ลูกน้องคนสนิทที่ปกติจะสุภาพเรียบร้อยอยู่เสมอนั่นเอง
“อะไรกัน หัวหน้าทีมคิม รู้หรือไงว่าฉันทำอะไรอยู่ในห้องทำงาน ถึงได้เปิดประตูเข้ามาโดยไม่มีการบอกกล่าวล่วงหน้าแบบนี้”
“ขะ-ขออภัยครับท่านผู้อำนวยการ แต่ผมมีเรื่องด่วนต้องรายงานครับ...”
“เรื่องอะไร เอามาดูซิ”
จะมีเรื่องอะไรทำให้คิมโดฮยอนที่ขึ้นชื่อเรื่องความสุขุมเยือกเย็น ถึงขั้นไม่เคาะประตูแล้วเปิดพรวดพราดเข้ามาอย่างร้อนรนขนาดนี้กัน
โอมานกิลแค่นหัวเราะพลางกระดิกนิ้ว
“ไม่ใช่เรื่องอื่นหรอกครับ... แต่เป็นเรื่องของคนที่ชื่อคังแฮชาน คนที่ท่านผู้อำนวยการสั่งให้ผมไปทาบทามมานั่นแหละครับ...”
“อืม ใช่ ฉันสั่งการนายเป็นพิเศษเองนี่”
“หมอนั่นมันคนบ้าชัดๆ ครับ!”
เมื่อจู่ๆ คิมโดฮยอนก็โพล่งคำหยาบออกมาแบบนั้น โอมานกิลจึงเผลอทำสีหน้าประหลาดใจ
เพิ่งจะส่งข้อมูลส่วนตัวของคังแฮชานให้แล้วสั่งให้ไปดึงตัวมาเมื่อวานนี้เอง
ทว่าลูกน้องกลับกล้าเรียกเป้าหมายที่จะไปทาบทามต่อหน้าเจ้านายตรงๆ ว่าเป็นคนบ้าเสียได้
“หัวหน้าทีมคิม ทำไมวันนี้ถึงได้ไร้มารยาทขนาดนี้ บุกพรวดพราดเข้ามายังไม่พอ นี่กำลังพูดเรื่องบ้าอะไรอยู่ ฉันไม่เข้าใจสักนิด”
“กะ-ก่อนอื่นลองดูคลิปนี้ก่อนเถอะครับ! ดูจบแล้วท่านจะเข้าใจทันที!”
คิมโดฮยอนยื่นโน้ตบุ๊กไปตรงหน้าโต๊ะทำงานของโอมานกิลด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนกอย่างถึงที่สุด
เมื่อเคาะแป้นพิมพ์เบาๆ ภาพจากกล้องวงจรปิดรักษาความปลอดภัยที่จับภาพตรอกเก่าๆ แห่งหนึ่งก็เริ่มเล่นขึ้น
“ตะ-ตั้งแต่ตรงนี้ครับ ตรงนี้... ดะ-ดูดีๆ นะครับ”
“...”
ตรอกนั้นเงียบสงบอย่างยิ่ง
บรรยากาศของตรอกเปลี่ยวไร้ผู้คนสัญจรในช่วงเวลาอันเงียบสงัด
ภายในหน้าจอมีเพียงความนิ่งสงบ
ทว่าในพริบตาหนึ่ง
-โครมมมมเพล้งงง!
รถเอสยูวีสีดำคันใหญ่โตคันหนึ่งไม่ได้เหยียบเบรกเลยสักนิด มันพุ่งทะยานผ่านตรอกไปด้วยความเร็วอันน่าสะพรึงกลัว ก่อนจะพุ่งชนเข้ากับอาคารที่กล้องจับภาพอยู่อย่างจัง
พลังทำลายล้างอันป่าเถื่อนที่สัมผัสได้แม้จะมองผ่านหน้าจอ ทำเอาแม้แต่โอมานกิลยังเผลออ้าปากค้าง
แต่ของจริงมันหลังจากนี้ต่างหาก
ไม่กี่อึดใจต่อมา หน้าจอทั้งหมดก็สว่างวาบเป็นสีขาวโพลน
-ตูมมมมม!
เปลวเพลิงสีแดงฉานระเบิดปะทุตามมา ราวกับจะฉีกกระชากตัวอาคารให้พองออก
มันคือการระเบิดของแก๊สอย่างไม่ต้องสงสัย
“...”
