คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

NIS สายลับเงากายวัชระ ตอนที่ 42

ตอน 42

“เดิมทีผมรับงานนี้มาทำร่วมกับพี่หมายเลข 5 ครับ แต่ไม่รู้เลยว่าเขาไปรัสเซียโดยไม่บอกไม่กล่าวกันแบบนี้ แน่นอนว่าคงเป็นเพราะเรื่องการรักษาความลับของภารกิจ แต่ก็นะ พี่คนนั้นขึ้นชื่อเรื่องไม่ค่อยมีดวงกับงานอยู่แล้วด้วย”

“ฮะๆ...”

เขายิ้มกวนๆ พลางหยิบรูปถ่ายไม่กี่ใบออกมาจากกระเป๋า

ภาพถ่ายดาวเทียมจากระดับความสูงยิ่งยวด

“ผมขอเรียนให้ทราบล่วงหน้านะครับว่า นี่ไม่ใช่ภารกิจที่ลงมาจากสำนักงานใหญ่ NIS อย่างเป็นทางการ เป็นคำขอที่แอบส่งมาจากภายนอกน่ะครับ”

“ภายนอกเหรอครับ จากที่ไหนล่ะครับ”

“ซีไอเอของสหรัฐฯ ครับ พวกเรารับงานนอกแบบนี้จากที่นั่นมานานพอสมควรแล้ว”

สำหรับผมแล้ว นี่เป็นเรื่องแปลกใหม่ที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

เมื่อเห็นผมเอาแต่กะพริบตาปริบๆ เขาจึงพยักหน้าเหมือนเข้าใจ

“นี่คือภาพที่ดาวเทียมของกองทัพสหรัฐฯ จับภาพได้เมื่อไม่กี่วันก่อน เป็นแผนที่แถบรยังกังโดของเกาหลีเหนือครับ ดูสิครับ มีอะไรยั้วเยี้ยเคลื่อนไหวอยู่เต็มไปหมด ไม่ธรรมดาเลยใช่ไหมล่ะครับ นี่เป็นฉากที่พวกเขากำลังขนของที่ไม่รู้ว่าคืออะไรใส่เข้าไปในรถไฟขนส่งสินค้าอย่างเร่งรีบ อย่างที่คุณทราบกันดี ถ้าเป็นรยังกังโดล่ะก็ ร้อยทั้งร้อยต้องเป็นยุทธปัจจัยทางทหาร แถมยังมีโอกาสสูงที่จะเป็นชิ้นส่วนขีปนาวุธด้วยครับ”

ผมเผลอหุบปากเงียบลงทันที

รยังกังโด รถไฟขนส่งสินค้า

กำหนดการแปรพักตร์ครั้งใหญ่ที่มีน้องชายของแชอารารวมอยู่ด้วยผุดขึ้นมาในหัวทันที

‘ดูเหมือนว่าน่าจะเป็นรถไฟขนส่งสินค้าขบวนเดียวกันนะเนี่ย’

หากเทียบเรื่องจังหวะเวลาแล้ว ไม่มีทางที่จะเป็นรถไฟคนละขบวนไปได้เลย

เป็นสถานการณ์ที่ประจวบเหมาะจนน่าประหลาดใจจริงๆ ผมจึงเลือกที่จะเงียบไว้ก่อน

นกฮูกหมายเลข 8 ยิ้มแย้มพลางชี้ไปยังภาพถ่ายดาวเทียมที่วางอยู่บนเตียง

“เจตนาของเกาหลีเหนือก็คือแบบนี้ครับ ก่อนที่มาตรการคว่ำบาตรของคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติจะเข้มงวดขึ้นอย่างจริงจังเพราะการยั่วยุด้วยขีปนาวุธในครั้งนี้ พวกเขาเลยคิดจะรีบลักลอบขนยุทธปัจจัยทางทหารออกไปขายกินให้ได้ก่อนน่ะครับ”

