ผลพวงจากตารางงานวันเด็กยังไม่ทันจางหายดี ก็เข้าสู่ช่วงที่ดวงอาทิตย์เริ่มจะคล้อยต่ำลง
“ดูเหมือนผมจะต้องรีบไปจีนด่วนน่ะครับ ลูกค้าฝั่งจีนที่ผมดูแลอยู่โทรมาขอความช่วยเหลือเรื่องปัญหาการขนส่งทางเรือพอดี”
ผมอธิบายเรื่องราวความเป็นมาของตัวเองให้หลวงแม่ด็อกอุนฟังคร่าวๆ
ข้ออ้างสำหรับแก้ตัวน่ะมีเตรียมไว้หมดแล้ว
มันเป็นข้ออ้างที่แนบเนียนมาก ราวกับพนักงานบริษัทการค้าธรรมดาคนหนึ่งที่ต้องรีบเดินทางไปดูงานต่างประเทศกะทันหัน
อาจเป็นเพราะเป็นเรื่องในสายงานที่ท่านไม่ค่อยรู้เรื่อง ท่านจึงทำเพียงพยักหน้ารับ
“เป็นงานอันตรายหรือเปล่า”
“ไม่เลยครับ แค่ไปตรวจดูเอกสารไม่กี่แผ่นกับเช็กกล่องสินค้าแล้วก็กลับ แต่เพราะสินค้ามีปริมาณค่อนข้างเยอะ เร็วสุดคงสักอาทิตย์ ช้าสุดคงอีกเป็นเดือนถึงจะกลับมา ถึงตอนนั้นผมขอมาพึ่งพาที่นี่อีกได้ใช่ไหมครับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลวงแม่ด็อกอุนก็เผยรอยยิ้มแปลกๆ ออกมา
“แน่นอนสิ แต่คราวหน้าพาว่าที่หลานสะใภ้มาด้วยให้ได้นะ”
“...ครับ?”
จู่ๆ จะเอาหลานสะใภ้มาจากไหนกัน?
พอผมทำหน้าเหวอได้แต่กะพริบตาปริบๆ หลวงแม่ด็อกอุนกลับยิ่งทำหน้าตาเฉย
“ถ้ามีแต่เจ้าหนุ่มตัวดำมาเยี่ยมป้ายวิญญาณคนเดียวเหงาๆ ทุกครั้ง ยายของเธอก็คงเบื่อที่ต้องเห็นหน้าเดิมๆ ทุกทีไม่ใช่เหรอ ยายของเธอคงอยากต้อนรับว่าที่หลานสะใภ้มากกว่าเธอเสียอีก”
“...ไม่ใช่ว่าหลวงแม่คิดแบบนั้นเองหรอกเหรอครับ”
“ฉันก็เหมือนยายของเธอนั่นแหละ วันนี้มีคุณครูอนุบาลคนหนึ่งที่มาด้วยดูจะถูกใจเธอมากเลยนะ หรือว่าเธอยังไม่สนใจเรื่องแบบนี้”
มุมปากของผมกระตุกอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออกโดยไม่รู้ตัว
สำหรับสายลับเงาอย่างผม การลงหลักปักฐานและความรักเป็นเพียงเรื่องฟุ่มเฟือยเท่านั้น
ไม่รู้ว่าท่านเข้าใจความคิดของผมหรือเปล่า หลวงแม่หัวเราะพลางโบกมือ
“ฮุๆ พูดเล่นน่ะ ยังไงเสียเรื่องวาสนาถ้าถึงเวลามันก็จะมาบรรจบกันเอง”
“อา ฮ่าๆ...”
