คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

NIS สายลับเงากายวัชระ ตอนที่ 36

ตอน 36

ใครกันนะที่เคยบอกไว้ว่า ความตื่นเต้นเร้าใจย่อมเรียกร้องความตื่นเต้นที่ยิ่งกว่าเดิม?

คำพูดนั้นไม่มีอะไรผิดเพี้ยนเลยสักนิด

หลังจากจุดถังแก๊สระเบิดตูมตามจนสะใจแล้วเดินออกมา ร่างกายที่เคยคันไม้คันมือราวกับจะเป็นไข้ก็หายเป็นปลิดทิ้ง

“อื้อออ... อ่า! ค่อยโล่งหน่อย”

ในเมื่อขยี้พวกอันธพาลแก๊งกูชอนจนแหลกคามือไปหมดแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องกังวลเรื่องผลที่ตามมา

เพราะเขาบอกเองนี่นาว่าแค่โทรศัพท์กริ๊งเดียวก็เคลียร์จบได้สบายๆ

ตู๊ดดด ตู๊ดดด

กริ๊ก

-ฮัลโหลครับ?

“สวัสดีครับ หัวหน้าทีมคิมโดฮยอน ผมเองครับ คังแฮชาน”

-อ๊ะ ครับ! คุณเจ้าหน้าที่! ในที่สุดก็ตัดสินใจได้แล้วสินะ...

“เปล่าครับ ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก พอดีผมมีเรื่องอยากจะรบกวนสักหน่อยน่ะครับ”

พอผมตัดบทอย่างหน้าตาเฉย ปลายสายก็ส่งเสียงตอบรับกลับมาอย่างฝาดเฝื่อนทันที

-ถ้ารบกวนที่ว่า... หมายถึงเรื่องรถเถื่อนคันนั้นเหรอครับ?

“มันก็เกี่ยวข้องกันอยู่นะครับ พอดีเมื่อกี้ผมเผลอขับรถพุ่งชนผิดจังหวะแถวย่านคารีบงดง เขตกูโร จนตึกระเบิดไปหลังหนึ่งน่ะครับ”

-...ครับ?

“แต่ว่าตรงหน้าตึกนั้นดันมีกล้องวงจรปิดรักษาความปลอดภัยอยู่ตัวหนึ่งน่ะสิครับ ถึงผมจะสวมหมวกคลุมหน้ากากมิดชิดก็เถอะ แต่ก็ไม่แน่ใจว่าติดหน้าผมไปบ้างหรือเปล่า พอจะช่วยลบคลิปให้หน่อยได้ไหมครับ?”

◆ ◆ ◆

ทันทีที่อธิบายสถานการณ์แบบรวบรัดจบ เสียงของหัวหน้าทีมคิมโดฮยอนจากปลายสายก็เงียบกริบไปในทันใด

ป่านนี้คงกำลังใช้สมองคิดจนเส้นเลือดในสมองแทบแตก เพราะไม่เข้าใจว่านี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่

“ถ้าครั้งนี้ช่วยออกแรงให้อย่างเต็มที่ ผมอาจจะเริ่มเปลี่ยนใจขึ้นมาบ้างก็ได้นะครับ...”

◆ ◆ ◆

“เอาเป็นว่า เรื่องย้ายไปฝ่ายในประเทศผมจะลองคิดดูอีกทีแล้วกันครับ พอดีสิทธิประโยชน์ที่คุณพูดถึงเมื่อวานมันยังไม่ค่อยโดนใจเท่าไหร่”

◆ ◆ ◆

“ฮัลโหลครับ? อะไรกัน สายตัดไปแล้วเหรอ? ช่างเถอะ ยังไงก็ฝากจัดการให้เรียบร้อยด้วยนะครับ”

พอตัดสายที่ไร้เสียงตอบรับทิ้งไป ความรู้สึกสดชื่นอย่างน่าประหลาดก็แล่นพล่านขึ้นมา

ผมเอียงคอแก้เมื่อยไปมาทั้งสองข้างพลางบิดขี้เกียจเต็มแรง

“อ๊ะ จริงสิ ต้องบอกรุ่นพี่ด้วยนี่นา”

ผมรีบกดโทรศัพท์ติดต่อหาเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ทันที

โชคดีที่เป็นช่วงเวลาเพิ่งปิดร้านมื้อเย็นพอดี ปลายสายจึงกดรับอย่างรวดเร็ว

-ฮัลโหล?

