เมื่อเห็นท่าทางของแชอาราที่สูดน้ำมูกฟุดฟิดโดยไม่รู้เลยว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่ ผมก็รู้สึกกระดากอายขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ จึงได้แต่คอยลอบสังเกตสีหน้าของเหยี่ยวดำหมายเลข 3
“ฮู่ว ฉันแสดงท่าทางน่าเกลียดให้คุณน้องเห็นจนได้ ขอโทษด้วยนะคะ”
ดูเหมือนเธอจะระงับอารมณ์ได้ในไม่ช้า แชอาราขยี้หน้าตัวเองแรงๆ ก่อนจะก้มศีรษะลงอย่างสุภาพ
ผมโบกมือไปมาเบาๆ เพื่อสื่อว่าเธอไม่ต้องรู้สึกผิดอีกต่อไปแล้ว
“อย่ากังวลไปเลยครับ ผมจะไปกับพี่แล้วพาน้องชายของพี่สะใภ้กลับมาอย่างปลอดภัย ไม่ให้เสียแม้แต่เส้นผมเส้นเดียวเลยครับ”
“แน่นอนค่ะ ฉันจะไม่กังวลอีกแล้วล่ะค่ะ ก็แหม เป็นฝีมือของคุณน้องที่ฆ่าล้างบางพวกพลทหารกองพันลาดตระเวนของเกาหลีเหนือจนเกลี้ยงเลยนี่คะ”
อาจเป็นเพราะเพิ่งร้องไห้โฮปลดปล่อยออกมาจนหมด สีหน้าของแชอาราจึงดูเข้มแข็งขึ้นกว่าเดิมอีกระดับหนึ่ง
ก็นะ การจะรับบทเป็นภรรยาของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ได้ อย่างน้อยก็ต้องเป็นหญิงแกร่งระดับนี้แหละ
“ฉันขอตัวไปเตรียมงานก่อนนะคะ ทั้งสองท่านคุยกันตามสบายเลยค่ะ”
เนื่องจากถึงเวลาที่ต้องเตรียมเปิดร้านช่วงเย็นแล้ว เธอจึงเก็บรวบรวมชามเปล่าเดินมุ่งหน้าเข้าไปในครัว
ระหว่างนั้น เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ก็สะกิดไหล่ผมเบาๆ
“ตอนนี้นายพักอยู่ที่ไหนล่ะ”
“ตอนนี้ผมอยู่ในตัวเมืองตานตงครับ”
“ดีเลย ถ้าเป็นไปได้ ช่วยเช็กให้หน่อยสิว่ารถไฟขนส่งสินค้าจะข้ามสะพานเหล็กแม่น้ำยาลูมาเมื่อไหร่”
ประจวบเหมาะกับหน้าที่ที่ผมกำลังทำอยู่ตอนนี้ก็คือการเฝ้าระวังเรื่องนั้นพอดี
เนื่องจากไม่มีความจำเป็นต้องอธิบายยืดยาวว่าผมมารับช่วงต่องานของนกฮูกหมายเลข 5 ผมจึงเพียงแค่พยักหน้าเงียบๆ
“ยังไม่รู้วันที่แน่ชัดใช่ไหมครับ”
“น่าจะกำลังขนของขึ้นรถกันอยู่น่ะ คงระวังเรื่องการถ่ายภาพจากดาวเทียม เลยแอบทำงานกันเฉพาะตอนกลางคืน มันถึงได้ใช้เวลานาน จากรยังกังโดมาถึงตานตงเฉลี่ยแล้วใช้เวลาเป็นอาทิตย์เลยล่ะ”
หลังจากนั้นพวกเราก็พูดคุยกันต่ออีกสองสามประโยค
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสถานที่ที่พวกนายหน้ามารวมตัวกันภายในสถานีรถไฟตานตง
หรือจะให้น้องชายที่แปรพักตร์ไปพักอยู่ที่ไหน เป็นต้น
“ว่าแต่พี่ครับ หลังจากนั้นพวกแก๊งเสือดำเคยโผล่มาที่นี่อีกไหมครับ”
“แก๊งเสือดำเหรอ จู่ๆ ทำไมถึงถามถึงพวกมันล่ะ”
“ไม่มีอะไรหรอกครับ พอมาที่นี่แล้วนึกถึงตอนที่ผมโดนซ้อมน่วมแทนรุ่นพี่ขึ้นมาเฉยๆ”
ที่จริงแล้วมีเรื่องหนึ่งที่ผมต้องถามเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ให้ได้อยู่แล้ว
ในตอนที่เกิดการดวลปืนระหว่างแก๊งฉงชิ่งกับหน่วยลอบสังหารเกาหลีเหนือ ผมจงใจปล่อยให้สามเกลอแก๊งเสือดำรอดชีวิตกลับไป
ในตอนนั้นมันเป็นการกระทำที่ทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบอยู่ครึ่งหนึ่ง แต่พอมาคิดดูตอนนี้แล้ว ถือว่าเป็นการจัดการที่ไม่รอบคอบเอาเสียเลย
