ใครกันนะที่เคยบอกไว้ว่า ความตื่นเต้นเร้าใจย่อมเรียกร้องความตื่นเต้นที่ยิ่งกว่าเดิม?
คำพูดนั้นไม่มีอะไรผิดเพี้ยนเลยสักนิด
หลังจากจุดถังแก๊สระเบิดตูมตามจนสะใจแล้วเดินออกมา ร่างกายที่เคยคันไม้คันมือราวกับจะเป็นไข้ก็หายเป็นปลิดทิ้ง
“อื้อออ... อ่า! ค่อยโล่งหน่อย”
ในเมื่อขยี้พวกอันธพาลแก๊งกูชอนจนแหลกคามือไปหมดแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องกังวลเรื่องผลที่ตามมา
เพราะเขาบอกเองนี่นาว่าแค่โทรศัพท์กริ๊งเดียวก็เคลียร์จบได้สบายๆ
ตู๊ดดด ตู๊ดดด
กริ๊ก
-ฮัลโหลครับ?
“สวัสดีครับ หัวหน้าทีมคิมโดฮยอน ผมเองครับ คังแฮชาน”
-อ๊ะ ครับ! คุณเจ้าหน้าที่! ในที่สุดก็ตัดสินใจได้แล้วสินะ...
“เปล่าครับ ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก พอดีผมมีเรื่องอยากจะรบกวนสักหน่อยน่ะครับ”
พอผมตัดบทอย่างหน้าตาเฉย ปลายสายก็ส่งเสียงตอบรับกลับมาอย่างฝาดเฝื่อนทันที
-ถ้ารบกวนที่ว่า... หมายถึงเรื่องรถเถื่อนคันนั้นเหรอครับ?
“มันก็เกี่ยวข้องกันอยู่นะครับ พอดีเมื่อกี้ผมเผลอขับรถพุ่งชนผิดจังหวะแถวย่านคารีบงดง เขตกูโร จนตึกระเบิดไปหลังหนึ่งน่ะครับ”
-...ครับ?
“แต่ว่าตรงหน้าตึกนั้นดันมีกล้องวงจรปิดรักษาความปลอดภัยอยู่ตัวหนึ่งน่ะสิครับ ถึงผมจะสวมหมวกคลุมหน้ากากมิดชิดก็เถอะ แต่ก็ไม่แน่ใจว่าติดหน้าผมไปบ้างหรือเปล่า พอจะช่วยลบคลิปให้หน่อยได้ไหมครับ?”
ทันทีที่อธิบายสถานการณ์แบบรวบรัดจบ เสียงของหัวหน้าทีมคิมโดฮยอนจากปลายสายก็เงียบกริบไปในทันใด
ป่านนี้คงกำลังใช้สมองคิดจนเส้นเลือดในสมองแทบแตก เพราะไม่เข้าใจว่านี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่
“ถ้าครั้งนี้ช่วยออกแรงให้อย่างเต็มที่ ผมอาจจะเริ่มเปลี่ยนใจขึ้นมาบ้างก็ได้นะครับ...”
“เอาเป็นว่า เรื่องย้ายไปฝ่ายในประเทศผมจะลองคิดดูอีกทีแล้วกันครับ พอดีสิทธิประโยชน์ที่คุณพูดถึงเมื่อวานมันยังไม่ค่อยโดนใจเท่าไหร่”
“ฮัลโหลครับ? อะไรกัน สายตัดไปแล้วเหรอ? ช่างเถอะ ยังไงก็ฝากจัดการให้เรียบร้อยด้วยนะครับ”
พอตัดสายที่ไร้เสียงตอบรับทิ้งไป ความรู้สึกสดชื่นอย่างน่าประหลาดก็แล่นพล่านขึ้นมา
ผมเอียงคอแก้เมื่อยไปมาทั้งสองข้างพลางบิดขี้เกียจเต็มแรง
“อ๊ะ จริงสิ ต้องบอกรุ่นพี่ด้วยนี่นา”
ผมรีบกดโทรศัพท์ติดต่อหาเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ทันที
โชคดีที่เป็นช่วงเวลาเพิ่งปิดร้านมื้อเย็นพอดี ปลายสายจึงกดรับอย่างรวดเร็ว
-ฮัลโหล?