“รุ่นพี่ ผมเองครับ”

-เออๆ กำลังสงสัยอยู่พอดี โทรมาได้จังหวะเลย มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับพวกอันธพาลนั่นบ้างไหม?

“ครับ เพิ่งซัดพวกมันจนเละแล้วเดินออกมาเนี่ยแหละครับ”

-...หือออ?

“ผมขยี้พวกมันจนแน่ใจแล้วว่าจะไม่กล้าโผล่หัวมาเพ่นพ่านแถวนี้อีก ฝากบอกคุณลุงให้สบายใจได้เลยนะครับ”

-หืมมมม?

ปลายสายมีแต่เสียงเหมือนคนเอ๋อหลุดออกมาซ้ำไปซ้ำมา

ก็สมควรอยู่หรอก

เพราะมันยังไม่พ้นวันนับตั้งแต่ไหว้วานงานมาเลยนี่นา

ความจริงผมเองก็ไม่ได้กะจะปิดจ๊อบเร็วขนาดนี้เหมือนกัน

ทั้งหมดเป็นเพราะเนื้อตัวมันคันไม้คันมือจนทนไม่ไหวต่างหากล่ะ

-...เฮ้ย จริงดิ?

“ครับ อีกเดี๋ยวอาจจะเป็นข่าวก็ได้ เหตุรถเร่งเครื่องเองพุ่งชนร้านเกมตู้สำหรับผู้ใหญ่ในคารีบงดงจนระเบิดน่ะครับ”

◆ ◆ ◆

ผมทิ้งเสียงที่ถามย้ำอย่างไม่อยากเชื่อและสติหลุดของรุ่นพี่ไว้เบื้องหลัง แล้วก้าวเดินข้ามถนนยามค่ำคืนอย่างอารมณ์ดี

เมื่อเหลียวหลังกลับไปมองแวบหนึ่ง ก็เห็นควันดำทะมึนกำลังพวยพุ่งขึ้นเป็นกลุ่มก้อน

นับว่าโชคดีมากที่รอบๆ ร้านเกมผู้ใหญ่ที่ปิดกิจการไปแล้วนั้นไม่มีอาคารพาณิชย์อื่นตั้งอยู่

‘ถึงได้มีคนบอกกันไงล่ะว่าถ้าไปสะดุดขาคนบ้าเข้าล่ะก็ฉิบหายแน่’

ถึงแม้คนก่อเรื่องอย่างผมจะไม่ใช่คนที่มีสิทธิ์พูดคำนั้นก็เถอะ

◆ ◆ ◆

และในคืนนั้นเอง หลังจากปิดจ๊อบตามคำขอได้อย่างสบายใจ

ขณะที่ผมนอนเอกเขนกอยู่บนชานเรือนวัดที่มีสายลมเย็นพัดผ่าน และกำลังจ้องมองโทรทัศน์เก่าๆ เครื่องเดียวอย่างเหม่อลอย

[เกี่ยวกับการที่วันนี้เกาหลีเหนือประสบความสำเร็จในการยิงขีปนาวุธทิ้งตัวนำวิถีจากเรือดำน้ำ หรือ SLBM เจ้าหน้าที่ระดับสูงของกองทัพได้ประเมินว่า ทางการเกาหลีเหนือจะสามารถนำเรือดำน้ำรุ่นใหม่ที่ติดตั้งขีปนาวุธดังกล่าวเข้าประจำการเพื่อปฏิบัติการจริงได้อย่างน้อยภายในสองปี...]