“...จีนจะยอมรับรถไฟขนส่งสินค้าขบวนนั้นเข้ามาแต่โดยดีเหรอครับ”

ระหว่างที่ฟังคำอธิบายอยู่นั้น ผมก็เอ่ยถามสิ่งที่สงสัยเป็นการส่วนตัวออกไป

“คราวนี้หน่วยลอบสังหารของเกาหลีเหนือเพิ่งจะยิงผู้บัญชาการกงอันตานตงตาย แล้วก็เป่าอาคารสำนักงานบริหารฮวังกึมพย็องจนพินาศไปหมดเลยไม่ใช่เหรอครับ สองฝ่ายน่าจะกำลังกัดฟันกรอดใส่กันอยู่นี่ครับ”

“ถ้าจะคิดแบบนั้น ทางจีนเองก็ไม่ได้มีสิทธิ์พูดอะไรได้เต็มปากหรอกครับ เพราะการที่กงอันตานตงยอมรับเงินใต้โต๊ะจาก NIS ในครั้งนี้ ทำให้ตำแหน่งระดับผู้นำสูงสุดของเกาหลีเหนือต้องว่างลงไปถึงสามตำแหน่งเลยนี่ครับ ทั้งรัฐมนตรีกองทัพประชาชน ผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองต่างประเทศ แล้วก็ผู้อำนวยการสำนักสอบสวน ตามนี้เลยครับ”

“อ้อ”

“ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศน่ะ ไม่ใช่สิ่งที่จะตัดขาดกันได้ง่ายๆ แค่เพราะมีคนตายไปไม่กี่คนหรอกครับ ในมุมมองของจีน พวกเขาอาจจะคิดว่าคุ้มค่ามากแล้วด้วยซ้ำที่เสียแค่ผู้บัญชาการกงอันไปคนเดียว ถือว่าต่างฝ่ายต่างผลัดกันตบหน้าคนละฉาดอย่างสาสมแล้วล่ะครับ”

ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศช่างเต็มไปด้วยการคิดคำนวณผลประโยชน์อย่างแท้จริง

ไม่ว่าจะเป็นสายลับชั้นผู้น้อยหรือพวกระดับหัวหน้าใหญ่ ต่างก็ต้องตกเป็นผู้เคราะห์ร้ายที่ถูกบดขยี้อยู่ระหว่างฟันเฟืองมหึมานั้นอย่างน่าเวทนาไม่ต่างกันเลย

เมื่อผมพยักหน้าอย่างเข้าใจ นกฮูกหมายเลข 8 ก็ชี้นิ้วลงบนภาพภาพหนึ่ง

มันคือแผนที่ดาวเทียมที่มีสถานีรถไฟตานตงเป็นศูนย์กลาง

“รถไฟขบวนนี้ออกจากรยังกังโดเมื่อวานซืน เช้ามืดพรุ่งนี้มันจะข้ามสะพานเหล็กแม่น้ำยาลูแล้วมาจอดที่ลานสับเปลี่ยนรางที่ 3 ของตานตงครับ งานที่พวกเราต้องทำก็คือ ระหว่างที่คนงานขนของลงจากรถไฟเพื่อย้ายไปท่าเรือต้าเหลียน เราต้องถ่ายรูปให้ได้ว่าของที่บรรทุกอยู่ข้างในคืออะไรกันแน่”

“แค่ถ่ายรูปอย่างเดียวก็พอเหรอครับ”

“ใช่ครับ เวลาที่ของซึ่งออกจากจีนมุ่งหน้าไปประเทศที่สาม ถ้าเรือของกองทัพสหรัฐฯ จะเข้ายึดกลางน่านน้ำสากล พวกเขาต้องมีข้ออ้างว่าได้รับเบาะแสเรื่องของข้างในมาก่อนน่ะครับ รูปที่เราถ่ายก็จะกลายเป็นหลักฐานให้พวกเขายังไงล่ะครับ”

