คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

NIS สายลับเงากายวัชระ ตอนที่ 43

ตอน 43

การแปรพักตร์ครั้งใหญ่

แต่แรกแล้วคำว่าแปรพักตร์มันฟังดูยิ่งใหญ่ไปเอง ความจริงมันไม่ได้เป็นสถานการณ์น่าสะพรึงกลัวเหมือนที่เห็นในหนังหรือซีรีส์หรอก

‘หยุดเดี๋ยวนี้นะ! จับไอ้ระยำนั่นไว้!’

‘ยิงมันเลย! อย่าให้มันข้ามแม่น้ำยาลูไปได้!’

‘ฉันจะไปตามหาอิสรภาพแล้วโว้ย!’

‘เย้ หลุดพ้นแล้วโว้ย!’

มันไม่ได้เป็นการไล่ล่ากันแบบนั้นเลย

‘สืบราคามาได้เท่าไหร่ล่ะ’

‘อ้าว วันก่อนยังบอกราคานี้อยู่เลยนี่ ราคานั้นไม่ได้หรอกนะ’

‘เสนอราคามาก่อนสิ’

‘ขอลดหน่อยน่า’

ทุกวันนี้มันกลายเป็นการซื้อขายแลกเปลี่ยนกันแบบนี้ไปแล้ว

โครงสร้างมันก็แค่นายหน้าไปรับเงินจากครอบครัวผู้แปรพักตร์ที่อยู่ในเกาหลีใต้ แล้วเอาเงินส่วนหนึ่งไปยัดสินบนให้ทหารเกาหลีเหนือเพื่อแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นการหลบหนี

ช่วงนี้ทางเกาหลีเหนือเองก็มองว่าการแปรพักตร์เป็นหนึ่งในธุรกิจหาเงินตราต่างประเทศไปแล้วด้วยซ้ำ

“นี่คือนกกระจอก กำลังเคลื่อนพลไปยังจุดซื้อขาย จะเปิดเสียงวิทยุสื่อสารช่อง 1 ให้ดังขึ้นเพื่อแชร์สถานการณ์”

ตรงมุมหนึ่งของลานกองสินค้าใกล้กับลานสับเปลี่ยนราง มีเต็นท์ทหารขนาด 24 คนสภาพซอมซ่อตั้งอยู่หลังหนึ่ง

จากตำแหน่งที่ผมอยู่ มองเห็นได้ชัดเจนแจ่มแจ้งเลยว่ามีใครอยู่ใต้เต็นท์นั่นบ้าง

มีทหารเกาหลีเหนือระดับหัวหน้าชุดสวมปลอกแขนอยู่ใต้บ่าห้านาย

พวกเขายืนเอียงตัวทิ้งน้ำหนักลงขาข้างเดียว พลางพ่นควันบุหรี่รออยู่ด้วยท่าทางกวนประสาท

ไม่นานนัก บรรดานายหน้าพาคนแปรพักตร์ที่รอทำข้อตกลงกับพวกเขาก็เริ่มทยอยมารวมตัวกันทีละคน

“อะไรวะ แกเป็นใครน่ะ”

“ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลยนี่”

พอเห็นผม พวกนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพากันถอยหลัง

ทุกคนต่างจ้องมองสารรูปน่าสงสัยของผมที่สวมทั้งหมวกแก๊ปและหน้ากากอนามัยปิดหน้าปิดตาด้วยสายตาไม่ไว้ใจ

ผมเลิกปีกหมวกแก๊ปขึ้นเล็กน้อยแล้วยิ้มตาหยี

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ เดิมทีผมเป็นนายหน้าพาคนแปรพักตร์ที่ทำงานอยู่ในรัสเซีย แต่พอดีคราวนี้ลูกค้าของผมมีคำขอมา ผมก็เลยเพิ่งเคยมาตานตงเป็นครั้งแรกนี่แหละครับ”

“อะไรนะ รัสเซียเหรอ”

“ที่รัสเซียก็มีเส้นทางแปรพักตร์ด้วยเรอะ”

“แน่นอนสิครับ”

“งั้นแกช่วยพูดภาษารัสเซียที่รู้ให้ฟังหน่อยได้ไหมล่ะ”

“ได้แน่นอนครับ สปาซีบา”

“...อะไรนะ ซี้บ้า? แกด่าฉันอยู่หรือไง”

“เปล่าครับ ภาษารัสเซียแปลว่าขอบคุณครับ สปาซีบ้า”

