คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

NIS สายลับเงากายวัชระ ตอนที่ 41

ตอน 41

“ฝันไปหรือเปล่าเนี่ย”

ราวกับว่าเวลาได้หยุดหมุนไปชั่วขณะ

ต่อให้เอานิ้วจิ้มไล่นับตัวเลขซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

[ยอดเงินคงเหลือ : 30,000,000 CNY]

หกพันล้านวอน

ตัวเลขที่ผมไม่เคยแม้แต่จะจินตนาการถึงทำให้คิ้วขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

เบื้องหลังยอดเงินมหาศาลนี้ เจตนาแอบแฝงอันเจ้าเล่ห์ของหยางเหม่ยหลิงถูกส่งผ่านออกมาอย่างชัดเจน

‘อยากได้ผมไปอยู่ใต้โอวาทขนาดไหนกันแน่เนี่ย กะไม่ถูกเลยแฮะ’

ตอนที่ได้ยินเรื่องการจ้างวานลักพาตัวจินห่าวครั้งแรก หยางเหม่ยหลิงเคยคุยโวไว้ว่าจะให้เงินจำนวนที่ผมไม่มีวันได้จับต้องไปตลอดชีวิต

ตอนนั้นคิดว่าเป็นแค่เรื่องตลกเลยปล่อยผ่านไป แต่บัดนี้มันกลับกลายเป็นเรื่องจริง

‘ฉันติดหนี้ชีวิตคุณอยู่ครั้งหนึ่งนี่คะ’

ทว่าเงินจำนวนนี้ที่นอนนิ่งอยู่ในบัญชี แน่นอนว่าไม่ได้มีแค่ค่าจ้างสำหรับค่าไถ่ของจินห่าวเพียงอย่างเดียว

ส่วนหนึ่งคือมูลค่าของชีวิตที่เธอติดค้างผม

และอีกส่วนหนึ่งคงเป็นสิ่งล่อใจเพื่อเกลี้ยกล่อมผมอย่างไม่ต้องสงสัย

‘ถ้าเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ก็มาหาฉันได้เสมอนะคะ แล้วก็จำไว้ด้วยล่ะว่าถ้ามาทำงานใต้บังคับบัญชาฉัน คุณจะได้ครอบครองความมั่งคั่งและอำนาจที่ยิ่งใหญ่กว่าตอนนี้เทียบไม่ติด’

คำบอกลาครั้งสุดท้ายที่คุยกับหยางเหม่ยหลิงแวบเข้ามาในหัว

ถ้าบอกว่าไม่หวั่นไหวก็คงโกหก

“...ช่างมันเถอะ”

แต่ผมก็ตัดความโลภที่ก่อตัวขึ้นมากกว่านั้นทิ้งไป แล้วกดถอนเงินออกจากบัญชีมาเพียง 1 แสนหยวน

[ยอดเงินคงเหลือ : 29,900,000 CNY]

ระหว่างที่ตู้กำลังนับปึกธนบัตรข้างใน สายตาของผมที่มองดูยอดเงินคงเหลือบนหน้าจอก็หรี่แคบลง

อาจเป็นเพราะจำนวนเงินมันเกินขอบเขตความเข้าใจของผมไปไกลลิบหรือเปล่านะ

จะซื้อบ้านดีไหม หรือจะซื้อรถดี

ตามปกติแล้วควรจะดีใจจนกระโดดโลดเต้นเหมือนถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่ ทว่าจิตใจกลับสงบนิ่งอย่างประหลาด

ไม่มีความคิดโผล่ขึ้นมาในหัวเลยสักนิดว่าจะต้องเอาเงินมหาศาลนี้ไปทำอะไรตอนนี้

ท่วมท้นจนรับไม่ไหว

‘เข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมคนถึงยอมเปลี่ยนข้างไปเป็นเจ้าหน้าที่อีกา’

เพราะความจริงแล้ว ลำพังแค่เงินที่ได้มาตอนนี้ก็แทบไม่ต้องกังวลเรื่องเงินไปตลอดชีวิตแล้วด้วยซ้ำ