“รุ่นพี่ ผมเองครับ”
-เออๆ กำลังสงสัยอยู่พอดี โทรมาได้จังหวะเลย มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับพวกอันธพาลนั่นบ้างไหม?
“ครับ เพิ่งซัดพวกมันจนเละแล้วเดินออกมาเนี่ยแหละครับ”
-...หือออ?
“ผมขยี้พวกมันจนแน่ใจแล้วว่าจะไม่กล้าโผล่หัวมาเพ่นพ่านแถวนี้อีก ฝากบอกคุณลุงให้สบายใจได้เลยนะครับ”
-หืมมมม?
ปลายสายมีแต่เสียงเหมือนคนเอ๋อหลุดออกมาซ้ำไปซ้ำมา
ก็สมควรอยู่หรอก
เพราะมันยังไม่พ้นวันนับตั้งแต่ไหว้วานงานมาเลยนี่นา
ความจริงผมเองก็ไม่ได้กะจะปิดจ๊อบเร็วขนาดนี้เหมือนกัน
ทั้งหมดเป็นเพราะเนื้อตัวมันคันไม้คันมือจนทนไม่ไหวต่างหากล่ะ
-...เฮ้ย จริงดิ?
“ครับ อีกเดี๋ยวอาจจะเป็นข่าวก็ได้ เหตุรถเร่งเครื่องเองพุ่งชนร้านเกมตู้สำหรับผู้ใหญ่ในคารีบงดงจนระเบิดน่ะครับ”
ผมทิ้งเสียงที่ถามย้ำอย่างไม่อยากเชื่อและสติหลุดของรุ่นพี่ไว้เบื้องหลัง แล้วก้าวเดินข้ามถนนยามค่ำคืนอย่างอารมณ์ดี
เมื่อเหลียวหลังกลับไปมองแวบหนึ่ง ก็เห็นควันดำทะมึนกำลังพวยพุ่งขึ้นเป็นกลุ่มก้อน
นับว่าโชคดีมากที่รอบๆ ร้านเกมผู้ใหญ่ที่ปิดกิจการไปแล้วนั้นไม่มีอาคารพาณิชย์อื่นตั้งอยู่
‘ถึงได้มีคนบอกกันไงล่ะว่าถ้าไปสะดุดขาคนบ้าเข้าล่ะก็ฉิบหายแน่’
ถึงแม้คนก่อเรื่องอย่างผมจะไม่ใช่คนที่มีสิทธิ์พูดคำนั้นก็เถอะ
และในคืนนั้นเอง หลังจากปิดจ๊อบตามคำขอได้อย่างสบายใจ
ขณะที่ผมนอนเอกเขนกอยู่บนชานเรือนวัดที่มีสายลมเย็นพัดผ่าน และกำลังจ้องมองโทรทัศน์เก่าๆ เครื่องเดียวอย่างเหม่อลอย
[เกี่ยวกับการที่วันนี้เกาหลีเหนือประสบความสำเร็จในการยิงขีปนาวุธทิ้งตัวนำวิถีจากเรือดำน้ำ หรือ SLBM เจ้าหน้าที่ระดับสูงของกองทัพได้ประเมินว่า ทางการเกาหลีเหนือจะสามารถนำเรือดำน้ำรุ่นใหม่ที่ติดตั้งขีปนาวุธดังกล่าวเข้าประจำการเพื่อปฏิบัติการจริงได้อย่างน้อยภายในสองปี...]