“...”
แรงกระแทกจากการระเบิดสั่นสะเทือนภาพในกล้องวงจรปิดอย่างรุนแรง
ไม่นานนัก กลุ่มควันดำทมิฬก็พวยพุ่งออกมาจากภายในร้านเกม ขณะที่ชายฉกรรจ์จำนวนมากต่างพากันวิ่งหนีตายเตลิดเปิดเปิงออกมา
ทั้งคนที่คลานสี่ขาออกมาเยี่ยงสัตว์เดรัจฉาน คนที่กะเผลกหนีตาย คนที่ถูกลากออกมานอนกลิ้งอยู่บนพื้นถนน ไปจนถึงคนที่ทรุดลงไปนั่งร้องไห้โฮเหมือนเด็กๆ
ไม่ต่างอะไรจากสนามรบอันโกลาหลเลยสักนิด
และท่ามกลางเปลวไฟแห่งนรกภูมิแห่งนั้น
“...”
ชายคนหนึ่งที่สวมหมวกฮู้ดคลุมศีรษะและใส่หน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้าก็เดินออกมาอย่างใจเย็น แล้วล่าถอยออกจากจุดเกิดเหตุไป
เขาคนนั้นคือตัวเอกของคลิปวิดีโอนี้
“...อย่าบอกนะว่า ชายคนนั้นคือนกกระจอกหมายเลข 7 คังแฮชานน่ะ?”
“ถูกต้องแล้วครับ!”
คำตอบของคิมโดฮยอนแทบไม่ต่างจากการกรีดร้อง
โอมานกิลขมวดคิ้วแน่นพลางยกมือเกาหน้าผากที่ย่นยู่เบาๆ
“แล้วนายรู้ได้ยังไง แค่ดูจากคลิปนี้น่าจะระบุใบหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำไม่ใช่เหรอ...”
“ก่อนจะอธิบายสถานการณ์โดยละเอียดเพิ่มเติมนะครับ... ก่อนอื่นที่นี่คือร้านเกมตู้สำหรับผู้ใหญ่ที่ตั้งอยู่ในย่านคารีบงดง เขตกูโรครับ ปิดกิจการไปเกินสิบปีแล้ว แต่พวกอันธพาลท้องถิ่นที่ชื่อแก๊งกูชอนซึ่งเคลื่อนไหวแถวนั้นใช้เป็นฐานลับอยู่ครับ”
“แปลว่าพวกที่พรูออกมาจากข้างในนั่นเป็นพวกอันธพาลทั้งหมดสินะ”
“ถูกต้องครับ แล้วก็นี่ ช่วยดูคลิปนี้ต่ออีกนิดเถอะครับ”
คิมโดฮยอนขยับเมาส์กรอวิดีโอย้อนกลับไปช่วงเวลาก่อนที่จะเกิดการระเบิด
ในตอนนั้นเอง ภาพของชายสวมเสื้อฮู้ดคนหนึ่งเดินเปิดประตูเข้าไปในร้านเกมตู้ด้วยสองเท้าของตัวเองก็ปรากฏขึ้น
จากนั้นเขาก็ก้มหัวปลกๆ แล้วเดินออกมาด้านนอกทันที
“นี่คือคลิปก่อนหน้าที่จะเกิดการระเบิดเมื่อครู่นี้เพียงไม่กี่ชั่วโมงครับ ชายคนนี้เดินเข้าไปในร้านเกมตู้เองแท้ๆ แต่คงจะโดนพวกอันธพาลด่ากราดใส่แบบจัดหนักล่ะมั้งครับ เห็นสีหน้าเคร่งเครียดนั่นไหมครับ”
“เออ เห็นแล้ว”
“แล้วหลังจากนั้นไม่กี่นาที เขาก็ติดต่อมาหาผมครับ! ถามว่าทาง NIS จะช่วยลบภาพที่บันทึกไว้ในกล้องวงจรปิดป้องกันอาชญากรรมให้ได้ไหม!”
“โฮ่”
“แถมยังถามอีกว่าพอจะมีทางหารถเถื่อนได้ไหม แล้วพอผมแนะนำพ่อค้าที่บูช็อนให้ ทันทีที่ได้รถมา เขาก็ขับพุ่งชนอัดก๊อบปี้เข้าไปในร้านเกมตู้นั้นโต้งๆ เลยครับ!”
