คนสวยต่อให้แค่เดินเฉยๆ ก็ดูเหมือนถ่ายแบบ
แผ่นหลังของหยางเหม่ยหลิงที่กำลังก้าวเข้าไปในอาคารกองบัญชาการกงอันตานตงบนหน้าจอ แผ่เสน่ห์เย้ายวนใจออกมาอย่างบอกไม่ถูก
ถึงขนาดที่เจ้าหน้าที่ในอาคารทุกคนที่เดินสวนกับเธอ ต่างต้องเผลอเหลียวหลังมองตามกันเป็นแถว
“ทำไม มีคนรู้จักเดินผ่านหรือไง”
“ครับ เปล่าหรอกครับ แค่...”
พอผมจ้องหน้าจอเขม็ง นกฮูกหมายเลข 5 ที่กำลังเก็บจานดาวเทียมอยู่ก็เหลือบสายตาขึ้นมอง
ขณะที่ผมตอบปัดไปส่งๆ คำพูดบอกลาสุดท้ายที่เธอเคยหยอกเล่นก็พลันแวบเข้ามาในหัว
‘ถ้ามีเรื่องต้องมาตานตงก็ติดต่อมาได้ตลอดนะคะ ตำแหน่งคนรักปลอมๆ ของฉันจะเว้นว่างไว้ให้เสมอ’
ผมส่ายหน้าไปมาอยู่ในใจ
แต่เดิมทีผมก็ไม่ได้คิดจะติดต่อเธอระหว่างทำภารกิจนี้อยู่แล้ว
งานนี้ไม่จำเป็นต้องพึ่งเจ้าหน้าที่อีกา และถ้าเร็วที่สุดผมก็กะว่าจะเผ่นออกจากแถวนี้ภายในหนึ่งสัปดาห์
‘หัวหน้าสาขาตานตงของแก๊งเก้ามังกรจะเข้าไปกองบัญชาการกงอันทำไมกันนะ’
แม้จะเกิดความสงสัยขึ้นมาแวบหนึ่ง แต่เอาเข้าจริงมันก็ไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องไปใส่ใจ
ในเมื่อภาพถูกบันทึกไว้แล้ว เหล่านักวิเคราะห์ที่สำนักงานใหญ่คงจะตัดสินใจกันเอง
“เอาละ แนะนำฐานลับแค่นี้แหละ”
“แค่กบดานอยู่ในฐานลับทุกวันก็พอใช่ไหมครับ”
ได้ยินแบบนั้น นกฮูกหมายเลข 5 ก็หลุดหัวเราะหึ
“ถ้าเอาแต่อุดอู้อยู่ในห้องแคบๆ รูหนูนี่ตลอดเวลา ประสาทได้กินพอดี”
“ผมแค่อดทนให้พ้นอาทิตย์เดียวเองไม่ใช่เหรอครับ”
“เรื่องของคนเรามันไม่แน่หรอก ยังไงก็เถอะ ขืนเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง ชาวบ้านแถวนี้จะพาลนึกว่าเป็นสายลับแล้วแจ้งจับเอาน่ะสิ”
“อืม...”
