หลังจากความวุ่นวายทุกอย่างสิ้นสุดลง
“ฮึก ฮือๆ...”
“แม่จ๋า แม่... แขนฉัน แขนฉัน...”
เหล่านักเลงที่ควงไม้เบสบอลอย่างฮึกเหิมจนถึงเมื่อครู่ บัดนี้ต่างพยุงไหล่กันและกันแล้วเดินกะเผลกคลานหนีออกไปข้างนอก
“วันหลังมาเที่ยวใหม่นะ”
“ฮี๊ก!”
หลังจากส่งพวกมันออกไปจนถึงหน้าทางเข้าอย่างสุภาพแล้ว ผมก็เดินกลับเข้ามาในตานตงพาราไดซ์ อีกครั้ง
ผับร้างที่พังทลายไปครึ่งหนึ่งเงียบสงัดเข้ากับบรรยากาศอันแห้งแล้งของละแวกนี้
เศษกระจกแตกและเศษไม้พังยับเยินกระจัดกระจายไปทั่ว ไม่มีกลิ่นอายความมีชีวิตชีวาที่จะเตรียมเปิดร้านหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย
“ฟู่ ค่อยโล่งหน่อย”
“อะ-เอ่อ เชิญทางนี้... นั่งตรงนี้ไหมครับ ตรงนี้ยังพอสะอาดหน่อย ฮะๆ...”
ชายคนนั้นพาผมเดินไปยังโต๊ะตรงมุมห้องที่มีขาครบสี่ข้างอย่างสมบูรณ์
เขาใช้แขนเสื้อเช็ดบนโต๊ะอย่างแรง ก่อนจะเดินกะเผลกไปหยิบเบียร์ขวดที่มีฝุ่นจับหนาเตอะออกมาขวดหนึ่ง
ระหว่างที่ผมเปิดขวดเบียร์อุณหภูมิห้อง ชายคนนั้นก็กวาดสายตามองรอบข้างอย่างระแวดระวัง
จากนั้นเขาก็มองหน้าผมด้วยสีหน้าขึงขังจริงจังอย่างยิ่ง
“คะ-คือ ที่ผมพูดเพราะกลัวว่าคุณจะกังวลน่ะครับ... เรื่องในวันนั้น ตามที่คุณขอร้องไว้ ผมไม่ได้แพร่งพรายให้ใครรู้แม้แต่ปลายเล็บเลยครับ”
“โอ้”
“จริงๆ นะครับ”
หมอนั่นดันเกาถูกที่คันเรื่องที่ผมกำลังกังวลอยู่พอดี
บนใบหน้ามีแววหวาดกลัวปรากฏชัด ราวกับอยากให้ผมเชื่อคำพูดของตนอย่างสุดหัวใจ
ดูท่าภาพที่ผมบุกทะลวงเข้าไปซัดพวกนักเลงจนเละเมื่อครู่นี้คงจะติดตาอย่างชัดเจน
“ร้านหวังชุนซานผิงฟางที่คุณเคยพักอยู่ หลังจากวันนั้นพวกผมก็ไม่เคยเฉียดเข้าไปใกล้แถวนั้นอีกเลยครับ เพราะคิดว่าคุณน่าจะพักอยู่ที่นั่น และกลัวว่าจะทำให้คุณรำคาญใจ พวกเราเลยตัดขาดไม่เดินผ่านทางนั้นอีกเลย ผมสาบานด้วยชีวิตได้เลยครับ”
“ทำได้ดีมาก เรื่องนั้นฉันก็ได้ยินมาเหมือนกัน”
“แล้วก็ คะ-แล้วก็อีกอย่าง...”