“ตอนนี้ก็ทุ่มเทกับสิ่งที่เธออยากทำไปก่อนเถอะ วัดของเราเปิดประตูไว้เสมอ จะแวะมาเมื่อไหร่ก็มาได้ตามสบาย”
“ครับ ขอบคุณครับหลวงแม่”
“ฮุๆ จะขอบคุณอะไรกัน”
มิน่าล่ะคนถึงบอกกันว่าบ้านคือสิ่งที่ดีที่สุด
แค่มีที่ให้กลับมา จิตใจส่วนลึกก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นแล้ว
เช้าวันรุ่งขึ้น ผมมุ่งหน้าไปยังสำนักงานใหญ่ NIS โดยตรง
หลังผ่านการตรวจความปลอดภัยและเดินลึกเข้าไปด้านในอาคาร ก็มีคนคนหนึ่งกำลังรอส่งผมอยู่ในห้องทำงานที่ว่างเปล่า
“นกกระจอกหมายเลข 7 ใช่ไหม ตอนนายยังเป็นเด็กฝึก ฉันเคยเรียกรวมพวกนกกระจอกแล้วกล่าวสุนทรพจน์อยู่ครั้งหนึ่ง จำได้หรือเปล่า”
“ครับ จำได้ครับผู้อำนวยการ”
เขาไม่ใช่รองผู้อำนวยการคนที่ 1 คิมจินแท็ก แต่เป็นผู้อำนวยการหน่วยปฏิบัติการพิเศษ โอดงชอล
ทั้งที่น่าจะหัวหมุนเพราะการยั่วยุด้วยขีปนาวุธแท้ๆ แต่ผู้ใหญ่ระดับสูงกลับอุตส่าห์ออกมารับหน้าด้วยตัวเอง
แม้จะเป็นถึงผู้อำนวยการของ NIS แต่กระหม่อมที่สะท้อนแสงวิบวับนั่นช่างดูมีความเป็นมนุษย์เสียเหลือเกิน
“อืม ขอโทษทีนะที่อยู่ระหว่างพักผ่อนแท้ๆ แต่กลับต้องสั่งงานกะทันหันอีก”
“กำลังคันไม้คันมืออยู่พอดี ผมเลยรู้สึกยินดีมากกว่าครับ”
“งั้นเหรอเนี่ย ให้ตายสิ... ท่านรองผู้อำนวยการก็พูดแบบนั้นเหมือนกัน สายลับเงาประเภทนายนี่ไม่ได้เห็นมานานมากแล้วจริงๆ”
คำตอบอย่างตรงไปตรงมาของผมทำให้เขาแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา
จากนั้นเขาก็เคาะแฟ้มเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะเบาๆ พลางจ้องมองผมเขม็ง
“ท่านรองผู้อำนวยการสั่งฉันมาโดยตรงว่าให้อำนวยความสะดวกให้นายอย่างเต็มที่ที่สุด ก่อนจะไป มีอะไรอยากถามฉัน หรือมีเรื่องอะไรอยากจะขอบ้างไหม”
ดูเหมือนรองผู้อำนวยการคิมจินแท็กจะอยากประเคนทุกอย่างให้ผมจริงๆ สินะ
ก็นะ ในเมื่อเป็นคนที่เก็บหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือไปตั้งสิบสองคน การได้รับการปฏิบัติที่ดีขึ้นก็ย่อมเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว
‘ควรบอกเรื่องที่มีคนจากฝ่ายในประเทศโผล่มาหาผมทันทีดีไหมนะ’
ผมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ส่ายหน้าปฏิเสธในใจ
จากตอนที่ขับรถเถื่อนพุ่งชนรังของพวกอันธพาลแก๊งกูชอนครั้งนี้ ทำให้ผมได้ตระหนัก
ว่าหากใช้ชีวิตอยู่ในเกาหลีต่อไป ก็ไม่รู้ว่าจะเผลอก่อเรื่องคล้ายๆ แบบนี้ขึ้นมาอีกเมื่อไหร่
แต่ถ้าผมดันปากโป้งพูดเรื่องฝ่ายในประเทศออกไปตรงนี้ โอกาสที่จะได้ใช้สิทธิ์โทรขอความช่วยเหลือจากหัวหน้าทีมคิมโดฮยอนในวันหน้าคงดับวูบไปตลอดกาล
ผมตั้งใจว่าจะรอดูสถานการณ์ไปเรื่อยๆ ก่อน แล้วค่อยตัดสินใจทีหลัง
‘นอกจากเรื่องนั้นแล้วก็มีอะไรอีกล่ะ...’
