“เดิมทีผมรับงานนี้มาทำร่วมกับพี่หมายเลข 5 ครับ แต่ไม่รู้เลยว่าเขาไปรัสเซียโดยไม่บอกไม่กล่าวกันแบบนี้ แน่นอนว่าคงเป็นเพราะเรื่องการรักษาความลับของภารกิจ แต่ก็นะ พี่คนนั้นขึ้นชื่อเรื่องไม่ค่อยมีดวงกับงานอยู่แล้วด้วย”
“ฮะๆ...”
เขายิ้มกวนๆ พลางหยิบรูปถ่ายไม่กี่ใบออกมาจากกระเป๋า
ภาพถ่ายดาวเทียมจากระดับความสูงยิ่งยวด
“ผมขอเรียนให้ทราบล่วงหน้านะครับว่า นี่ไม่ใช่ภารกิจที่ลงมาจากสำนักงานใหญ่ NIS อย่างเป็นทางการ เป็นคำขอที่แอบส่งมาจากภายนอกน่ะครับ”
“ภายนอกเหรอครับ จากที่ไหนล่ะครับ”
“ซีไอเอของสหรัฐฯ ครับ พวกเรารับงานนอกแบบนี้จากที่นั่นมานานพอสมควรแล้ว”
สำหรับผมแล้ว นี่เป็นเรื่องแปลกใหม่ที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน
เมื่อเห็นผมเอาแต่กะพริบตาปริบๆ เขาจึงพยักหน้าเหมือนเข้าใจ
“นี่คือภาพที่ดาวเทียมของกองทัพสหรัฐฯ จับภาพได้เมื่อไม่กี่วันก่อน เป็นแผนที่แถบรยังกังโดของเกาหลีเหนือครับ ดูสิครับ มีอะไรยั้วเยี้ยเคลื่อนไหวอยู่เต็มไปหมด ไม่ธรรมดาเลยใช่ไหมล่ะครับ นี่เป็นฉากที่พวกเขากำลังขนของที่ไม่รู้ว่าคืออะไรใส่เข้าไปในรถไฟขนส่งสินค้าอย่างเร่งรีบ อย่างที่คุณทราบกันดี ถ้าเป็นรยังกังโดล่ะก็ ร้อยทั้งร้อยต้องเป็นยุทธปัจจัยทางทหาร แถมยังมีโอกาสสูงที่จะเป็นชิ้นส่วนขีปนาวุธด้วยครับ”
ผมเผลอหุบปากเงียบลงทันที
รยังกังโด รถไฟขนส่งสินค้า
กำหนดการแปรพักตร์ครั้งใหญ่ที่มีน้องชายของแชอารารวมอยู่ด้วยผุดขึ้นมาในหัวทันที
‘ดูเหมือนว่าน่าจะเป็นรถไฟขนส่งสินค้าขบวนเดียวกันนะเนี่ย’
หากเทียบเรื่องจังหวะเวลาแล้ว ไม่มีทางที่จะเป็นรถไฟคนละขบวนไปได้เลย
เป็นสถานการณ์ที่ประจวบเหมาะจนน่าประหลาดใจจริงๆ ผมจึงเลือกที่จะเงียบไว้ก่อน
นกฮูกหมายเลข 8 ยิ้มแย้มพลางชี้ไปยังภาพถ่ายดาวเทียมที่วางอยู่บนเตียง
“เจตนาของเกาหลีเหนือก็คือแบบนี้ครับ ก่อนที่มาตรการคว่ำบาตรของคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติจะเข้มงวดขึ้นอย่างจริงจังเพราะการยั่วยุด้วยขีปนาวุธในครั้งนี้ พวกเขาเลยคิดจะรีบลักลอบขนยุทธปัจจัยทางทหารออกไปขายกินให้ได้ก่อนน่ะครับ”
“...จีนจะยอมรับรถไฟขนส่งสินค้าขบวนนั้นเข้ามาแต่โดยดีเหรอครับ”
ระหว่างที่ฟังคำอธิบายอยู่นั้น ผมก็เอ่ยถามสิ่งที่สงสัยเป็นการส่วนตัวออกไป
“คราวนี้หน่วยลอบสังหารของเกาหลีเหนือเพิ่งจะยิงผู้บัญชาการกงอันตานตงตาย แล้วก็เป่าอาคารสำนักงานบริหารฮวังกึมพย็องจนพินาศไปหมดเลยไม่ใช่เหรอครับ สองฝ่ายน่าจะกำลังกัดฟันกรอดใส่กันอยู่นี่ครับ”
