คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

NIS สายลับเงากายวัชระ ตอนที่ 35

ตอน 35

ภายในร้านเกมตู้สำหรับผู้ใหญ่ปกคลุมไปด้วยความเงียบงันอันชวนหายใจไม่ทั่วท้อง โดยไม่มีใครสามารถเอ่ยปากพูดอะไรออกมาได้สักคน

ทว่าจู่ๆ ชายคนนั้นก็ยกนิ้วขึ้นมาเริ่มนับจำนวนคนทีละคน

“หนึ่งสองสามสี่... สิบสอง โอเค ยังรอดกันหมดสินะ”

“อะ-เอ่อ...”

ในสายตาของพวกสมาชิกแก๊งที่โดนเศษซากกระเด็นใส่น้อยกว่าและยังคงมีสติดีอยู่นั้น ท่าทางที่ดูนิ่งเฉยไม่สะทกสะท้านถึงเพียงนั้นช่างดูเป็นภาพที่เหนือจริงเหลือเกิน

ไม่สิ เวลานี้มันควรจะเป็นจังหวะที่ต้องกล่าวขอโทษ ขอความเมตตา หรือพูดพล่ามอะไรออกมาไม่ใช่หรือไง

และในตอนที่ต่างฝ่ายต่างยืนเหม่อมองกันจนเกิดเป็นภาวะคุมเชิงอันแปลกประหลาดอยู่นั้นเอง

“อ๊ะ จริงสิ อันนี้มันยังไม่ระเบิดนี่นา?”

ชายคนนั้นทำท่าเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาเดินตรงไปยังฝั่งที่นั่งข้างคนขับของซากรถที่พังยับเยินแล้วเปิดประตูออก

สิ่งที่เขาหยิบออกมาจากที่นั่งข้างคนขับนั้น ไม่ใช่สิ่งอื่นใดนอกเสียจากถังแก๊ส LPG ขนาด 20 กิโลกรัมสำหรับใช้งานในร้านอาหาร

ดวงตาของพวกสมาชิกแก๊งกูชอนที่มองดูภาพนั้นเริ่มสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวอย่างขีดสุด

บ้าจริง ไอ้หมอนี่ไม่ได้คิดจะขอโทษตั้งแต่แรกแล้วนี่หว่า!

“จะ-จะ-จะทำ จะ-จะทำอะไร...”

ชายคนนั้นหมุนเปิดวาล์วถังแก๊สออกจนสุดอย่างเป็นธรรมชาติยิ่งนัก

ฟู่ๆๆๆๆๆๆ

พร้อมกับเสียงอันชวนขนลุก กลิ่นแก๊สฉุนกึกชวนพะอืดพะอมก็พวยพุ่งเข้าปกคลุมพื้นที่แคบๆ ภายในร้านเกมอย่างรวดเร็ว

“ในหนังน่ะ แค่เหยียบคันเร่งมิดไมล์พุ่งชนโครม มันก็ระเบิดตู้มต้ามโคตรเท่เลยไม่ใช่เหรอ แต่ความจริงนี่ต่างกันจังเลยนะ ว่าไหม?”

“อะ-เอ่อ... อะ-เออ”

“เชี่ย เชี่ย-เชี่ยเอ๊ย”

“บ้าไปแล้ว อย่าบอกนะว่า? เชี่ยเอ๊ย ได้โปรดเถอะ...”

บรรดาสมาชิกแก๊งกูชอนต่างพากันลากขาที่หักแล้วตะเกียกตะกายคลานไปกับพื้นอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อหวังจะหนีเอาชีวิตรอด

ในระหว่างนั้น ชายคนดังกล่าวก็ก้มลงเก็บไฟแช็กใช้แล้วทิ้งที่ตกอยู่ท่ามกลางที่เขี่ยบุหรี่เกลื่อนพื้นขึ้นมา ก่อนจะจุดประกายไฟตรงปากทางออกที่แก๊สกำลังพวยพุ่งอย่างไร้ความลังเล

แชะ แชะ

พรึ่บ!

