การแปรพักตร์ครั้งใหญ่
แต่แรกแล้วคำว่าแปรพักตร์มันฟังดูยิ่งใหญ่ไปเอง ความจริงมันไม่ได้เป็นสถานการณ์น่าสะพรึงกลัวเหมือนที่เห็นในหนังหรือซีรีส์หรอก
‘หยุดเดี๋ยวนี้นะ! จับไอ้ระยำนั่นไว้!’
‘ยิงมันเลย! อย่าให้มันข้ามแม่น้ำยาลูไปได้!’
‘ฉันจะไปตามหาอิสรภาพแล้วโว้ย!’
‘เย้ หลุดพ้นแล้วโว้ย!’
มันไม่ได้เป็นการไล่ล่ากันแบบนั้นเลย
‘สืบราคามาได้เท่าไหร่ล่ะ’
‘อ้าว วันก่อนยังบอกราคานี้อยู่เลยนี่ ราคานั้นไม่ได้หรอกนะ’
‘เสนอราคามาก่อนสิ’
‘ขอลดหน่อยน่า’
ทุกวันนี้มันกลายเป็นการซื้อขายแลกเปลี่ยนกันแบบนี้ไปแล้ว
โครงสร้างมันก็แค่นายหน้าไปรับเงินจากครอบครัวผู้แปรพักตร์ที่อยู่ในเกาหลีใต้ แล้วเอาเงินส่วนหนึ่งไปยัดสินบนให้ทหารเกาหลีเหนือเพื่อแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นการหลบหนี
ช่วงนี้ทางเกาหลีเหนือเองก็มองว่าการแปรพักตร์เป็นหนึ่งในธุรกิจหาเงินตราต่างประเทศไปแล้วด้วยซ้ำ
“นี่คือนกกระจอก กำลังเคลื่อนพลไปยังจุดซื้อขาย จะเปิดเสียงวิทยุสื่อสารช่อง 1 ให้ดังขึ้นเพื่อแชร์สถานการณ์”
ตรงมุมหนึ่งของลานกองสินค้าใกล้กับลานสับเปลี่ยนราง มีเต็นท์ทหารขนาด 24 คนสภาพซอมซ่อตั้งอยู่หลังหนึ่ง
จากตำแหน่งที่ผมอยู่ มองเห็นได้ชัดเจนแจ่มแจ้งเลยว่ามีใครอยู่ใต้เต็นท์นั่นบ้าง
มีทหารเกาหลีเหนือระดับหัวหน้าชุดสวมปลอกแขนอยู่ใต้บ่าห้านาย
พวกเขายืนเอียงตัวทิ้งน้ำหนักลงขาข้างเดียว พลางพ่นควันบุหรี่รออยู่ด้วยท่าทางกวนประสาท
ไม่นานนัก บรรดานายหน้าพาคนแปรพักตร์ที่รอทำข้อตกลงกับพวกเขาก็เริ่มทยอยมารวมตัวกันทีละคน
“อะไรวะ แกเป็นใครน่ะ”
“ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลยนี่”
พอเห็นผม พวกนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพากันถอยหลัง
ทุกคนต่างจ้องมองสารรูปน่าสงสัยของผมที่สวมทั้งหมวกแก๊ปและหน้ากากอนามัยปิดหน้าปิดตาด้วยสายตาไม่ไว้ใจ
ผมเลิกปีกหมวกแก๊ปขึ้นเล็กน้อยแล้วยิ้มตาหยี
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ เดิมทีผมเป็นนายหน้าพาคนแปรพักตร์ที่ทำงานอยู่ในรัสเซีย แต่พอดีคราวนี้ลูกค้าของผมมีคำขอมา ผมก็เลยเพิ่งเคยมาตานตงเป็นครั้งแรกนี่แหละครับ”
“อะไรนะ รัสเซียเหรอ”
“ที่รัสเซียก็มีเส้นทางแปรพักตร์ด้วยเรอะ”
“แน่นอนสิครับ”
“งั้นแกช่วยพูดภาษารัสเซียที่รู้ให้ฟังหน่อยได้ไหมล่ะ”
“ได้แน่นอนครับ สปาซีบา”
“...อะไรนะ ซี้บ้า? แกด่าฉันอยู่หรือไง”
“เปล่าครับ ภาษารัสเซียแปลว่าขอบคุณครับ สปาซีบ้า”
“...รอบนี้เหมือนแกด่าจริงๆ เลยนะ”
ไม่ว่าพวกนั้นจะระแวงสงสัยคนหน้าใหม่อย่างผมหรือไม่ คนก็เริ่มทยอยมารวมตัวกันที่เต็นท์เรื่อยๆ
นายหน้าพาคนแปรพักตร์ที่มารวมตัวกันมีทั้งหมดสิบคน