สมกับที่บอกว่าเป็นงานรับจ้างนอกสายตรง เพราะสิ่งที่ต้องทำนั้นทั้งชัดเจนและเรียบร้อยหมดจด

ผิดกับภารกิจของ NIS ที่มักจะชอบสั่งแบบคลุมเครือและขาดความรับผิดชอบอย่างเช่น ไปลักพาตัวใครสักคนมา หรือไปจัดการเอาเองให้เรียบร้อย

สมกับเป็นมหาอำนาจอันดับหนึ่งและเป็นดินแดนแห่งงานข่าวกรองจริงๆ

“ถ้าถ่ายได้ชัดเจนตามประเภทของสิ่งของ เขาให้เงินมากถึงสองหมื่นดอลลาร์ต่อหนึ่งรูปเลยนะครับ”

“สองหมื่นดอลลาร์...”

หากเทียบตามอัตราแลกเปลี่ยนในตอนนี้ก็ตกเป็นเงินราวๆ ยี่สิบล้านวอนเลยทีเดียว

สมกับเป็นมหาอำนาจอันดับหนึ่ง ขนาดตัวเลขมันช่างต่างชั้นกันจริงๆ

“ตอนแรกคิดว่าทำคนเดียวคงไม่ไหวแน่ๆ ก็เลยกะว่าจะแทรกซึมเข้าไปร่วมกับพี่หมายเลข 5 แต่พอเป็นเจ้าหน้าที่นกกระจอก ผมยิ่งรู้สึกวางใจเข้าไปใหญ่เลยครับ คุณช่วยมารับงานนี้ร่วมกับผมหน่อยได้ไหมครับ ในระหว่างที่ผมแอบเข้าใกล้ทางรถไฟเพื่อถ่ายรูป เจ้าหน้าที่ก็ขึ้นไปประจำตำแหน่งบนที่สูง คอยเฝ้าระวังรอบๆ แล้วส่งวิทยุบอกผมก็พอครับ”

นกฮูกหมายเลข 8 ยืดอกขึ้นอย่างมั่นอกมั่นใจ

“รายได้หารครึ่งเป๊ะๆ ดีไหมครับ”

เป็นปฏิกิริยาที่ปักใจเชื่ออย่างแน่นอนว่าผมจะต้องตอบรับข้อเสนอนี้

ทว่าก่อนจะตอบรับข้อเสนอนี้ ผมรู้สึกถึงความจำเป็นที่จะต้องจัดระเบียบสถานการณ์ให้เรียบร้อยเสียก่อน

“ก่อนอื่นก็ขอบคุณสำหรับข้อเสนอครับคุณเจ้าหน้าที่ แต่ก่อนจะให้คำตอบ มีเรื่องที่ผมต้องบอกก่อนครับ”

“ครับ เรื่องอะไรเหรอครับ”

“เกี่ยวกับรถไฟขนส่งสินค้าที่คุณเจ้าหน้าที่ต้องไปถ่ายรูปนั่น ในวันนั้นจะมีการแปรพักตร์ครั้งใหญ่เกิดขึ้นที่นั่นครับ”

“...หา?”

ตาของนกฮูกหมายเลข 8 เบิกกว้างแทบจะถลนออกมา

สีหน้าของเขาบ่งบอกว่าเพิ่งเคยได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้งแรกอย่างสิ้นเชิง

จะมีปฏิกิริยาแบบนั้นก็ไม่แปลก

เพราะตอนแรกผมเองก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน

“ถ้าให้อธิบายสั้นๆ คุณจำเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ได้ใช่ไหมครับ”

“ครับ แน่นอนสิครับ! พวกเราทุกคนเป็นครอบครัวภารกิจซินอึยจูด้วยกันไม่ใช่เหรอครับ”

แววตาของนกฮูกหมายเลข 8 เปล่งประกายวิบวับอย่างบอกไม่ถูก

สื่อความหมายเต็มเปี่ยมว่า ‘รีบตอบว่าใช่สิ!’