“โห”
“แล้วพอจัดการทุกอย่างเสร็จ เขาก็ติดต่อมาหาผมอีกรอบครับ! มาขอให้ลบคลิปกล้องวงจรปิดตรงหน้าร้านบาดาสตอรี่ในย่านคารีบงดง พูดจาหน้าตาเฉยเหมือนมาทวงของที่ฝากเอาไว้อย่างนั้นแหละครับ!”
น้ำเสียงของคิมโดฮยอนเต็มไปด้วยความอัดอั้นและสับสนจนแทบกระอัก
“ถ้าแบบนี้ไม่เรียกว่าคนบ้าแล้วจะเรียกว่าอะไรได้อีกล่ะครับ! แค่ตัวเองโดนด่ามานิดหน่อย ก็ไปหารถเถื่อนมาพุ่งชนใส่แบบไม่สะทกสะท้าน ไอ้หมอนี่มันเป็นพวกหัวรุนแรงบ้าคลั่งชัดๆ!”
“อืม”
“คดีหน่วยลอบสังหารของเกาหลีเหนือคราวนี้ก็คงคิดอ่านแบบเดียวกันไม่ผิดแน่ครับ! พอเห็นเพื่อนร่วมงานตายไปคนหนึ่งก็คงตาหน้ามืดแล้วอาละวาดฟาดงวงฟาดงาจนรอดชีวิตมาได้เพราะโชคช่วยแท้ๆ!”
“อืม”
แม้คลิปจะจบลงแล้ว แต่โอมานกิลกลับเงียบไปนานพักใหญ่
เขาใช้คีย์บอร์ดกดเลื่อนช่วงเวลาของวิดีโอไปข้างหน้า
“นี่มัน...”
ชายสวมเสื้อฮู้ดที่เดินออกมาจากเปลวไฟ
ขณะที่จ้องมองภาพสุดท้ายที่กดหยุดค้างเอาไว้นั้นอย่างไม่วางตา
“...ฉากเหมือนในหนังเลยแฮะ”
มุมปากของโอมานกิลค่อยๆ ยกยิ้มขึ้น
“หะ-หนังเหรอครับ ท่านผู้อำนวยการ หมายความว่ายังไง...”
“แต่ว่านะ หัวหน้าทีมคิม แล้วคนบ้ามันทำไมงั้นเหรอ”
“...ครับ?”
“สำหรับฉันน่ะ อยากให้ใต้บังคับบัญชามีแต่ไอ้พวกบ้าๆ แบบนั้นเต็มไปหมดเลยล่ะ”
ชั่วพริบตานั้น คิมโดฮยอนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง
ไม่ว่าอีกฝ่ายจะว่าอย่างไร โอมานกิลก็เคาะนิ้วลงบนคีย์บอร์ดต๊อกแต๊กพลางเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำ
“ทำงานที่ NIS มา นายไม่เคยคิดแบบนี้บ้างเลยเหรอ พวกสมาชิกรัฐสภา นักข่าว องค์กรภาคประชาชน ไอ้พวกเดรัจฉานที่ชอบปล่อยข่าวลือไร้สาระโจมตีเรา สุมหัวเล่นสกปรกคอยกัดไม่ยอมปล่อย... คงจะดีไม่น้อยถ้ามีใครสักคนแกล้งทำเป็นบ้าแล้วขับรถบรรทุกพุ่งชนอัดหน้าพวกมันให้กระจุยไปเลยสักคัน”
“...ครับ?”
“ถ้ามีคนแบบนั้นอยู่เป็นมือเป็นเท้าให้สักคนคงอุ่นใจพิลึก นายว่างั้นไหม”
ยังไม่ทันจะได้ตอบคำใด คิมโดฮยอนก็อ้าปากค้างไปโดยไม่รู้ตัว
รู้สึกเหมือนโดนฟาดเข้าที่ท้ายทอยอย่างจัง
“ทะ-ท่านผู้อำนวยการ เรื่องนั้นมัน...”