บนหน้าจอมีรายงานข่าวยิงขีปนาวุธของเกาหลีเหนือกำลังถ่ายทอดออกมาอย่างต่อเนื่อง
มันไม่ใช่เพิ่งยิงขึ้นไปหมาดๆ แต่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นนานพอสมควรแล้ว น่าจะเป็นช่วงที่ผมกำลังกวาดซาชิมิเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อยร่วมกับหัวหน้าทีมคิมโดฮยอน แล้วต่อด้วยการคาบโอเด้งกินล้างปาก
[ประชาคมโลกยังคงประณามการยั่วยุของเกาหลีเหนืออย่างรุนแรง ทางคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติได้เสนอญัตติใหม่เข้าสู่วาระการประชุมในเดือนมิถุนายนที่จะถึงนี้ เพื่อยกระดับมาตรการคว่ำบาตรเกาหลีเหนือให้เข้มงวดยิ่งขึ้น ซึ่งรวมถึงการบังคับตรวจค้นสินค้าส่งออกและนำเข้าทั้งหมดที่เข้าออกเกาหลีเหนือด้วย ทั้งนี้ ทางด้านจีนและรัสเซียเองก็ได้แสดงท่าทีต่อการยั่วยุด้วยขีปนาวุธของเกาหลีเหนือในครั้งนี้...]
มัวแต่วิ่งวุ่นไปทั่วจนผมไม่ทันรู้ตัวเลยว่ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น
เป็นการยั่วยุครั้งใหญ่โตถึงขั้นที่ประธานคิมจ็องอึนเดินทางมาสังเกตการณ์ในพื้นที่ด้วยตัวเอง
‘ส่งหน่วยลอบสังหารมาตานตงไม่พอ คราวนี้ถึงขั้นยิงขีปนาวุธยั่วยุเลยเรอะ’
หรือคิดจะกลบเกลื่อนเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในซินอึยจูกับตานตงตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ทั้งต่อภายในและภายนอกประเทศอย่างเร่งด่วนกันแน่นะ
ผมเผลอส่ายหัวออกมาอย่างอดไม่ได้
‘ถ้ายังอยู่กองข่าวกรองทหาร ป่านนี้คงมีคำสั่งเตือนภัยระดับฉุกเฉินว่าจะส่งตัวเข้าไปในเกาหลีเหนือหรืออะไรเทือกนั้นแล้วแน่ๆ’
ราวกับมีความคิดคล้ายๆ กับผม หลวงแม่ด็อกอุนจึงมองหน้าจอโทรทัศน์แล้วเอ่ยถามขึ้นมา
“ถ้าแฮชานยังเป็นทหารอยู่ เพราะเรื่องนั้นคงต้องรีบกลับเข้ากรมกองทันทีเลยใช่ไหมล่ะ”
“...คงงั้นมั้งครับ”
ทันใดนั้น ข้อสงสัยประหลาดข้อหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว
ข้อสงสัยที่ว่าทำไมโทรศัพท์มือถือของผมถึงยังคงนอนนิ่งสนิท ไร้ปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ จนถึงตอนนี้
‘เกาหลีเหนือยิงขีปนาวุธขนาดนี้ แต่ NIS ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลยเหรอ’
จะเป็นไปได้ยังไงกัน
เนื่องจากมันเป็นเรื่องที่น่ากังขาเอามากๆ หัวของผมจึงเอียงกะเท่เร่ไปโดยไม่รู้ตัว
‘หรือเพราะเป็นวันลาพักร้อนแบบได้เงินเดือน เลยไม่มีใครมายุ่งกันแน่’
ช่างเถอะ สถานการณ์มันเป็นแบบนี้แล้ว ผมก็ได้แต่เคี้ยวแตงไทยเกาหลีที่ปอกทิ้งไว้กร้วมๆ ต่อไป