ดูเหมือนเขาจะนึกอะไรขึ้นมาได้อีก หมอนั่นเริ่มบิดตัวไปมาด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วนใจ
“คะ-คือว่า! คือ... ตอนที่พวกเราเดินผ่านร้านหวังชุนซานผิงฟาง แล้วไม่รู้ว่าคุณเป็นใครจนเหยียบย่ำและดูถูกคุณไปในตอนนั้น ผมอยากจะขอโทษอย่างเป็นทางการตอนนี้เลยครับ”
“อ๋อ”
ตอนนั้นเองที่ผมนึกขึ้นได้ว่าพวกมันเคยเต้นแท็ปแดนซ์บนร่างกายของผม
ผมจึงแกล้งยิ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์
“พวกนายคิดมากไปเองแล้ว ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรเลยสักนิด”
“ถะ-ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...”
“ถ้าหากวันนั้นฉันยังมีความแค้นฝังใจอยู่ละก็ ฉันจะห่อข้าวปั้นให้พวกนายถือกลับไปเหรอ”
“...”
“คงปล่อยให้พวกนายทั้งสามคนตายอยู่ที่รังของแก๊งฉงชิ่งไปแล้ว จริงไหมล่ะ”
เมื่อผมส่งยิ้มหวานให้อีกฝ่าย หมอนั่นก็หุบปากฉับแน่นสนิทราวกับคนใบ้กินน้ำผึ้ง
จากนั้นเขาก็ก้มหน้าลงต่ำ พยายามซ่อนดวงตาที่เอ่อล้นด้วยน้ำตาเอาไว้
“วันนั้น... ขอบคุณที่ช่วยชีวิตพวกเราไว้จริงๆ ครับ ต้องขอบคุณคุณ พวกเราทั้งสามคนถึงได้กลับสู่อ้อมอกของครอบครัวอย่างปลอดภัย และสาบานว่าจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างคุ้มค่าที่สุด”
“เรื่องนั้นมันก็...”
“หนี้ชีวิตนี้ พวกเราจะตอบแทนด้วยชีวิตให้ได้อย่างแน่นอนครับ พี่ใหญ่”
ผมขนลุกซู่ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
พี่ใหญ่เนี่ยนะ
“กระดากชะมัด ทำแบบนี้ทำไม ทำตัวตามสบายเหมือนเมื่อก่อนเถอะ”
“ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ ตัวผมเว่ยเหลียงจะกล้าไร้ยางอายกับผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตได้ยังไง ในเมื่อช่วยชีวิตพวกเราไว้ ก็สมควรที่จะเคารพท่านเป็นพี่ใหญ่ครับ”
“ไม่ใช่สิ...”
“ขอเรียนให้ทราบอีกครั้งนะครับ พวกเราทั้งสามคนที่รอดชีวิตมาได้เพราะพี่ใหญ่ ต่างสาบานกันไว้ว่าจะปิดปากเงียบเรื่องในวันนั้นอย่างเด็ดขาด ลบมันทิ้งไปจากหัวหมดแล้ว ได้โปรดเชื่อใจด้วยครับ”
“เออๆ เชื่อแล้วละ น่าจะลำบากกันมากล่ะสิ”
ผมกระดกเบียร์เข้าปากแก้เก้อ
ถ้าเบียร์มันเย็นเจี๊ยบก็คงจะดี แต่ฟองแก๊สที่ไหลลงคอไปทำไมมันถึงได้อุ่นวาบขนาดนี้กันนะ
ระหว่างที่กระดกกลืนลงไปอีกสองสามอึก ผมก็แอบกวาดสายตามองไปรอบๆ ร้านเหล้าที่โล่งโจ้งอย่างไม่ทราบสาเหตุ
“ยังไงก็ลำบากแย่เลยนะ คงต้องเจอเรื่องที่ทำใจได้ยากมาแท้ๆ ช่วงที่ผ่านมาสบายดีใช่ไหม”
“ฮะๆ... ก็นะ จะทำไงได้ล่ะครับ ใช้ชีวิตในแก๊ง เรื่องคนตายมันก็มีให้เห็นอยู่ตลอด ต้องตัดใจแล้วก้าวต่อไปสิครับ”
“แล้วอีกสองคนที่ไปด้วยกันบ่อยๆ ไปไหนซะล่ะ”
“พวกนั้นช่วงนี้วิ่งรอกทำงานสามกะอยู่ครับ พอดีมีคนข้างหลังต้องดูแลเยอะ”
“อา ก็นะ เพื่อหาเลี้ยงครอบครัวแล้ว ไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไรมาก็ต้องปัดฝุ่นลุกขึ้นสู้ต่อแหละ”
“แน่นอนสิครับ”
คงรู้สึกว่าบรรยากาศผ่อนคลายขึ้นมากแล้วล่ะมั้ง
เว่ยเหลียงจึงค่อยๆ ขยับริมฝีปากเอ่ยถาม
“ว่าแต่พี่ใหญ่มีธุระอะไรแถวย่านใจกลางเมืองนี้เหรอครับ ไม่ได้พักอยู่ในเขตที่เคยเคลื่อนไหวแล้วเหรอครับ”
“พอดีมีงานนิดหน่อย ก็เลยมาอยู่แถวนี้ชั่วคราวน่ะ”
“งานเหรอครับ ถ้าเป็นงานละก็...”