“ถ้าจะคิดแบบนั้น ทางจีนเองก็ไม่ได้มีสิทธิ์พูดอะไรได้เต็มปากหรอกครับ เพราะการที่กงอันตานตงยอมรับเงินใต้โต๊ะจาก NIS ในครั้งนี้ ทำให้ตำแหน่งระดับผู้นำสูงสุดของเกาหลีเหนือต้องว่างลงไปถึงสามตำแหน่งเลยนี่ครับ ทั้งรัฐมนตรีกองทัพประชาชน ผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองต่างประเทศ แล้วก็ผู้อำนวยการสำนักสอบสวน ตามนี้เลยครับ”
“อ้อ”
“ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศน่ะ ไม่ใช่สิ่งที่จะตัดขาดกันได้ง่ายๆ แค่เพราะมีคนตายไปไม่กี่คนหรอกครับ ในมุมมองของจีน พวกเขาอาจจะคิดว่าคุ้มค่ามากแล้วด้วยซ้ำที่เสียแค่ผู้บัญชาการกงอันไปคนเดียว ถือว่าต่างฝ่ายต่างผลัดกันตบหน้าคนละฉาดอย่างสาสมแล้วล่ะครับ”
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศช่างเต็มไปด้วยการคิดคำนวณผลประโยชน์อย่างแท้จริง
ไม่ว่าจะเป็นสายลับชั้นผู้น้อยหรือพวกระดับหัวหน้าใหญ่ ต่างก็ต้องตกเป็นผู้เคราะห์ร้ายที่ถูกบดขยี้อยู่ระหว่างฟันเฟืองมหึมานั้นอย่างน่าเวทนาไม่ต่างกันเลย
เมื่อผมพยักหน้าอย่างเข้าใจ นกฮูกหมายเลข 8 ก็ชี้นิ้วลงบนภาพภาพหนึ่ง
มันคือแผนที่ดาวเทียมที่มีสถานีรถไฟตานตงเป็นศูนย์กลาง
“รถไฟขบวนนี้ออกจากรยังกังโดเมื่อวานซืน เช้ามืดพรุ่งนี้มันจะข้ามสะพานเหล็กแม่น้ำยาลูแล้วมาจอดที่ลานสับเปลี่ยนรางที่ 3 ของตานตงครับ งานที่พวกเราต้องทำก็คือ ระหว่างที่คนงานขนของลงจากรถไฟเพื่อย้ายไปท่าเรือต้าเหลียน เราต้องถ่ายรูปให้ได้ว่าของที่บรรทุกอยู่ข้างในคืออะไรกันแน่”
“แค่ถ่ายรูปอย่างเดียวก็พอเหรอครับ”
“ใช่ครับ เวลาที่ของซึ่งออกจากจีนมุ่งหน้าไปประเทศที่สาม ถ้าเรือของกองทัพสหรัฐฯ จะเข้ายึดกลางน่านน้ำสากล พวกเขาต้องมีข้ออ้างว่าได้รับเบาะแสเรื่องของข้างในมาก่อนน่ะครับ รูปที่เราถ่ายก็จะกลายเป็นหลักฐานให้พวกเขายังไงล่ะครับ”
สมกับที่บอกว่าเป็นงานรับจ้างนอกสายตรง เพราะสิ่งที่ต้องทำนั้นทั้งชัดเจนและเรียบร้อยหมดจด
ผิดกับภารกิจของ NIS ที่มักจะชอบสั่งแบบคลุมเครือและขาดความรับผิดชอบอย่างเช่น ไปลักพาตัวใครสักคนมา หรือไปจัดการเอาเองให้เรียบร้อย
สมกับเป็นมหาอำนาจอันดับหนึ่งและเป็นดินแดนแห่งงานข่าวกรองจริงๆ
“ถ้าถ่ายได้ชัดเจนตามประเภทของสิ่งของ เขาให้เงินมากถึงสองหมื่นดอลลาร์ต่อหนึ่งรูปเลยนะครับ”
“สองหมื่นดอลลาร์...”