“อ่า ครับ ก็นะ ครอบครัว...”

“ฮิๆ”

“เอาเป็นว่า เหยี่ยวดำหมายเลข 3 มีคนรู้จักอยู่คนหนึ่ง แล้วน้องชายของคนรู้จักคนนั้นก็เป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่แปรพักตร์ครั้งใหญ่โดยแอบขึ้นรถไฟขนส่งสินค้าขบวนนี้มาครับ”

“โอ้โห ตายจริง!”

นกฮูกหมายเลข 8 อุทานออกมาอย่างไม่เก็บอาการ

“เพราะงั้นผมกับเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ก็เลยวางแผนกันไว้แล้วว่าจะเข้าใกล้รถไฟขนส่งสินค้าในวันที่รถไฟมาถึงเพื่อช่วยน้องชายคนนั้นแปรพักตร์โดยตรงครับ”

“เอ๊ะ เอ่อ... ถ้าอย่างนั้นจะเอายังไงกันดีล่ะครับเนี่ย...”

“สิ่งที่ผมคิดคือแบบนี้ครับ ผมกะว่าจะทำหน้าที่เป็นนายหน้าพาคนแปรพักตร์อยู่ข้างในจุดเกิดเหตุ ส่วนเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ก็มีแผนจะคอยจับตาดูและเตรียมพร้อมอยู่รอบนอก ดังนั้นเหยี่ยวดำหมายเลข 3 จะต้องประจำการอยู่ในตำแหน่งที่มองเห็นภาพรวมของรถไฟขนส่งสินค้าทั้งขบวนอยู่แล้วครับ”

“โอ้ โอ้โห...”

นัยน์ตาของนกฮูกหมายเลข 8 กลอกไปมาอย่างรวดเร็ว

รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงฟันเฟืองในหัวของเขากำลังหมุนติ้วมาถึงตรงนี้เลยทีเดียว

“ถ้าอย่างนั้น... ก็หมายความว่าเรามารวมเป็นปฏิบัติการเดียวกันโดยมีรถไฟขนส่งสินค้านี้เป็นศูนย์กลางสินะครับ ผมถ่ายรูปชิ้นส่วนขีปนาวุธ คุณเจ้าหน้าที่ทำหน้าที่เป็นนายหน้าพาคนแปรพักตร์ ส่วนเจ้าหน้าที่เหยี่ยวดำก็คอยเตรียมรับมือสถานการณ์การต่อสู้ใช่ไหมครับ”

“ถูกต้องครับ”

ระหว่างที่เขากำลังคำนวณด้วยสีหน้าจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง

“อ๊ะ!”

จู่ๆ สีหน้าของนกฮูกหมายเลข 8 ก็สว่างวาบขึ้นมาทันที

ดูเหมือนว่าในหัวของเขาจะได้ข้อสรุปอันยอดเยี่ยมอะไรบางอย่างออกมาแล้ว

“พอมาลองคิดดูแล้ว นี่มันไม่ใช่โอกาสทองครั้งใหญ่สำหรับผมเลยหรือไงครับ”

“โอกาสเหรอครับ”

“ในระหว่างที่คุณเจ้าหน้าที่ทั้งสองคนกำลังทำข้อตกลงเรื่องการแปรพักตร์ สายตาส่วนใหญ่ของทหารเกาหลีเหนือก็ต้องพุ่งเป้าไปทางนั้นกันหมดไม่ใช่เหรอครับ”

“...ก็คงยังงั้นมั้งครับ”

“ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าผมสามารถใช้จังหวะนั้นแอบถ่ายรูปจากตำแหน่งที่เหมาะสมได้น่ะสิครับ”

“ฮะๆ...”