ไม่รู้ทำไม เรื่องราวทั้งหมดนี้ถึงได้ฟังดูห่างไกลราวกับเป็นเรื่องของประเทศอื่นไปได้
“แฮชานเอ๊ย”
จู่ๆ หลวงแม่ด็อกอุนก็หันมามองผมแล้วเอ่ยถาม
“พรุ่งนี้มีที่ไหนต้องไปเป็นพิเศษหรือเปล่า”
“เปล่าครับ ไม่มีที่ไหนเป็นพิเศษ หลวงแม่มีอะไรหรือเปล่าครับ”
“อย่างนั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้วันเด็ก ช่วยงานที่วัดหน่อยได้ไหม พอดีจะพาเด็กๆ จากโรงเรียนอนุบาลแถวนี้มาจัดงานธรรมะสำหรับเด็กน่ะ”
“ต้องทำอะไรบ้างครับ”
“ก็แค่คอยเล่นกับเด็กๆ ทุกช่วงพักเท่านั้นเอง”
“ได้สิครับ ผมชอบเล่นกับเด็กๆ อยู่แล้ว”
กร้วมๆ ผมเคี้ยวแตงไทยเกาหลีพลางพยักหน้ารับอย่างยินดี
“ไว้ใจผมได้เลยครับ”
ไม่น่าตอบตกลงไปส่งเดชแบบนั้นเลยจริงๆ ให้ตายสิ
วันเด็กที่ย่างกรายเข้ามาโดยไม่ทันได้ตั้งตัวและไม่ได้คิดหน้าคิดหลังอะไรทั้งสิ้น
“พี่ชาย! เล่นรถไฟกับผมหน่อย เล่นรถไฟกัน!”
“รถไฟเหรอ เอาสิ แล้วมันต้องเล่นยังไงล่ะ”
“พี่ชายเป็นรถไฟของผมไง! หมอบลงสิ!”
“...?”
“ปู๊นๆ ฉึกฉักๆ!”
“...”
ผมกลายเป็นของเล่นของพวกเด็กอนุบาลที่มาเที่ยววัดเนื่องในวันเด็กไปเสียแล้ว
ทันทีที่เผลอยอมยื่นหลังให้ เด็กน้อยห้าหกคนก็ปีนขึ้นมานั่งบนหลังของผมราวกับรอเวลานี้อยู่แล้ว
ขณะที่ผมใช้เข่าคลานต้วมเตี้ยมไปทั่วลานหน้าวัด เด็กๆ ต่างก็หัวเราะคิกคักกันอย่างชอบอกชอบใจ
“แหม ใจดีจังเลยนะคะ”
“น่าจะเจ็บเข่าน่าดูเลย...”
ปฏิกิริยาของบรรดาครูโรงเรียนอนุบาลที่ยืนรวมกลุ่มมองดูผม
ความอับอายขายหน้าที่ถาโถมเข้ามาจึงตกเป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว
“พี่ชาย! มาเล่นไดโนเสาร์กับผมดีกว่า! พี่ตัวสูงขนาดนี้ ตั้งแต่ตอนนี้ไปพี่คือแบรคิโอซอรัสนะ!”
“ไดโนเสาร์เหรอ”
“ไดโนเสาร์มันต้องร้อง บรู้ววว! แบบนี้นะ บรู้ววว!”
“...”
“ฮุย ไปเร็ว!”
ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลย แต่ดูเหมือนพวกเด็กผู้ชายจะชอบปีนป่ายหรือเกาะหลังใครสักคนเป็นพิเศษจริงๆ
พอยืดคอยาวคลานไปตามพื้นดินอยู่พักหนึ่ง เด็กๆ ก็พากันเกาะหลัง แขน และขาของผมจนแทบไม่มีที่ว่างเหลือ
“พี่ชายยย เล่นขายของกับพวกเราไม่ได้เหรอคะ”
คราวนี้กลุ่มเด็กผู้หญิงเดินตรงเข้ามาหาผมบ้าง
คิดว่าคงจะได้พักหายใจหายคอสักที จึงพยักหน้าตกลงไปอย่างเต็มใจ
ไม่น่าเลยจริงๆ
“ให้พี่ทำอะไรล่ะ เป็นคุณพ่อดีไหม”
“ไม่ใช่ค่ะ! ตั้งแต่นี้ไปพี่ชายคือเจ้าป๊อปปี้ของบ้านเราต่างหาก”
“...ป๊อปปี้เหรอ”
“เอาละ หมอบรออยู่นี่นะ เดี๋ยวหนูจะเอาทรายมาทำข้าวอร่อยๆ ให้กินเอง”
“...”