ช่างเถอะ

ยืนคิดมากอยู่ตรงนี้ก็รังแต่จะเสียเวลาเปล่าๆ

ผมลากสังขารพร้อมกระเป๋ากางเกงที่รู้สึกหนักอึ้งเป็นพิเศษเพราะปึกธนบัตรหนาเตอะ กลับมายังตานตงพาราไดซ์

ต่อหน้าเว่ยเหลียงที่ยืนรอผมด้วยสีหน้ากระวนกระวาย ผมโยนปึกเงินสดอันหนักอึ้งนั้นลงไปตรงหน้าดังตุบ

“เอ้า ทีนี้ก็เอาเงินนี่ไปจัดการกันเองแล้วกัน”

“เงินตั้ง 5 หมื่นหยวน ให้กันง่ายๆ แบบนี้จริงๆ หรือครับ...”

ด้วยเงินเศษเล็กเศษน้อยพวกนี้ ตอนนี้ผมได้กลายเป็นพระเจ้าของมันไปแล้ว

ในดวงตาที่สั่นระริกของเว่ยเหลียง ในที่สุดก็เริ่มมองเห็นความหวังที่เปล่งประกายราวกับดวงดาว

“บอกแล้วไงว่าไม่ได้ให้เปล่าๆ นี่เป็นค่าปิดปากพวกนายต่างหาก”

“ทราบดีครับ! ถึงอย่างนั้น... ถึงอย่างนั้นก็ขอบคุณจริงๆ ครับพี่ใหญ่!”

ถ้าปล่อยให้พูดต่อ เจ้านี่คงได้ปล่อยโฮออกมาจริงๆ แน่

ด้วยความที่รู้สึกเก้อเขินขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ผมจึงหยิบเงินอีก 5 หมื่นหยวนที่กดแยกไว้ต่างหากออกมาด้วย

ส่วนหนึ่งเป็นเพราะติดใจสภาพของตานตงพาราไดซ์ที่พังเละเทะไม่เป็นท่า แต่อีกส่วนก็เพราะยังอึ้งกับตัวเลขมหาศาลที่เพิ่งเห็นในบัญชีเมื่อครู่ด้วย

พอมันไม่รู้สึกเหมือนเงินจริงๆ เงินสิบล้านวอนก็เลยดูควักจ่ายได้สบายๆ ราวกับเศษเหรียญ

“ไหนๆ ก็เป็นแบบนี้แล้ว ก็รีโนเวตใหม่ไปเลย เงินเดี๋ยวฉันออกเพิ่มให้ตรงนี้”

“เอ่อ ถึงขนาดนี้เลยเหรอครับ...”

“แต่มีข้อแม้ว่าฉันจะแวะมาเที่ยวบ่อยๆ เลี้ยงเบียร์ฉันบ้างก็แล้วกัน”

“อะ-แน่นอนอยู่แล้วครับ! เดี๋ยวผมจะรีบไปเกณฑ์คนรู้จักแถวนี้มาช่วยเลยครับ”

“อืม จัดการเองตามสบายเลย”

อาจเป็นเพราะจะได้ลงมือตกแต่งร้านตามใจชอบด้วยตัวเองหรือเปล่า?

ความกระตือรือร้นของเว่ยเหลียงถึงได้พุ่งพล่านขนาดนั้น

ช่างเถอะ

ในระหว่างที่ตานตงพาราไดซ์กำลังรีโนเวตอยู่นั้น ผมเองก็เทียวไปเทียวมาแถวนั้นอยู่ทุกวัน

พลั่ก!

กร๊อบ!

“เพราะพวกแกนั่นแหละ เด็กๆ ถึงได้ไม่กล้าเดินไปไหนมาไหนกันน่ะ!”

“ชะ-ชิบหาย! จู่ๆ อะไรวะเนี่ย!”

“แล้วแกเป็นใครอีกวะ!”

“อ๊อก!”