บนหน้าจอมีรายงานข่าวยิงขีปนาวุธของเกาหลีเหนือกำลังถ่ายทอดออกมาอย่างต่อเนื่อง

มันไม่ใช่เพิ่งยิงขึ้นไปหมาดๆ แต่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นนานพอสมควรแล้ว น่าจะเป็นช่วงที่ผมกำลังกวาดซาชิมิเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อยร่วมกับหัวหน้าทีมคิมโดฮยอน แล้วต่อด้วยการคาบโอเด้งกินล้างปาก

[ประชาคมโลกยังคงประณามการยั่วยุของเกาหลีเหนืออย่างรุนแรง ทางคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติได้เสนอญัตติใหม่เข้าสู่วาระการประชุมในเดือนมิถุนายนที่จะถึงนี้ เพื่อยกระดับมาตรการคว่ำบาตรเกาหลีเหนือให้เข้มงวดยิ่งขึ้น ซึ่งรวมถึงการบังคับตรวจค้นสินค้าส่งออกและนำเข้าทั้งหมดที่เข้าออกเกาหลีเหนือด้วย ทั้งนี้ ทางด้านจีนและรัสเซียเองก็ได้แสดงท่าทีต่อการยั่วยุด้วยขีปนาวุธของเกาหลีเหนือในครั้งนี้...]

มัวแต่วิ่งวุ่นไปทั่วจนผมไม่ทันรู้ตัวเลยว่ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น

เป็นการยั่วยุครั้งใหญ่โตถึงขั้นที่ประธานคิมจ็องอึนเดินทางมาสังเกตการณ์ในพื้นที่ด้วยตัวเอง

‘ส่งหน่วยลอบสังหารมาตานตงไม่พอ คราวนี้ถึงขั้นยิงขีปนาวุธยั่วยุเลยเรอะ’

หรือคิดจะกลบเกลื่อนเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในซินอึยจูกับตานตงตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ทั้งต่อภายในและภายนอกประเทศอย่างเร่งด่วนกันแน่นะ

ผมเผลอส่ายหัวออกมาอย่างอดไม่ได้

‘ถ้ายังอยู่กองข่าวกรองทหาร ป่านนี้คงมีคำสั่งเตือนภัยระดับฉุกเฉินว่าจะส่งตัวเข้าไปในเกาหลีเหนือหรืออะไรเทือกนั้นแล้วแน่ๆ’

ราวกับมีความคิดคล้ายๆ กับผม หลวงแม่ด็อกอุนจึงมองหน้าจอโทรทัศน์แล้วเอ่ยถามขึ้นมา

“ถ้าแฮชานยังเป็นทหารอยู่ เพราะเรื่องนั้นคงต้องรีบกลับเข้ากรมกองทันทีเลยใช่ไหมล่ะ”

“...คงงั้นมั้งครับ”

ทันใดนั้น ข้อสงสัยประหลาดข้อหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว

ข้อสงสัยที่ว่าทำไมโทรศัพท์มือถือของผมถึงยังคงนอนนิ่งสนิท ไร้ปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ จนถึงตอนนี้

‘เกาหลีเหนือยิงขีปนาวุธขนาดนี้ แต่ NIS ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลยเหรอ’

จะเป็นไปได้ยังไงกัน

เนื่องจากมันเป็นเรื่องที่น่ากังขาเอามากๆ หัวของผมจึงเอียงกะเท่เร่ไปโดยไม่รู้ตัว

‘หรือเพราะเป็นวันลาพักร้อนแบบได้เงินเดือน เลยไม่มีใครมายุ่งกันแน่’

ช่างเถอะ สถานการณ์มันเป็นแบบนี้แล้ว ผมก็ได้แต่เคี้ยวแตงไทยเกาหลีที่ปอกทิ้งไว้กร้วมๆ ต่อไป

ไม่รู้ทำไม เรื่องราวทั้งหมดนี้ถึงได้ฟังดูห่างไกลราวกับเป็นเรื่องของประเทศอื่นไปได้