หากเทียบตามอัตราแลกเปลี่ยนในตอนนี้ก็ตกเป็นเงินราวๆ ยี่สิบล้านวอนเลยทีเดียว
สมกับเป็นมหาอำนาจอันดับหนึ่ง ขนาดตัวเลขมันช่างต่างชั้นกันจริงๆ
“ตอนแรกคิดว่าทำคนเดียวคงไม่ไหวแน่ๆ ก็เลยกะว่าจะแทรกซึมเข้าไปร่วมกับพี่หมายเลข 5 แต่พอเป็นเจ้าหน้าที่นกกระจอก ผมยิ่งรู้สึกวางใจเข้าไปใหญ่เลยครับ คุณช่วยมารับงานนี้ร่วมกับผมหน่อยได้ไหมครับ ในระหว่างที่ผมแอบเข้าใกล้ทางรถไฟเพื่อถ่ายรูป เจ้าหน้าที่ก็ขึ้นไปประจำตำแหน่งบนที่สูง คอยเฝ้าระวังรอบๆ แล้วส่งวิทยุบอกผมก็พอครับ”
นกฮูกหมายเลข 8 ยืดอกขึ้นอย่างมั่นอกมั่นใจ
“รายได้หารครึ่งเป๊ะๆ ดีไหมครับ”
เป็นปฏิกิริยาที่ปักใจเชื่ออย่างแน่นอนว่าผมจะต้องตอบรับข้อเสนอนี้
ทว่าก่อนจะตอบรับข้อเสนอนี้ ผมรู้สึกถึงความจำเป็นที่จะต้องจัดระเบียบสถานการณ์ให้เรียบร้อยเสียก่อน
“ก่อนอื่นก็ขอบคุณสำหรับข้อเสนอครับคุณเจ้าหน้าที่ แต่ก่อนจะให้คำตอบ มีเรื่องที่ผมต้องบอกก่อนครับ”
“ครับ เรื่องอะไรเหรอครับ”
“เกี่ยวกับรถไฟขนส่งสินค้าที่คุณเจ้าหน้าที่ต้องไปถ่ายรูปนั่น ในวันนั้นจะมีการแปรพักตร์ครั้งใหญ่เกิดขึ้นที่นั่นครับ”
“...หา?”
ตาของนกฮูกหมายเลข 8 เบิกกว้างแทบจะถลนออกมา
สีหน้าของเขาบ่งบอกว่าเพิ่งเคยได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้งแรกอย่างสิ้นเชิง
จะมีปฏิกิริยาแบบนั้นก็ไม่แปลก
เพราะตอนแรกผมเองก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน
“ถ้าให้อธิบายสั้นๆ คุณจำเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ได้ใช่ไหมครับ”
“ครับ แน่นอนสิครับ! พวกเราทุกคนเป็นครอบครัวภารกิจซินอึยจูด้วยกันไม่ใช่เหรอครับ”
แววตาของนกฮูกหมายเลข 8 เปล่งประกายวิบวับอย่างบอกไม่ถูก
สื่อความหมายเต็มเปี่ยมว่า ‘รีบตอบว่าใช่สิ!’