ช่างเถอะ
นอกจากเรื่องนั้นแล้ว ผมก็ไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษเลยแท้ๆ
“อ๊ะ”
จู่ๆ ก็มีความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว
วินาทีนั้น ปากของผมก็พล่ามออกไปเองตามใจชอบโดยไม่ผ่านสมอง
“พอจะจัดส่งเคลย์มอร์มาให้เป็นพิเศษได้ไหมครับ”
“...เคลย์มอร์เรอะ”
ผู้อำนวยการโอดงชอลกะพริบตาปริบๆ พลางกระตุกแก้มเบาๆ โดยไม่รู้ตัว
ผมพยักหน้าอย่างจริงจังโดยไม่มีแววล้อเล่นแม้แต่น้อย
“ครับ เพราะจำได้ว่าตอนแทรกซึมเข้าไปในบ้านลับของกระทรวงความมั่นคงคราวก่อนมันมีประโยชน์มากเลยน่ะครับ ถ้าติดตั้งเอาไว้ตามซอกซอยแคบๆ หรือเส้นทางถอยหนี ก็ไม่มีอะไรทำให้อุ่นใจได้เท่าเจ้านี่อีกแล้ว”
“...”
เมื่อเห็นสีหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของผม แม้แต่คนระดับผู้อำนวยการโอดงชอลก็ยังไม่อาจซ่อนสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเอาไว้ได้
อันที่จริงมันก็เป็นปฏิกิริยาที่สมควรอยู่หรอก
เพราะสิ่งที่พวกสายลับเงาซึ่งแทรกซึมเข้าไปในพื้นที่มักจะเรียกร้อง อย่างมากที่สุดก็คงมีแค่ปืน ตัวตนปลอม หรือไม่ก็งบกิจกรรมพิเศษเท่านั้น
‘ไม่ได้เหรอ’
หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน เขาก็พยักหน้าด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น
“...ฉันจะติดต่อบอกให้คนที่คอยสร้างรูกระต่ายในตานตงเตรียมของไว้ให้ต่างหากก็แล้วกัน ถ้าเตรียมเสร็จแล้วเดี๋ยวจะติดต่อไปหานายเอง”
“ขอบคุณครับ!”
“...”
ท่าทางดีใจออกนอกหน้าขนาดนั้นของผม ทำให้ผู้อำนวยการโอดงชอลทำสีหน้าพิลึกพิลั่นขึ้นมาอีกรอบ
หลังจากเตรียมการทุกอย่างเสร็จสิ้น โดยมีผู้อำนวยการหน่วยปฏิบัติการพิเศษคอยเดินมาส่ง
“ลั้ลลา”
ผมก็ก้าวขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าสู่ประเทศจีนอีกครั้ง
แค่หลับตาลงพักสายตาไปครู่เดียว ล้อเครื่องบินก็แตะลงบนรันเวย์เสียแล้ว
[ขณะนี้เที่ยวบินของเราได้เดินทางมาถึงต้าเหลียน ท่าอากาศยานนานาชาติต้าเหลียนเป็นที่เรียบร้อยแล้วค่ะ ขอให้ผู้โดยสารทุกท่าน...]
