“ฝันไปหรือเปล่าเนี่ย”
ราวกับว่าเวลาได้หยุดหมุนไปชั่วขณะ
ต่อให้เอานิ้วจิ้มไล่นับตัวเลขซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
[ยอดเงินคงเหลือ : 30,000,000 CNY]
หกพันล้านวอน
ตัวเลขที่ผมไม่เคยแม้แต่จะจินตนาการถึงทำให้คิ้วขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว
เบื้องหลังยอดเงินมหาศาลนี้ เจตนาแอบแฝงอันเจ้าเล่ห์ของหยางเหม่ยหลิงถูกส่งผ่านออกมาอย่างชัดเจน
‘อยากได้ผมไปอยู่ใต้โอวาทขนาดไหนกันแน่เนี่ย กะไม่ถูกเลยแฮะ’
ตอนที่ได้ยินเรื่องการจ้างวานลักพาตัวจินห่าวครั้งแรก หยางเหม่ยหลิงเคยคุยโวไว้ว่าจะให้เงินจำนวนที่ผมไม่มีวันได้จับต้องไปตลอดชีวิต
ตอนนั้นคิดว่าเป็นแค่เรื่องตลกเลยปล่อยผ่านไป แต่บัดนี้มันกลับกลายเป็นเรื่องจริง
‘ฉันติดหนี้ชีวิตคุณอยู่ครั้งหนึ่งนี่คะ’
ทว่าเงินจำนวนนี้ที่นอนนิ่งอยู่ในบัญชี แน่นอนว่าไม่ได้มีแค่ค่าจ้างสำหรับค่าไถ่ของจินห่าวเพียงอย่างเดียว
ส่วนหนึ่งคือมูลค่าของชีวิตที่เธอติดค้างผม
และอีกส่วนหนึ่งคงเป็นสิ่งล่อใจเพื่อเกลี้ยกล่อมผมอย่างไม่ต้องสงสัย
‘ถ้าเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ก็มาหาฉันได้เสมอนะคะ แล้วก็จำไว้ด้วยล่ะว่าถ้ามาทำงานใต้บังคับบัญชาฉัน คุณจะได้ครอบครองความมั่งคั่งและอำนาจที่ยิ่งใหญ่กว่าตอนนี้เทียบไม่ติด’
คำบอกลาครั้งสุดท้ายที่คุยกับหยางเหม่ยหลิงแวบเข้ามาในหัว
ถ้าบอกว่าไม่หวั่นไหวก็คงโกหก
“...ช่างมันเถอะ”
แต่ผมก็ตัดความโลภที่ก่อตัวขึ้นมากกว่านั้นทิ้งไป แล้วกดถอนเงินออกจากบัญชีมาเพียง 1 แสนหยวน
[ยอดเงินคงเหลือ : 29,900,000 CNY]
ระหว่างที่ตู้กำลังนับปึกธนบัตรข้างใน สายตาของผมที่มองดูยอดเงินคงเหลือบนหน้าจอก็หรี่แคบลง
อาจเป็นเพราะจำนวนเงินมันเกินขอบเขตความเข้าใจของผมไปไกลลิบหรือเปล่านะ
จะซื้อบ้านดีไหม หรือจะซื้อรถดี
ตามปกติแล้วควรจะดีใจจนกระโดดโลดเต้นเหมือนถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่ ทว่าจิตใจกลับสงบนิ่งอย่างประหลาด
ไม่มีความคิดโผล่ขึ้นมาในหัวเลยสักนิดว่าจะต้องเอาเงินมหาศาลนี้ไปทำอะไรตอนนี้
ท่วมท้นจนรับไม่ไหว
‘เข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมคนถึงยอมเปลี่ยนข้างไปเป็นเจ้าหน้าที่อีกา’
เพราะความจริงแล้ว ลำพังแค่เงินที่ได้มาตอนนี้ก็แทบไม่ต้องกังวลเรื่องเงินไปตลอดชีวิตแล้วด้วยซ้ำ
ช่างเถอะ
ยืนคิดมากอยู่ตรงนี้ก็รังแต่จะเสียเวลาเปล่าๆ
ผมลากสังขารพร้อมกระเป๋ากางเกงที่รู้สึกหนักอึ้งเป็นพิเศษเพราะปึกธนบัตรหนาเตอะ กลับมายังตานตงพาราไดซ์
ต่อหน้าเว่ยเหลียงที่ยืนรอผมด้วยสีหน้ากระวนกระวาย ผมโยนปึกเงินสดอันหนักอึ้งนั้นลงไปตรงหน้าดังตุบ
“เอ้า ทีนี้ก็เอาเงินนี่ไปจัดการกันเองแล้วกัน”
“เงินตั้ง 5 หมื่นหยวน ให้กันง่ายๆ แบบนี้จริงๆ หรือครับ...”