ใบหน้าของเว่ยเหลียงพลันซีดเผือดลงในพริบตา
ดูท่าคงเข้าใจผิดคิดว่างานที่ผมพูดถึง คืองานประเภทที่มีกระสุนปืนบินว่อนเหมือนในวันนั้นสินะ
“ไม่ใช่ งานแบบนั้นหรอกน่า”
“อ่า ฮ่าๆ...”
“ว่าแต่ ย่านนี้ทำไมมันถึงได้เละเทะขนาดนี้เนี่ย นึกว่ายุคชุนชิวจั้นกั๋วหรือไงกัน”
เป็นคำถามที่โยนออกไปเพื่อเปลี่ยนเรื่อง
เว่ยเหลียงจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางยักไหล่
“ไอ้พวกเมื่อกี้นี้คือแก๊งจี๋หลินครับ เป็นพวกที่ตีกับแก๊งเสือดำของพวกเรามานานพอสมควร บังเอิญมาเห็นผมอยู่คนเดียวเข้าล่ะมั้ง ถึงได้บุกเข้ามาดื้อๆ แบบนี้...”
“ไม่ได้มีแค่พวกนั้นนี่ ตามตรอกซอกซอยก็วุ่นวายกันไปหมด”
เมื่อผมเอียงคอถามด้วยความสงสัย เว่ยเหลียงก็ยิ้มเจื่อนๆ พลางอธิบายต่อ
“พี่ใหญ่เองก็น่าจะทราบดีนี่ครับ ไม่กี่วันก่อนเพิ่งมีเหตุดวลปืนกันที่รังของแก๊งฉงชิ่งไม่ใช่เหรอครับ”
“ก็ใช่น่ะสิ”
“ตั้งแต่วันนั้น พวกกงอันก็เอาหม้อข้าวตัวเองเป็นเดิมพันเปิดปฏิบัติการกวาดล้างตรอกหลังครั้งใหญ่ เศษซากแก๊งฉงชิ่งที่เหลืออยู่ในตานตงเลยโดนลากไปเรียบ ปลายแถวอย่างพวกเราโดนตักเตือนแล้วปล่อยตัว แต่พวกลูกพี่ใหญ่ที่รับเงินจากแก๊งฉงชิ่งโดยตรงโดนจับเข้าคุกเป็นพรวนเพื่อเชือดไก่ให้ลิงดูครับ”
“โอ้โห”
“ชาตินี้คงยากที่จะได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกแล้วล่ะครับ พอเป็นแบบนั้น พวกกากเดนพวกนี้ก็เลยพากันเหิมเกริม อยากจะตั้งตัวเป็นราชาแห่งโลกใต้ดินของตานตงกันใหญ่”
เหตุดวลปืนของแก๊งฉงชิ่งเกิดขึ้นที่ชานเมืองตานตงแท้ๆ ทำไมลามมาปั่นป่วนจนถึงที่นี่ได้ ตอนนี้ถึงได้เข้าใจต้นสายปลายเหตุแล้ว
“ใจจริงผมอยากให้มีใครสักคนโผล่มาคุมถนนเส้นนี้ให้อยู่หมัดแล้วปกครองไปเลยด้วยซ้ำ นานมากแล้วนะครับที่ไม่ได้ยินเสียงหัวเราะของเด็กๆ วิ่งเล่นกันในซอยเนี่ย”
ถ้าถึงขั้นเด็กๆ ออกมาวิ่งเล่นกันอย่างสบายใจไม่ได้ เรื่องมันก็ชักจะชวนให้ปวดหัวจริงๆ แล้วสิ