“อ่า ครับ ก็นะ ครอบครัว...”
“ฮิๆ”
“เอาเป็นว่า เหยี่ยวดำหมายเลข 3 มีคนรู้จักอยู่คนหนึ่ง แล้วน้องชายของคนรู้จักคนนั้นก็เป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่แปรพักตร์ครั้งใหญ่โดยแอบขึ้นรถไฟขนส่งสินค้าขบวนนี้มาครับ”
“โอ้โห ตายจริง!”
นกฮูกหมายเลข 8 อุทานออกมาอย่างไม่เก็บอาการ
“เพราะงั้นผมกับเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ก็เลยวางแผนกันไว้แล้วว่าจะเข้าใกล้รถไฟขนส่งสินค้าในวันที่รถไฟมาถึงเพื่อช่วยน้องชายคนนั้นแปรพักตร์โดยตรงครับ”
“เอ๊ะ เอ่อ... ถ้าอย่างนั้นจะเอายังไงกันดีล่ะครับเนี่ย...”
“สิ่งที่ผมคิดคือแบบนี้ครับ ผมกะว่าจะทำหน้าที่เป็นนายหน้าพาคนแปรพักตร์อยู่ข้างในจุดเกิดเหตุ ส่วนเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ก็มีแผนจะคอยจับตาดูและเตรียมพร้อมอยู่รอบนอก ดังนั้นเหยี่ยวดำหมายเลข 3 จะต้องประจำการอยู่ในตำแหน่งที่มองเห็นภาพรวมของรถไฟขนส่งสินค้าทั้งขบวนอยู่แล้วครับ”
“โอ้ โอ้โห...”
นัยน์ตาของนกฮูกหมายเลข 8 กลอกไปมาอย่างรวดเร็ว
รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงฟันเฟืองในหัวของเขากำลังหมุนติ้วมาถึงตรงนี้เลยทีเดียว
“ถ้าอย่างนั้น... ก็หมายความว่าเรามารวมเป็นปฏิบัติการเดียวกันโดยมีรถไฟขนส่งสินค้านี้เป็นศูนย์กลางสินะครับ ผมถ่ายรูปชิ้นส่วนขีปนาวุธ คุณเจ้าหน้าที่ทำหน้าที่เป็นนายหน้าพาคนแปรพักตร์ ส่วนเจ้าหน้าที่เหยี่ยวดำก็คอยเตรียมรับมือสถานการณ์การต่อสู้ใช่ไหมครับ”
“ถูกต้องครับ”
ระหว่างที่เขากำลังคำนวณด้วยสีหน้าจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง
“อ๊ะ!”
จู่ๆ สีหน้าของนกฮูกหมายเลข 8 ก็สว่างวาบขึ้นมาทันที
ดูเหมือนว่าในหัวของเขาจะได้ข้อสรุปอันยอดเยี่ยมอะไรบางอย่างออกมาแล้ว
“พอมาลองคิดดูแล้ว นี่มันไม่ใช่โอกาสทองครั้งใหญ่สำหรับผมเลยหรือไงครับ”
“โอกาสเหรอครับ”
“ในระหว่างที่คุณเจ้าหน้าที่ทั้งสองคนกำลังทำข้อตกลงเรื่องการแปรพักตร์ สายตาส่วนใหญ่ของทหารเกาหลีเหนือก็ต้องพุ่งเป้าไปทางนั้นกันหมดไม่ใช่เหรอครับ”
“...ก็คงยังงั้นมั้งครับ”
“ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าผมสามารถใช้จังหวะนั้นแอบถ่ายรูปจากตำแหน่งที่เหมาะสมได้น่ะสิครับ”
“ฮะๆ...”