“เอาล่ะ คนที่ข้ามมาคราวนี้สภาพดีกันทั้งนั้นแหละน่า อย่ามัวพูดพล่ามทำเพลง รีบๆ คิดเงินแล้วจบเรื่องกันไปดีกว่า”
เมื่อเห็นว่าคนน่าจะมากันครบแล้ว หนึ่งในหัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือก็ส่งเสียงดังขึ้นมา
พอนายทหารพูดจบ นายหน้าท่าทางใจร้อนคนหนึ่งก็ยกมือขึ้นแสดงตัวก่อนทันที
“คนที่ฉันจะซื้อตัวคือคนที่ชื่อโดจองโฮ”
“โดจองโฮเหรอ ของในความรับผิดชอบของฉันเอง มาทางนี้”
“จำนวนเงินตามที่ตกลงกันไว้ ลองนับดูสิ”
“รอเดี๋ยว ไหนดูซิ หนึ่ง สอง สาม...”
การซื้อขายผู้แปรพักตร์เริ่มต้นขึ้นราวกับการประมูลปศุสัตว์ที่นำคนมาวางเรียงรายไว้
หัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือนายหนึ่งแตะน้ำลายลงบนปลายนิ้วพลางเริ่มนับฟ่อนธนบัตรที่นายหน้าส่งให้อย่างช้าๆ
พรึ่บ พรึ่บ เสียงนับเงินดังเสียดหูชวนให้ขนลุกเป็นพิเศษ
“ฉันมารับคนที่ชื่อนัมคย็องชิก”
“ของของฉันเอง เตรียมเงินมาครบใช่ไหม”
“ลองตรวจดูเองสิ”
การซื้อขายดำเนินไปอย่างเป็นระบบภายใต้บรรยากาศที่เงียบสงบ
เหล่านายหน้าต่างรอตามลำดับของตนก่อนจะเข้าไปติดต่อกับหัวหน้าชุด
เมื่อหัวหน้าชุดตรวจสอบจำนวนเงินสินบนเรียบร้อย ก็จะลากตัวผู้แปรพักตร์คนหนึ่งออกมาจากกลุ่มคนงานที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว
“นัมคย็องชิกใช่ไหม”
“ชะ-ใช่ครับ”
“พ่อชื่ออะไร”
“คะ-คือ นัมยังจุนครับ”
“พ่อแกบอกว่าตามตัวเขามีไฝขนาดเท่านิ้วหัวแม่มืออยู่เม็ดหนึ่ง”
“อยู่ตรงไหล่ขวา... ทะ-ทางไหล่ขวาเมื่อมองจากมุมของผมครับ”
“ฟันหน้าแม่แกหลุดไปซี่หนึ่ง จำได้ไหมว่าทำไมถึงหลุด”
“มะ-แม่ฟันหน้าหลุดหมายความว่ายังไงครับ หรือว่าถูกใครทุบตีมา...”
“...ดี น่าจะใช่คนนี้แหละ ฉันรับตัวไปละนะ”
“อ๊ะ”
หลังผ่านขั้นตอนการยืนยันตัวตนง่ายๆ เช่นนั้นแล้ว ผู้แปรพักตร์ถึงจะหลุดพ้นจากเงื้อมมือของพวกทหารแล้วถอยไปหลบอยู่ด้านหลังของนายหน้าได้
นายหน้าสองสามคนทำตามเป้าหมายของตนสำเร็จแล้วทยอยเดินออกจากลานสับเปลี่ยนรางไป จากนั้นการซื้อขายรายถัดไปก็ดำเนินต่อ
“มีคนที่ชื่ออีโดชิกไหม”
“ไอ้หมอนั่นไม่มีหรอก เป็นหวัดตายไปตั้งแต่ระหว่างทางเมื่อวานแล้ว”
“งั้นเหรอ แล้วคนที่ชื่อชาจีฮุนล่ะ”
“อยู่นี่ ของของฉันเอง”
“ตรวจเงินดูสิ”
ระหว่างนั้นผมถอยฉากออกมาหนึ่งก้าวเพื่อคอยสังเกตดูทิศทางของสถานการณ์อย่างเงียบๆ
ท่ามกลางการซื้อขายทุกรายที่ดำเนินไปอย่างราบรื่นตามขั้นตอน
ทว่าในวินาทีนั้นเอง
“อะไรวะ ไอ้บัดซบเอ๊ย ทำไมไอ้เวรนั่นถึงได้เงินมากกว่าฉันตั้งพันดอลลาร์วะ”
บรรยากาศภายในเต็นท์พลันตึงเครียดขึ้นมาทันที
หัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือนายหนึ่งเหลือบมองปึกเงินของเพื่อนร่วมงานที่เพิ่งเสร็จสิ้นการซื้อขายไป ก่อนจะตวาดแหวใส่นายหน้าที่อยู่ตรงหน้าอย่างเกรี้ยวกราด
โครม!