ไม่นานนัก เปลวไฟขนาดยักษ์ก็ลุกพรึ่บขึ้นกลางอากาศ

“กรี๊ดดดด!”

“จะ-จะ-จะทำบ้าอะไรของแกวะะะ!”

“หยุดนะ! หยุดเดี๋ยวนี้นะะะ! ได้โปรดเถอะได้โปรด...”

“ช่วยด้วยครับ! ชะ-ชะ-ชะ-ช่วยด้วยครับบบ!”

“ชะ-ช่วย ช่วยด้วยยย!”

ใบหน้าของพวกสมาชิกแก๊งกูชอนซีดเผือดราวกับกระดาษ

เสียงหวีดร้องคร่ำครวญอย่างสิ้นหวังทะลักล้นออกมาจากปากของพวกเขาไม่หยุดหย่อน

ส่วนชายผู้เป็นคนก่อเรื่องกลับเพียงแค่จ้องมองเปลวเพลิงที่กำลังไหวระริกอยู่อย่างเงียบงัน ก่อนจะเหลือบหันกลับมามองพวกสมาชิกแก๊งกูชอน

“นี่”

มันเป็นน้ำเสียงที่แสนจะนุ่มนวลและเป็นมิตรจนน่าประหลาดใจ

“พวกแกน่ะ รู้ตัวไหมว่าที่ผ่านมาดวงดีขนาดไหน?”

“คะ-ครับ?”

“ดะ-ดวงเหรอครับ?”

“ใช่สิ เพราะที่ผ่านมาพวกแกดวงดีไง ถึงได้ไม่เคยเจอคนบ้าๆ แบบฉัน แล้วยังทำตัวกร่างลอยหน้าลอยตาอยู่ได้จนถึงป่านนี้ ไม่ใช่หรือไง?”

“อะ-อ่า...”

“แต่วันนี้ดูเหมือนดวงของพวกแกจะหมดลงแล้วล่ะนะ”

ชายหนุ่มยิ้มกริ่ม

ภาพของชายหนุ่มที่พ่นคำพูดชวนขนหัวลุกด้วยน้ำเสียงอันแสนอ่อนโยนเช่นนั้น ทำให้สามัญสำนึกของพวกสมาชิกแก๊งกูชอนพังทลายจนแทบไม่รู้อะไรเป็นอะไรอีกต่อไป

“ชะ-ช่วยด้วยครับ! ชะ-ช่วย...”

“มะ-ไม่ทำแล้วครับ! จะไม่ทำอีกแล้ว! จะ-จะเป็นคนดีแล้วครับ...”

พวกเขาก้มหัวขอชีวิตและถูมือไหว้อย่างเอาเป็นเอาตาย

ทั้งที่ป่านนี้พวกเขาเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำผิดอะไรลงไป

ต่อให้เป็นไอ้บ้ามาจากไหน ก็คงไม่มีใครคิดจะทิ้งแม้กระทั่งความปลอดภัยของตัวเองหรอกน่า!

“คราวหน้าถ้าฉันเห็นหน้าพวกแกโผล่มาแถวนี้อีกล่ะก็ ถึงตอนนั้นฉันจะไม่พกแค่ถังแก๊ส แต่จะหิ้วเคลย์มอร์มาด้วย เข้าใจไหม?”

“คะ-ครับๆๆๆ!”

“เข้าใจแล้วครับ! ขอร้องเถอะครับ จะเป็นคนดี จะกลับตัวเป็นคนดีแล้วครับ!”

พวกเขาจึงได้แต่อ้อนวอน

หวังเพียงว่าถ้าอ้อนวอนอย่างสุดชีวิต ชายหนุ่มอาจจะยอมหมุนปิดวาล์วถังแก๊สแต่โดยดี

“ฮึบ”

“อ๊าก! อย่านะ! ได้โปรดดด!”

“ไม่นะ! ไม่เอาแล้วโว้ยยย!”