และแล้ว ผมก็กลับมาถึงประเทศจีนอีกครั้ง
“ซี้ด ฟู่”
ทันทีที่ก้าวพ้นออกจากสนามบิน กลิ่นควันท่อไอเสียอันคุ้นเคยและความตึงเครียดในระดับที่พอเหมาะก็สัมผัสเข้ากับผิวหนัง
“มันต้องแบบนี้สิ”
ในที่สุดก็รู้สึกเหมือนได้กลับมายังที่ที่ผมควรอยู่เสียที
หลังจากมาถึงต้าเหลียน ผมก็โบกแท็กซี่มั่วๆ สักคันนั่งข้ามไปยังตัวเมืองเขตหยวนเป่าในตานตง
เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากค้างแรมในห้องโมเต็ลซอมซ่อแถวนั้นหนึ่งคืน ผมก็ได้พบกับนกฮูกหมายเลข 5
“ยินดีต้อนรับ ลำบากแย่เลยนะที่ต้องเดินทางมาไกลขนาดนี้”
นับตั้งแต่ภารกิจซินอึยจูเป็นต้นมา นี่เป็นใบหน้าที่ไม่ได้เห็นเสียเนิ่นนานจริงๆ
เขาแย้มยิ้มพลางจับมือทักทายผม
“ฉันได้ยินข่าวลือมาแล้วนะ เห็นว่าล้างแค้นให้นกกระเรียนหมายเลข 13 ไปอย่างสาสมเลยนี่?”
“ไม่ได้ถึงขั้นแก้แค้นหรอกครับ แค่ระบายอารมณ์นิดหน่อยเท่านั้นเอง”
“โอ้โห ถ้านายไประบายอารมณ์อีกสักสองสามรอบ หน่วยรบพิเศษเกาหลีเหนือมิสูญพันธุ์กันหมดเลยเหรอ อย่างนี้คงต้องคอยยั่วให้นายโมโหเรื่อยๆ ซะแล้ว”
“ฮะๆๆ”
ดูเหมือนข่าวลือที่แพร่สะพัดในสำนักงานใหญ่จะถูกส่งออกย้อนกลับมาถึงที่นี่เรียบร้อยแล้ว
ในระหว่างที่ผมหัวเราะกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน แววตาขมขื่นก็พาดผ่านใบหน้าของนกฮูกหมายเลข 5
“คนคนนั้นลำบากที่ตานตงมามากแท้ๆ... ไม่รู้ว่าทำไมเรื่องถึงกลายเป็นแบบนั้นไปได้”
“นั่นน่ะสิครับ จริงๆ เลย...”
“เอาเถอะ ตามฉันมาทางนี้ ก่อนจะเข้าไปที่กบดาน ไปเดินวนรอบละแวกนี้กับฉันสักสองสามรอบก่อน”
“ครับ”
หลังจากนั้น ผมก็เดินตามหลังนกฮูกหมายเลข 5 ที่ขยับตัวอย่างกระฉับกระเฉงตั้งแต่เช้าตรู่ไปติดๆ
เขาแวะร้านของชำในละแวกบ้านเพื่อซื้อของกินรองท้องง่ายๆ แล้วเราสองคนก็แบ่งกันถือคนละครึ่ง
“พี่จาง หนุ่มคนนั้นใครน่ะ”
“น้องชายบ้านเดียวกันน่ะ พอดีจะมาขออาศัยอยู่ที่บ้านฉันชั่วคราว เลยพามาเดินดูเส้นทางในแถบนี้สักหน่อย”
“อ๋อ เห็นวิ่งวุ่นไปไหนมาไหนคนเดียวตลอด ตอนนี้มีลูกไล่ตามติดมาคนนึงแล้วสินะ?”
“ฮะๆ นั่นน่ะสิ”
ระหว่างที่เดินไปรอบๆ เขาก็แนะนำผมให้บรรดาเจ้าของร้านที่สนิทสนมกันรู้จักอย่างเป็นธรรมชาติ
สัมผัสได้ถึงความช่ำชองเฉพาะตัวของรุ่นเก๋าเพื่อทำให้ขั้นตอนการส่งมอบงานดำเนินไปได้อย่างราบรื่น
“คุณจาง ฉันจะคิดราคาพิเศษให้ เอาขนมเปี๊ยะทอดไปสักชิ้นสิ”
“งั้นขอสองชิ้นเลยครับ พอดีน้องชายคนนี้จะกินด้วย”
“แหม น้องแท้ๆ เหรอ ไม่เหมือนคุณจางเลย หน้าตาดีสูงโปร่งเชียว”
“ตาถึงนะเนี่ย ไม่ใช่น้องแท้ๆ หรอก น้องบ้านเดียวกันน่ะ”
“แล้วแต่งงานหรือยังล่ะ?”