“ฉันเองตอนนี้ก็สร้างฉากหน้าว่าไปกลับทำงานที่บริษัทการค้าแถวตานตงเหมือนกัน นายน่าจะลองเดินเตร็ดเตร่แถวนี้แล้วหางานพาร์ตไทม์ทำดูบ้างนะ”
“แล้วถ้าเกิดความแตกขึ้นมาล่ะครับ”
“คนเราไม่ได้สนใจเรื่องของคนอื่นขนาดนั้นหรอก ตราบใดที่นายไม่ป่าวประกาศตัวตนออกไปโต้งๆ น่ะนะ”
สายลับนกกระจอกอย่างผมถูกฝึกมาว่า ให้ทำเป็นมองไม่เห็นแม้จะเห็น แกล้งไม่รู้แม้จะรู้ และการไม่สุงสิงกับคนในพื้นที่ถือเป็นยอดกลยุทธ์
ทว่าสำหรับสายลับที่ต้องแฝงตัวระยะยาว ย่อมต้องมีวิธีปฏิบัติที่ต่างออกไป
ทั้งเหยี่ยวดำหมายเลข 3 และนกฮูกหมายเลข 5 เมื่อครู่นี้ก็ทักทายชาวบ้านแถวนี้อย่างสนิทสนมไม่ใช่หรือไง
“หิวแล้วใช่ไหม ไปกินข้าวกันเถอะ”
พวกเราจึงถือโอกาสไปฝากท้องมื้อเที่ยงที่ร้านอาหารใกล้ๆ ซึ่งนกฮูกหมายเลข 5 การันตีว่าเป็นร้านเด็ด
ระหว่างที่คีบยำเนื้อเย็นซึ่งเพิ่งยกมาเสิร์ฟเข้าปาก นกฮูกหมายเลข 5 ก็เปิดเบียร์หนึ่งขวด
“แล้วรุ่นพี่จะออกเดินทางเมื่อไหร่ครับ”
“อีกเดี๋ยวแล้วล่ะ ต้องกลับไปอินชอนก่อน แล้วค่อยต่อไปวลาดิวอสต็อกที่รัสเซีย งานล้นมือไปหมด”
นกฮูกหมายเลข 5 ยักไหล่เบาๆ ขณะจิบเบียร์รสชาติไม่เย็นจัดอันเป็นเอกลักษณ์ของจีน
“คงเพราะติดใจเทคโนโลยีขีปนาวุธที่เพิ่งยิงสำเร็จไปมั้ง ทางเกาหลีเหนือเลยมีข่าวกรองหลุดมาว่าจะแอบติดต่อลับๆ กับนายหน้าค้าอาวุธของกลุ่มอุตสาหกรรมทางทหารรัสเซียแบบโจ๋งครึ่มเลย แต่ดันจับพลัดจับผลูว่าทีมรัสเซียของหน่วยปฏิบัติการพิเศษเกิดขาดแคลนกำลังพลกะทันหันเนี่ยสิ ฉันก็เลยต้องรีบถูกส่งตัวไปด่วน”
“ขาดแคลนกำลังพลเหรอครับ...”
“เห็นว่าสายลับทีม 1 ที่อยู่วลาดิวอสต็อกขาดการติดต่อไปสองสามคนน่ะ”
“ทางนั้นก็ด้วยเหรอครับ”
“ใช่ ช่วงเวลาไล่เลี่ยกับนกกระเรียนหมายเลข 13 เลย บังเอิญดีพิลึกใช่ไหมล่ะ”
มันเป็นเรื่องเล่าที่ชวนให้รู้สึกตะขิดตะขวงใจชอบกล
จนถึงตอนนี้ผมคิดแค่ว่า สาเหตุที่นกกระเรียนหมายเลข 13 ตายเป็นเพราะช่วงหลายวันนั้นมัวแต่เผชิญเหตุการณ์วุ่นวายจนพลาดขั้นตอนการฟอกประวัติเท่านั้นเสียอีก
ไม่แน่ว่าอาจมีข้อมูลส่วนตัวของสายลับบางคนรั่วไหลจากภายใน NIS ก็ได้
ด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจชอบกล ผมจึงใช้ลิ้นเลียริมฝีปาก
“รุ่นพี่รู้จักแถบที่ชื่อบอลชอยคาเมนใกล้ๆ วลาดิวอสต็อกไหมครับ”
“ก็ต้องรู้อยู่แล้วสิ”
“แถวนั้นมีโรงงานแปรรูปปลาคอดแช่แข็งอยู่แห่งหนึ่งครับ ชื่อโอเชียนซิกมา”
“โอเชียนซิกมาเหรอ”
“ครับ”
แม้ตอนนี้จะดูเป็นเรื่องที่พูดขึ้นมาลอยๆ แต่สมัยอยู่หน่วยรบพิเศษกองข่าวกรองทหาร ผมประจำการอยู่ที่รัสเซียเป็นหลัก
ผมโลดแล่นไปทั่วแวดวงนั้นเหมือนบ้านตัวเอง โดยมีรัสเซียเป็นศูนย์กลางและอาศัยเส้นสายลากยาวไปจนถึงตะวันออกกลาง
ถึงขนาดมีเรื่องล้อเล่นกันในสำนักงานใหญ่กองข่าวกรองทหารว่า ผมพยายามจะขอสัญชาติรัสเซียหรือไง
“ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นระหว่างปฏิบัติการ ให้ไปที่นั่นแล้วขอให้เขาช่วยลักลอบส่งกลับเกาหลีนะครับ”
“โอ้... มีใครอยู่ที่นั่นเหรอ”
“คนที่สนิทกันตอนผมทำงานที่รัสเซียตอนนี้เป็นเจ้าของโรงงานนั้นน่ะครับ เป็นเพื่อนชื่อนิโคไล นิโคลาเยฟ ถ้าบอกว่าซันนีคิกแนะนำมา เขาน่าจะยอมแบ่งที่ในตู้คอนเทนเนอร์มุ่งหน้าไปปูซานให้สักที่แหละครับ”
โดยพื้นฐานแล้วรัสเซียยึดมั่นในนโยบายส่งตัวผู้แปรพักตร์ชาวเกาหลีเหนือที่ข้ามมายังประเทศตนกลับเกาหลีเหนือแบบไม่มีเงื่อนไข เพื่อรักษาความสัมพันธ์อันดีกับเกาหลีเหนือเอาไว้
ทางกองข่าวกรองทหารพยายามอย่างยิ่งที่จะเปิดเส้นทางหลบหนีของคนเกาหลีเหนือผ่านทางรัสเซียให้ได้ และนั่นก็คือภารกิจที่มอบหมายให้ผม
ผลลัพธ์คือภารกิจนั้นล้มเหลว
อย่างเป็นทางการน่ะใช่ แต่ผมได้ใช้เส้นสายส่วนตัวสร้างเส้นทางหลบหนีอย่างไม่เป็นทางการไว้สองสามแห่งแล้ว
เหมือนกับหมอเถื่อนของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 มันคือความลับขั้นสุดยอดส่วนตัวของผมนั่นเอง
“ไม่น่าจะมีเรื่องอันตรายหรอก... แต่ซันนีคิกเนี่ยนะ”
“ฉายาของผมน่ะครับ”
“เอาเป็นว่าเข้าใจแล้ว ขอบใจที่คอยเป็นห่วงนะ”
หลังทานอาหารเสร็จ นกฮูกหมายเลข 5 ก็จัดกระเป๋าเป้แล้วมุ่งหน้าไปยังท่าอากาศยานนานาชาติต้าเหลียนทันที
“ถ้ามีเวลามากกว่านี้คงได้คุยกันต่อ โทษทีนะ”
“ไม่เป็นไรครับ ได้รับมอบหมายงานเรียบร้อยดีแล้วครับ”
“เออ แล้วเจอกันใหม่เร็วๆ นี้นะ”
“ดูแลตัวเองด้วยนะครับ”
ผมส่งนกฮูกหมายเลข 5 ที่นั่งแท็กซี่ห่างออกไปจนลับตา แล้วเดินกลับมายังฐานลับบนดาดฟ้าทันที
หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่บันทึกภาพจากกล้องวงจรปิดแบบเรียลไทม์ ตู้เย็นขนาดเล็กที่ส่งเสียงทำงานดังกระหึ่ม ไปจนถึงกลิ่นอับชื้นของห้องดาดฟ้า
‘มันต้องแบบนี้สิ’
จากมาได้ไม่นานแท้ๆ แต่กลับเป็นบรรยากาศหน้างานที่ผมคิดถึงเหลือเกิน
งานที่ผมต้องทำนั้นแสนจะเรียบง่าย
ไม่จำเป็นต้องใส่คำอธิบายเพิ่มเติมลงในคลิปที่บันทึกไว้ แค่อัปโหลดขึ้นเซิร์ฟเวอร์แล้วส่งผ่านดาวเทียมก็จบ
ภาพที่ส่งไปแบบนี้ เมื่อไปถึงสำนักงานใหญ่ก็จะผ่านมือนักวิเคราะห์หลายคนเพื่อแยกวิเคราะห์เป็นรายบุคคล จากนั้นก็ถูกจัดลำดับลงในรายชื่ออย่างเป็นขั้นเป็นตอนตามตำแหน่งและความสำคัญของแต่ละคน
‘พนักงานทุกคนดูกลัวๆ เกรงๆ คนคนนั้นกันหมดเลยแฮะ ใช่ผู้บัญชาการกงอันตานตงคนใหม่ที่เพิ่งมารับตำแหน่งหรือเปล่านะ’
เฝ้าจับตาและรายงาน
อันที่จริงงานส่วนใหญ่ของสายลับเงาก็เป็นแบบนี้แหละ
เพียงแต่การอุดอู้อยู่แต่ในฐานลับมันทำให้ผมรู้สึกคันไม้คันมือจนแทบทนไม่ไหว
พอนึกขึ้นได้ผมจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที
ตู๊ดดด
-ครับ ฮัลโหล
“รุ่นพี่ ผมเองครับ นกกระจอก”
-โอ๊ะ?