ทว่าการกระทำถัดมาของชายหนุ่มกลับทำให้ตาของทุกคนเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

เขายกถังแก๊สที่ไฟลุกท่วมขึ้นเหนือหัวด้วยสองมือ!

ราวกับตั้งใจจะทุ่มถังแก๊สใส่รถเอสยูวีที่กำลังพ่นควันดำโขมงอยู่นั่นให้เห็นจะจะเต็มตา

“ไม่ต้องห่วง แก๊สระเบิดแค่นี้ อย่างมากก็แค่โดนลวกนิดหน่อยแล้วกระเด็นออกไปเท่านั้นแหละ”

“ไม่ใช่แล้ว! ไม่ใช่แบบนั้นโว้ยยย!”

และในขณะเดียวกันนั้นเอง

“บอกว่าไม่เป็นไรไง ไม่ตายหรอกน่า ไม่ตายหรอก”

ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่จับจ้อง แขนทั้งสองข้างที่ชูขึ้นก็เหวี่ยงออกไปอย่างสุดแรง

ฟึ่บ!

“อ๊ะ”

“เฮ้ย”

จังหวะที่ถังแก๊สหลุดจากมือของชายหนุ่มแล้วกระแทกเข้าใส่ฝากระโปรงหน้ารถ

ทัศนวิสัยก็พลันสว่างวาบ ย้อมโลกทั้งใบด้วยแสงสีส้มอันเจิดจ้า

“ฮ้า”

ตูมมมมมมมมม!

มันเป็นภาพที่ดูราวกับฉากในภาพยนตร์อย่างแท้จริง

◆ ◆ ◆

แม้สำนักงานใหญ่ของ NIS จะตั้งอยู่ที่แนกกกดงในเขตซอโช แต่หน่วยงานสำคัญบางแห่งในฝ่ายในประเทศกลับแยกตัวกระจายอยู่ตามจุดต่างๆ ทั่วโซลเหมือนโครงข่ายลับ

อย่างกรณีของผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองในประเทศซึ่งอยู่ใต้บังคับบัญชาของรองผู้อำนวยการคนที่ 2 ของ NIS ก็มีห้องทำงานจัดตั้งขึ้นอย่างลับๆ ภายในอาคารกระทรวงกลาโหมย่านยงซาน

โดยมีเหตุผลอย่างเป็นทางการคือเพื่อเฝ้าสังเกตความเคลื่อนไหวของกระทรวงกลาโหมได้อย่างรวดเร็วในระยะประชิด

“ทะ-ท่านผู้อำนวยการครับ พอจะมีเวลาคุยสักครู่ไหมครับ”

“หือ?”

แอ๊ด

โอมานกิล ผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองในประเทศดันแว่นสายตาสั้นหนาเตอะขึ้นพลางกะพริบตาปริบๆ

เมื่อมองดูก็พบว่าเป็นหัวหน้าทีมคิมโดฮยอน ลูกน้องคนสนิทที่ปกติจะสุภาพเรียบร้อยอยู่เสมอนั่นเอง

“อะไรกัน หัวหน้าทีมคิม รู้หรือไงว่าฉันทำอะไรอยู่ในห้องทำงาน ถึงได้เปิดประตูเข้ามาโดยไม่มีการบอกกล่าวล่วงหน้าแบบนี้”

“ขะ-ขออภัยครับท่านผู้อำนวยการ แต่ผมมีเรื่องด่วนต้องรายงานครับ...”

“เรื่องอะไร เอามาดูซิ”

จะมีเรื่องอะไรทำให้คิมโดฮยอนที่ขึ้นชื่อเรื่องความสุขุมเยือกเย็น ถึงขั้นไม่เคาะประตูแล้วเปิดพรวดพราดเข้ามาอย่างร้อนรนขนาดนี้กัน

โอมานกิลแค่นหัวเราะพลางกระดิกนิ้ว

“ไม่ใช่เรื่องอื่นหรอกครับ... แต่เป็นเรื่องของคนที่ชื่อคังแฮชาน คนที่ท่านผู้อำนวยการสั่งให้ผมไปทาบทามมานั่นแหละครับ...”