“ไอ้ลูกหมานี่ แกกำลังล้อฉันเล่นหรือไงวะ ส่งคนให้ตัวหนึ่งเหมือนกันแท้ๆ ทำไมไอ้หมอนั่นได้สี่พันแล้วฉันได้แค่สามพันวะ”
“เดี๋ยวสิคุณ นั่นมันเรื่องของทางโน้น ส่วนพวกเราก็มีราคาที่ตกลงกันไว้ล่วงหน้าแล้วไม่ใช่เหรอ คุยกันจบไปหมดแล้วแท้ๆ...”
“หุบปาก!”
หัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือกำคอเสื้อของนายหน้าไว้แน่นแล้วเริ่มเขย่าอย่างรุนแรง
ร่างของชายทั้งสองจึงโผล่พ้นออกมานอกเต็นท์โดยปริยาย
บรรยากาศที่ไม่คาดฝันทำให้นายหน้าคนอื่นๆ ต่างพากันตัวแข็งทื่อ ระหว่างนั้นผมก็แอบเหลือบมองไปยังจุดที่ผู้แปรพักตร์รวมตัวกันอยู่
‘ได้จังหวะแล้วสินะ’
หากมีอะไรผิดพลาดขึ้นมา วิธีที่จะพลิกกระดานกลับมาในทันทีก็มีอยู่ถมไป
เพราะผมเพิ่งไปค้นรูกระต่ายแถวนี้มาหมาดๆ อาวุธที่พกติดตัวมาทั้งปืนพกและระเบิดมือจึงมีเพียบ
“ฉันไม่คิดจะยอมขาดทุนหรอกนะ เพิ่มเป็นสี่พันดอลลาร์แล้วควักออกมาเดี๋ยวนี้!”
“เดี๋ยวสิ ไม่ใช่ว่าเราเพิ่งเคยซื้อขายกันแค่ครั้งสองครั้งสักหน่อย ทำไมถึงไม่มีจรรยาบรรณทางการค้าแบบนี้ล่ะ”
“ว่าไงนะ จรรยาบรรณทางการค้าเหรอ”
“ใช่ จรรยาบรรณทางการค้าน่ะสิ! แค่เงินหนึ่งพันดอลลาร์ยังกล้าเบี้ยวแบบนี้ แล้วฉันจะไว้ใจค้าขายกับแกต่อไปได้ยังไง!”
นายหน้าเองก็ไม่ยอมแพ้ เขาคว้าแขนของหัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือไว้แน่นแล้วตะโกนตอบโต้จนน้ำลายแตกฟอง
ทันใดนั้น เสียงหัวหน้าชุดที่แผดร้องด่ากลับมาก็ดังชัดเจน
“อย่ามาพูดตลก! ต่อไปพอโดนคว่ำบาตรจนชายแดนปิดสนิท คิดว่าหลังจากนี้จะมีรถไฟเข้ามาอีกหรือไง”
“คะ-คือ...”
“อย่าคิดเชียวว่าจะมีโอกาสหน้าอีก! รถไฟบรรทุกสินค้าขบวนนี้อาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายแล้วก็ได้! เข้าใจไหม”
มันไม่ใช่คำพูดที่ผิดเลย
เพราะหากการคว่ำบาตรจากนานาชาติเข้มงวดขึ้นในไม่ช้า ก็มีความเป็นไปได้ไม่น้อยที่พรมแดนเชื่อมต่อระหว่างซินอึยจูกับตานตงจะถูกปิดตายโดยสิ้นเชิง
ดังนั้นหัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือคนนั้นจึงตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องกอบโกยให้ได้ก้อนโตจากโอกาสสุดท้ายนี้
“เพราะงั้นฉันถึงพูดชัดเจนไงล่ะ ถ้าได้เงินแค่นั้นฉันไม่ส่งของให้หรอก ควักเงินเพิ่มออกมา!”