การกระโดดเข้าไปแจมแล้วถล่มพวกนักเลงที่กำลังยกพวกตีกันให้ราบคาบทุกครั้งที่เดินเจอกลางซอยเหมือนในตอนนี้ กลายเป็นกิจวัตรประจำวันของผมไปเสียแล้ว

“จะไปไหนล่ะ มาเล่นกับฉันต่อก่อนสิ!”

“ชะ-ชิบหาย!”

“ช่วย ช่วยด้วยครับ!”

หลังจากตามไล่กวนประสาทอยู่แบบนั้นได้ไม่กี่วัน ก็นับว่าโชคดีที่ตรอกซอกซอยแถวนั้นเริ่มเงียบสงบลงอย่างรวดเร็ว

เงียบสงบถึงขนาดที่ว่า แค่พวกนักเลงแถวนั้นเห็นเงาผมแต่ไกลก็พากันเผ่นหนีป่าราบด้วยความขวัญผวา

ต้องขอบคุณเรื่องนี้จริงๆ ที่ทำให้ช่วงนี้ไม่รู้สึกคันไม้คันมือ พอดีเป๊ะเลย

จนกระทั่งวันหนึ่ง ในตอนที่ผมแวะไปที่ตานตงพาราไดซ์เพราะกะว่าจะไปหาเบียร์ฟรีดื่มสักหน่อย

“มะ-ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับพี่ใหญ่!”

“อ้าว หวัดดี”

ใบหน้าที่คุ้นเคยอีกคนก็ปรากฏตัวขึ้นที่ตานตงพาราไดซ์

หนึ่งในสามเกลอแก๊งเสือดำ หวังหงนั่นเอง

“พอดีได้ยินเจ้าเว่ยเหลียงมันบอกว่าได้รับความช่วยเหลือจากพี่ใหญ่จนได้รีโนเวตตานตงพาราไดซ์ใหม่ ผมก็เลยรีบมาหานี่แหละครับ”

“อืม ได้ยินมาว่านายทำงานสามจ๊อบอยู่”

“ครับ ช่วงนี้ผมไปรับหน้าที่เป็นดีเจอยู่ที่ผับในเสิ่นหยางน่ะครับ”

“เท่ดีนี่ แต่ที่เสิ่นหยางเลยเหรอ? เดินทางไปกลับคงเหนื่อยแย่”

“ใช่ครับ แต่ไม่ต้องเป็นห่วงไปนะครับพี่ใหญ่ ไหนๆ เรื่องก็กลายเป็นแบบนี้แล้ว ผมเพิ่งไปลาออกจากงานอื่นมาทั้งหมดแล้วครับ”

“หืม?”

“นับจากนี้ไป ผมจะขอทุ่มเททั้งชีวิตให้กับตานตงพาราไดซ์แห่งนี้เพื่อพี่ใหญ่ครับ”

“เอ่อ อืม ก็นะ ตามใจนายเถอะ”

“ว่าแต่พี่ใหญ่ครับ ถ้าผมจะขอเปลี่ยนลำโพงยกชุดใหม่หมดเลยจะได้ไหมครับ? เหมือนมันจะเก่าเกินไปหน่อย เสียงมันก็เลยแปร่งๆ...”

“ทำไมต้องมาถามฉันด้วยล่ะ? ฉันไม่ใช่เจ้าของร้านสักหน่อย”

“แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะครับ...”

“ฉันให้เงินเว่ยเหลียงไปแล้ว นายก็ไปคุยแล้วเปลี่ยนกันเอาเองเถอะ”

“ขอบคุณครับ!”

อย่างไรเสีย การปล่อยให้อยู่ในสายตาแบบนี้ก็ช่วยให้ผมสบายใจขึ้นมาก

หลังจากหวังหงมาร่วมก๊วนแล้ว ก็เป็นไปตามคาด

“พี่ใหญ่ครับ ไม่ทราบว่าต้องการบาร์เทนเดอร์เพิ่มไหมครับ”

“...”