“อืม ใช่ ฉันสั่งการนายเป็นพิเศษเองนี่”

“หมอนั่นมันคนบ้าชัดๆ ครับ!”

เมื่อจู่ๆ คิมโดฮยอนก็โพล่งคำหยาบออกมาแบบนั้น โอมานกิลจึงเผลอทำสีหน้าประหลาดใจ

เพิ่งจะส่งข้อมูลส่วนตัวของคังแฮชานให้แล้วสั่งให้ไปดึงตัวมาเมื่อวานนี้เอง

ทว่าลูกน้องกลับกล้าเรียกเป้าหมายที่จะไปทาบทามต่อหน้าเจ้านายตรงๆ ว่าเป็นคนบ้าเสียได้

“หัวหน้าทีมคิม ทำไมวันนี้ถึงได้ไร้มารยาทขนาดนี้ บุกพรวดพราดเข้ามายังไม่พอ นี่กำลังพูดเรื่องบ้าอะไรอยู่ ฉันไม่เข้าใจสักนิด”

“กะ-ก่อนอื่นลองดูคลิปนี้ก่อนเถอะครับ! ดูจบแล้วท่านจะเข้าใจทันที!”

คิมโดฮยอนยื่นโน้ตบุ๊กไปตรงหน้าโต๊ะทำงานของโอมานกิลด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนกอย่างถึงที่สุด

เมื่อเคาะแป้นพิมพ์เบาๆ ภาพจากกล้องวงจรปิดรักษาความปลอดภัยที่จับภาพตรอกเก่าๆ แห่งหนึ่งก็เริ่มเล่นขึ้น

“ตะ-ตั้งแต่ตรงนี้ครับ ตรงนี้... ดะ-ดูดีๆ นะครับ”

“...”

ตรอกนั้นเงียบสงบอย่างยิ่ง

บรรยากาศของตรอกเปลี่ยวไร้ผู้คนสัญจรในช่วงเวลาอันเงียบสงัด

ภายในหน้าจอมีเพียงความนิ่งสงบ

ทว่าในพริบตาหนึ่ง

-โครมมมมเพล้งงง!

รถเอสยูวีสีดำคันใหญ่โตคันหนึ่งไม่ได้เหยียบเบรกเลยสักนิด มันพุ่งทะยานผ่านตรอกไปด้วยความเร็วอันน่าสะพรึงกลัว ก่อนจะพุ่งชนเข้ากับอาคารที่กล้องจับภาพอยู่อย่างจัง

พลังทำลายล้างอันป่าเถื่อนที่สัมผัสได้แม้จะมองผ่านหน้าจอ ทำเอาแม้แต่โอมานกิลยังเผลออ้าปากค้าง

แต่ของจริงมันหลังจากนี้ต่างหาก

ไม่กี่อึดใจต่อมา หน้าจอทั้งหมดก็สว่างวาบเป็นสีขาวโพลน

-ตูมมมมม!

เปลวเพลิงสีแดงฉานระเบิดปะทุตามมา ราวกับจะฉีกกระชากตัวอาคารให้พองออก

มันคือการระเบิดของแก๊สอย่างไม่ต้องสงสัย

“...”

“...”

แรงกระแทกจากการระเบิดสั่นสะเทือนภาพในกล้องวงจรปิดอย่างรุนแรง

ไม่นานนัก กลุ่มควันดำทมิฬก็พวยพุ่งออกมาจากภายในร้านเกม ขณะที่ชายฉกรรจ์จำนวนมากต่างพากันวิ่งหนีตายเตลิดเปิดเปิงออกมา

ทั้งคนที่คลานสี่ขาออกมาเยี่ยงสัตว์เดรัจฉาน คนที่กะเผลกหนีตาย คนที่ถูกลากออกมานอนกลิ้งอยู่บนพื้นถนน ไปจนถึงคนที่ทรุดลงไปนั่งร้องไห้โฮเหมือนเด็กๆ

ไม่ต่างอะไรจากสนามรบอันโกลาหลเลยสักนิด

และท่ามกลางเปลวไฟแห่งนรกภูมิแห่งนั้น

“...”