ด้วยเงินเศษเล็กเศษน้อยพวกนี้ ตอนนี้ผมได้กลายเป็นพระเจ้าของมันไปแล้ว
ในดวงตาที่สั่นระริกของเว่ยเหลียง ในที่สุดก็เริ่มมองเห็นความหวังที่เปล่งประกายราวกับดวงดาว
“บอกแล้วไงว่าไม่ได้ให้เปล่าๆ นี่เป็นค่าปิดปากพวกนายต่างหาก”
“ทราบดีครับ! ถึงอย่างนั้น... ถึงอย่างนั้นก็ขอบคุณจริงๆ ครับพี่ใหญ่!”
ถ้าปล่อยให้พูดต่อ เจ้านี่คงได้ปล่อยโฮออกมาจริงๆ แน่
ด้วยความที่รู้สึกเก้อเขินขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ผมจึงหยิบเงินอีก 5 หมื่นหยวนที่กดแยกไว้ต่างหากออกมาด้วย
ส่วนหนึ่งเป็นเพราะติดใจสภาพของตานตงพาราไดซ์ที่พังเละเทะไม่เป็นท่า แต่อีกส่วนก็เพราะยังอึ้งกับตัวเลขมหาศาลที่เพิ่งเห็นในบัญชีเมื่อครู่ด้วย
พอมันไม่รู้สึกเหมือนเงินจริงๆ เงินสิบล้านวอนก็เลยดูควักจ่ายได้สบายๆ ราวกับเศษเหรียญ
“ไหนๆ ก็เป็นแบบนี้แล้ว ก็รีโนเวตใหม่ไปเลย เงินเดี๋ยวฉันออกเพิ่มให้ตรงนี้”
“เอ่อ ถึงขนาดนี้เลยเหรอครับ...”
“แต่มีข้อแม้ว่าฉันจะแวะมาเที่ยวบ่อยๆ เลี้ยงเบียร์ฉันบ้างก็แล้วกัน”
“อะ-แน่นอนอยู่แล้วครับ! เดี๋ยวผมจะรีบไปเกณฑ์คนรู้จักแถวนี้มาช่วยเลยครับ”
“อืม จัดการเองตามสบายเลย”
อาจเป็นเพราะจะได้ลงมือตกแต่งร้านตามใจชอบด้วยตัวเองหรือเปล่า?
ความกระตือรือร้นของเว่ยเหลียงถึงได้พุ่งพล่านขนาดนั้น
ช่างเถอะ
ในระหว่างที่ตานตงพาราไดซ์กำลังรีโนเวตอยู่นั้น ผมเองก็เทียวไปเทียวมาแถวนั้นอยู่ทุกวัน
พลั่ก!
กร๊อบ!
“เพราะพวกแกนั่นแหละ เด็กๆ ถึงได้ไม่กล้าเดินไปไหนมาไหนกันน่ะ!”
“ชะ-ชิบหาย! จู่ๆ อะไรวะเนี่ย!”
“แล้วแกเป็นใครอีกวะ!”
“อ๊อก!”