ถึงจะน่าหมั่นไส้แต่ก็เป็นการประเมินที่แม่นยำ
เพราะอย่างไรเสีย หากทุกสายตาในจุดเกิดเหตุพุ่งเป้าไปที่กลุ่มผู้แปรพักตร์และเหล่านายหน้า ภารกิจของนกฮูกหมายเลข 8 ก็ย่อมจะง่ายดายขึ้นอย่างเห็นได้ชัดอยู่แล้ว
นกฮูกหมายเลข 8 พยักหน้าหงึกๆ รัวๆ ด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น
“ผมโอเคเลยครับ! แค่รู้ว่าทั้งสองคนจะลงพื้นที่เดียวกับผม ผมก็เบาใจขึ้นเยอะแล้ว”
“คุณพูดแบบนั้นผมก็เบาใจครับ เวลาที่รถไฟจะมาถึงคือช่วงรุ่งสางวันพรุ่งนี้ใช่ไหมครับ”
“ครับ ถูกต้อง”
“ถ้าอย่างนั้น ก่อนเริ่มปฏิบัติการ พวกเราคงต้องมารวมตัวกันเพื่อวางแผนเส้นทางและกลยุทธ์กันสักหน่อยแล้วล่ะครับ”
การถ่ายภาพและภารกิจช่วยเหลือการแปรพักตร์ครั้งใหญ่
ด้วยเหตุนี้ ปฏิบัติการสองอย่างที่ต่างกันโดยสิ้นเชิงจึงถูกร้อยเรียงเข้าด้วยกันเป็นหนึ่งเดียว
ความบังเอิญนี่มันช่างมีมุมที่เล่นตลกเสียจริง
ทั้งที่ผมเอาแต่นั่งจ้องหน้าจอมอนิเตอร์ตาแทบหลุดทุกวันเพื่อคอยดูว่ามีขบวนรถไฟขนส่งสินค้าข้ามสะพานเหล็กแม่น้ำยาลูมาบ้างหรือไม่ แต่ข่าวที่นกฮูกหมายเลข 8 คาบมาบอกจู่ๆ ก็ทำให้กำหนดการถูกเคาะลงตัวเป็นช่วงรุ่งสางวันพรุ่งนี้ทันทีเสียนี่
ระหว่างนั้น นกฮูกหมายเลข 8 ก็คลี่รอยยิ้มเก้อเขินออกมา
“พูดตามตรงผมเองก็ไม่ได้อยู่ในฐานะจะว่าใครหรอกนะครับ... แต่ทุกคนนี่ยุ่งกับงานเสริมกันจังเลยนะครับ”
ก็นั่นน่ะสิ
ทิ้งงานประจำไว้ข้างหลัง แล้วทำไมถึงได้ขยันรับงานนอกกันเยอะขนาดนี้นะ
‘จะว่าไป ตัวเราเองก็มีเรื่องนู้นเรื่องนี้ให้ทำเยอะเหมือนกันนี่หว่า?’
ทั้งหยางเหม่ยหลิงเอย คุณหมอเถื่อนเอย...