“แฮชานเอ๊ย”

จู่ๆ หลวงแม่ด็อกอุนก็หันมามองผมแล้วเอ่ยถาม

“พรุ่งนี้มีที่ไหนต้องไปเป็นพิเศษหรือเปล่า”

“เปล่าครับ ไม่มีที่ไหนเป็นพิเศษ หลวงแม่มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“อย่างนั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้วันเด็ก ช่วยงานที่วัดหน่อยได้ไหม พอดีจะพาเด็กๆ จากโรงเรียนอนุบาลแถวนี้มาจัดงานธรรมะสำหรับเด็กน่ะ”

“ต้องทำอะไรบ้างครับ”

“ก็แค่คอยเล่นกับเด็กๆ ทุกช่วงพักเท่านั้นเอง”

“ได้สิครับ ผมชอบเล่นกับเด็กๆ อยู่แล้ว”

กร้วมๆ ผมเคี้ยวแตงไทยเกาหลีพลางพยักหน้ารับอย่างยินดี

“ไว้ใจผมได้เลยครับ”

◆ ◆ ◆

ไม่น่าตอบตกลงไปส่งเดชแบบนั้นเลยจริงๆ ให้ตายสิ

วันเด็กที่ย่างกรายเข้ามาโดยไม่ทันได้ตั้งตัวและไม่ได้คิดหน้าคิดหลังอะไรทั้งสิ้น

“พี่ชาย! เล่นรถไฟกับผมหน่อย เล่นรถไฟกัน!”

“รถไฟเหรอ เอาสิ แล้วมันต้องเล่นยังไงล่ะ”

“พี่ชายเป็นรถไฟของผมไง! หมอบลงสิ!”

“...?”

“ปู๊นๆ ฉึกฉักๆ!”

“...”

ผมกลายเป็นของเล่นของพวกเด็กอนุบาลที่มาเที่ยววัดเนื่องในวันเด็กไปเสียแล้ว

ทันทีที่เผลอยอมยื่นหลังให้ เด็กน้อยห้าหกคนก็ปีนขึ้นมานั่งบนหลังของผมราวกับรอเวลานี้อยู่แล้ว

ขณะที่ผมใช้เข่าคลานต้วมเตี้ยมไปทั่วลานหน้าวัด เด็กๆ ต่างก็หัวเราะคิกคักกันอย่างชอบอกชอบใจ

“แหม ใจดีจังเลยนะคะ”

“น่าจะเจ็บเข่าน่าดูเลย...”

ปฏิกิริยาของบรรดาครูโรงเรียนอนุบาลที่ยืนรวมกลุ่มมองดูผม

ความอับอายขายหน้าที่ถาโถมเข้ามาจึงตกเป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว

“พี่ชาย! มาเล่นไดโนเสาร์กับผมดีกว่า! พี่ตัวสูงขนาดนี้ ตั้งแต่ตอนนี้ไปพี่คือแบรคิโอซอรัสนะ!”

“ไดโนเสาร์เหรอ”

“ไดโนเสาร์มันต้องร้อง บรู้ววว! แบบนี้นะ บรู้ววว!”

“...”

“ฮุย ไปเร็ว!”

ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลย แต่ดูเหมือนพวกเด็กผู้ชายจะชอบปีนป่ายหรือเกาะหลังใครสักคนเป็นพิเศษจริงๆ

พอยืดคอยาวคลานไปตามพื้นดินอยู่พักหนึ่ง เด็กๆ ก็พากันเกาะหลัง แขน และขาของผมจนแทบไม่มีที่ว่างเหลือ

“พี่ชายยย เล่นขายของกับพวกเราไม่ได้เหรอคะ”

คราวนี้กลุ่มเด็กผู้หญิงเดินตรงเข้ามาหาผมบ้าง

คิดว่าคงจะได้พักหายใจหายคอสักที จึงพยักหน้าตกลงไปอย่างเต็มใจ

ไม่น่าเลยจริงๆ

“ให้พี่ทำอะไรล่ะ เป็นคุณพ่อดีไหม”

“ไม่ใช่ค่ะ! ตั้งแต่นี้ไปพี่ชายคือเจ้าป๊อปปี้ของบ้านเราต่างหาก”

“...ป๊อปปี้เหรอ”

“เอาละ หมอบรออยู่นี่นะ เดี๋ยวหนูจะเอาทรายมาทำข้าวอร่อยๆ ให้กินเอง”

“...”