ถึงจะน่าหมั่นไส้แต่ก็เป็นการประเมินที่แม่นยำ

เพราะอย่างไรเสีย หากทุกสายตาในจุดเกิดเหตุพุ่งเป้าไปที่กลุ่มผู้แปรพักตร์และเหล่านายหน้า ภารกิจของนกฮูกหมายเลข 8 ก็ย่อมจะง่ายดายขึ้นอย่างเห็นได้ชัดอยู่แล้ว

นกฮูกหมายเลข 8 พยักหน้าหงึกๆ รัวๆ ด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น

“ผมโอเคเลยครับ! แค่รู้ว่าทั้งสองคนจะลงพื้นที่เดียวกับผม ผมก็เบาใจขึ้นเยอะแล้ว”

“คุณพูดแบบนั้นผมก็เบาใจครับ เวลาที่รถไฟจะมาถึงคือช่วงรุ่งสางวันพรุ่งนี้ใช่ไหมครับ”

“ครับ ถูกต้อง”

“ถ้าอย่างนั้น ก่อนเริ่มปฏิบัติการ พวกเราคงต้องมารวมตัวกันเพื่อวางแผนเส้นทางและกลยุทธ์กันสักหน่อยแล้วล่ะครับ”

การถ่ายภาพและภารกิจช่วยเหลือการแปรพักตร์ครั้งใหญ่

ด้วยเหตุนี้ ปฏิบัติการสองอย่างที่ต่างกันโดยสิ้นเชิงจึงถูกร้อยเรียงเข้าด้วยกันเป็นหนึ่งเดียว

ความบังเอิญนี่มันช่างมีมุมที่เล่นตลกเสียจริง

ทั้งที่ผมเอาแต่นั่งจ้องหน้าจอมอนิเตอร์ตาแทบหลุดทุกวันเพื่อคอยดูว่ามีขบวนรถไฟขนส่งสินค้าข้ามสะพานเหล็กแม่น้ำยาลูมาบ้างหรือไม่ แต่ข่าวที่นกฮูกหมายเลข 8 คาบมาบอกจู่ๆ ก็ทำให้กำหนดการถูกเคาะลงตัวเป็นช่วงรุ่งสางวันพรุ่งนี้ทันทีเสียนี่

ระหว่างนั้น นกฮูกหมายเลข 8 ก็คลี่รอยยิ้มเก้อเขินออกมา

“พูดตามตรงผมเองก็ไม่ได้อยู่ในฐานะจะว่าใครหรอกนะครับ... แต่ทุกคนนี่ยุ่งกับงานเสริมกันจังเลยนะครับ”

ก็นั่นน่ะสิ

ทิ้งงานประจำไว้ข้างหลัง แล้วทำไมถึงได้ขยันรับงานนอกกันเยอะขนาดนี้นะ

‘จะว่าไป ตัวเราเองก็มีเรื่องนู้นเรื่องนี้ให้ทำเยอะเหมือนกันนี่หว่า?’

ทั้งหยางเหม่ยหลิงเอย คุณหมอเถื่อนเอย...

พอลองมาคิดดู ผมเองก็ไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะไปว่าคนอื่นเขาได้เลย

◆ ◆ ◆

รถไฟขนส่งสินค้าที่อัดแน่นไปด้วยยุทธภัณฑ์ แถมยังมีการแปรพักตร์ครั้งใหญ่อีก

หน้างานบานปลายขนาดนี้ นึกว่าจะกลายเป็นเรื่องปวดหัวในภายหลังหรือเปล่า แต่โชคดีที่ผลสรุปออกมาว่าไม่มีอะไรต้องกังวล

‘สถานการณ์โดยรวมมันเข้าทางพวกเราสุดๆ เลยนี่หว่า’

ประการแรกคือ รถไฟขนส่งสินค้าขบวนนั้น

สิ่งที่บรรทุกอยู่ข้างในคือยุทธภัณฑ์ทางทหารของเกาหลีเหนือที่ละเมิดมาตรการคว่ำบาตรของยูเอ็นอย่างโจ่งแจ้ง