“ฮะๆ ตอนนั้นคงจะเจ็บน่าดูเลยสินะ แต่พักนี้พวกมันไม่โผล่หัวมาแถวนี้เลยสักนิด ไม่สิ ช่วงนี้นักเลงที่เพ่นพ่านไปมาก็แทบไม่มีเลยด้วยซ้ำ รู้สึกเหมือนแทบจะสูญพันธุ์กันไปหมดแล้ว”
“เหรอครับ”
“คงเป็นเพราะคดีนั้นแหละ”
ผมพยักหน้าเบาๆ รับคำพูดที่เหยี่ยวดำหมายเลข 3 เปรยขึ้นมา
การดวลปืนที่ฐานลับของแก๊งฉงชิ่ง
มันเป็นคดีใหญ่โตถึงขนาดที่หน่วยต่อต้านการก่อการร้ายของกงอันต้องระดมกำลังออกปฏิบัติการ พวกนักเลงตานตงที่เข้าไปพัวพันและโดนลูกหลงไปด้วยคงมีไม่น้อยทีเดียว
ในเมื่อระบบนิเวศน์ถูกพลิกคว่ำไปยกใหญ่แบบนี้ การจะฟื้นฟูกลับคืนสู่สภาพเดิมคงเป็นเรื่องที่ห่างไกลเหลือเกิน
“ก็ไม่รู้หรอกนะว่าสถานการณ์แบบนี้จะดำเนินต่อไปได้นานแค่ไหน แต่ยังไงซะในมุมมองของคนทำมาค้าขาย มันก็เป็นเรื่องน่ายินดีนั่นแหละ”
พวกมันจะตายหรือรอดกันนะ
จะถูกกงอันจับไปแล้ว หรือว่าหลบหนีไปได้
หากตายไปแล้วก็น่าเสียดายอยู่หรอก แต่ถ้ายังมีชีวิตอยู่ นั่นก็เป็นเรื่องที่น่ากังวลไม่ต่างกัน
‘คงต้องลองไปตรวจสอบแยกต่างหากดูหน่อยแล้ว’
ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างผมกับร้านหวังชุนซานผิงฟางจะหลุดรอดออกไปจากปากของพวกมันไม่ได้อย่างเด็ดขาด
พอกินบิบิมกุกซูจนเกลี้ยงและคุยธุระกันเสร็จเรียบร้อย ก็ถึงเวลาที่ต้องลุกกันเสียที
ระหว่างที่ปัดก้นเตรียมตัวออกไป เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ก็เอื้อมแขนมาคล้องคอผมดื้อๆ
“ขอบใจนะ ที่ยอมรับปากช่วยเรื่องคุณอารา”
“ไม่เป็นไรเลยครับ เดิมทีผมก็กะว่าจะคอยดูอยู่แถวนี้จนกว่าไหล่ของรุ่นพี่จะหายดีอยู่แล้ว”
“ไอ้หมอนี่ ฉันตัดไหมหมดแล้ว ไม่มีปัญหาอะไรแล้วเหอะ”
“ไหนบอกว่ายังเสียวแปลบๆ ไงครับ”
“ก็แค่พูดไปเรื่อยน่า”
“งั้นเหรอครับ ถ้าอย่างนั้นผมวางมือเลยดีไหมนะ”
“เฮ้ย ลงเดิมพันแล้วห้ามถอนเว้ย ไอ้หนู”
พวกเราหยอกล้อไร้สาระกันไปเรื่อยเปื่อยพลางก้าวเดินออกจากร้าน
ท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบเหงาแถวร้านค้าริมทางหลวง รถแท็กซี่คันหนึ่งก็แล่นมาจากปลายถนนพอดี
“ผมขอตัวก่อนนะครับ พอดีมีที่ที่ต้องแวะไปอยู่ด้วย”
“โอเค ไว้ติดต่อกันอีกทีนะ”
ภายใต้การยืนส่งของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ผมจึงออกเดินทางจากร้านหวังชุนซานผิงฟางอีกครั้ง
พลางคิดในใจว่าทุกครั้งที่แวะมา ที่นี่ช่างให้ความรู้สึกอบอุ่นหัวใจดีจริงๆ
จุดหมายที่ผมนั่งแท็กซี่มุ่งหน้าไปคือย่านถนนคนเดินบริเวณชานเมืองตานตง
“จำได้ว่าน่าจะอยู่แถวๆ นี้นี่นา”
ผมลงจากรถแล้วชะเง้อมองตามตรอกซอกซอย แต่ไม่ว่าจะเดินวนเวียนแถวนั้นกี่รอบก็ไม่เห็นป้ายร้านที่กำลังตามหาเลยสักนิด
บรรยากาศรอบข้างนั้นรกร้างว่างเปล่าราวกับเพิ่งโดนพายุพัดถล่มอย่างไรอย่างนั้น
ร้านค้าส่วนใหญ่ปิดประตูเงียบ ส่วนคนที่เดินผ่านไปมาแถวนั้น พอสบตากับผมเข้าหน่อยก็พากันรีบวิ่งหนีเตลิดไปเสียหมด
“ขอโทษนะครับ?”