“ป๊อปปี้ เห่าสิ!”

“...”

“เห่าเร็ว!”

“...โฮ่ง”

“กัดเลย!”

“...”

ผมว่าวัยเด็กของตัวเองก็ไม่ได้โลดโผนตื่นเต้นเบอร์นี้แท้ๆ

จู่ๆ ผมก็ต้องกลับมาคลานบนพื้นดินอีกรอบ แถมยังต้องเอาหน้ามุดลงไปในชามข้าวหมานิรนามที่คลุกเคล้าด้วยทรายและเศษใบไม้

หลังจากเล่นกับเด็กๆ จนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ในที่สุดเวลาของว่างที่เปรียบเสมือนแสงสว่างกอบกู้ชีวิตก็มาถึง

“เด็กๆ ทุกคน มากินแตงไทยทางนี้กันเร็วลูก”

“ว้ากกก!”

“หนูไม่ชอบแตงไทยง่า...”

“มีแตงโมด้วยนะจ๊ะ”

“ว้าววว!”

หลังจากฝูงเด็กๆ พากันกรูออกไปประหนึ่งน้ำป่าไหลหลาก ผมก็นอนขดตัวอยู่ตรงมุมชานเรือนพลางเหม่อมองท้องฟ้าอันว่างเปล่า

มีศักดิ์ศรีเป็นถึงสายลับเงาของ NIS แต่กลับต้องมาหมดสภาพเพราะรับมือกับพละกำลังของไอ้พวกเด็กอนุบาลตัวกะเปี๊ยกไม่ไหวเนี่ยนะ

‘ให้ไปสู้กับพวกหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือด้วยมือเปล่ายังจะดีกว่าเยอะเลย’

ผมคิดถึงสนามรบขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

พอนอนขดตัวอยู่อย่างนั้นพักหนึ่ง ก็มีเด็กน้อยคนหนึ่งวิ่งดุ๊กดิ๊กออกมาจากด้านในวัด

“พี่ชาย แตงโม!”

“...โอ้ ขอบใจนะ”

“ฮิๆ!”

เจ้าหนูยัดแตงโมเข้าปากผมพลางทำหน้าภูมิใจ จากนั้นก็วิ่งกลับเข้าไปข้างในอีกรอบ

ในตอนที่ผมกำลังเคี้ยวแตงโมหนึ่งชิ้นที่ลอยเข้าปากมาอย่างเหม่อลอยอยู่นั้น

ตู๊ดดด ตู๊ดดด

“หือ?”

จู่ๆ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นมา

พอลองเช็กดูก็พบว่าเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก

ณ จุดนี้ มีกฎเหล็กหนึ่งข้อที่สายลับเงาต้องจำไว้ให้ขึ้นใจ

นั่นคือได้รับคำสั่งสอนมาว่า หากมีสายปริศนาจากเบอร์ที่ไม่รู้จักโทรเข้ามา ให้กดรับทันที

“ฮัลโหลครับ”

-เออ นกกระจอกหมายเลข 7 ฉันเอง

“‘ฉัน’ นี่ใครกันครับ”

-ดูพูดเข้า แกจำเสียงผู้บังคับบัญชาโดยตรงของตัวเองไม่ได้หรือไง

“อ้อ”

ผู้บังคับบัญชาโดยตรงของผม

หัวหน้าทีม 3 ชเวมินชิก แห่งหน่วยปฏิบัติการพิเศษนั่นเอง

ผมหัวเราะแหะๆ พร้อมกับยืดหลังที่งออยู่ให้ตรงขึ้น

“ขอโทษทีครับ พอดีสัญญาณโทรศัพท์มันไม่ค่อยดีเท่าไร”

-ไม่เป็นไรหรอก กำลังพักผ่อนอยู่แท้ๆ ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ สะดวกคุยไหม

“ครับ กำลังพักผ่อนสบายๆ พอดีเลยครับ”

-อย่างนั้นหรือ... อือออ...