“ยังเลยครับ ทำไมเหรอ จะช่วยหาคู่ดูตัวให้หรือไงครับ?”
“โฮะๆ ฉันน่ะกว้างขวางจะตาย รายชื่อมีเพียบเลยล่ะ เป็นไงจ๊ะ? พ่อหนุ่มไม่สนใจหน่อยเหรอ?”
“ฮะๆๆ...”
ผิดกับความประทับใจแรกที่ดูเฉียบคมดุดันตอนปฏิบัติภารกิจซินอึยจู นกฮูกหมายเลข 5 เป็นชายที่เผยความอบอุ่นและอัธยาศัยดีออกมาทุกครั้งที่แย้มยิ้ม
เราตระเวนไปทั่วซอกซอยในละแวกเล็กๆ นั้นอยู่พักใหญ่ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังที่กบดานของนกฮูกหมายเลข 5
“เข้ามาสิ ถอดรองเท้าข้างในนะ”
มันเป็นอาคารสูง 5 ชั้นที่ตกแต่งทั้งตึกให้เป็นเหมือนเกสต์เฮาส์
เมื่อก้าวเข้าไปในห้องบนดาดฟ้าชั้นบนสุด พื้นที่ค่อนข้างคับแคบเกินกว่าจะให้ผู้ชายอยู่อาศัยตามลำพัง
เตียง โต๊ะทำงาน คอมพิวเตอร์ ตู้เย็นขนาดเล็ก และห้องน้ำที่มีเพียงโถสุขภัณฑ์ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว
เรียกได้ว่าเป็นพื้นที่สำหรับแค่นอนหลับเท่านั้นจริงๆ
“ตัวงานไม่ได้มีอะไรยุ่งยากเป็นพิเศษ กล้องที่ฉันต้องดูแลมีทั้งหมดสามตัว ส่งไฟล์วิดีโอที่บันทึกจากพวกนี้ผ่านดาวเทียม แล้วก็รันโปรแกรมตรวจเช็กดูว่าเซิร์ฟเวอร์มีปัญหาอะไรไหม จากนั้นก็สั่งฟอร์แมตทันทีเพื่อเว้นพื้นที่ว่างไว้บันทึกวิดีโอใหม่ แค่นั้นก็เสร็จแล้ว เข้าใจใช่ไหม?”
“ครับ เข้าใจแล้วครับ”
“งานนี้ไม่จำเป็นต้องทำทุกวันหรอก แต่ถ้าปล่อยทิ้งไว้เกินหนึ่งสัปดาห์จะเรื่องใหญ่ ไม่รู้เป็นบั๊กของโปรแกรมหรืออะไร เซิร์ฟเวอร์มันชอบล่มตลอด”
“ทางสำนักงานใหญ่ไม่อัปเดตให้เหรอครับ?”
“เป็นโปรแกรมที่จ้างช่วงเอาท์ซอร์สทำส่งเดชมาเลยไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก ความคิดของพวกเวรในสำนักงานใหญ่ก็รู้ๆ กันอยู่ไม่ใช่หรือไง? เรื่องไหนที่แก้ปัญหาด้วยการบดขยี้รีดเลือดเนื้อเจ้าหน้าที่ภาคสนามได้ จะไปยอมเสียเงินเสียทองอัปเดตมันทำไมล่ะ”
“อ่าฮะ...”