“ฮึก!”
เจอใครเข้า ทุกคนต่างก็แสดงท่าทีหวาดระแวงและปฏิเสธการปรากฏตัวของคนแปลกหน้าอย่างรุนแรง
ดูท่าแล้วคนทั้งละแวกนี้คงจะกำลังขวัญผวาเรื่องอะไรบางอย่างอยู่แน่ๆ
“ขอโทษนะครับ พอดีจะถามอะไรสักนิด...”
“ฉะ-ฉันไม่รู้! ไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น!”
“เดี๋ยวสิ...”
ดูจากบรรยากาศที่เกิดขึ้น ก็น่าจะมีเรื่องอะไรบางอย่างเกิดขึ้นแถวนี้จริงๆ
‘หรือจะตัดใจจากการหาดีนะ’
ผมเลยเปลี่ยนมาเดินทอดน่องสำรวจรอบๆ ละแวกนั้นอย่างสบายอารมณ์แทน
เพราะไม่ว่าบรรยากาศในย่านนี้จะเป็นอย่างไร แต่อากาศก็ดีมาก แถมยังมีสายลมพัดเย็นสบาย
การจะรีบกลับไปหมกตัวอยู่ในฐานลับเฉยๆ ก็น่าเสียดายเวลาเกินไปหน่อย
และในตอนนั้นเอง
“หือ?”
ระหว่างที่กำลังเดินเตร็ดเตร่ สายตาของผมก็สะดุดเข้ากับจุดหนึ่งโดยไม่รู้ตัว
ตรงสุดทางของตรอกด้านหลังอันอับชื้นที่แสงแดดส่องลงมาแทบไม่ถึง
“ไอ้ฉิบหาย รุมยำมันเลย!”
“ไปตายซะเถอะ ไอ้พวกชาติหมา!”
พลั่ก ผัวะ!
ชายฉกรรจ์ห้าถึงหกคนกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงตะลุมบอนกันอย่างดุเดือดเลือดพล่าน
ถุงขยะที่วางเกลื่อนกลาดรอบๆ จะแตกกระจายหรือไม่พวกมันก็ไม่สน ต่างคนต่างคลุกฝุ่นกลิ้งเกลือกไปกับพื้นถนนที่เต็มไปด้วยสิ่งปฏิกูล
ผมเผลอเดาะลิ้นออกมาโดยไม่รู้ตัว
“จึ๊ๆ เฮ้อ ตั้งแต่เช้าเลยนะ ทำบ้าอะไรกันเนี่ย”
มิน่าล่ะบรรยากาศรอบตัวหรือท่าทีของชาวบ้านแถวนี้ถึงดูหม่นหมองและตึงเครียดนัก พอเห็นพวกนักเลงมาทำตัวแบบนี้ในย่านที่พักอาศัยก็เข้าใจได้ทันทีว่าเป็นเรื่องธรรมดา
แน่นอนว่าผมเองก็ตั้งใจจะแสดงคุณธรรมในฐานะสายลับเงาสักหน่อย
เห็นก็ทำเป็นไม่เห็น รู้ก็ทำเป็นไม่รู้
ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องเอาหัวไปสอดเรื่องการแย่งถิ่นของคนอื่นให้เสียเวลา
“ไปตายซะ! ไอ้เหี้ยเอ๊ย!”