การกระโดดเข้าไปแจมแล้วถล่มพวกนักเลงที่กำลังยกพวกตีกันให้ราบคาบทุกครั้งที่เดินเจอกลางซอยเหมือนในตอนนี้ กลายเป็นกิจวัตรประจำวันของผมไปเสียแล้ว
“จะไปไหนล่ะ มาเล่นกับฉันต่อก่อนสิ!”
“ชะ-ชิบหาย!”
“ช่วย ช่วยด้วยครับ!”
หลังจากตามไล่กวนประสาทอยู่แบบนั้นได้ไม่กี่วัน ก็นับว่าโชคดีที่ตรอกซอกซอยแถวนั้นเริ่มเงียบสงบลงอย่างรวดเร็ว
เงียบสงบถึงขนาดที่ว่า แค่พวกนักเลงแถวนั้นเห็นเงาผมแต่ไกลก็พากันเผ่นหนีป่าราบด้วยความขวัญผวา
ต้องขอบคุณเรื่องนี้จริงๆ ที่ทำให้ช่วงนี้ไม่รู้สึกคันไม้คันมือ พอดีเป๊ะเลย
จนกระทั่งวันหนึ่ง ในตอนที่ผมแวะไปที่ตานตงพาราไดซ์เพราะกะว่าจะไปหาเบียร์ฟรีดื่มสักหน่อย
“มะ-ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับพี่ใหญ่!”
“อ้าว หวัดดี”
ใบหน้าที่คุ้นเคยอีกคนก็ปรากฏตัวขึ้นที่ตานตงพาราไดซ์
หนึ่งในสามเกลอแก๊งเสือดำ หวังหงนั่นเอง
“พอดีได้ยินเจ้าเว่ยเหลียงมันบอกว่าได้รับความช่วยเหลือจากพี่ใหญ่จนได้รีโนเวตตานตงพาราไดซ์ใหม่ ผมก็เลยรีบมาหานี่แหละครับ”
“อืม ได้ยินมาว่านายทำงานสามจ๊อบอยู่”
“ครับ ช่วงนี้ผมไปรับหน้าที่เป็นดีเจอยู่ที่ผับในเสิ่นหยางน่ะครับ”
“เท่ดีนี่ แต่ที่เสิ่นหยางเลยเหรอ? เดินทางไปกลับคงเหนื่อยแย่”
“ใช่ครับ แต่ไม่ต้องเป็นห่วงไปนะครับพี่ใหญ่ ไหนๆ เรื่องก็กลายเป็นแบบนี้แล้ว ผมเพิ่งไปลาออกจากงานอื่นมาทั้งหมดแล้วครับ”
“หืม?”
“นับจากนี้ไป ผมจะขอทุ่มเททั้งชีวิตให้กับตานตงพาราไดซ์แห่งนี้เพื่อพี่ใหญ่ครับ”
“เอ่อ อืม ก็นะ ตามใจนายเถอะ”
“ว่าแต่พี่ใหญ่ครับ ถ้าผมจะขอเปลี่ยนลำโพงยกชุดใหม่หมดเลยจะได้ไหมครับ? เหมือนมันจะเก่าเกินไปหน่อย เสียงมันก็เลยแปร่งๆ...”
“ทำไมต้องมาถามฉันด้วยล่ะ? ฉันไม่ใช่เจ้าของร้านสักหน่อย”
“แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะครับ...”
“ฉันให้เงินเว่ยเหลียงไปแล้ว นายก็ไปคุยแล้วเปลี่ยนกันเอาเองเถอะ”
“ขอบคุณครับ!”
อย่างไรเสีย การปล่อยให้อยู่ในสายตาแบบนี้ก็ช่วยให้ผมสบายใจขึ้นมาก
หลังจากหวังหงมาร่วมก๊วนแล้ว ก็เป็นไปตามคาด
“พี่ใหญ่ครับ ไม่ทราบว่าต้องการบาร์เทนเดอร์เพิ่มไหมครับ”
“...”