อารมณ์ของผมพลันหม่นหมองลงโดยไม่รู้ตัว
จะมองว่ากองบัญชาการกงอันตานตงปล่อยปละละเลยความปลอดภัยของตรอกพวกนี้ไปครึ่งหนึ่งแล้วก็คงไม่ผิดนัก
“เล่นอาละวาดกันทุกตรอกซอกซอยแบบนั้น ค้าขายก็คงไม่ได้เรื่องเลยสิ”
“เรื่องค้าขายมันจ่อจะเจ๊งมาตั้งนานแล้วครับ เพราะร้านโดนสั่งปรับในข้อหาก่อตั้งองค์กรผิดกฎหมายน่ะสิครับ”
เว่ยเหลียงหัวเราะอย่างขมขื่นพลางส่ายหน้า
“เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ดันโดนอายัดบัญชีธนาคารในชื่อของพี่ใหญ่ที่เคยใช้ไปจนเกลี้ยงอีก... ท่อน้ำเลี้ยงของแก๊งก็เลยถูกมัดมือชกไปหมด ทั้งตานตงพาราไดซ์แห่งนี้ ทั้งร้านเหล้าแห่งอื่นๆ ที่เคยดูแล แค่ไม่มีปัญญาจ่ายค่าปรับนั่น อีกไม่นานก็คงต้องถูกยึดไปขายทอดตลาดแล้วครับ”
“เรื่องเงิน ถ้าคนที่เหลืออยู่ช่วยกันลงขันคนละไม้คนละมือ มันก็น่าจะพอหาทางออกได้ไม่ใช่หรือไง”
“พวกเราก็พยายามจะหาทางแล้วครับ แต่แค่ค่าปรับอย่างเดียวก็ตั้ง 5 หมื่นหยวนแล้ว”
“5 หมื่น? ถ้าแค่นั้นมันก็...”
“คือ มันน่าอายที่จะพูดนะครับแต่ว่า... พวกเราไม่มีเงินมากขนาดนั้นจนต้องตกอยู่ในสภาพน่าสมเพชแบบนี้แหละครับ”
“อา”
5 หมื่นหยวน
ถ้าตีเป็นเงินเกาหลีก็ราวๆ 10 ล้านวอน
อาจจะสงสัยว่าทำไมไม่มีเงินแค่ระดับนั้นจนถึงกับต้องออกมาเร่ร่อนข้างถนน แต่ถ้าลองคิดดูแล้ว จีนเป็นประเทศที่มีค่าแรงขั้นต่ำไม่ถึงครึ่งของเกาหลีใต้ด้วยซ้ำ
ยิ่งไปกว่านั้น นี่ไม่ใช่เมืองใหญ่อย่างปักกิ่ง แต่เป็นตานตงบ้านนอกคอกนาแห่งนี้ โอกาสสูงมากที่แม้แต่เกณฑ์ค่าแรงขั้นต่ำก็คงไม่ได้ถูกปฏิบัติตามอย่างถูกต้อง
“ขอแค่จ่ายค่าปรับได้ ตัวร้านก็พอจะเปิดต่อได้ครับ อย่างน้อยๆ ก็น่าจะพอหมุนเงินมาจ่ายเงินเดือนของพวกเราแต่ละคนได้อยู่... แต่ถ้าปล่อยให้ถูกขายทอดตลาดไปแบบนี้ก็จบเห่กันจริงๆ แถมตอนนี้พวกกงอันยังจ้องตาเป็นมันคอยตัดเส้นทางเงินจนกู้นอกระบบก็ยังทำไม่ได้เลยครับ”
“อืม”
“5 หมื่นหยวน เงินแค่นั้นแท้ๆ แต่กลับ...”