“ถือโอกาสนี้ล้างแค้นให้พี่ใหญ่ของพวกเราซะเลย!”
ทว่ายิ่งก้าวเดินไปข้างหน้ามากเท่าไหร่ ตามตรอกซอกซอยต่างๆ ก็ยิ่งมีพวกนักเลงผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ดหน้าฝน ก่อความวุ่นวายกันไปทั่ว
ตรอกหนึ่งมีการยกพวกตีกันด้วยท่อนไม้ ส่วนอีกตรอกก็เป็นการรุมกินโต๊ะอย่างขี้ขลาด
ทั้งย่านมีแต่พวกอันธพาลเดินกันขวักไขว่ไปหมด
“ไม่ใช่ย่านที่เหมาะจะมาเดินเล่นเอาซะเลยแฮะ”
คิดว่าถ้าเรียกรถแท็กซี่แล้วออกไปจากที่นี่เลยคงจะดีกว่า แต่รอบข้างกลับไม่มีแท็กซี่วิ่งผ่านเลยสักคัน
ในระหว่างที่กำลังเดินเตร็ดเตร่ไปอย่างไร้จุดหมายด้วยความรู้สึกเซ็งๆ อยู่นั้น
“...เอ๊ะ?”
ลึกเข้าไปในตรอกแคบๆ แห่งหนึ่ง
“คึๆๆ พวกเรารอให้แกโผล่ออกมาข้างนอกอยู่ตั้งนานแล้ว!”
“ไปตายซะ! ตายซะ!”
“ที่ผ่านมาแกเห็นแก๊งจี๋หลินของพวกเราเป็นหมูในอวยสินะ? ไปตายซะเถอะ ไอ้ชาติหมา!”
“อึ่ก อั่ก!”
ชายฉกรรจ์สามคนกำลังยืนล้อมวงเตะอัดร่างของชายอีกคนที่นอนกองอยู่กับพื้นเหมือนเตะลูกฟุตบอล
เป็นภาพที่ทำให้รู้สึกเดจาวูอย่างประหลาด
จนกระทั่งผมได้เห็นใบหน้าบิดเบี้ยวของชายที่กำลังนอนกลิ้งอยู่บนพื้น
“โอ๊ะ?”
สองเท้าของผมก้าวเดินตรงไปยังจุดนั้นโดยไม่รู้ตัว
ตึก ตึก
เมื่อสัมผัสได้ถึงการมาของผมที่ไม่ได้คิดจะซ่อนตัวเลยแม้แต่น้อย ชายทั้งสามคนที่กำลังรัวลูกเตะอยู่ก็หันขวับกลับมามอง
“แกเป็นใครอีกวะ! ยังไม่รีบไสหัวไปอีก?”
ไอ้ตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดไม่ถามพร่ำทำเพลง ปล่อยหมัดพุ่งตรงมาที่ใบหน้าของผมทันที
เข้าใจแจ่มแจ้งเลยว่าการทักทายของย่านนี้คือการใช้หมัดนำหน้าคำพูด
ไม่จำเป็นต้องเอี้ยวหัวหลบให้เมื่อยตุ้มเลยสักนิด
ผัวะ!
ทันทีที่หมัดของมันกระทบเข้ากับแก้มของผม
เปรี้ยง!
ผมก็แค่ซัดหมัดยัดเข้าเต็มปลายคางของมันคืนไป
“อั่ก?”
การแลกหมัดครอสเคาน์เตอร์อันซื่อตรงแทนคำทักทาย
พร้อมกับเสียงกระดูกขากรรไกรแหลกละเอียด ร่างของมันก็ทรุดฮวบลงไปเหมือนว่าวสายป่านขาด
เมื่อเห็นพวกพ้องสลบเหมือดไปในหมัดเดียวต่อหน้าต่อตา อีกคนที่ยืนอยู่ข้างหลังก็ทำหน้าตื่นตระหนกพลางรีบล้วงมือไปที่เอวอย่างเร่งรีบ
“ไอ้ฉิบหาย! แกก็เป็นลิ่วล้อแก๊งเสือดำเหมือนกันเรอะ!”
มันชักมีดที่เหน็บไว้ตรงเอวออกมาแล้วแทงเข้าที่ท้องของผม
ฉึก!