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 จำเสียงผมได้ผ่านทางโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ
-อะไรกัน แล้วทำไมเบอร์นายถึงเป็นแบบนี้ ไม่ใช่สายโทรระหว่างประเทศนี่?
“ตอนนี้ผมมาอยู่ที่ตานตงแล้วครับ”
-เหย? ทำไมมาอีกล่ะ?
“ก็แค่มีเรื่องนั่นนี่นิดหน่อย เห็นว่าต้องการคนมาขัดตาทัพน่ะครับ”
สิ้นคำนั้น เสียงหัวเราะเบาๆ ก็ดังแว่วมาจากปลายสาย
-หึๆ จนถึงเมื่อวานยังยิ้มหน้าระรื่นบอกว่าได้ลาพักร้อนแบบรับเงินเดือนอยู่เลย สุดท้ายก็กลายมาเป็นแบบนี้อีกจนได้สินะ?
ผมไม่ได้พูดออกไปว่ารู้สึกดีใจที่ได้ลงพื้นที่ปฏิบัติการจริง
เพราะขืนพูดไปคงโดนตราหน้าว่าเป็นไอ้บ้าชัวร์ๆ
“นั่นสิครับ ตอนนี้ผมซื้อของขวัญติดไม้ติดมือมาด้วย วันนี้แวะไปหาได้ไหมครับ?”
-ของขวัญ? ของขวัญอะไร?
“มีก็แล้วกันครับ”
-งั้นก็โอเค พอดีเลย ฉันมีเรื่องจะถามนายอยู่เหมือนกัน ได้จังหวะพอดี
“เรื่องที่จะถามเหรอครับ?”
-มีก็แล้วกันน่า เอาเป็นว่า กะเวลามาให้ดีตอนที่ลูกค้าซาแล้วก็แล้วกัน
ทันทีที่ได้รับอนุญาต ผมก็ถือถุงชอปปิงใบหนึ่งแล้วขึ้นแท็กซี่ไปทันที
พร้อมกับเปลี่ยนรถหลายต่อเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกสะกดรอยตามที่อาจเกิดขึ้นเผื่อไว้ก่อน
ด้วยเหตุนี้ ระยะทางที่ไม่น่าจะถึงสามสิบนาที ผมจึงยอมเสียเวลาไปถึงสองชั่วโมงกว่าจะมาถึง
“พี่ สบายดีนะครับ?”
“โอ้! ว่าไง รีบร้อนไปเพราะมีธุระด่วน เรื่องที่บ้านเกิดจัดการเรียบร้อยดีไหม”
“ครับ ขอบคุณพี่มาก เรียบร้อยดีครับ”
ในฐานะหวังชุนซานกับรุ่นน้องร่วมบ้านเกิด พวกเราต่างสวมบทบาทตามตัวตนปลอมแล้วจับมือทักทายกันอย่างเป็นธรรมชาติ
คงได้ยินข่าวว่าผมจะมา แชอาราก็เดินเข้ามาหาด้วยสีหน้ายินดีเช่นกัน
“ยินดีต้อนรับค่ะ คุณน้อง เดินทางมาไกลลำบากแย่เลยนะคะ”
“ลำบากอะไรกันครับ ผมคิดถึงบิบิมกุกซูของพี่สะใภ้ที่ได้กินวันแรกจนติดตา เลยรีบแจ้นมาต่างหากล่ะครับ”
“ฉันเตรียมไว้ให้อยู่พอดีเลยค่ะ”
เพราะตั้งใจแวะมาช่วงที่หมดรอบลูกค้ามื้อเที่ยงพอดี ภายในร้านจึงโล่งสนิท
ทั้งที่เพิ่งจากไปได้ไม่กี่วัน แต่ทำไมภาพตรงหน้าถึงได้ดูน่าคิดถึงขนาดนี้กันนะ
“อ่ะ นี่ของขวัญครับ”
“กำลังสงสัยอยู่พอดีว่าเอาอะไรมา มันคืออะไรล่ะเนี่ย?”
“โคชูจังโฮมเมดกับต็อกแป้งสาลีครับ”
“โอ้!”