งานหลักโดยเนื้อแท้ค่อนข้างเรียบง่าย
บันทึกภาพจุดยุทธศาสตร์สำคัญในตานตงผ่านกล้องที่ติดตั้งไว้บนห้องดาดฟ้า แล้วส่งสัญญาณภาพนั้นไปยังสำนักงานใหญ่ NIS ผ่านดาวเทียม
งานที่เจ้าหน้าที่ซึ่งได้รับรหัสโค้ดเนมนกฮูกทำ ส่วนใหญ่ก็เป็นงานเฝ้าระวังและลาดตระเวนทำนองนี้
“รหัสผ่านคอมพิวเตอร์คืออันนี้นะ จดแยกเก็บไว้ต่างหากจะได้ไม่สับสน”
เมื่อเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ หน้าจอพื้นหลังวินโดวส์แสนธรรมดาก็ปรากฏขึ้น
พอกดคลิกไอคอนเครื่องคิดเลขในนั้น หน้าต่างเครื่องคิดเลขธรรมดาๆ ก็เด้งขึ้นมา
“ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป แค่ทำตามที่ฉันทำทุกอย่างก็พอ ไม่มีอะไรยากหรอก”
เขากดตัวเลขและสัญลักษณ์บนปุ่มเครื่องคิดเลขส่งๆ ไปสองสามตัว
ทันใดนั้น โปรแกรมอีกตัวที่ซ่อนอยู่ก็เริ่มทำงาน
หลังจากผ่านหน้าต่างให้ใส่รหัสผ่านไปอีกสองสามครั้ง ในที่สุดภาพจากกล้องวงจรปิดก็ปรากฏขึ้นเต็มจอภาพ
“เดี๋ยวค่อยให้ดูของจริงทีหลังนะ กล้องสามตัวพรางเป็นก้อนอิฐอยู่บนดาดฟ้าของห้องนี้ ทิศทางที่แต่ละตัวหันไปก็คือประตูใหญ่กองบัญชาการกงอันตานตง สะพานเหล็กแม่น้ำยาลู แล้วก็แถบฮวังกึมพย็อง”
“ฮวังกึมพย็องเหรอครับ”
ผมเบิกตากว้างขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
อย่าบอกนะว่า ตอนที่ผมกับรีมย็องฮักยืนคุยกันบนดาดฟ้าก็ถูกกล้องจับภาพไว้ได้เหมือนกัน
“ใช่ ตอนที่เกิดระเบิดตูมตามมหาศาลตรงนั้น ฉันนี่แหละเป็นคนถ่ายคลิปจากกล้องแล้วส่งไป แต่ตัวอาคารสำนักงานบริหารมันเล็กกระจิ๋วหลิวเท่าขี้หนู มองจากหน้าจอแล้วเลยไม่มีอะไรให้ดูหรอก อารมณ์เหมือนสิวแตกเม็ดหนึ่งได้มั้ง”
“อ่าฮะ...”
“ได้ยินว่านายเห็นเหตุการณ์นั้นกับตาเลยไม่ใช่เหรอ”
“ใช่ครับ มันมหึมาจริงๆ”
โล่งอกไปที
จะว่าไปพอลองคิดดู จากตรงนี้ไปถึงฮวังกึมพย็องระยะทางตั้งเท่าไหร่ ย่อมไม่มีทางมองออกอยู่แล้วว่ามีคนอยู่บนดาดฟ้าหรือไม่
ผมแอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกอยู่ในใจ
“ภาพคมชัดดีนะครับ”
“ตอนถ่ายภาพจะคมชัดกริบเลย แต่พอส่งผ่านดาวเทียมแล้วคุณภาพมันดรอปลงไปนิดหน่อยน่ะ”
เขาปล่อยให้ผมยืนดูอยู่ข้างๆ แล้วเริ่มดำเนินขั้นตอนต่อไปอย่างชำนาญ
หลังจากเชื่อมต่อจานดาวเทียมขนาดเล็กเข้ากับคอมพิวเตอร์ เขาก็แง้มหน้าต่างออกครึ่งหนึ่งแล้ววางพาดมันไว้ตรงช่องว่างอย่างเฉียงๆ