ดังนั้นในมุมมองของกงอันตานตง ไม่ว่ารถไฟจะแล่นเข้ามาหรือไม่ พวกเขาก็ต้องแกล้งหลับตาข้างลืมตาข้างทำเป็นมองไม่เห็นให้ผ่านๆ ไปอยู่ดี

ต่อให้มีผู้แปรพักตร์โผล่มาจากรถไฟขบวนนั้นถึงยี่สิบคน วิธีการรับมือที่กงอันจะเลือกใช้ได้ก็แทบจะเป็นสูตรสำเร็จตายตัวอยู่แล้ว

นั่นคือการปกปิดคดีและปัดความรับผิดชอบ

‘ถ้าขืนเปิดฉากกางตาข่ายสืบสวนอย่างเป็นทางการเพื่อจับพวกแปรพักตร์ ไม่ใช่แค่รถไฟขนส่งสินค้าที่พวกเขานั่งมาเท่านั้น แต่การมีอยู่ของยุทธภัณฑ์ทหารข้างในก็จะต้องโผล่พ้นน้ำขึ้นมาด้วยน่ะสิ’

ด้วยเหตุนี้ ต่อให้มีขบวนพาเหรดแปรพักตร์เกิดขึ้นกลางสถานีรถไฟตานตงแบบโจ่งแจ้ง กงอันก็ไม่มีทางเปิดการสอบสวนอย่างเป็นทางการเด็ดขาด

อย่างดีที่สุดก็แค่แอบเพิ่มความเข้มงวดในการตั้งด่านตรวจค้นแบบลับๆ และการแสร้งทำเป็นตาบอดหูหนวกก็ถือเป็นวิธีการสะสางงานที่สบายที่สุดแล้ว

‘พาพวกแปรพักตร์หนีออกไป ถ่ายรูป แล้วก็ชิ่ง’

พวกเราก็แค่ชุบมือเปิบเอาเฉพาะผลประโยชน์ของตัวเองจากในนั้น จากนั้นก็สลายตัวหายไปราวกับควันก็สิ้นเรื่อง

เอาเป็นว่า และแล้วก็มาถึงช่วงรุ่งสางของวันถัดมา

เอี๊ยดดดด!

รถไฟขนส่งสินค้าของเกาหลีเหนือที่ฝ่าความมืดมิดอันหนาทึบของแม่น้ำยาลูมา ค่อยๆ ชะลอตัวลงจอดพร้อมเสียงหวีดแหลมแสบแก้วหูที่ดังลากยาว

ลานสับเปลี่ยนรางที่ 3 ของตานตง

เดิมทีที่นี่ถูกใช้เป็นจุดแวะพักระหว่างทางเป็นหลัก เพื่อให้เกาหลีเหนือใช้ขนถ่ายถ่านหินสำหรับส่งออก

“ขนย้ายระวังๆ หน่อยโว้ย!”

“เร็วๆ เข้า เฮ้ย ขนระวังๆ หน่อยสิวะ!”

“หลบไป! เอาตัวแกหลบไปให้พ้นทางเดี๋ยวนี้!”

“ฮึบ ยก!”

“ค่อยๆ ยกสิวะ!”

“ไอ้ลูกหมานี่ หูจะหนวกอยู่แล้วโว้ย!”

ไม่นานนัก บรรดาคนงานชาวเกาหลีเหนือก็พากันกรูออกมาจากรถไฟขนส่งสินค้า

บริเวณลานสับเปลี่ยนรางไม่มีแม้แต่เงาของตำรวจกงอันโผล่มาให้เห็นตามที่คาดไว้จริงๆ

แม้จีนควรจะต้องร่วมมือคว่ำบาตรเกาหลีเหนือให้สอดคล้องกับสถานการณ์ระหว่างประเทศที่ต่อต้านการยั่วยุด้วยขีปนาวุธ แต่ในเมื่อจีนแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้ การจะสกัดกั้นการลักลอบค้าของเถื่อนของเกาหลีเหนือตั้งแต่ต้นทางจึงแทบเป็นไปไม่ได้เลย