ดูท่าทางจะดีใจกับของขวัญมากกว่าดีใจที่เจอผมเสียอีก
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 เปิดฝาออกพรวดพราดด้วยสีหน้าตื่นเต้น แล้วเอานิ้วจิ้มโคชูจังขึ้นมาชิมคำโต
จากนั้นก็ทำหน้าฟินเหมือนเลือดลมแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง
“ซี้ดดด ต้องรสชาตินี้สิ”
“ค่อยๆ กินอย่างประหยัดนะครับ ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลย แต่โคชูจังโฮมเมดเนี่ยแพงเอาเรื่องสุดๆ เลยล่ะครับ”
“ใช่ไหมล่ะ? ขนาดของสำเร็จรูปทั่วไป พอมาอยู่จีนราคาก็พุ่งไปเกือบสามเท่าแล้ว เพราะงั้นถึงอยากกินแค่ไหนก็ไม่ได้กินตามใจชอบหรอก”
ระหว่างที่เราพูดคุยรำลึกความหลังกันอย่างอบอุ่น บิบิมกุกซูที่ผมเฝ้าถวิลหาก็ถูกยกมาวางบนโต๊ะ
ต่างคนต่างจัดการกับมื้อกลางวันที่ล่วงเลยเวลาพลางพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวกันอย่างเป็นธรรมชาติ
“ยังไงก็เถอะ ลำบากแย่เลยนะ ได้ยินว่านายจัดการหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือสิบสองคนด้วยตัวคนเดียวหมดเลยเหรอ?”
“ไปๆ มาๆ มันก็กลายเป็นแบบนั้นน่ะครับ”
“สุดยอดจริงๆ ว่ะ... ว่าแต่ ไอ้เรื่องที่คารีบงดงนั่นมันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่?”
“เรื่องนั้นน่ะเหรอครับ? เรื่องมันจะยาวหน่อยนะ”
“จะยาวจะสั้นก็ช่างเถอะ ฉันอยากรู้จะตายอยู่แล้ว รีบๆ เล่ามาเร็วเข้า”
ผมอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นในเกาหลีจนถึงตอนนี้ให้ฟังอย่างกระชับ
เรื่องที่เจ้าหน้าที่ฝ่ายในประเทศของ NIS มาตามหาผมนั้นถูกตัดทิ้งไปอย่างแนบเนียน เพราะคิดว่าขืนพูดไปคงเป็นการหาเรื่องใส่ตัวเปล่าๆ
ส่วนเรื่องรถเถื่อนก็ตัดทอนรายละเอียดออกให้มากที่สุด โดยพูดทำนองว่ามีคนที่รู้จักกันมาก่อนช่วยจัดการให้
ทว่าพอได้ยินว่าผมขับรถพุ่งชนทะลุร้านเกมตู้ สีหน้าของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่นั่งฟังตาค้างอยู่ก็เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาในพริบตา
“ไอ้คนบ้าเอ๊ย...”
ต่อคำชมอันล้นเหลือของเขา ผมทำเพียงแค่ยิ้มกริ่ม
บทสนทนาที่จ้อกันอย่างออกรสพลันเข้าสู่ความเงียบสงบไปครู่หนึ่ง
ปากมันว่าง ผมเลยเอาแต่ซดบิบิมกุกซูดังซู้ดๆ โดยไม่พูดอะไรอยู่พักหนึ่ง
‘หือ?’
แต่ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ก็รู้สึกแสบๆ คันๆ ที่แก้มข้างหนึ่ง
เมื่อไม่รู้สาเหตุ ผมจึงแอบเหลือบมองไป ก็พบว่าแชอารากำลังจ้องมองผมตาไม่กะพริบ
“พี่สะใภ้ครับ? มีอะไรอยากจะพูดหรือเปล่าครับ?”
“เอ่อ คือว่า...”