“ผมชงไฮบอลได้เด็ดดวงสุดยอดเลยนะครับ”

จางชี สมาชิกคนสุดท้ายของแก๊งสามเกลอก็มาร่วมแจมด้วยในวันรุ่งขึ้นทันที

‘แก๊งเสือดำซีซัน 2 ชัดๆ’

◆ ◆ ◆

ระหว่างนั้น เวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์อย่างรวดเร็ว

ขณะที่ผมส่งคลิปวิดีโอที่บันทึกจากฐานลับกลับไปสำนักงานใหญ่ประมาณสามครั้ง นกฮูกหมายเลข 5 ก็ไม่มีวี่แววว่าจะกลับมาเลยแม้แต่น้อย

พอเป็นแบบนี้ ผมก็เลยผ่อนคลายความตึงเครียดลง

และตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะอยู่ที่ตานตงต่อไปอีกสักเดือน

‘ช่วงนี้พวกนักเลงก็ไม่ค่อยโผล่มาให้เห็นเลย... ชักคันไม้คันมือแล้วสิ’

จนกระทั่งวันหนึ่ง ในช่วงเวลาเลิกงานที่ผมกำลังเดินเอื่อยเฉื่อยกลับฐานลับอย่างสบายอารมณ์

เป็นตอนที่ผมก้าวขึ้นบันไดจนสุดและมาถึงหน้าประตูห้องใต้หลังคา

“...?”

ลางสังหรณ์บางอย่างสะกิดใจจนรู้สึกทะแม่งๆ

ผมชะงักมือก่อนจะจับลูกบิดแล้วขมวดคิ้วมุ่น

‘ทำไมอันนี้ถึง...?’

ประตูฐานลับของนกฮูกหมายเลข 5 เป็นแบบที่ต้องกดที่จับลงเพื่อเปิด

ด้วยนิสัยย้ำคิดย้ำทำตามประสาของสายลับเงา เวลาที่ผมจะออกไปข้างนอก ผมจะปรับให้ที่จับประตูขนานอยู่ในแนวระนาบพอดีเสมอ

ทว่าที่จับนั้นกลับเอียงลงด้านล่างเล็กน้อย

“...”

ผมกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อดูว่ามีอะไรเปลี่ยนไปจากเมื่อเช้าหรือไม่

สิ่งที่เปลี่ยนไปมีเพียงแค่ที่จับประตูนี้อันเดียวเท่านั้น

แต่ผมมั่นใจได้เลย

‘มีคนอยู่ในฐานลับ’

ผมแสร้งทำเป็นเกาเอวด้านหลังพลางกุมด้ามมีดสั้นทหารเอาไว้ในมือ

จากนั้นก็เปิดประตูฐานลับแล้วก้าวเข้าไปข้างในด้วยท่าทีปกติ

กริ๊ก

ทันทีที่เปิดไฟ ผมก็กวาดสายตามองสำรวจไปทั่วห้องอย่างรวดเร็ว

“...”

“...?”

ดวงตาของผมประสานเข้ากับอีกฝ่ายอย่างจัง

เขากำลังคุดคู้อยู่ใต้ช่องว่างของโต๊ะทำงาน พลางเล็งปืนพกมาทางผม

แม้จะนิ่วหน้าเพราะแสงไฟที่สว่างวาบขึ้นมากะทันหัน แต่แววตาของชายคนนั้นกลับลุกโชนไปด้วยไอสังหาร

“...?”

“...”

ท่ามกลางความเงียบงัน ต่างฝ่ายต่างเล็งอาวุธใส่กันอยู่ชั่วครู่

ผมถือมีดสั้นทหาร อีกฝ่ายถือปืนพก

ไม่ว่าใครมองก็คงคิดว่าผลลัพธ์มันเห็นๆ กันอยู่แล้ว

ทว่าผมไม่มีอะไรให้ต้องกลัว

ในเสี้ยววินาทีที่ผมหมุนด้ามมีดและเตรียมจะพุ่งตัวเข้าไป

“...เอ๊ะ?”