“ผมชงไฮบอลได้เด็ดดวงสุดยอดเลยนะครับ”
จางชี สมาชิกคนสุดท้ายของแก๊งสามเกลอก็มาร่วมแจมด้วยในวันรุ่งขึ้นทันที
‘แก๊งเสือดำซีซัน 2 ชัดๆ’
ระหว่างนั้น เวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์อย่างรวดเร็ว
ขณะที่ผมส่งคลิปวิดีโอที่บันทึกจากฐานลับกลับไปสำนักงานใหญ่ประมาณสามครั้ง นกฮูกหมายเลข 5 ก็ไม่มีวี่แววว่าจะกลับมาเลยแม้แต่น้อย
พอเป็นแบบนี้ ผมก็เลยผ่อนคลายความตึงเครียดลง
และตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะอยู่ที่ตานตงต่อไปอีกสักเดือน
‘ช่วงนี้พวกนักเลงก็ไม่ค่อยโผล่มาให้เห็นเลย... ชักคันไม้คันมือแล้วสิ’
จนกระทั่งวันหนึ่ง ในช่วงเวลาเลิกงานที่ผมกำลังเดินเอื่อยเฉื่อยกลับฐานลับอย่างสบายอารมณ์
เป็นตอนที่ผมก้าวขึ้นบันไดจนสุดและมาถึงหน้าประตูห้องใต้หลังคา
“...?”
ลางสังหรณ์บางอย่างสะกิดใจจนรู้สึกทะแม่งๆ
ผมชะงักมือก่อนจะจับลูกบิดแล้วขมวดคิ้วมุ่น
‘ทำไมอันนี้ถึง...?’
ประตูฐานลับของนกฮูกหมายเลข 5 เป็นแบบที่ต้องกดที่จับลงเพื่อเปิด
ด้วยนิสัยย้ำคิดย้ำทำตามประสาของสายลับเงา เวลาที่ผมจะออกไปข้างนอก ผมจะปรับให้ที่จับประตูขนานอยู่ในแนวระนาบพอดีเสมอ
ทว่าที่จับนั้นกลับเอียงลงด้านล่างเล็กน้อย
“...”
ผมกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อดูว่ามีอะไรเปลี่ยนไปจากเมื่อเช้าหรือไม่
สิ่งที่เปลี่ยนไปมีเพียงแค่ที่จับประตูนี้อันเดียวเท่านั้น
แต่ผมมั่นใจได้เลย
‘มีคนอยู่ในฐานลับ’
ผมแสร้งทำเป็นเกาเอวด้านหลังพลางกุมด้ามมีดสั้นทหารเอาไว้ในมือ
จากนั้นก็เปิดประตูฐานลับแล้วก้าวเข้าไปข้างในด้วยท่าทีปกติ
กริ๊ก
ทันทีที่เปิดไฟ ผมก็กวาดสายตามองสำรวจไปทั่วห้องอย่างรวดเร็ว
“...”
“...?”
ดวงตาของผมประสานเข้ากับอีกฝ่ายอย่างจัง
เขากำลังคุดคู้อยู่ใต้ช่องว่างของโต๊ะทำงาน พลางเล็งปืนพกมาทางผม
แม้จะนิ่วหน้าเพราะแสงไฟที่สว่างวาบขึ้นมากะทันหัน แต่แววตาของชายคนนั้นกลับลุกโชนไปด้วยไอสังหาร
“...?”
“...”
ท่ามกลางความเงียบงัน ต่างฝ่ายต่างเล็งอาวุธใส่กันอยู่ชั่วครู่
ผมถือมีดสั้นทหาร อีกฝ่ายถือปืนพก
ไม่ว่าใครมองก็คงคิดว่าผลลัพธ์มันเห็นๆ กันอยู่แล้ว
ทว่าผมไม่มีอะไรให้ต้องกลัว
ในเสี้ยววินาทีที่ผมหมุนด้ามมีดและเตรียมจะพุ่งตัวเข้าไป
“...เอ๊ะ?”