แชอาราเอาแต่ลอบสังเกตสีหน้าและลังเลที่จะเอ่ยปาก
ว่าแล้วเชียว ระหว่างที่เราคุยกันเธอไม่แทรกขึ้นมาสักคำ บรรยากาศถึงได้ดูแปลกๆ ชอบกล
ผมเหลือบไปมองเหยี่ยวดำหมายเลข 3 แต่เขากลับเอาแต่ปิดปากเงียบ ราวกับได้รับคำเตือนอะไรบางอย่างไว้ล่วงหน้า
“คุณน้องคะ... ไม่ใช่เรื่องอื่นใดหรอกค่ะ แต่ฉันบังอาจมีเรื่องส่วนตัวอยากจะขอร้องสักเรื่องหนึ่งน่ะค่ะ”
หลังจากลังเลอยู่นาน ในที่สุดเธอก็ยอมเอ่ยปากออกมาจนได้
น้ำเสียงที่ระมัดระวังถึงเพียงนั้นทำให้ผมวางตะเกียบลงแล้วเช็ดปาก
ดูจากการที่อึกอักถ่วงเวลาขนาดนี้ คงไม่ใช่คำขอร้องธรรมดาๆ อย่างแน่นอน
‘พอจะเดาออกลางๆ แล้วแฮะว่าอยากจะขอร้องเรื่องอะไร’
เรื่องที่หญิงสาวผู้แปรพักตร์จากเกาหลีเหนือซึ่งพำนักอยู่ในตานตงจะขอร้องสายลับเงาของ NIS ได้นั้นมีไม่กี่อย่างหรอก
การที่เหยี่ยวดำหมายเลข 3 อึกอักบอกว่ามีเรื่องจะถามผมทางโทรศัพท์ คงหมายถึงคำขอร้องเรื่องนี้เองสินะ
“พูดตามสบายเถอะครับ ถ้าเป็นเรื่องที่ผมพอช่วยได้ ผมก็ต้องช่วยอยู่แล้วครับ”
“ฟู่”
พอได้ยินคำตอบของผม แชอาราก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
จากนั้นเธอก็กุมมือทั้งสองข้างแน่น แล้วค่อยๆ เข้าประเด็นอย่างระมัดระวัง
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ... คือตอนนี้น้องชายของฉันทำงานอยู่ในโรงงานแถวรยังกังโดน่ะค่ะ”
รยังกังโด แหล่งรวมโรงงานผลิตยุทธภัณฑ์ทางทหารขนาดใหญ่ในเกาหลีเหนือ
หากเป็นสิ่งของที่รถไฟบรรทุกสินค้าขนส่งผ่านเส้นทางนั้น มันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าต้องเป็นยุทธปัจจัยทางการทหาร
“มีข่าวติดต่อมาว่า อีกไม่นานเด็กคนนั้นจะถูกเกณฑ์ไปเป็นคนงานขนถ่ายสินค้าขึ้นลงรถไฟบรรทุกสินค้าที่แล่นผ่านรยังกังโด และมีกำหนดจะข้ามมาที่ตานตงแห่งนี้ค่ะ”
“อย่างนั้นเหรอครับ?”
“ค่ะ ถึงตอนนั้น ไม่ใช่แค่น้องชายของฉันเท่านั้น แต่มีกำหนดการที่จะแปรพักตร์ครั้งใหญ่ร่วมกับคนที่มีอุดมการณ์ตรงกันด้วยน่ะค่ะ”
“โอ้”
ผมเผลออ้าปากค้างโดยไม่รู้ตัว
การแปรพักตร์ครั้งใหญ่
แค่ได้ยิน เลือดในกายก็พลันสูบฉีดพลุ่งพล่าน
“พี่สะใภ้ไปได้ยินเรื่องนั้นมาจากไหนเหรอครับ”
“นายหน้าฝั่งเกาหลีเหนือที่เคยติดต่อกันแอบมาหยั่งเชิงถามดูน่ะค่ะ”
เพียงแค่ NIS ใช้เหตุผลด้านความมั่นคงสั่งห้ามสื่อเผยแพร่ข่าวอย่างไม่มีกำหนดเท่านั้น ทว่าในจุดที่มองไม่เห็น บรรดานายหน้าก็ยังคงเคลื่อนไหวกันอย่างลับๆ อยู่จนถึงตอนนี้
นั่นก็เพราะการพาคนแปรพักตร์ ถือเป็นธุรกิจที่ทำกำไรเป็นกอบเป็นกำในตัวเองอยู่แล้ว
ทว่าคำว่าการแปรพักตร์ครั้งใหญ่นั้น อย่างไรเสียน้ำหนักความสำคัญก็แตกต่างกันลิบลับ
ดูท่าคงจะมีคนมากกว่าสิบชีวิตที่คิดจะหลบหนีออกจากรถไฟบรรทุกสินค้าพร้อมๆ กัน
“เขาเรียกร้องเงินหนึ่งหมื่นดอลลาร์สหรัฐเพื่อเป็นค่าตอบแทนในการพาน้องชายหนีออกมาค่ะ”
“หนึ่งหมื่นดอลลาร์ ก็เกือบสิบล้านวอนเลยไม่ใช่เหรอครับ”
“ค่ะ เรื่องเงินน่ะถึงจะพอหามาได้ก็จริง แต่ว่า... ที่จริงนายหน้าคนนั้นมีข่าวลือเสียๆ หายๆ เยอะมากเลยค่ะ ทั้งเรื่องที่พอไม่ถูกใจใครก็ขีดชื่อทิ้งจากรายชื่อก่อนจะแปรพักตร์ดื้อๆ หรือไม่ก็รับเงินไปแล้วแต่กลับตีหน้าตายบอกว่ายังไม่ได้รับเงินบ้าง... ถ้าหากคุณน้องไม่มาหาที่นี่ ฉันก็คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมจ้างคนคนนั้นไปแล้วล่ะค่ะ”
“อืม แล้วไม่มีนายหน้าคนอื่นที่รู้จักอีกแล้วเหรอครับ”
“ค่ะ ฉันไม่ได้มีเส้นสายกว้างขวางขนาดนั้น...”