พอผมตอบกลับไปอย่างสบายอารมณ์ ปลายสายก็ส่งเสียงครางเหมือนกำลังปวดหัวออกมา

สัมผัสได้ถึงความรู้สึกลำบากใจอย่างหนักหน่วง ว่าจะเริ่มต้นอธิบายเรื่องนี้จากตรงไหนและอย่างไรดี

-ต้องขอโทษจริงๆ นะ แต่ขอพูดเข้าเรื่องเลยแล้วกัน ดูเหมือนแกจะต้องกลับไปตานตงสักพักว่ะ

ผมกะพริบตาปริบๆ โดยไม่รู้ตัว

พูดถึงเสือ เสือก็มาจริงๆ

เมื่อคืนตอนคุยเรื่องการยั่วยุด้วยขีปนาวุธกับหลวงแม่ด็อกอุน ผมก็แอบคิดอยู่แล้วว่าเรื่องอาจจะลงเอยแบบนี้

“เพราะเรื่องการยั่วยุด้วยขีปนาวุธของเกาหลีเหนือหรือเปล่าครับ”

-เออ สถานการณ์มันค่อนข้างซับซ้อนน่ะ แต่โดยเนื้อแท้แล้วก็ใช่ตามนั้น

หัวหน้าทีมชเวมินชิกพูดเสียงอ้อมแอ้มอย่างกระอักกระอ่วนใจ ก่อนจะกระแอมไอออกมาหนึ่งที

-เดิมทีตั้งใจจะปล่อยให้แกพักยาวๆ แท้ๆ แต่สถานการณ์มันดันอีรุงตุงนังไปหมด วันนี้แกพักให้เต็มที่อีกวัน แล้วพรุ่งนี้รีบกลับไปตานตงทันทีเพื่อรับมอบหมายงานต่อจากนกฮูกหมายเลข 5 ซะ

นกฮูกหมายเลข 5

สายลับเงาที่ผมเคยเห็นหน้าแค่ครั้งเดียวตอนปฏิบัติภารกิจที่ซินอึยจู

รูปร่างผอมบาง สีหน้าสุขุมรอบคอบ

จำได้ว่าเป็นคนที่มีแววตาเฉียบคมและดูหงุดหงิดอยู่ตลอดเวลาจนไม่ธรรมดา

“ถ้าให้รับช่วงงานต่อจากนกฮูก... แปลว่าผมต้องลงพื้นที่ไปทำหน้าที่เป็นผู้เฝ้าระวังเหรอครับ”

-เออ ใช่แล้ว

รหัสนกฮูกมักถูกกำหนดให้กับผู้เฝ้าระวังในพื้นที่ ภารกิจหลักของพวกเขาคือการคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของศัตรูผ่านกล้องถ่ายรูปและกล้องส่องทางไกลระยะไกล

-นอกจากเจ้านกฮูกคนนั้นแล้ว ตอนนี้เรามีแผนจะส่งเจ้าหน้าที่บางคนที่อยู่ในจีนไปประจำการทางฝั่งรัสเซียด้วยน่ะ ทางทีมรัสเซีย 1 เขาส่งเรื่องขอตัวกำลังพลไปช่วยด่วน เพราะเหตุการณ์ยั่วยุด้วยขีปนาวุธรอบนี้นี่แหละ

“ทางทีมรัสเซียไม่มีคนแล้วเหรอครับ”