ชายคนหนึ่งที่สวมหมวกฮู้ดคลุมศีรษะและใส่หน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้าก็เดินออกมาอย่างใจเย็น แล้วล่าถอยออกจากจุดเกิดเหตุไป

เขาคนนั้นคือตัวเอกของคลิปวิดีโอนี้

“...อย่าบอกนะว่า ชายคนนั้นคือนกกระจอกหมายเลข 7 คังแฮชานน่ะ?”

“ถูกต้องแล้วครับ!”

คำตอบของคิมโดฮยอนแทบไม่ต่างจากการกรีดร้อง

โอมานกิลขมวดคิ้วแน่นพลางยกมือเกาหน้าผากที่ย่นยู่เบาๆ

“แล้วนายรู้ได้ยังไง แค่ดูจากคลิปนี้น่าจะระบุใบหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำไม่ใช่เหรอ...”

“ก่อนจะอธิบายสถานการณ์โดยละเอียดเพิ่มเติมนะครับ... ก่อนอื่นที่นี่คือร้านเกมตู้สำหรับผู้ใหญ่ที่ตั้งอยู่ในย่านคารีบงดง เขตกูโรครับ ปิดกิจการไปเกินสิบปีแล้ว แต่พวกอันธพาลท้องถิ่นที่ชื่อแก๊งกูชอนซึ่งเคลื่อนไหวแถวนั้นใช้เป็นฐานลับอยู่ครับ”

“แปลว่าพวกที่พรูออกมาจากข้างในนั่นเป็นพวกอันธพาลทั้งหมดสินะ”

“ถูกต้องครับ แล้วก็นี่ ช่วยดูคลิปนี้ต่ออีกนิดเถอะครับ”

คิมโดฮยอนขยับเมาส์กรอวิดีโอย้อนกลับไปช่วงเวลาก่อนที่จะเกิดการระเบิด

ในตอนนั้นเอง ภาพของชายสวมเสื้อฮู้ดคนหนึ่งเดินเปิดประตูเข้าไปในร้านเกมตู้ด้วยสองเท้าของตัวเองก็ปรากฏขึ้น

จากนั้นเขาก็ก้มหัวปลกๆ แล้วเดินออกมาด้านนอกทันที

“นี่คือคลิปก่อนหน้าที่จะเกิดการระเบิดเมื่อครู่นี้เพียงไม่กี่ชั่วโมงครับ ชายคนนี้เดินเข้าไปในร้านเกมตู้เองแท้ๆ แต่คงจะโดนพวกอันธพาลด่ากราดใส่แบบจัดหนักล่ะมั้งครับ เห็นสีหน้าเคร่งเครียดนั่นไหมครับ”

“เออ เห็นแล้ว”

“แล้วหลังจากนั้นไม่กี่นาที เขาก็ติดต่อมาหาผมครับ! ถามว่าทาง NIS จะช่วยลบภาพที่บันทึกไว้ในกล้องวงจรปิดป้องกันอาชญากรรมให้ได้ไหม!”

“โฮ่”

“แถมยังถามอีกว่าพอจะมีทางหารถเถื่อนได้ไหม แล้วพอผมแนะนำพ่อค้าที่บูช็อนให้ ทันทีที่ได้รถมา เขาก็ขับพุ่งชนอัดก๊อบปี้เข้าไปในร้านเกมตู้นั้นโต้งๆ เลยครับ!”

“โห”

“แล้วพอจัดการทุกอย่างเสร็จ เขาก็ติดต่อมาหาผมอีกรอบครับ! มาขอให้ลบคลิปกล้องวงจรปิดตรงหน้าร้านบาดาสตอรี่ในย่านคารีบงดง พูดจาหน้าตาเฉยเหมือนมาทวงของที่ฝากเอาไว้อย่างนั้นแหละครับ!”