ดูเหมือนแชอาราอยากจะให้ผมช่วยเคลื่อนไหวในฐานะนายหน้าพาคนแปรพักตร์
ตัวงานด้านนี้นับว่าน่าสนใจไม่น้อยเลยทีเดียว
อีกอย่างผมก็เคยทำงานทำนองนี้ที่รัสเซียมาแล้วด้วย
“ขอโทษด้วยนะคะคุณน้อง ฉันอาศัยความสนิทสนมระหว่างคุณน้องกับสามีของฉันมาขอร้องเรื่องที่ไร้ยางอายขนาดนี้...”
คงเพราะทนเห็นท่าทางหดหู่ไม่หยุดของแชอาราต่อไปไม่ไหวล่ะมั้ง
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่นั่งฟังอยู่อย่างเงียบเชียบข้างๆ จึงช่วยพูดเสริมขึ้นมาอย่างหน้าทะเล้น
“ขอบอกไว้ก่อนนะว่า ไม่ว่านายจะรับงานนี้หรือไม่ ยังไงฉันก็ต้องแทรกซึมเข้าไปในพื้นที่อยู่แล้ว”
“เรื่องนั้นก็...”
“แต่แขนซ้ายของฉันมันยังรู้สึกเสียวแปลบๆ อยู่เลย ไม่รู้ว่าจะทำหน้าที่ในพื้นที่ได้เต็มที่หรือเปล่านี่สิ”
เมื่อเห็นท่าทางแกล้งทำเป็นสำออยอย่างหน้าด้านๆ ของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ผมก็เผลอหลุดหัวเราะพรืดออกมา
แต่ต่อให้เขาจะแกล้งสำออยหรือไม่ ในใจของผมกลับตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาดมาตั้งแต่วินาทีที่ได้ยินคำว่าการแปรพักตร์ครั้งใหญ่แล้ว
“เรื่องไร้ยางอายอะไรกัน ไม่จำเป็นต้องพูดแบบนั้นหรอกครับพี่สะใภ้ เรื่องช่วยน่ะมันแน่นอนอยู่แล้วครับ”
“อ๊ะ!”
“รู้ไหมครับว่าผมกินบิบิมกุกซูที่นี่ไปกี่ชามแล้ว ถ้าพี่สะใภ้ส่งพี่เขาไปคนเดียวโดยไม่บอกผมล่ะก็ ผมคงจะน้อยใจมากกว่าเสียอีกครับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ขอบตาของแชอาราก็พลันแดงระเรื่อ
สีหน้าที่เคยตึงเครียดผ่อนคลายลงกลายเป็นความโล่งอกในที่สุด ก่อนที่เธอจะก้มหน้าลงต่ำแล้วปาดน้ำตาเบาๆ
“ขอบคุณนะคะคุณน้อง บุญคุณในครั้งนี้ ฉันจะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิตเลยค่ะ”
ไม่ถึงขั้นเป็นบุญคุณอะไรขนาดนั้นหรอก
‘ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณ’
เพราะต้องขอบคุณเรื่องนี้ ที่ทำให้ผมได้รู้สึกถึงความคุ้มค่าของการได้กลับมาลงสนามจริงอีกครั้งอย่างเต็มเปี่ยมเลยนี่สิ
กำลังโหลดความเห็น...