จู่ๆ อีกฝ่ายก็เบิกตากว้างพลางเบี่ยงปากกระบอกปืนหลบไปด้านข้าง
แววตาที่เคยคมกริบดั่งใบมีดก็พลันกลมโตขึ้นในพริบตา
จากบรรยากาศเป็นศัตรูเปลี่ยนเป็นความยินดี ท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันขนาดนั้นทำให้ผมเผลอชะงักการเคลื่อนไหวไปเช่นกัน
“คุณเจ้าหน้าที่นกกระจอกหมายเลข 7 ใช่ไหมครับ”
ชายคนนั้นจำผมได้และยิ้มออกมาอย่างสดใส
ตอนนั้นเองผมถึงได้กะพริบตาพลางพินิจมองใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างละเอียด
“ผมเองครับ นกฮูกหมายเลข 8 ตั้งแต่ภารกิจที่ซินอึยจู นี่เป็นครั้งแรกเลยนะครับที่เราได้เจอกันแบบนี้”
“อ่า... ครับ”
เป็นอย่างที่เขาพูดจริงๆ
นกฮูกหมายเลข 8 ที่ถูกส่งเข้าไปร่วมในภารกิจที่ซินอึยจูเช่นเดียวกับนกฮูกหมายเลข 5
หลังจากนั้นในตอนภารกิจลักพาตัวผู้อำนวยการสำนักสอบสวน ซอเซฮย็อก เราก็แยกย้ายกันไปโดยที่ไม่มีโอกาสได้เห็นหน้ากันเลย
ไม่ว่าผมจะกำลังกะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงงหรือไม่ เขาก็ยันตัวที่คุดคู้อยู่ใต้โต๊ะขึ้นมาแล้วยื่นมือมาขอจับอย่างเป็นกันเอง
“สบายดีนะครับ ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะได้มาเจอกันในที่แบบนี้”
“ฮะๆ... ทางผมก็เช่นกันครับ”
ผมแอบหัวเราะแห้งๆ ออกมา
‘เกือบไปแล้วไหมล่ะ’
ดูเหมือนคนคนนี้จะไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตัวเองเพิ่งจะก้าวขาข้ามยมโลกไปครึ่งตัวแล้ววกกลับมาได้
ถึงอย่างไร ฐานลับบนดาดฟ้านี้ก็แคบเกินกว่าที่ผู้ชายสองคนจะมานั่งเบียดกันอยู่ดี
“ฟู่! ฮู่ว ขอโทษทีครับ สงสัยเพราะจู่ๆ ก็ตื่นเต้น คอเลยแห้งผากไปหมดเลย”
แต่นกฮูกหมายเลข 8 หยิบเครื่องดื่มกระป๋องหนึ่งขึ้นมาจากตู้เย็นขนาดเล็กที่วางอยู่บนพื้นอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร
“ขอผมสักกระป๋องได้ไหมครับ”
“อ๊ะ คุณเจ้าหน้าที่ก็เอาด้วยเหรอ เอ้า นี่ครับ”
ต่างจากนกฮูกหมายเลข 5 ที่ดูสุขุมเฉียบคม นกฮูกหมายเลข 8 เป็นหนุ่มอารมณ์ดีที่ดูเปิดเผยและร่าเริงอย่างยิ่ง
แม้จะเป็นเจ้าหน้าที่รหัสโค้ดเนมเดียวกันแต่นิสัยกลับดูแตกต่างกันได้ขนาดนี้
“ผมกับพี่หมายเลข 5 สนิทสนมเปิดใจคุยกันมานานพอสมควรแล้วครับ น่าจะราวๆ สักปีหนึ่งได้ เพราะพวกเราถูกส่งมาประจำการที่นี่ในเวลาไล่เลี่ยกันน่ะครับ”
ตามหลักการแล้วการติดต่อส่วนตัวระหว่างสายลับเงาด้วยกันถือเป็นข้อห้าม
แต่เพื่อพึ่งพาอาศัยกันในฐานะคนที่ตกอยู่ในชะตากรรมคล้ายคลึงกัน บรรดาสายลับเงาที่มีโค้ดเนมเดียวกันจึงมักจะแอบติดต่อคบหากันอยู่เนืองๆ
พูดตามตรง แม้แต่ผมกับเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องจากกองข่าวกรองทหาร ตอนนี้ก็ยังแกล้งทำเป็นพี่น้องร่วมบ้านเกิดเพื่อไปมาหาสู่กันอยู่ไม่ใช่หรือไง
“แต่ว่าหลายวันมานี้พี่เขาไม่รับสายผมเลยสักนิด ผมนึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าก็เลยแวะมาดูที่ฐานลับด้วยตัวเองน่ะครับ คิดว่าถ้าเกิดมีเรื่องไม่ดีขึ้นจริงๆ ผมจะได้แก้แค้นแทนให้”
“มันอาจจะอันตรายก็ได้นะครับ...”