-ก็นะ ได้ยินว่ามีคนขาดการติดต่อไปสองสามคนมั้ง เรื่องทางนั้นฉันเองก็ไม่รู้ละเอียดหรอก ถึงยังไงฝั่งจีนก็ยังไม่มีแผนปฏิบัติการอะไรไปอีกพักใหญ่ ต่อให้ดึงคนออกไปสักสองสามคนก็ไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว

คำสั่งให้กลับตานตงอย่างกะทันหันเช่นนี้ ไม่รู้ทำไมถึงทำให้ผมนึกถึงคำพูดที่หยางเหม่ยหลิงเคยทิ้งท้ายไว้เมื่อไม่กี่วันก่อนขึ้นมา

‘ถ้าคุณกลับเข้าสำนักงานใหญ่รอบนี้ คุณคงไม่ได้มาตานตงไปอีกนานเลยล่ะค่ะ’

การคาดเดาของเธอผิดพลาดอย่างไม่เป็นท่า

เพิ่งจะได้สูดอากาศบริสุทธิ์ของเกาหลีใต้ไปได้ไม่กี่วัน ก็ดันมีเหตุให้ต้องกลับไปยังตานตงอันแสนทรหดนั่นอีกจนได้

แน่นอนว่าผมไม่ได้รู้สึกไม่พอใจแม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม ในใจกลับกระหายอยากจะกลับไปยังภาคสนามจนเนื้อเต้นอยู่แล้ว

เมื่อเทียบกับการต้องมาคลานกับพื้นดินแกล้งทำตัวเป็นหมาป๊อปปี้แล้ว ภาคสนามที่มีห่ากระสุนปลิวว่อนอย่างตานตงยังดีกว่ากันเป็นร้อยเท่า

-เอาเถอะ ยังไงก็ต้องขอโทษด้วยนะ

“ไม่เป็นไรครับ กำลังคิดถึงภาคสนามอยู่พอดีเลย”

-จึ๊บ ได้ยินแกพูดแบบนั้นก็ขอบใจนะ แต่ไม่ได้ออกรหัสใหม่ให้อย่างเป็นทางการหรอกนะ แกจะถูกส่งไปแบบชั่วคราวด้วยรหัสนกกระจอกตามเดิม สั้นสุดก็สักสัปดาห์ ยาวสุดก็หนึ่งเดือน พอนกฮูกหมายเลข 5 เสร็จภารกิจแล้วกลับมาตานตงเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นฉันรับประกันเลยว่าจะให้แกได้พักร้อนยาวๆ แน่นอน

“รับทราบครับ”

-ไม่ได้อยู่ไกลใช่ไหม

“ครับ ตอนนี้ผมอยู่โซล”

-งั้นพรุ่งนี้เช้าเข้ามาที่สำนักงานใหญ่ด้วย มีเรื่องต้องส่งมอบให้แกเพียบเลย

“ต้องไปถึงกี่โมงครับ”

-แปดโมงเช้าต้องมาถึงให้ได้เลยนะ

มีคำสั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำ นั่นคือชะตากรรมของพวกเรา

หลังเอ่ยคำทักทายสั้นๆ เพื่อนัดหมายกันในวันพรุ่งนี้ ผมก็วางสาย

“ปู๊นๆ ฉึกฉักๆ!”

“สเตโกซอรัส!”

“เจ้าป๊อปปี้!”

“อ๊ะ”

พอมารู้ตัวอีกที เวลาพักกินของว่างอันแสนสั้นก็ผ่านพ้นไปเสียแล้ว

เด็กน้อยตัวกะเปี๊ยกพากันกรูเข้ามาหาผมเหมือนคลื่นซัดอีกระลอก

ผมเผลอหลับตาปี๋ลงด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ

‘รู้งี้บอกไปว่าพร้อมออกเดินทางเดี๋ยวนี้เลยก็ดีหรอก’

โฮ่งๆ

ฤดูร้อนนั่นเอง

NIS สายลับเงากายวัชระจบตอน 36
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 37 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 35กลับหน้าเรื่อง
ตอน 35ตอน 37