“...รอบนี้เหมือนแกด่าจริงๆ เลยนะ”

ไม่ว่าพวกนั้นจะระแวงสงสัยคนหน้าใหม่อย่างผมหรือไม่ คนก็เริ่มทยอยมารวมตัวกันที่เต็นท์เรื่อยๆ

นายหน้าพาคนแปรพักตร์ที่มารวมตัวกันมีทั้งหมดสิบคน

“เอาล่ะ คนที่ข้ามมาคราวนี้สภาพดีกันทั้งนั้นแหละน่า อย่ามัวพูดพล่ามทำเพลง รีบๆ คิดเงินแล้วจบเรื่องกันไปดีกว่า”

เมื่อเห็นว่าคนน่าจะมากันครบแล้ว หนึ่งในหัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือก็ส่งเสียงดังขึ้นมา

พอนายทหารพูดจบ นายหน้าท่าทางใจร้อนคนหนึ่งก็ยกมือขึ้นแสดงตัวก่อนทันที

“คนที่ฉันจะซื้อตัวคือคนที่ชื่อโดจองโฮ”

“โดจองโฮเหรอ ของในความรับผิดชอบของฉันเอง มาทางนี้”

“จำนวนเงินตามที่ตกลงกันไว้ ลองนับดูสิ”

“รอเดี๋ยว ไหนดูซิ หนึ่ง สอง สาม...”

การซื้อขายผู้แปรพักตร์เริ่มต้นขึ้นราวกับการประมูลปศุสัตว์ที่นำคนมาวางเรียงรายไว้

หัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือนายหนึ่งแตะน้ำลายลงบนปลายนิ้วพลางเริ่มนับฟ่อนธนบัตรที่นายหน้าส่งให้อย่างช้าๆ

พรึ่บ พรึ่บ เสียงนับเงินดังเสียดหูชวนให้ขนลุกเป็นพิเศษ

“ฉันมารับคนที่ชื่อนัมคย็องชิก”

“ของของฉันเอง เตรียมเงินมาครบใช่ไหม”

“ลองตรวจดูเองสิ”

การซื้อขายดำเนินไปอย่างเป็นระบบภายใต้บรรยากาศที่เงียบสงบ

เหล่านายหน้าต่างรอตามลำดับของตนก่อนจะเข้าไปติดต่อกับหัวหน้าชุด

เมื่อหัวหน้าชุดตรวจสอบจำนวนเงินสินบนเรียบร้อย ก็จะลากตัวผู้แปรพักตร์คนหนึ่งออกมาจากกลุ่มคนงานที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว

“นัมคย็องชิกใช่ไหม”

“ชะ-ใช่ครับ”

“พ่อชื่ออะไร”

“คะ-คือ นัมยังจุนครับ”

“พ่อแกบอกว่าตามตัวเขามีไฝขนาดเท่านิ้วหัวแม่มืออยู่เม็ดหนึ่ง”

“อยู่ตรงไหล่ขวา... ทะ-ทางไหล่ขวาเมื่อมองจากมุมของผมครับ”

“ฟันหน้าแม่แกหลุดไปซี่หนึ่ง จำได้ไหมว่าทำไมถึงหลุด”

“มะ-แม่ฟันหน้าหลุดหมายความว่ายังไงครับ หรือว่าถูกใครทุบตีมา...”

“...ดี น่าจะใช่คนนี้แหละ ฉันรับตัวไปละนะ”

“อ๊ะ”

หลังผ่านขั้นตอนการยืนยันตัวตนง่ายๆ เช่นนั้นแล้ว ผู้แปรพักตร์ถึงจะหลุดพ้นจากเงื้อมมือของพวกทหารแล้วถอยไปหลบอยู่ด้านหลังของนายหน้าได้

นายหน้าสองสามคนทำตามเป้าหมายของตนสำเร็จแล้วทยอยเดินออกจากลานสับเปลี่ยนรางไป จากนั้นการซื้อขายรายถัดไปก็ดำเนินต่อ

“มีคนที่ชื่ออีโดชิกไหม”

“ไอ้หมอนั่นไม่มีหรอก เป็นหวัดตายไปตั้งแต่ระหว่างทางเมื่อวานแล้ว”

“งั้นเหรอ แล้วคนที่ชื่อชาจีฮุนล่ะ”

“อยู่นี่ ของของฉันเอง”

“ตรวจเงินดูสิ”