“หึๆ สงสัยตอนนั้นหน้ามืดตามัวไปหน่อยน่ะครับ เหมือนอย่างที่คุณเจ้าหน้าที่นกกระจอกหมายเลข 7 เคยทำเพื่อนนกกระเรียนหมายเลข 13... ความรู้สึกอยากแก้แค้นของผมมันก็พลุ่งพล่านขึ้นมาเหมือนกัน”
การที่เขาตั้งใจแน่วแน่ขนาดนั้นแล้วแอบลอบเข้ามาในฐานลับ แล้วจู่ๆ มีคนแปลกหน้าเปิดประตูดุ่มๆ เข้ามา การที่เขาไม่เหนี่ยวไกใส่ทันทีก็ถือว่าบุญโขแล้ว
แน่นอนว่าทางผมเองก็ตกใจไม่แพ้กัน
“แต่พอเห็นหน้าคุณเจ้าหน้าที่เข้าจริงๆ เข่าผมนี่แทบทรุดเลยครับ ทั้งที่สถานการณ์ผมได้เปรียบกว่าเห็นๆ แต่คุณกลับพลิกตัวเตรียมจะสวนกลับในชั่วพริบตาเดียว... โหย ถ้าพลาดไปนิดเดียวคงเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมาจริงๆ แน่”
ใบหน้าของนกฮูกหมายเลข 8 ซีดเผือดลง
ท่าทางของเขาบ่งบอกว่าไม่อยากแม้แต่จะจินตนาการถึงมัน
ผมเผลอเอียงคอด้วยความแปลกใจ
‘เป็นคนพิลึกชะมัด’
เมื่อครู่ตอนเล็งปืนใส่ผม แววตายังดูเหี้ยมเกรียมขนาดนั้นอยู่เลย พอมาตอนนี้กลับมายิ้มแหยๆ พร้อมกับทำเป็นสำออยเสียได้
ยากที่จะเดาได้จริงๆ ว่าตัวตนไหนคือตัวตนที่แท้จริงของเขากันแน่
“ถ้าอย่างนั้น วันนี้คุณแค่ตั้งใจแวะมาดูความปลอดภัยของนกฮูกหมายเลข 5 เฉยๆ เหรอครับ”
“เรื่องนั้นก็ส่วนหนึ่งครับ แต่จริงๆ ผมมีเป้าหมายอื่นอยู่ด้วย ไหนๆ เราก็มีวาสนาได้เจอกันแล้ว คุณเจ้าหน้าที่ ไม่อยากมาร่วมงานกับผมสักงานเหรอครับ”
“งานเหรอครับ”
ผมเอียงคออย่างงุนงงไปชั่วขณะกับข้อเสนอที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยของเขา
“พูดให้ถูกก็คืออาชีพเสริมนั่นแหละครับ พอดีคราวนี้ผมไปคาบงานเด็ดๆ มาได้งานหนึ่งน่ะ”
นกฮูกหมายเลข 8 เคาะกระเป๋าของตัวเองเบาๆ สองสามที
กำลังโหลดความเห็น...