“ป๊อปปี้ เห่าสิ!”
“...”
“เห่าเร็ว!”
“...โฮ่ง”
“กัดเลย!”
“...”
ผมว่าวัยเด็กของตัวเองก็ไม่ได้โลดโผนตื่นเต้นเบอร์นี้แท้ๆ
จู่ๆ ผมก็ต้องกลับมาคลานบนพื้นดินอีกรอบ แถมยังต้องเอาหน้ามุดลงไปในชามข้าวหมานิรนามที่คลุกเคล้าด้วยทรายและเศษใบไม้
หลังจากเล่นกับเด็กๆ จนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ในที่สุดเวลาของว่างที่เปรียบเสมือนแสงสว่างกอบกู้ชีวิตก็มาถึง
“เด็กๆ ทุกคน มากินแตงไทยทางนี้กันเร็วลูก”
“ว้ากกก!”
“หนูไม่ชอบแตงไทยง่า...”
“มีแตงโมด้วยนะจ๊ะ”
“ว้าววว!”
หลังจากฝูงเด็กๆ พากันกรูออกไปประหนึ่งน้ำป่าไหลหลาก ผมก็นอนขดตัวอยู่ตรงมุมชานเรือนพลางเหม่อมองท้องฟ้าอันว่างเปล่า
มีศักดิ์ศรีเป็นถึงสายลับเงาของ NIS แต่กลับต้องมาหมดสภาพเพราะรับมือกับพละกำลังของไอ้พวกเด็กอนุบาลตัวกะเปี๊ยกไม่ไหวเนี่ยนะ
‘ให้ไปสู้กับพวกหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือด้วยมือเปล่ายังจะดีกว่าเยอะเลย’
ผมคิดถึงสนามรบขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
พอนอนขดตัวอยู่อย่างนั้นพักหนึ่ง ก็มีเด็กน้อยคนหนึ่งวิ่งดุ๊กดิ๊กออกมาจากด้านในวัด
“พี่ชาย แตงโม!”
“...โอ้ ขอบใจนะ”
“ฮิๆ!”
เจ้าหนูยัดแตงโมเข้าปากผมพลางทำหน้าภูมิใจ จากนั้นก็วิ่งกลับเข้าไปข้างในอีกรอบ
ในตอนที่ผมกำลังเคี้ยวแตงโมหนึ่งชิ้นที่ลอยเข้าปากมาอย่างเหม่อลอยอยู่นั้น
ตู๊ดดด ตู๊ดดด
“หือ?”
จู่ๆ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นมา
พอลองเช็กดูก็พบว่าเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก
ณ จุดนี้ มีกฎเหล็กหนึ่งข้อที่สายลับเงาต้องจำไว้ให้ขึ้นใจ
นั่นคือได้รับคำสั่งสอนมาว่า หากมีสายปริศนาจากเบอร์ที่ไม่รู้จักโทรเข้ามา ให้กดรับทันที
“ฮัลโหลครับ”
-เออ นกกระจอกหมายเลข 7 ฉันเอง
“‘ฉัน’ นี่ใครกันครับ”
-ดูพูดเข้า แกจำเสียงผู้บังคับบัญชาโดยตรงของตัวเองไม่ได้หรือไง
“อ้อ”
ผู้บังคับบัญชาโดยตรงของผม
หัวหน้าทีม 3 ชเวมินชิก แห่งหน่วยปฏิบัติการพิเศษนั่นเอง
ผมหัวเราะแหะๆ พร้อมกับยืดหลังที่งออยู่ให้ตรงขึ้น
“ขอโทษทีครับ พอดีสัญญาณโทรศัพท์มันไม่ค่อยดีเท่าไร”
-ไม่เป็นไรหรอก กำลังพักผ่อนอยู่แท้ๆ ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ สะดวกคุยไหม
“ครับ กำลังพักผ่อนสบายๆ พอดีเลยครับ”
-อย่างนั้นหรือ... อือออ...