ระหว่างนั้นผมถอยฉากออกมาหนึ่งก้าวเพื่อคอยสังเกตดูทิศทางของสถานการณ์อย่างเงียบๆ

ท่ามกลางการซื้อขายทุกรายที่ดำเนินไปอย่างราบรื่นตามขั้นตอน

ทว่าในวินาทีนั้นเอง

“อะไรวะ ไอ้บัดซบเอ๊ย ทำไมไอ้เวรนั่นถึงได้เงินมากกว่าฉันตั้งพันดอลลาร์วะ”

บรรยากาศภายในเต็นท์พลันตึงเครียดขึ้นมาทันที

หัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือนายหนึ่งเหลือบมองปึกเงินของเพื่อนร่วมงานที่เพิ่งเสร็จสิ้นการซื้อขายไป ก่อนจะตวาดแหวใส่นายหน้าที่อยู่ตรงหน้าอย่างเกรี้ยวกราด

โครม!

“ไอ้ลูกหมานี่ แกกำลังล้อฉันเล่นหรือไงวะ ส่งคนให้ตัวหนึ่งเหมือนกันแท้ๆ ทำไมไอ้หมอนั่นได้สี่พันแล้วฉันได้แค่สามพันวะ”

“เดี๋ยวสิคุณ นั่นมันเรื่องของทางโน้น ส่วนพวกเราก็มีราคาที่ตกลงกันไว้ล่วงหน้าแล้วไม่ใช่เหรอ คุยกันจบไปหมดแล้วแท้ๆ...”

“หุบปาก!”

หัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือกำคอเสื้อของนายหน้าไว้แน่นแล้วเริ่มเขย่าอย่างรุนแรง

ร่างของชายทั้งสองจึงโผล่พ้นออกมานอกเต็นท์โดยปริยาย

บรรยากาศที่ไม่คาดฝันทำให้นายหน้าคนอื่นๆ ต่างพากันตัวแข็งทื่อ ระหว่างนั้นผมก็แอบเหลือบมองไปยังจุดที่ผู้แปรพักตร์รวมตัวกันอยู่

‘ได้จังหวะแล้วสินะ’

หากมีอะไรผิดพลาดขึ้นมา วิธีที่จะพลิกกระดานกลับมาในทันทีก็มีอยู่ถมไป

เพราะผมเพิ่งไปค้นรูกระต่ายแถวนี้มาหมาดๆ อาวุธที่พกติดตัวมาทั้งปืนพกและระเบิดมือจึงมีเพียบ

“ฉันไม่คิดจะยอมขาดทุนหรอกนะ เพิ่มเป็นสี่พันดอลลาร์แล้วควักออกมาเดี๋ยวนี้!”

“เดี๋ยวสิ ไม่ใช่ว่าเราเพิ่งเคยซื้อขายกันแค่ครั้งสองครั้งสักหน่อย ทำไมถึงไม่มีจรรยาบรรณทางการค้าแบบนี้ล่ะ”

“ว่าไงนะ จรรยาบรรณทางการค้าเหรอ”

“ใช่ จรรยาบรรณทางการค้าน่ะสิ! แค่เงินหนึ่งพันดอลลาร์ยังกล้าเบี้ยวแบบนี้ แล้วฉันจะไว้ใจค้าขายกับแกต่อไปได้ยังไง!”

นายหน้าเองก็ไม่ยอมแพ้ เขาคว้าแขนของหัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือไว้แน่นแล้วตะโกนตอบโต้จนน้ำลายแตกฟอง

ทันใดนั้น เสียงหัวหน้าชุดที่แผดร้องด่ากลับมาก็ดังชัดเจน

“อย่ามาพูดตลก! ต่อไปพอโดนคว่ำบาตรจนชายแดนปิดสนิท คิดว่าหลังจากนี้จะมีรถไฟเข้ามาอีกหรือไง”

“คะ-คือ...”

“อย่าคิดเชียวว่าจะมีโอกาสหน้าอีก! รถไฟบรรทุกสินค้าขบวนนี้อาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายแล้วก็ได้! เข้าใจไหม”

มันไม่ใช่คำพูดที่ผิดเลย

เพราะหากการคว่ำบาตรจากนานาชาติเข้มงวดขึ้นในไม่ช้า ก็มีความเป็นไปได้ไม่น้อยที่พรมแดนเชื่อมต่อระหว่างซินอึยจูกับตานตงจะถูกปิดตายโดยสิ้นเชิง

ดังนั้นหัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือคนนั้นจึงตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องกอบโกยให้ได้ก้อนโตจากโอกาสสุดท้ายนี้

“เพราะงั้นฉันถึงพูดชัดเจนไงล่ะ ถ้าได้เงินแค่นั้นฉันไม่ส่งของให้หรอก ควักเงินเพิ่มออกมา!”