หนทางเดียวที่จะหยุดยั้งการลักลอบขนของเถื่อนได้ คือการดักสกัดเรือที่บรรทุกสินค้าเถื่อนเหล่านั้นกลางน่านน้ำสากลแล้วยึดของกลางเสีย ในจังหวะที่มันแล่นออกจากท่าเรือจีนมุ่งหน้าสู่ประเทศที่สาม

‘ไม่มีถ่านหินเลยสักก้อน’

ตามหลักการแล้ว ในเวลานี้รถไฟขนส่งสินค้าที่ข้ามจากเกาหลีเหนือมายังจีนได้รับอนุญาตให้บรรทุกได้เพียงถ่านหินเท่านั้น

เพราะด้วยปัญหาปากท้องของประชาชนชาวเกาหลีเหนือ นั่นจึงเป็นสินค้าส่งออกเพียงอย่างเดียวที่ได้รับการผ่อนผันเป็นกรณีพิเศษ

ทว่าภายในขบวนรถไฟกลับไม่มีแม้แต่เขม่าถ่านหินให้เห็น ไม่ต้องพูดถึงตัวถ่านหินเลย

สิ่งที่วางอยู่เต็มพื้นที่แทนกลับเป็นหีบสีดำทึบที่ไม่รู้ว่าบรรจุอะไรไว้และลังไม้ขนาดใหญ่

ของทั้งหมดนั่นคือเป้าหมายของนกฮูกหมายเลข 8

เดาไม่ออกเลยว่ามียุทธภัณฑ์ซุกซ่อนอยู่บนรถไฟขบวนนี้มากแค่ไหน

“รีบๆ ขยับตัวกันหน่อยสิวะ!”

“ทำงานไม่ลืมหูลืมตาหรือไง กองซ้อนกันให้เรียบร้อยตั้งแต่ด้านในสิ!”

“ทำกันแบบนี้ วันนี้จะได้ขนของออกมาหมดไหมเนี่ย”

เหล่าคนงานต่างวิ่งวุ่นทำงานกันมือเป็นระวิง

ภาพการเคลื่อนไหวดูยั้วเยี้ยราวกับฝูงมด

ในระหว่างนั้น ทหารเกาหลีเหนือสิบห้านายที่ถือปืนไรเฟิลแบบ 88 ก็เดินลาดตระเวนไปทั่วลานสับเปลี่ยนราง

ตู้ของรถไฟขนส่งสินค้ามีทั้งหมดสิบสองตู้

คนงานที่กำลังขนย้ายสินค้ามีห้าสิบคน

กำลังพลคุ้มกันของเกาหลีเหนือที่เดินป้วนเปี้ยนอยู่ในลานสับเปลี่ยนรางมียี่สิบคน

เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไปอย่างเงียบเชียบ จนกระทั่งผ่านไปราวสามสิบนาทีหลังจากรถไฟขนส่งสินค้ามาถึง

“แฮ่ก แฮ่ก”

“อ๊าก! เหนื่อยชะมัดยาดเลยโว้ย”

“ทุกคนไปดื่มน้ำกันก่อนค่อยทำต่อ”

ประชาชนที่ขนของลงจากตู้แรกจนหมดได้สำเร็จต่างหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย และเริ่มใช้ช่วงเวลาสั้นๆ นั้นพักเหนื่อยกัน

ในจังหวะนั้นเอง ซ่า

-นี่คือเหยี่ยวดำ สัญญาณจากตำแหน่งของแต่ละคนชัดเจนดีไหม

-นี่คือนกฮูก ได้ยินชัดเจน

“นี่คือนกกระจอก ได้ยินชัดเจน กำลังจะเคลื่อนพลไปยังพื้นที่เป้าหมาย”

ปฏิบัติการได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

NIS สายลับเงากายวัชระจบตอน 42
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 43 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 41กลับหน้าเรื่อง
ตอน 41ตอน 43