ละครนัวร์ในชีวิตจริงมักจะอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวน้ำตาเสมอสินะ
ปัญหาเฉพาะหน้าในตอนนี้คือหากจ่ายค่าปรับไม่ได้จนร้านเหล้าถูกขายทอดตลาด เจ้าพวกนี้ก็ต้องระเห็จไปนอนข้างถนนทันที
“ค่าปรับเนี่ย ใครเป็นคนจ่ายก็ไม่เกี่ยวใช่ไหม เจ้าของร้านเป็นอีกคนไม่ใช่หรือไง”
“เท่าที่ผมรู้ ชื่อเจ้าของร้านนี้ลอยเคว้งเป็นแบบไม่ระบุชื่อในเอกสารครับ เพราะแบบนั้นพี่ใหญ่ถึงได้แอบยักยอกเลี่ยงภาษีได้บ้าง”
“แล้วเหลือพนักงานอยู่กี่คนล่ะ”
“เดิมทีรวมทั้งหมดมี 20 คนครับ... แต่ตอนนี้เหลือแค่พวกเราสามคน ยิ่งกว่านั้นในช่วงเวลาที่ไม่มีลูกค้า ทุกคนก็ต้องออกไปวิ่งทำงานอื่นกันหมดครับ”
ผมลูบคางไปมาโดยไม่รู้ตัวพลางเลียริมฝีปาก
‘ถ้าแค่ประมาณ 10 ล้านวอนล่ะก็ ควักจ่ายให้สบายๆ อยู่แล้ว’
ไม่จำเป็นต้องคิดอะไรให้ซับซ้อนเลย
การสร้างผู้ร่วมมือในท้องถิ่นที่ไว้ใจได้ ถือเป็นหนึ่งในกฎการเอาชีวิตรอดพื้นฐานของสายลับเงา
เมื่อมองจากมุมนั้น อย่างไรเสียสามเกลอแก๊งเสือดำกลุ่มนี้ก็ดูเป็นคนที่น่าจะไว้ใจได้
เดิมทีมันก็มีคำกล่าวแบบนั้นอยู่ไม่ใช่หรือไง
ใกล้ชิดมิตรไว้ และใกล้ชิดศัตรูให้ยิ่งกว่า
หากตานตงพาราไดซ์หายไป สามเกลอแก๊งเสือดำก็จะต้องแยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทาง
แทนที่จะปล่อยให้สามเกลอนี้ไปอยู่ที่ไกลหูไกลตาจนต้องคอยพะวง สู้เก็บไว้ให้อยู่ในสายตาจะดีกว่า
ยิ่งไปกว่านั้นถ้าเป็นเรื่องเงิน พอนึกดูแล้วผมยังมีบัตรที่ได้มาจากหยางเหม่ยหลิงอยู่นี่นา
‘คงต้องลองเช็กดูหน่อยแล้วว่าในนั้นมีเงินอยู่เท่าไหร่’
เอาเป็นว่า ตัดสินใจได้แล้ว
“เงิน 5 หมื่นหยวนนั่น ฉันจ่ายให้เอง ฉันพอจะมีเงินระดับนั้นอยู่”
“...ครับ? จะออกเงินให้เหรอครับ”
“เขาบอกกันว่าความไว้วางใจซื้อได้ด้วยเงินอยู่แล้ว ในเมื่อพวกนายตกลงว่าจะรูดซิปปากเรื่องของฉัน ฉันจะช่วยจ่ายเงินแค่นั้นให้พวกนาย มันก็สมเหตุสมผลดีออก”
เว่ยเหลียงหุบปากลงพร้อมสีหน้างุนงงไปชั่วขณะ
จากนั้นเขาก็แอบลอบสังเกตสีหน้าของผมอย่างระมัดระวัง
“จ่ายเงินแค่นั้นเป็นค่าปิดปากผู้ชายตั้งสามคน ถือว่าถูกจะตายไป จริงไหมล่ะ”
เมื่อผมแกล้งทำเป็นพูดจาหยอกล้อ ไม่รู้ทำไมเว่ยเหลียงถึงได้เม้มริมฝีปากแน่นสนิท
จากนั้นไม่รู้ว่าเขาคิดไปไกลถึงไหน จู่ๆ ขอบตาก็เริ่มเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา
“...พี่ใหญ่ช่างเป็นคนที่มีเมตตาเหลือเกินครับ ทั้งที่พวกเราตาบอดไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ไปรุมซ้อมรุมกระทืบแถมยังอาละวาดใส่พี่ใหญ่ขนาดนั้นแท้ๆ...”