จ่ายเพิ่มสิ จ่ายไม่ได้ ซื้อไปสิ ไม่ซื้อ
ความเป็นจริงอันน่าเวทนาที่ยืนตะโกนเถียงกันหน้าดำหน้าแดง โดยปล่อยให้กลุ่มผู้แปรพักตร์ยืนตัวสั่นงันงกด้วยความกังวลอยู่ห่างๆ
“โธ่โว้ย! ไม่ซื้อแล้ว!”
จังหวะนั้นเอง นายหน้าที่ถูกกระชากคอเสื้อก็บิดตัวอย่างแรงจนสะบัดหลุดจากเงื้อมมือของอีกฝ่าย
“อะไรนะ เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ”
“บอกว่าไม่ซื้อแล้วไงเล่า! ในเมื่อทำตัวระยำแบบนี้ การค้าขายระหว่างฉันกับแกก็ถือว่าจบกันแค่นี้แหละ!”
“เออดี! ฉันก็ไม่ขายให้ไอ้สวะอย่างแกเหมือนกัน! สินค้าพวกนี้ฉันจะลากเข้าค่ายกักกันให้หมดเลยคอยดู!”
“เรื่องของแกสิ!”
ไม่ว่าหัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือจะเดือดดาลจนสบถด่าตามหลังอย่างไร นายหน้าที่ดีลล่มไปแล้วก็เดินฟึดฟัดออกจากลานสับเปลี่ยนรางไป
บรรดานายหน้าที่เหลือต่างกลั้นหายใจและคอยสังเกตท่าทีด้วยความกลัวว่าความซวยจะลามมาถึงตัวเอง
หัวหน้าชุดที่เดินกระฟัดกระเฟียดกลับมาแผดเสียงดังลั่น
“ไอ้คนต่อไปเข้ามา!”
เมื่อการซื้อขายล่มลงอย่างกะทันหันเช่นนี้
เหล่านายหน้าต่างก็เอาแต่มองหน้ากันเลิ่กลั่กและลังเลไม่กล้าขยับ
ในตอนที่ผมคิดว่าน่าจะใกล้ถึงเวลาที่ตัวเองต้องก้าวออกไปแล้วนั้นเอง
“ไอ้หยา! ผมมาช้าไปหน่อยครับทุกคน!”
มีนายหน้าคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบรีบร้อนเดินเข้ามาจากด้านนอกลานสับเปลี่ยนราง
ขณะที่ผมซึ่งกำลังจะก้าวออกไปได้แต่มองชายคนนั้นด้วยความงุนงง บรรยากาศในหมู่พวกนายหน้าคนอื่นๆ ก็เริ่มดูไม่ชอบมาพากล
“เชี่ยเอ๊ย... ไอ้เวรนั่นโผล่มาที่นี่ทำไมวะ”
“ไอ้เวรยูจงพิลนั่น พักนี้เห็นเงียบๆ ไป ดันโผล่มาแส่ที่นี่อีกแล้วเหรอ”
“คราวนี้มันคิดจะก่อเรื่องระยำอะไรขึ้นมาอีกล่ะเนี่ย...”
ดูเหมือนว่าทุกคนจะรู้จักว่าชายคนนั้นเป็นใคร
ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดแปลกๆ ที่แผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณการเจรจา
-นกกระจอก ยูจงพิลที่ว่านั่นคือหมอนั่นแหละ นายหน้าคนเดิมที่เรากะจะจ้างให้ทำงาน
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่คอยดักฟังสถานการณ์การซื้อขายผ่านวิทยุสื่อสารช่อง 1 ส่งสัญญาณเข้ามาทันที
ถึงตอนนี้ผมเองก็เข้าใจแล้วว่าทำไมพวกนายหน้าแถวนั้นถึงมีปฏิกิริยาอ่อนไหวกันขนาดนี้
ในเวลาเดียวกัน ณ มุมหนึ่งของขบวนรถไฟบรรทุกสินค้า
“...ได้ยินที่สหายหัวหน้าชุดตะโกนแหกปากเมื่อกี้ชัดเจนดีไหม”
“เออ ฉันได้ยินแล้ว”
“ที่ว่ารถไฟขบวนนี้จะเป็นขบวนสุดท้ายแล้วจริงๆ น่ะ เรื่องจริงหรือเปล่า”
“ดูจากท่าทางของหัวหน้าชุดคนอื่นก็น่าจะจริงอยู่นะ...”