พอลองมาคิดดู ผมเองก็ไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะไปว่าคนอื่นเขาได้เลย
รถไฟขนส่งสินค้าที่อัดแน่นไปด้วยยุทธภัณฑ์ แถมยังมีการแปรพักตร์ครั้งใหญ่อีก
หน้างานบานปลายขนาดนี้ นึกว่าจะกลายเป็นเรื่องปวดหัวในภายหลังหรือเปล่า แต่โชคดีที่ผลสรุปออกมาว่าไม่มีอะไรต้องกังวล
‘สถานการณ์โดยรวมมันเข้าทางพวกเราสุดๆ เลยนี่หว่า’
ประการแรกคือ รถไฟขนส่งสินค้าขบวนนั้น
สิ่งที่บรรทุกอยู่ข้างในคือยุทธภัณฑ์ทางทหารของเกาหลีเหนือที่ละเมิดมาตรการคว่ำบาตรของยูเอ็นอย่างโจ่งแจ้ง
ดังนั้นในมุมมองของกงอันตานตง ไม่ว่ารถไฟจะแล่นเข้ามาหรือไม่ พวกเขาก็ต้องแกล้งหลับตาข้างลืมตาข้างทำเป็นมองไม่เห็นให้ผ่านๆ ไปอยู่ดี
ต่อให้มีผู้แปรพักตร์โผล่มาจากรถไฟขบวนนั้นถึงยี่สิบคน วิธีการรับมือที่กงอันจะเลือกใช้ได้ก็แทบจะเป็นสูตรสำเร็จตายตัวอยู่แล้ว
นั่นคือการปกปิดคดีและปัดความรับผิดชอบ
‘ถ้าขืนเปิดฉากกางตาข่ายสืบสวนอย่างเป็นทางการเพื่อจับพวกแปรพักตร์ ไม่ใช่แค่รถไฟขนส่งสินค้าที่พวกเขานั่งมาเท่านั้น แต่การมีอยู่ของยุทธภัณฑ์ทหารข้างในก็จะต้องโผล่พ้นน้ำขึ้นมาด้วยน่ะสิ’
ด้วยเหตุนี้ ต่อให้มีขบวนพาเหรดแปรพักตร์เกิดขึ้นกลางสถานีรถไฟตานตงแบบโจ่งแจ้ง กงอันก็ไม่มีทางเปิดการสอบสวนอย่างเป็นทางการเด็ดขาด
อย่างดีที่สุดก็แค่แอบเพิ่มความเข้มงวดในการตั้งด่านตรวจค้นแบบลับๆ และการแสร้งทำเป็นตาบอดหูหนวกก็ถือเป็นวิธีการสะสางงานที่สบายที่สุดแล้ว
‘พาพวกแปรพักตร์หนีออกไป ถ่ายรูป แล้วก็ชิ่ง’
พวกเราก็แค่ชุบมือเปิบเอาเฉพาะผลประโยชน์ของตัวเองจากในนั้น จากนั้นก็สลายตัวหายไปราวกับควันก็สิ้นเรื่อง
เอาเป็นว่า และแล้วก็มาถึงช่วงรุ่งสางของวันถัดมา
เอี๊ยดดดด!
รถไฟขนส่งสินค้าของเกาหลีเหนือที่ฝ่าความมืดมิดอันหนาทึบของแม่น้ำยาลูมา ค่อยๆ ชะลอตัวลงจอดพร้อมเสียงหวีดแหลมแสบแก้วหูที่ดังลากยาว
ลานสับเปลี่ยนรางที่ 3 ของตานตง
เดิมทีที่นี่ถูกใช้เป็นจุดแวะพักระหว่างทางเป็นหลัก เพื่อให้เกาหลีเหนือใช้ขนถ่ายถ่านหินสำหรับส่งออก
“ขนย้ายระวังๆ หน่อยโว้ย!”
“เร็วๆ เข้า เฮ้ย ขนระวังๆ หน่อยสิวะ!”
“หลบไป! เอาตัวแกหลบไปให้พ้นทางเดี๋ยวนี้!”
“ฮึบ ยก!”
“ค่อยๆ ยกสิวะ!”
“ไอ้ลูกหมานี่ หูจะหนวกอยู่แล้วโว้ย!”