ปลายมีดทะลุผ่านเสื้อตัวนอกของผมเข้าไป แต่ก็หยุดอยู่แค่นั้น
มันทำหน้าตื่นตระหนกพลางจับด้ามมีดดึงเข้าดึงออกแล้วกระหน่ำแทงซ้ำๆ อยู่อย่างนั้น
กึก กึก!
“ทะ-ทำไมไม่เข้าวะ! นี่มันเป็นบ้าอะไรเนี่ย!”
“ก็เพราะฉันเป็นกายวัชระไงล่ะ ไอ้เวร ทำไม”
ผลัวะ!
ไม่สนว่ามันจะแตกตื่นแค่ไหน ผมซัดหมัดเข้าใส่จนขากรรไกรของมันบิดเบี้ยวไปอีกคน
ไอ้คนที่ถือมีดอยู่ก็ตาเหลือกค้างแล้วล้มพับฟุบลงไปกับพื้นเช่นกัน
“ฮะ-ฮี้ก!”
ชั่วพริบตาเดียวพวกพ้องก็ร่วงไปถึงสองคน คนสุดท้ายที่เหลืออยู่จึงตื่นตระหนกจนยืนอ้าปากค้างแข็งทื่อไป
ผมพยักพเยิดหน้าเป็นสัญญาณให้มันหิ้วปีกพวกพ้องแล้วไสหัวไปซะ แต่ดูเหมือนหมอนั่นจะตีความสัญญาณนั้นไปอีกแบบ
“อะ-อ๊ากกกก!”
มันทิ้งเพื่อนที่นอนหมดสติอย่างไร้เยื่อใย แล้วใส่เกียร์หมาวิ่งหนีเอาตัวรอดไปคนเดียวหน้าตาเฉย
ความวุ่นวายพลันยุติลงในชั่วพริบตาเช่นนั้นเอง
“ชิ คุณธรรมในยุทธภพตกต่ำลงหมดแล้วสินะ”
ผมเอาเท้าเขี่ยๆ เตะพวกนักเลงสองตัวที่นอนกลิ้งอยู่บนพื้นไปกองไว้ริมตรอก ชายที่ขดตัวอยู่บนพื้นจึงเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยสีหน้าเด๋อด๋า
พอมองดูใกล้ๆ ก็ยิ่งรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตา
ฝ่ายนั้นเองก็จำผมได้และแสดงสีหน้าเหวอหวาออกมาเช่นกัน
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”
“...อะ ครับ ไม่ได้เจอกันนานเลยครับ เอ่อคือ...”
“สบายดีไหมล่ะ”
“สะ-สบายดีสิครับ สบายดีมากๆ เลยครับ ต้องขอบคุณ...”
หนึ่งในสามเกลอแก๊งเสือดำที่ไม่รู้ชื่อแซ่
ใบหน้าที่บวมเป่งของเขากำลังแสดงท่าทางลนลานไปพร้อมกับใช้คำสุภาพนอบน้อมอย่างเต็มที่
เอาจริงผมเองก็ไม่ได้คาดคิดเลยว่าจะได้มาเจอกันอีกในสภาพแบบนี้
“แล้วที่นี่ มาได้ยังไงเหรอครับ...?”
“ก็แค่ บังเอิญผ่านมาน่ะ?”
“บังเอิญ... บังเอิญเหรอครับ...”
ท่ามกลางความเงียบอันน่าอึดอัด เขาที่ปิดปากเงียบอยู่นานก็ส่งยิ้มแห้งๆ ออกมา
“อย่างนี้นี่เอง... ขอบคุณมากจริงๆ นะครับที่ช่วยไว้”
“ไม่ได้ตั้งใจจะช่วยหรอก พวกมันแกว่งเท้าหาเสี้ยนเองต่างหาก”
“ฮะๆ พูดถูกเผงเลยครับ”
“ลุกไหวไหม”
“ไม่ไหวครับ คะ-คือว่า ขอประทานโทษนะครับ ช่วยพยุงผมสักนิดได้ไหมครับ ร่างกายมันไม่มีแรงเลย...”