“ไอ้เวรเอ๊ย”
อันที่จริง คนส่วนใหญ่ที่อาสามาเป็นคนงานบนรถไฟบรรทุกสินค้านั้น มักจะแอบซ่อนความปรารถนาที่จะแปรพักตร์เอาไว้หากวันใดวันหนึ่งมีโอกาสมาถึง
ด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงได้แต่มองไปยังจุดซื้อขายเพื่อแปรพักตร์ที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ไกลๆ ด้วยสายตาอิจฉา
“อย่าคิดเชียวล่ะว่าจะมีโอกาสหน้าอีก! รถไฟขบวนนี้อาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายแล้วก็ได้! เข้าใจไหม!”
ทว่าในตอนนั้นเอง
พวกเขากลับได้ยินเสียงหัวหน้าชุดคนหนึ่งที่กำลังต่อรองราคาอยู่ใต้เต็นท์ตะโกนลั่นออกมาสุดเสียง
เพียงคำพูดประโยคนั้น เสียงกระซิบกระซาบด้วยความกังวลก็เริ่มแพร่กระจายไปในหมู่คนงานเกาหลีเหนือสามสิบคนที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่
“สหายยังมิน พวกเราสองคนกะว่าจะเก็บเงินไว้รอรอบหน้าไม่ใช่หรือไง”
“...ก็ใช่น่ะสิ”
“ถ้าเป็นแบบนี้แล้วพวกเราจะทำยังไงกันดีล่ะ”
ยังมิน ชายที่ถูกเรียกชื่อ กัดริมฝีปากแน่นด้วยสีหน้ามืดมน
“รถไฟคงไม่ถึงกับหยุดวิ่งไปเลยหรอก น่าจะยังมีมาบ้างแหละ นานๆ ที”
“แต่ถ้ารถไฟลดลงมันก็เป็นปัญหาเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ค่าแปรพักตร์ที่พวกมันเรียกคงพุ่งพรวดขึ้นไปจนไม่เห็นฟ้าเห็นดินแน่”
“เรื่องนั้น...”
ยังมินพูดอะไรไม่ออก
เพราะสิ่งที่สหายร่วมงานพูดมานั้นถูกต้องทุกประการ
ขณะเดียวกัน ภาพของผู้แปรพักตร์ที่ถูกนายหน้าพาตัวหายลับออกไปนอกเมืองตานตงก็ปรากฏสู่สายตาจากระยะไกล
“ไอ้บัดซบเอ๊ย...”
คนที่มีเงินซื้ออิสรภาพ
กับประชาชนที่ต้องถูกลากตัวกลับไปเพราะไม่มีเงิน
ภายในใจของเหล่าคนงานที่เบิ่งตามองอย่างเหม่อลอยเริ่มเดือดพล่านไปด้วยความสิ้นหวังและความกระวนกระวายใจ
หากต้องข้ามแม่น้ำยาลูกลับไปในคืนนี้ บางทีโอกาสแบบนี้อาจไม่มีวันมาถึงอีกเป็นครั้งที่สอง
แววตาของยังมินเริ่มฉายแววดุดันและอำมหิตขึ้นมา
“ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้แล้ว”
“ไม่ได้ยังไง จะทำอะไร”
“วันนี้พวกเราต้องหนีไปจากที่นี่ให้ได้”
น้ำเสียงที่เยือกเย็นของยังมินทำเอาเพื่อนร่วมงานรอบข้างถึงกับสะดุ้งตัวลีบ
“จะ-จะทำยังไงล่ะ”
“พวกเรามีกันตั้งสามสิบคน แต่พวกพลทหารที่คุมเรามีแค่สิบห้า จำนวนหัวเราเหนือกว่าเห็นๆ เริ่มจากลอบฟาดหัวพวกมันจากข้างหลังแล้วแย่งปืนมาสู้เลย”
คำพูดที่บ้าบิ่นเกินคาดนั้นทำให้ทุกคนถึงกับแทบหยุดหายใจ
“ละ-แล้วหลังจากนั้นจะทำยังไงต่อล่ะ”
“แผ่นดินจีนแห่งนี้ว่ากันว่ากว้างใหญ่ไพศาลเหลือเกิน ถ้าพวกเราวิ่งหนีเอาเป็นเอาตายเพื่อไปซ่อนตัว มันจะมีที่ไหนให้หลบซ่อนไม่ได้เชียวเหรอ”
“...”