น้ำเสียงของคิมโดฮยอนเต็มไปด้วยความอัดอั้นและสับสนจนแทบกระอัก

“ถ้าแบบนี้ไม่เรียกว่าคนบ้าแล้วจะเรียกว่าอะไรได้อีกล่ะครับ! แค่ตัวเองโดนด่ามานิดหน่อย ก็ไปหารถเถื่อนมาพุ่งชนใส่แบบไม่สะทกสะท้าน ไอ้หมอนี่มันเป็นพวกหัวรุนแรงบ้าคลั่งชัดๆ!”

“อืม”

“คดีหน่วยลอบสังหารของเกาหลีเหนือคราวนี้ก็คงคิดอ่านแบบเดียวกันไม่ผิดแน่ครับ! พอเห็นเพื่อนร่วมงานตายไปคนหนึ่งก็คงตาหน้ามืดแล้วอาละวาดฟาดงวงฟาดงาจนรอดชีวิตมาได้เพราะโชคช่วยแท้ๆ!”

“อืม”

แม้คลิปจะจบลงแล้ว แต่โอมานกิลกลับเงียบไปนานพักใหญ่

เขาใช้คีย์บอร์ดกดเลื่อนช่วงเวลาของวิดีโอไปข้างหน้า

“นี่มัน...”

ชายสวมเสื้อฮู้ดที่เดินออกมาจากเปลวไฟ

ขณะที่จ้องมองภาพสุดท้ายที่กดหยุดค้างเอาไว้นั้นอย่างไม่วางตา

“...ฉากเหมือนในหนังเลยแฮะ”

มุมปากของโอมานกิลค่อยๆ ยกยิ้มขึ้น

“หะ-หนังเหรอครับ ท่านผู้อำนวยการ หมายความว่ายังไง...”

“แต่ว่านะ หัวหน้าทีมคิม แล้วคนบ้ามันทำไมงั้นเหรอ”

“...ครับ?”

“สำหรับฉันน่ะ อยากให้ใต้บังคับบัญชามีแต่ไอ้พวกบ้าๆ แบบนั้นเต็มไปหมดเลยล่ะ”

ชั่วพริบตานั้น คิมโดฮยอนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

ไม่ว่าอีกฝ่ายจะว่าอย่างไร โอมานกิลก็เคาะนิ้วลงบนคีย์บอร์ดต๊อกแต๊กพลางเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำ

“ทำงานที่ NIS มา นายไม่เคยคิดแบบนี้บ้างเลยเหรอ พวกสมาชิกรัฐสภา นักข่าว องค์กรภาคประชาชน ไอ้พวกเดรัจฉานที่ชอบปล่อยข่าวลือไร้สาระโจมตีเรา สุมหัวเล่นสกปรกคอยกัดไม่ยอมปล่อย... คงจะดีไม่น้อยถ้ามีใครสักคนแกล้งทำเป็นบ้าแล้วขับรถบรรทุกพุ่งชนอัดหน้าพวกมันให้กระจุยไปเลยสักคัน”

“...ครับ?”

“ถ้ามีคนแบบนั้นอยู่เป็นมือเป็นเท้าให้สักคนคงอุ่นใจพิลึก นายว่างั้นไหม”

ยังไม่ทันจะได้ตอบคำใด คิมโดฮยอนก็อ้าปากค้างไปโดยไม่รู้ตัว

รู้สึกเหมือนโดนฟาดเข้าที่ท้ายทอยอย่างจัง

“ทะ-ท่านผู้อำนวยการ เรื่องนั้นมัน...”

“ฉันน่ะรู้สึกเสียดายอยู่เสมอ ที่ไม่มีพวกที่พอเบื้องบนสั่งแล้วจะยอมหลับตาทำให้สักคน มัวแต่ถูกต้องตามกฎหมายบ้างล่ะ ตามขั้นตอนบ้างล่ะ กลัวเรื่องเก็บกวาดบ้างล่ะ... พอมีแต่ไอ้พวกพูดจาหน่อมแน้มแบบนั้นอยู่รอบตัว งานการมันถึงได้ติดขัดไปหมดแบบนี้ไง”

“...”