เขาขยับบิดทิศทางจานดาวเทียมทีละนิดเพื่อเช็กสถานะการรับสัญญาณ ทันทีที่จับสัญญาณเชื่อมต่อได้ เขาก็กดปุ่มส่งข้อมูลในโปรแกรม
ระหว่างที่การส่งข้อมูลดำเนินไปทีละขั้น เขาก็เริ่มนำของกินของใช้ที่เพิ่งซื้อมาจากซูเปอร์มาเก็ตเมื่อครู่ยัดใส่ตู้เย็นขนาดเล็กจนเป็นระเบียบ
“ของที่ตุนไว้แบบนี้คือเสบียงฉุกเฉินทั้งหมด ปกติมื้ออาหารจะออกไปกินข้างนอกกัน ค่าครองชีพเมืองจีนถูกจะตายไปใช่ไหมล่ะ เดี๋ยวฉันจะแนะนำร้านอร่อยแถวนี้ให้สักสองสามที่นะ”
“แล้วที่นี่อาบน้ำยังไงเหรอครับ”
“มีแต่ชักโครกก็ต้องอาบไม่ได้อยู่แล้วสิ มีโรงอาบน้ำอยู่แห่งหนึ่งใกล้ๆ เดี๋ยวฉันจะบอกพิกัดให้ด้วยเหมือนกัน”
ในตอนนั้นเอง คอมพิวเตอร์ที่เชื่อมต่อกับดาวเทียมก็ดำเนินขั้นตอนการส่งข้อมูลจนเสร็จสิ้น
จังหวะนั้นเอง ผมที่จ้องมองหน้าจอกล้องตัวที่หันไปยังกองบัญชาการกงอันตานตงด้วยความอยากรู้อยากเห็นไร้สาระ
“...อ้าว”
ไม่รู้ทำไมถึงเห็นใบหน้าที่คุ้นตากำลังเดินเข้าไปในกองบัญชาการกงอันตานตง
หญิงสาวในชุดสูทสีดำพร้อมบอดี้การ์ดห้าถึงหกคนติดตาม หยางเหม่ยหลิง
ผมหรี่ตาลงโดยไม่รู้ตัว
‘คราวหน้าพาว่าที่หลานสะใภ้มาด้วยให้ได้นะ’
...ทำไมคำกำชับของหลวงแม่ด็อกอุนถึงได้แวบเข้ามาในหัวเอาตอนนี้ก็สุดรู้
แต่ว่านะ อ้าว
“...?”
คงคิดไปเองแน่ๆ แต่ทำไมถึงรู้สึกเหมือนได้สบตากับเธอคนนั้นที่อยู่ในหน้าจอกันล่ะ
“...?”
และคงจะคิดไปเองยิ่งกว่าเดิมแน่ๆ แต่ทำไมถึงรู้สึกเหมือนเธอกำลังขยิบตาให้ผมผ่านหน้าจอแบบนั้นล่ะ
ราวกับจะบอกว่าตำแหน่งกล้องของ NIS นั้นเธอรู้หมดแล้วอย่างนั้นแหละ
‘...คงไม่รู้หรอกใช่ไหมว่าผมอยู่ที่นี่น่ะ’
สั่นงั้กๆ
ทำไมจู่ๆ ถึงรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาก็ไม่รู้
ห้องทำงานผู้บัญชาการกงอันตานตง
ประตูไม้โอ๊กบานหนาหนักเปิดออก หยางเหม่ยหลิงเดินเข้ามาในห้องตามลำพังด้วยท่าทีผ่อนคลาย
“ยินดีต้อนรับ ประธานหยางเหม่ยหลิง”
“ยินดีที่ได้พบกันครั้งแรกค่ะ ผู้บัญชาการต่งเหวยติง”
ต่งเหวยติงที่เพิ่งมารับตำแหน่งใหม่หลังจากอดีตผู้บัญชาการหวังเซียนชิงเสียชีวิตกำลังรอเธออยู่
สายตาละโมบของเขากวาดมองเรือนร่างอันเย้ายวนชวนหลงใหลของหยางเหม่ยหลิงตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างรวดเร็ว
“เรื่องของเธอน่ะฉันได้ยินมาจนทะลุปรุโปร่งแล้วล่ะ ว่ากันว่าเป็นคนเก่งกาจที่กุมธุรกิจสำคัญในตานตงเอาไว้จนอยู่หมัด... ฉันเพิ่งย้ายมารับตำแหน่งที่นี่ได้ไม่นาน ต่อไปคงต้องรบกวนให้ประธานหยางช่วยบ่อยๆ เสียแล้วล่ะ”