ไม่นานนัก บรรดาคนงานชาวเกาหลีเหนือก็พากันกรูออกมาจากรถไฟขนส่งสินค้า
บริเวณลานสับเปลี่ยนรางไม่มีแม้แต่เงาของตำรวจกงอันโผล่มาให้เห็นตามที่คาดไว้จริงๆ
แม้จีนควรจะต้องร่วมมือคว่ำบาตรเกาหลีเหนือให้สอดคล้องกับสถานการณ์ระหว่างประเทศที่ต่อต้านการยั่วยุด้วยขีปนาวุธ แต่ในเมื่อจีนแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้ การจะสกัดกั้นการลักลอบค้าของเถื่อนของเกาหลีเหนือตั้งแต่ต้นทางจึงแทบเป็นไปไม่ได้เลย
หนทางเดียวที่จะหยุดยั้งการลักลอบขนของเถื่อนได้ คือการดักสกัดเรือที่บรรทุกสินค้าเถื่อนเหล่านั้นกลางน่านน้ำสากลแล้วยึดของกลางเสีย ในจังหวะที่มันแล่นออกจากท่าเรือจีนมุ่งหน้าสู่ประเทศที่สาม
‘ไม่มีถ่านหินเลยสักก้อน’
ตามหลักการแล้ว ในเวลานี้รถไฟขนส่งสินค้าที่ข้ามจากเกาหลีเหนือมายังจีนได้รับอนุญาตให้บรรทุกได้เพียงถ่านหินเท่านั้น
เพราะด้วยปัญหาปากท้องของประชาชนชาวเกาหลีเหนือ นั่นจึงเป็นสินค้าส่งออกเพียงอย่างเดียวที่ได้รับการผ่อนผันเป็นกรณีพิเศษ
ทว่าภายในขบวนรถไฟกลับไม่มีแม้แต่เขม่าถ่านหินให้เห็น ไม่ต้องพูดถึงตัวถ่านหินเลย
สิ่งที่วางอยู่เต็มพื้นที่แทนกลับเป็นหีบสีดำทึบที่ไม่รู้ว่าบรรจุอะไรไว้และลังไม้ขนาดใหญ่
ของทั้งหมดนั่นคือเป้าหมายของนกฮูกหมายเลข 8
เดาไม่ออกเลยว่ามียุทธภัณฑ์ซุกซ่อนอยู่บนรถไฟขบวนนี้มากแค่ไหน
“รีบๆ ขยับตัวกันหน่อยสิวะ!”
“ทำงานไม่ลืมหูลืมตาหรือไง กองซ้อนกันให้เรียบร้อยตั้งแต่ด้านในสิ!”
“ทำกันแบบนี้ วันนี้จะได้ขนของออกมาหมดไหมเนี่ย”
เหล่าคนงานต่างวิ่งวุ่นทำงานกันมือเป็นระวิง
ภาพการเคลื่อนไหวดูยั้วเยี้ยราวกับฝูงมด
ในระหว่างนั้น ทหารเกาหลีเหนือสิบห้านายที่ถือปืนไรเฟิลแบบ 88 ก็เดินลาดตระเวนไปทั่วลานสับเปลี่ยนราง
ตู้ของรถไฟขนส่งสินค้ามีทั้งหมดสิบสองตู้
คนงานที่กำลังขนย้ายสินค้ามีห้าสิบคน
กำลังพลคุ้มกันของเกาหลีเหนือที่เดินป้วนเปี้ยนอยู่ในลานสับเปลี่ยนรางมียี่สิบคน
เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไปอย่างเงียบเชียบ จนกระทั่งผ่านไปราวสามสิบนาทีหลังจากรถไฟขนส่งสินค้ามาถึง
“แฮ่ก แฮ่ก”
“อ๊าก! เหนื่อยชะมัดยาดเลยโว้ย”
“ทุกคนไปดื่มน้ำกันก่อนค่อยทำต่อ”
ประชาชนที่ขนของลงจากตู้แรกจนหมดได้สำเร็จต่างหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย และเริ่มใช้ช่วงเวลาสั้นๆ นั้นพักเหนื่อยกัน
ในจังหวะนั้นเอง ซ่า
-นี่คือเหยี่ยวดำ สัญญาณจากตำแหน่งของแต่ละคนชัดเจนดีไหม
-นี่คือนกฮูก ได้ยินชัดเจน
“นี่คือนกกระจอก ได้ยินชัดเจน กำลังจะเคลื่อนพลไปยังพื้นที่เป้าหมาย”
ปฏิบัติการได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
กำลังโหลดความเห็น...