พอผมตอบกลับไปอย่างสบายอารมณ์ ปลายสายก็ส่งเสียงครางเหมือนกำลังปวดหัวออกมา
สัมผัสได้ถึงความรู้สึกลำบากใจอย่างหนักหน่วง ว่าจะเริ่มต้นอธิบายเรื่องนี้จากตรงไหนและอย่างไรดี
-ต้องขอโทษจริงๆ นะ แต่ขอพูดเข้าเรื่องเลยแล้วกัน ดูเหมือนแกจะต้องกลับไปตานตงสักพักว่ะ
ผมกะพริบตาปริบๆ โดยไม่รู้ตัว
พูดถึงเสือ เสือก็มาจริงๆ
เมื่อคืนตอนคุยเรื่องการยั่วยุด้วยขีปนาวุธกับหลวงแม่ด็อกอุน ผมก็แอบคิดอยู่แล้วว่าเรื่องอาจจะลงเอยแบบนี้
“เพราะเรื่องการยั่วยุด้วยขีปนาวุธของเกาหลีเหนือหรือเปล่าครับ”
-เออ สถานการณ์มันค่อนข้างซับซ้อนน่ะ แต่โดยเนื้อแท้แล้วก็ใช่ตามนั้น
หัวหน้าทีมชเวมินชิกพูดเสียงอ้อมแอ้มอย่างกระอักกระอ่วนใจ ก่อนจะกระแอมไอออกมาหนึ่งที
-เดิมทีตั้งใจจะปล่อยให้แกพักยาวๆ แท้ๆ แต่สถานการณ์มันดันอีรุงตุงนังไปหมด วันนี้แกพักให้เต็มที่อีกวัน แล้วพรุ่งนี้รีบกลับไปตานตงทันทีเพื่อรับมอบหมายงานต่อจากนกฮูกหมายเลข 5 ซะ
นกฮูกหมายเลข 5
สายลับเงาที่ผมเคยเห็นหน้าแค่ครั้งเดียวตอนปฏิบัติภารกิจที่ซินอึยจู
รูปร่างผอมบาง สีหน้าสุขุมรอบคอบ
จำได้ว่าเป็นคนที่มีแววตาเฉียบคมและดูหงุดหงิดอยู่ตลอดเวลาจนไม่ธรรมดา
“ถ้าให้รับช่วงงานต่อจากนกฮูก... แปลว่าผมต้องลงพื้นที่ไปทำหน้าที่เป็นผู้เฝ้าระวังเหรอครับ”
-เออ ใช่แล้ว
รหัสนกฮูกมักถูกกำหนดให้กับผู้เฝ้าระวังในพื้นที่ ภารกิจหลักของพวกเขาคือการคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของศัตรูผ่านกล้องถ่ายรูปและกล้องส่องทางไกลระยะไกล
-นอกจากเจ้านกฮูกคนนั้นแล้ว ตอนนี้เรามีแผนจะส่งเจ้าหน้าที่บางคนที่อยู่ในจีนไปประจำการทางฝั่งรัสเซียด้วยน่ะ ทางทีมรัสเซีย 1 เขาส่งเรื่องขอตัวกำลังพลไปช่วยด่วน เพราะเหตุการณ์ยั่วยุด้วยขีปนาวุธรอบนี้นี่แหละ
“ทางทีมรัสเซียไม่มีคนแล้วเหรอครับ”
-ก็นะ ได้ยินว่ามีคนขาดการติดต่อไปสองสามคนมั้ง เรื่องทางนั้นฉันเองก็ไม่รู้ละเอียดหรอก ถึงยังไงฝั่งจีนก็ยังไม่มีแผนปฏิบัติการอะไรไปอีกพักใหญ่ ต่อให้ดึงคนออกไปสักสองสามคนก็ไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว
คำสั่งให้กลับตานตงอย่างกะทันหันเช่นนี้ ไม่รู้ทำไมถึงทำให้ผมนึกถึงคำพูดที่หยางเหม่ยหลิงเคยทิ้งท้ายไว้เมื่อไม่กี่วันก่อนขึ้นมา
‘ถ้าคุณกลับเข้าสำนักงานใหญ่รอบนี้ คุณคงไม่ได้มาตานตงไปอีกนานเลยล่ะค่ะ’
การคาดเดาของเธอผิดพลาดอย่างไม่เป็นท่า
เพิ่งจะได้สูดอากาศบริสุทธิ์ของเกาหลีใต้ไปได้ไม่กี่วัน ก็ดันมีเหตุให้ต้องกลับไปยังตานตงอันแสนทรหดนั่นอีกจนได้
แน่นอนว่าผมไม่ได้รู้สึกไม่พอใจแม้แต่น้อย
ตรงกันข้าม ในใจกลับกระหายอยากจะกลับไปยังภาคสนามจนเนื้อเต้นอยู่แล้ว
เมื่อเทียบกับการต้องมาคลานกับพื้นดินแกล้งทำตัวเป็นหมาป๊อปปี้แล้ว ภาคสนามที่มีห่ากระสุนปลิวว่อนอย่างตานตงยังดีกว่ากันเป็นร้อยเท่า
-เอาเถอะ ยังไงก็ต้องขอโทษด้วยนะ
“ไม่เป็นไรครับ กำลังคิดถึงภาคสนามอยู่พอดีเลย”
-จึ๊บ ได้ยินแกพูดแบบนั้นก็ขอบใจนะ แต่ไม่ได้ออกรหัสใหม่ให้อย่างเป็นทางการหรอกนะ แกจะถูกส่งไปแบบชั่วคราวด้วยรหัสนกกระจอกตามเดิม สั้นสุดก็สักสัปดาห์ ยาวสุดก็หนึ่งเดือน พอนกฮูกหมายเลข 5 เสร็จภารกิจแล้วกลับมาตานตงเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นฉันรับประกันเลยว่าจะให้แกได้พักร้อนยาวๆ แน่นอน
“รับทราบครับ”
-ไม่ได้อยู่ไกลใช่ไหม
“ครับ ตอนนี้ผมอยู่โซล”
-งั้นพรุ่งนี้เช้าเข้ามาที่สำนักงานใหญ่ด้วย มีเรื่องต้องส่งมอบให้แกเพียบเลย
“ต้องไปถึงกี่โมงครับ”
-แปดโมงเช้าต้องมาถึงให้ได้เลยนะ
มีคำสั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำ นั่นคือชะตากรรมของพวกเรา
หลังเอ่ยคำทักทายสั้นๆ เพื่อนัดหมายกันในวันพรุ่งนี้ ผมก็วางสาย
“ปู๊นๆ ฉึกฉักๆ!”
“สเตโกซอรัส!”
“เจ้าป๊อปปี้!”
“อ๊ะ”
พอมารู้ตัวอีกที เวลาพักกินของว่างอันแสนสั้นก็ผ่านพ้นไปเสียแล้ว
เด็กน้อยตัวกะเปี๊ยกพากันกรูเข้ามาหาผมเหมือนคลื่นซัดอีกระลอก
ผมเผลอหลับตาปี๋ลงด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ
‘รู้งี้บอกไปว่าพร้อมออกเดินทางเดี๋ยวนี้เลยก็ดีหรอก’
โฮ่งๆ
ฤดูร้อนนั่นเอง
กำลังโหลดความเห็น...