“ฉันน่ะรู้สึกเสียดายอยู่เสมอ ที่ไม่มีพวกที่พอเบื้องบนสั่งแล้วจะยอมหลับตาทำให้สักคน มัวแต่ถูกต้องตามกฎหมายบ้างล่ะ ตามขั้นตอนบ้างล่ะ กลัวเรื่องเก็บกวาดบ้างล่ะ... พอมีแต่ไอ้พวกพูดจาหน่อมแน้มแบบนั้นอยู่รอบตัว งานการมันถึงได้ติดขัดไปหมดแบบนี้ไง”
“...”
ปลายนิ้วของโอมานกิลเคาะลงบนคีย์บอร์ดอีกครั้ง
เมื่อนั้น บนหน้าจอที่เคยหยุดนิ่ง คังแฮชานก็ก้าวเดินออกมาจากท่ามกลางเปลวเพลิง
“แต่ในที่สุด หลังจากผ่านไปนานมาก ก็มีไอ้บ้าที่ถูกใจฉันโผล่มาสักคน”
“ถึงอย่างนั้นก็เถอะครับ... คนคนนี้เป็นคนที่เราไม่อาจหยั่งถึงได้ด้วยสามัญสำนึกเลยนะครับ จะต้องควบคุมไม่ได้อย่างแน่นอนครับ!”
“หมามันบ้าไม่ใช่ความผิดของมันหรอก แต่เป็นความผิดของเจ้าของที่ถือสายจูงแท้ๆ แต่กลับคุมหมาไม่ได้ต่างหาก”
สายตาอันสุขุมของโอมานกิลหันไปมองคิมโดฮยอน
“นายรู้หรือเปล่าว่าฉันต้องลำบากเลือดตาแทบกระเด็นแค่ไหนตามคำสั่งของท่านผู้อำนวยการ NIS เพื่อขุดประวัติคนคนนี้ออกมาจากกองข่าวกรองทหารน่ะ?”
“...”
“ถ้านายรู้ว่าฉันเหนื่อยยากขนาดไหน นายคงไม่กล้ามาทำสำออยบ่นต่อหน้าฉันแบบนี้หรอกมั้ง จริงไหม?”
เขาเคาะหน้าจอโน้ตบุ๊กที่หยุดภาพไว้เบาๆ
สัมผัสอันนิ่งเรียบนั้นทำให้คิมโดฮยอนเผลอกลืนน้ำลายเอื๊อกอย่างไม่รู้ตัว
“ฉันจะบอกอีกครั้งนะ ในระหว่างที่หมอนี่พักอยู่ในประเทศ นายจะต้องดึงตัวหมอนี่เข้ามาอยู่แผนกเราให้ได้ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหน จะยื่นข้อเสนอสุดพิเศษอะไรให้ก็ไม่เกี่ยงทั้งนั้น นั่นคืองานอันดับหนึ่งที่ฉันจะมอบหมายให้นายตั้งแต่นาทีนี้ เข้าใจไหม?”
“...”
“คำตอบล่ะ?”
สั่งให้ทำก็ต้องทำ นั่นคือสัจธรรมขององค์กร
หากยังขืนต่อปากต่อคำอีก มีหวังอย่าว่าแต่สายจูงเลย อู่ข้าวอู่น้ำของตัวเองนี่แหละที่จะปลิวกระเด็นไปก่อน
“...ทราบแล้วครับ”
คิมโดฮยอนจำต้องก้มศีรษะยอมรับคำสั่งพร้อมกับพยายามซ่อนสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเอาไว้
แต่ถ้าหากเกิดเรื่องหนึ่งในล้านขึ้นมา แล้วไอ้คนบ้าคลั่งนั่นยอมมาอยู่ใต้บังคับบัญชาของตัวเองจริงๆ ล่ะ?
-โครมมมมเพล้งงง!
“...”
แล้วถ้าเกิดเรื่องหนึ่งในหลายล้านขึ้นมา โดยที่ไอ้คนบ้าคลั่งนั่นเกิดฟิวส์ขาดเพราะคำพูดผิดหูเพียงคำเดียวของเขาล่ะ?
‘ฉิบหายแล้ว... สงสัยต้องเขียนใบลาออกตุนไว้ก่อนแล้วล่ะมั้ง’
ถึงอย่างไรก็ต้องเอาชีวิตให้รอดไว้ก่อน
เพราะไม่อย่างนั้น คงถึงขั้นต้องเขียนพินัยกรรมแทนเป็นแน่
กำลังโหลดความเห็น...