“แหม ชมเกินไปแล้วค่ะ ทางเราก็แค่อาศัยความกรุณาและการดูแลอันกว้างขวางของผู้บัญชาการประทังชีวิตไปวันๆ เท่านั้นเองนี่คะ”
ภาพของหยางเหม่ยหลิงที่ส่งยิ้มตาหยีอย่างอ่อนหวานช่างดูนุ่มนวล
ต่งเหวยติงเผลอกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อกโดยไม่รู้ตัว
ภายนอกแม้จะดูเป็นหญิงสาวที่มีเสน่ห์เย้ายวนไร้ที่ติ ทว่าพิษสงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มนั้นเป็นสิ่งที่มองข้ามไม่ได้โดยเด็ดขาด
“ชมเกินไปที่ไหนกัน ขนาดคนระดับสูงจากกระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐยังเดินทางมาพบฉันด้วยตัวเองเพื่อแอบเปรยไว้เลยนี่ ว่าเธอเป็นบุคคลที่ไม่ควรล่วงเกินโดยเด็ดขาด”
“โฮะๆ”
ไม่ว่าเขาจะเอ่ยถึงกระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐหรือไม่ หยางเหม่ยหลิงก็เพียงแค่ยกมือป้องปากยิ้มอย่างสง่างามเท่านั้น
สีหน้าอันเรียบเฉยไร้กังวลนั้นทำให้ต่งเหวยติงสัมผัสได้ทันที
ขืนคิดจะข่มขู่หรือกดดันผู้หญิงคนนี้ มีแต่จะทำให้ตัวเองต้องลำบากเปล่าๆ
ถ้าอย่างนั้น สู้ยอมอ่อนน้อมถ่อมตนเพื่อสร้างความสัมพันธ์อันดีเอาไว้น่าจะฉลาดกว่า
“ระหว่างที่มาประจำการอยู่ที่ตานตง ฉันกำลังคิดอยู่ว่าจะทำธุรกิจที่น่าสนใจสักอย่างหนึ่ง หากเราสองคนมีความคิดเห็นตรงกันล่ะก็ ฉันคิดว่ามันน่าจะเป็นกำลังที่แข็งแกร่งให้แก่กันและกันได้มากเลยทีเดียว...”
“ธุรกิจแบบไหนเหรอคะ”
“ฉันหวังเพียงแค่ว่าปากของประธานหยางจะหนักพอนะ”
“แน่นอนสิคะ ต่อให้ตาย ฉันก็ไม่เคยคิดทรยศความไว้วางใจระหว่างคนด้วยกันหรอกค่ะ”
คำตอบรับอันหนักแน่นของเธอทำให้ต่งเหวยติงคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจ
จากนั้น เขาก็ลดเสียงลงต่ำจนแทบกระซิบ แม้จะรู้ดีว่ารอบข้างไม่มีใครอยู่เลยก็ตาม
“มันคือธุรกิจฟอกทองคำแท่งกับของเก่าโบราณที่พวกชนชั้นสูงของเกาหลีเหนือแอบลักลอบนำออกมาให้กลายเป็นของถูกกฎหมายน่ะสิ”
“อ๋อ”
“เพราะธุรกิจของฉันจำเป็นต้องพึ่งพาคาสิโนของเธออย่างยิ่งยังไงล่ะ”
ทันใดนั้น สีหน้าของหยางเหม่ยหลิงก็เปลี่ยนไปในพริบตา
รอยยิ้มอันแสนเย้ายวนหยาดเยิ้มนั้น ราวกับจะเป็นคำตอบแทนคำพูดของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ
กำลังโหลดความเห็น...