ดูเหมือนหมอนี่จะคิดว่าผมยอมจ่ายค่าปรับแทนให้เพราะความสงสารล้วนๆ เสียอย่างนั้น
“จะต้องให้พูดอีกกี่รอบเนี่ย ก็บอกแล้วไงว่าหมัดพวกนายน่ะเบาหยั่งกับก้อนสำลี”
“ฮะ-ฮ่าๆ... ครับ ผมจะเชื่อครับ แน่นอนอยู่แล้ว”
แม้จะตอบรับมาแบบนั้นแต่สีหน้าของหมอนี่ดูไม่เชื่อเลยสักนิด
เอาเถอะ ถ้าจะเข้าใจผิดไปแบบนั้น มันก็เป็นเรื่องดีสำหรับผมอยู่แล้ว
“ช่างเถอะ รออยู่ตรงนี้เงียบๆ เดี๋ยวฉันไปกดเงินมาให้”
“ครับผม ขอบพระคุณจริงๆ ขอบพระคุณเป็นอย่างยิ่งครับพี่ใหญ่”
ถ้าปล่อยทิ้งไว้แบบนี้มีหวังได้ร้องไห้ออกมาจริงๆ แน่ ผมจึงรีบก้าวเท้าออกจากตึกทันที
ส่วนความกระดากอายก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตัวผมในภายหลังจัดการก็แล้วกัน
พอดีกับที่มีตู้เอทีเอ็มของธนาคารตั้งอยู่แถวนั้นพอดี
ผมสอดบัตรที่หยางเหม่ยหลิงให้มาเข้าไปในตู้ พร้อมกับคาดเดายอดเงินในนั้นอยู่ในใจคร่าวๆ
‘อย่างน้อยๆ ก็น่าจะใส่มาให้สักห้าร้อยล้านวอนหรือเปล่านะ’
เพราะชิปล่วงหน้าที่ผมทำกำไรให้เธอตอนไปเล่นที่คาสิโนคราวนั้นก็ราวๆ ยอดนั้นพอดี
ในจังหวะที่ผมกดปุ่มตรวจสอบยอดเงินคงเหลือด้วยใจที่สบายๆ อยู่นั้นเอง
[ยอดเงินคงเหลือ : 30,000,000 CNY]
“หือ?”
ผมกะพริบตาปริบๆ ขณะนับจำนวนเลขศูนย์ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ
หลักของตัวเลขมันดูยาวกว่าที่ผมคาดไว้พิลึก
ไม่สิ ต้องบอกว่าสั้นกว่างั้นหรือ
“อะไรเนี่ย ยึดตามค่าเงินวอนงั้นเหรอ”
ถ้าคิดแบบนั้น ตัวเลขนี้ก็คือสามแสนล้านวอน
ทว่าตัวอักษร CNY ที่ต่อท้ายอยู่อย่างชัดเจนนั้น บ่งบอกว่าเป็นค่าเงินของจีนอย่างไม่ต้องสงสัย
“หน่วย สิบ ร้อย พัน...”
ถ้าจะแปลงเงินหยวนของจีนให้เป็นเงินวอนของเกาหลี ก็แค่คูณด้วยสองร้อยเข้าไปคร่าวๆ
และยอดเงินที่คำนวณออกมาได้นั้นก็คือ
“...”
หกพันล้านวอน
กำลังโหลดความเห็น...