“ให้โดนลากกลับโชซ็อนไปทำงานงกๆ จนตัวตาย สู้มาตายอยู่ที่นี่เสียยังจะดีกว่า จริงไหมล่ะ”
ความแน่วแน่ของมนุษย์นั้นเป็นสิ่งที่ติดต่อกันได้ง่าย
โดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดยืดยาว เปลวไฟอันเร่าร้อนก็ลามเลียไปทั่วหัวใจของผู้คนผ่านทางสายตาเท่านั้น
คนงานทั้งสามสิบคนต่างร่วมกันแชร์สีหน้าและแววตาแบบเดียวกัน
“เอาละ ทุกคนรีบๆ กลับไปทำงานได้แล้ว! ขนของลงจากรถไฟให้เกลี้ยงเลยนะ!”
ไม่นานนักพวกพลทหารก็เริ่มตะคอกใส่คนงานด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าคนงานต่างก้มหน้าลงเงียบๆ และแยกย้ายไปยังตำแหน่งของตัวเองตามสถานการณ์
ชั่วครู่ต่อมา ณ มุมหนึ่งของขบวนรถไฟบรรทุกสินค้า
“อูย ฉันดื่มน้ำมากไปหรือเปล่าเนี่ย”
พลทหารคนหนึ่งที่คลายความระมัดระวังลงขณะกำลังคลำสะเอวได้เบียดตัวเข้าไปตามซอกระหว่างตู้รถไฟบรรทุกสินค้าอย่างเร่งรีบ
ทว่าในจังหวะนั้นเอง
ผัวะ!
“อั่ก?”
พร้อมกับเสียงทึบหนัก ศีรษะของพลทหารก็พับลงอย่างสิ้นท่า
ท่อนเหล็กหนาหนักที่ใช้เป็นชะแลงงัดได้ฟาดเข้าที่ท้ายทอยของเขาจนยุบไปครึ่งหนึ่ง
“เร็วเข้า”
“แขนยังโผล่ออกมาอยู่”
คนงานทั้งสองข้างช่วยกันยึดร่างของทหารที่หมดสติแล้วยัดเข้าไปใต้ล้อรถไฟบรรทุกสินค้า
“เอาปืนมา มั่นใจว่าจะยิงได้ใช่ไหม”
“ดะ-ได้สิ!”
ท่ามกลางคนงานสองสามคนที่สุมหัวกันอย่างกระชั้นชิด ชายคนหนึ่งกระชับปืนไรเฟิลเก่าๆ ไว้แน่นพลางซ่อนตัว
ณ มุมอับอีกแห่งหนึ่ง
ผัวะ!
“อึ่ก!”
พลทหารอีกคนถูกลากตัวเข้าไปใต้ท้องรถไฟโดยไม่ทันได้ส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาด้วยซ้ำ
ในช่วงเวลาที่พวกเขากำลังค่อยๆ กำจัดคนคอยจับจ้องไปทีละจุดอย่างใจเย็นนั้นเอง
“อะ-อะไรวะ!”
พลทหารนายหนึ่งที่เดินลาดตระเวนอยู่ระหว่างตู้รถไฟก็เหลือบไปเห็นเท้าในรองเท้าคอมแบทที่ยื่นโผล่ออกมาจากใต้ล้อรถไฟจนได้
ในวินาทีที่แสงจากไฟฉายของเขาส่องกระทบใต้ท้องรถไฟ และเห็นร่างของเพื่อนร่วมหน่วยนอนจมกองเลือดอยู่นั้น
“จะ-จลาจลแล้ว!”
เสียงกรีดร้องนั้นเปรียบเสมือนชนวนระเบิด
ปัง!
ปังๆๆ!
การแปรพักตร์ครั้งใหญ่ตามความหมายของคำนั้นได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
กำลังโหลดความเห็น...