“เอาสิ ต้องไปถึงไหนล่ะ”
“ข้างหน้านี้มีร้านของพวกเราอยู่ร้านหนึ่งครับ”
ผมเอาแขนพาดบ่าพยุงร่างของชายที่กำลังครางโอดโอย แล้วพวกเราก็เดินพากันออกจากตรอกไป
ระหว่างที่ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเอื่อยเฉื่อยตามจังหวะเดินกะเผลกไร้เรี่ยวแรงของอีกฝ่าย ความเงียบงันที่ลอยวนอยู่รอบตัวคงทำให้รู้สึกอึดอัดละมั้ง
หมอนั่นถึงได้แอบชวนผมคุยขึ้นมา
“ว่าแต่ เมื่อกี้ที่แทงมีดไม่เข้า... คุณทำได้ยังไงกันแน่ครับ”
“ก็แค่เกร็งท้องนิดหน่อยน่ะ”
“...”
“พอทำแบบนั้น มีดมันก็เลยแทงไม่ค่อยเข้าเท่าไหร่”
“...ครับ ผมจะคิดว่าเป็นแบบนั้นก็แล้วกันครับ”
พูดจริงแท้ๆ
ดูท่าทางจะไม่เชื่อเลยสักนิด
เอาเถอะ
“ที่นี่ครับ”
สถานที่ที่ผมพยุงชายคนนั้นมาถึง
แน่นอนว่าเป็นหัวมุมถนนที่ผมเคยเดินผ่านไปรอบหนึ่งแล้ว
‘มิน่าล่ะ ทำไมถึงเดินหลงทั้งที่มีที่นี่อยู่ทนโท่ตรงหน้า’
พอเห็นป้ายหน้าร้านก็เข้าใจได้ทันที
[ต ตง พ รา ด ส์]
ตัวอักษรหลุดร่วงไปกว่าครึ่งจนแทบดูเหมือนบ้านร้างอยู่รอมร่อ
ผมได้แต่ยิ้มแห้งๆ ให้กับสภาพอันน่าอนาถนั้นอยู่ได้ไม่นาน
เพล้ง!
โครม โครม!
“พังมัน! พังมันให้หมด!”
“พวกสวะแก๊งเสือดำมันกล้าดียังไงวะ!”
“ไอ้เวรเอ๊ย! ฉีกพวกมันให้ขาดกระจุย!”
ไม่รู้ว่าเห็นร้านว่างเปล่าเลยกะจะเข้ามายกเค้าหรือยังไง เพราะมีพวกอันธพาลประมาณสามคนกำลังอาละวาดพังร้านจนเละเทะไปหมด
มีทั้งคนที่เอาไม้เบสบอลอะลูมิเนียมหวดใส่ประตูห้องเก็บของที่ล็อกอยู่อย่างสุดแรง และคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาพังร้านโดยการกระทืบโต๊ะกับเก้าอี้ที่ล้มระเนระนาด
ภาพอันน่าเหลือเชื่อตรงหน้าทำให้ผมถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
“...”
“...”
“นายไม่ได้จงใจพาฉันมาที่นี่เพื่อจะให้ช่วยเรื่องนี้หรอกใช่ไหม”
“จะ-จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงกันครับ ยอมกัดลิ้นตายยังดีกว่าอีก! ผมไม่คิดไม่ฝันเลยจริงๆ ครับว่าพวกมันจะบุกมาที่นี่”
“งั้นก็... แถวนี้มีที่อื่นให้เราคุยกันเงียบๆ อีกไหม”
“แถวๆ นี้น่ะ... ก็น่าจะมีสภาพไม่ต่างกันหรอกครับ”
เรื่องนั้นคงปฏิเสธไม่ได้จริงๆ เพราะผมก็เดินดูทั่วท้องถนนมาตั้งแต่เช้าแล้ว
ผมพยักหน้าพร้อมกับหัวเราะแหะๆ อย่างจนปัญญา
“เข้าใจละ...”
ผมถอนหายใจออกมาสั้นๆ ก่อนจะพับแขนเสื้อขึ้น
เห็นทีคงต้องกวาดขยะพวกอันธพาลนั่นออกไปก่อนแล้วค่อยคุยกันต่อ
“เอ่อ ขอโทษนะครับ”
“อะไรวะ ไอ้เวรนี่ แกเป็นใครวะ!”
“อ๊ะ จริงสิ”
ผัวะ!
“อ่อก”
“ขอโทษทีนะ ฉันไม่ค่อยรู้ธรรมเนียมของแถวนี้เท่าไหร่ เลยพลั้งมือทำผิดไปนิดหน่อย”
จะว่าไป การทักทายของแถวนี้มันต้องแบบนี้สินะ
“อ๊ากกก!”
“อ่อก!”
ผัวะ! โครมคราม!
กำลังโหลดความเห็น...