จู่ๆ อีกฝ่ายก็เบิกตากว้างพลางเบี่ยงปากกระบอกปืนหลบไปด้านข้าง

แววตาที่เคยคมกริบดั่งใบมีดก็พลันกลมโตขึ้นในพริบตา

จากบรรยากาศเป็นศัตรูเปลี่ยนเป็นความยินดี ท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันขนาดนั้นทำให้ผมเผลอชะงักการเคลื่อนไหวไปเช่นกัน

“คุณเจ้าหน้าที่นกกระจอกหมายเลข 7 ใช่ไหมครับ”

ชายคนนั้นจำผมได้และยิ้มออกมาอย่างสดใส

ตอนนั้นเองผมถึงได้กะพริบตาพลางพินิจมองใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างละเอียด

“ผมเองครับ นกฮูกหมายเลข 8 ตั้งแต่ภารกิจที่ซินอึยจู นี่เป็นครั้งแรกเลยนะครับที่เราได้เจอกันแบบนี้”

“อ่า... ครับ”

เป็นอย่างที่เขาพูดจริงๆ

นกฮูกหมายเลข 8 ที่ถูกส่งเข้าไปร่วมในภารกิจที่ซินอึยจูเช่นเดียวกับนกฮูกหมายเลข 5

หลังจากนั้นในตอนภารกิจลักพาตัวผู้อำนวยการสำนักสอบสวน ซอเซฮย็อก เราก็แยกย้ายกันไปโดยที่ไม่มีโอกาสได้เห็นหน้ากันเลย

ไม่ว่าผมจะกำลังกะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงงหรือไม่ เขาก็ยันตัวที่คุดคู้อยู่ใต้โต๊ะขึ้นมาแล้วยื่นมือมาขอจับอย่างเป็นกันเอง

“สบายดีนะครับ ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะได้มาเจอกันในที่แบบนี้”

“ฮะๆ... ทางผมก็เช่นกันครับ”

ผมแอบหัวเราะแห้งๆ ออกมา

‘เกือบไปแล้วไหมล่ะ’

ดูเหมือนคนคนนี้จะไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตัวเองเพิ่งจะก้าวขาข้ามยมโลกไปครึ่งตัวแล้ววกกลับมาได้

ถึงอย่างไร ฐานลับบนดาดฟ้านี้ก็แคบเกินกว่าที่ผู้ชายสองคนจะมานั่งเบียดกันอยู่ดี

“ฟู่! ฮู่ว ขอโทษทีครับ สงสัยเพราะจู่ๆ ก็ตื่นเต้น คอเลยแห้งผากไปหมดเลย”

แต่นกฮูกหมายเลข 8 หยิบเครื่องดื่มกระป๋องหนึ่งขึ้นมาจากตู้เย็นขนาดเล็กที่วางอยู่บนพื้นอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร

“ขอผมสักกระป๋องได้ไหมครับ”

“อ๊ะ คุณเจ้าหน้าที่ก็เอาด้วยเหรอ เอ้า นี่ครับ”

ต่างจากนกฮูกหมายเลข 5 ที่ดูสุขุมเฉียบคม นกฮูกหมายเลข 8 เป็นหนุ่มอารมณ์ดีที่ดูเปิดเผยและร่าเริงอย่างยิ่ง

แม้จะเป็นเจ้าหน้าที่รหัสโค้ดเนมเดียวกันแต่นิสัยกลับดูแตกต่างกันได้ขนาดนี้

“ผมกับพี่หมายเลข 5 สนิทสนมเปิดใจคุยกันมานานพอสมควรแล้วครับ น่าจะราวๆ สักปีหนึ่งได้ เพราะพวกเราถูกส่งมาประจำการที่นี่ในเวลาไล่เลี่ยกันน่ะครับ”

ตามหลักการแล้วการติดต่อส่วนตัวระหว่างสายลับเงาด้วยกันถือเป็นข้อห้าม

แต่เพื่อพึ่งพาอาศัยกันในฐานะคนที่ตกอยู่ในชะตากรรมคล้ายคลึงกัน บรรดาสายลับเงาที่มีโค้ดเนมเดียวกันจึงมักจะแอบติดต่อคบหากันอยู่เนืองๆ