ปลายนิ้วของโอมานกิลเคาะลงบนคีย์บอร์ดอีกครั้ง

เมื่อนั้น บนหน้าจอที่เคยหยุดนิ่ง คังแฮชานก็ก้าวเดินออกมาจากท่ามกลางเปลวเพลิง

“แต่ในที่สุด หลังจากผ่านไปนานมาก ก็มีไอ้บ้าที่ถูกใจฉันโผล่มาสักคน”

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะครับ... คนคนนี้เป็นคนที่เราไม่อาจหยั่งถึงได้ด้วยสามัญสำนึกเลยนะครับ จะต้องควบคุมไม่ได้อย่างแน่นอนครับ!”

“หมามันบ้าไม่ใช่ความผิดของมันหรอก แต่เป็นความผิดของเจ้าของที่ถือสายจูงแท้ๆ แต่กลับคุมหมาไม่ได้ต่างหาก”

สายตาอันสุขุมของโอมานกิลหันไปมองคิมโดฮยอน

“นายรู้หรือเปล่าว่าฉันต้องลำบากเลือดตาแทบกระเด็นแค่ไหนตามคำสั่งของท่านผู้อำนวยการ NIS เพื่อขุดประวัติคนคนนี้ออกมาจากกองข่าวกรองทหารน่ะ?”

“...”

“ถ้านายรู้ว่าฉันเหนื่อยยากขนาดไหน นายคงไม่กล้ามาทำสำออยบ่นต่อหน้าฉันแบบนี้หรอกมั้ง จริงไหม?”

เขาเคาะหน้าจอโน้ตบุ๊กที่หยุดภาพไว้เบาๆ

สัมผัสอันนิ่งเรียบนั้นทำให้คิมโดฮยอนเผลอกลืนน้ำลายเอื๊อกอย่างไม่รู้ตัว

“ฉันจะบอกอีกครั้งนะ ในระหว่างที่หมอนี่พักอยู่ในประเทศ นายจะต้องดึงตัวหมอนี่เข้ามาอยู่แผนกเราให้ได้ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหน จะยื่นข้อเสนอสุดพิเศษอะไรให้ก็ไม่เกี่ยงทั้งนั้น นั่นคืองานอันดับหนึ่งที่ฉันจะมอบหมายให้นายตั้งแต่นาทีนี้ เข้าใจไหม?”

“...”

“คำตอบล่ะ?”

สั่งให้ทำก็ต้องทำ นั่นคือสัจธรรมขององค์กร

หากยังขืนต่อปากต่อคำอีก มีหวังอย่าว่าแต่สายจูงเลย อู่ข้าวอู่น้ำของตัวเองนี่แหละที่จะปลิวกระเด็นไปก่อน

“...ทราบแล้วครับ”

คิมโดฮยอนจำต้องก้มศีรษะยอมรับคำสั่งพร้อมกับพยายามซ่อนสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเอาไว้

แต่ถ้าหากเกิดเรื่องหนึ่งในล้านขึ้นมา แล้วไอ้คนบ้าคลั่งนั่นยอมมาอยู่ใต้บังคับบัญชาของตัวเองจริงๆ ล่ะ?

-โครมมมมเพล้งงง!

“...”

แล้วถ้าเกิดเรื่องหนึ่งในหลายล้านขึ้นมา โดยที่ไอ้คนบ้าคลั่งนั่นเกิดฟิวส์ขาดเพราะคำพูดผิดหูเพียงคำเดียวของเขาล่ะ?

‘ฉิบหายแล้ว... สงสัยต้องเขียนใบลาออกตุนไว้ก่อนแล้วล่ะมั้ง’

ถึงอย่างไรก็ต้องเอาชีวิตให้รอดไว้ก่อน

เพราะไม่อย่างนั้น คงถึงขั้นต้องเขียนพินัยกรรมแทนเป็นแน่

NIS สายลับเงากายวัชระจบตอน 35
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 36 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 34กลับหน้าเรื่อง
ตอน 34ตอน 36