พูดตามตรง แม้แต่ผมกับเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องจากกองข่าวกรองทหาร ตอนนี้ก็ยังแกล้งทำเป็นพี่น้องร่วมบ้านเกิดเพื่อไปมาหาสู่กันอยู่ไม่ใช่หรือไง

“แต่ว่าหลายวันมานี้พี่เขาไม่รับสายผมเลยสักนิด ผมนึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าก็เลยแวะมาดูที่ฐานลับด้วยตัวเองน่ะครับ คิดว่าถ้าเกิดมีเรื่องไม่ดีขึ้นจริงๆ ผมจะได้แก้แค้นแทนให้”

“มันอาจจะอันตรายก็ได้นะครับ...”

“หึๆ สงสัยตอนนั้นหน้ามืดตามัวไปหน่อยน่ะครับ เหมือนอย่างที่คุณเจ้าหน้าที่นกกระจอกหมายเลข 7 เคยทำเพื่อนนกกระเรียนหมายเลข 13... ความรู้สึกอยากแก้แค้นของผมมันก็พลุ่งพล่านขึ้นมาเหมือนกัน”

การที่เขาตั้งใจแน่วแน่ขนาดนั้นแล้วแอบลอบเข้ามาในฐานลับ แล้วจู่ๆ มีคนแปลกหน้าเปิดประตูดุ่มๆ เข้ามา การที่เขาไม่เหนี่ยวไกใส่ทันทีก็ถือว่าบุญโขแล้ว

แน่นอนว่าทางผมเองก็ตกใจไม่แพ้กัน

“แต่พอเห็นหน้าคุณเจ้าหน้าที่เข้าจริงๆ เข่าผมนี่แทบทรุดเลยครับ ทั้งที่สถานการณ์ผมได้เปรียบกว่าเห็นๆ แต่คุณกลับพลิกตัวเตรียมจะสวนกลับในชั่วพริบตาเดียว... โหย ถ้าพลาดไปนิดเดียวคงเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมาจริงๆ แน่”

ใบหน้าของนกฮูกหมายเลข 8 ซีดเผือดลง

ท่าทางของเขาบ่งบอกว่าไม่อยากแม้แต่จะจินตนาการถึงมัน

ผมเผลอเอียงคอด้วยความแปลกใจ

‘เป็นคนพิลึกชะมัด’

เมื่อครู่ตอนเล็งปืนใส่ผม แววตายังดูเหี้ยมเกรียมขนาดนั้นอยู่เลย พอมาตอนนี้กลับมายิ้มแหยๆ พร้อมกับทำเป็นสำออยเสียได้

ยากที่จะเดาได้จริงๆ ว่าตัวตนไหนคือตัวตนที่แท้จริงของเขากันแน่

“ถ้าอย่างนั้น วันนี้คุณแค่ตั้งใจแวะมาดูความปลอดภัยของนกฮูกหมายเลข 5 เฉยๆ เหรอครับ”

“เรื่องนั้นก็ส่วนหนึ่งครับ แต่จริงๆ ผมมีเป้าหมายอื่นอยู่ด้วย ไหนๆ เราก็มีวาสนาได้เจอกันแล้ว คุณเจ้าหน้าที่ ไม่อยากมาร่วมงานกับผมสักงานเหรอครับ”

“งานเหรอครับ”

ผมเอียงคออย่างงุนงงไปชั่วขณะกับข้อเสนอที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยของเขา

“พูดให้ถูกก็คืออาชีพเสริมนั่นแหละครับ พอดีคราวนี้ผมไปคาบงานเด็ดๆ มาได้งานหนึ่งน่ะ”

นกฮูกหมายเลข 8 เคาะกระเป๋าของตัวเองเบาๆ สองสามที

NIS สายลับเงากายวัชระจบตอน 41
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 42 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 40กลับหน้าเรื่อง
ตอน 40ตอน 42