จ่ายเพิ่มสิ จ่ายไม่ได้ ซื้อไปสิ ไม่ซื้อ

ความเป็นจริงอันน่าเวทนาที่ยืนตะโกนเถียงกันหน้าดำหน้าแดง โดยปล่อยให้กลุ่มผู้แปรพักตร์ยืนตัวสั่นงันงกด้วยความกังวลอยู่ห่างๆ

“โธ่โว้ย! ไม่ซื้อแล้ว!”

จังหวะนั้นเอง นายหน้าที่ถูกกระชากคอเสื้อก็บิดตัวอย่างแรงจนสะบัดหลุดจากเงื้อมมือของอีกฝ่าย

“อะไรนะ เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ”

“บอกว่าไม่ซื้อแล้วไงเล่า! ในเมื่อทำตัวระยำแบบนี้ การค้าขายระหว่างฉันกับแกก็ถือว่าจบกันแค่นี้แหละ!”

“เออดี! ฉันก็ไม่ขายให้ไอ้สวะอย่างแกเหมือนกัน! สินค้าพวกนี้ฉันจะลากเข้าค่ายกักกันให้หมดเลยคอยดู!”

“เรื่องของแกสิ!”

ไม่ว่าหัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือจะเดือดดาลจนสบถด่าตามหลังอย่างไร นายหน้าที่ดีลล่มไปแล้วก็เดินฟึดฟัดออกจากลานสับเปลี่ยนรางไป

บรรดานายหน้าที่เหลือต่างกลั้นหายใจและคอยสังเกตท่าทีด้วยความกลัวว่าความซวยจะลามมาถึงตัวเอง

หัวหน้าชุดที่เดินกระฟัดกระเฟียดกลับมาแผดเสียงดังลั่น

“ไอ้คนต่อไปเข้ามา!”

เมื่อการซื้อขายล่มลงอย่างกะทันหันเช่นนี้

เหล่านายหน้าต่างก็เอาแต่มองหน้ากันเลิ่กลั่กและลังเลไม่กล้าขยับ

ในตอนที่ผมคิดว่าน่าจะใกล้ถึงเวลาที่ตัวเองต้องก้าวออกไปแล้วนั้นเอง

“ไอ้หยา! ผมมาช้าไปหน่อยครับทุกคน!”

มีนายหน้าคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบรีบร้อนเดินเข้ามาจากด้านนอกลานสับเปลี่ยนราง

ขณะที่ผมซึ่งกำลังจะก้าวออกไปได้แต่มองชายคนนั้นด้วยความงุนงง บรรยากาศในหมู่พวกนายหน้าคนอื่นๆ ก็เริ่มดูไม่ชอบมาพากล

“เชี่ยเอ๊ย... ไอ้เวรนั่นโผล่มาที่นี่ทำไมวะ”

“ไอ้เวรยูจงพิลนั่น พักนี้เห็นเงียบๆ ไป ดันโผล่มาแส่ที่นี่อีกแล้วเหรอ”

“คราวนี้มันคิดจะก่อเรื่องระยำอะไรขึ้นมาอีกล่ะเนี่ย...”

ดูเหมือนว่าทุกคนจะรู้จักว่าชายคนนั้นเป็นใคร

ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดแปลกๆ ที่แผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณการเจรจา

-นกกระจอก ยูจงพิลที่ว่านั่นคือหมอนั่นแหละ นายหน้าคนเดิมที่เรากะจะจ้างให้ทำงาน

เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ที่คอยดักฟังสถานการณ์การซื้อขายผ่านวิทยุสื่อสารช่อง 1 ส่งสัญญาณเข้ามาทันที

ถึงตอนนี้ผมเองก็เข้าใจแล้วว่าทำไมพวกนายหน้าแถวนั้นถึงมีปฏิกิริยาอ่อนไหวกันขนาดนี้

◆ ◆ ◆

ในเวลาเดียวกัน ณ มุมหนึ่งของขบวนรถไฟบรรทุกสินค้า

“...ได้ยินที่สหายหัวหน้าชุดตะโกนแหกปากเมื่อกี้ชัดเจนดีไหม”

“เออ ฉันได้ยินแล้ว”

“ที่ว่ารถไฟขบวนนี้จะเป็นขบวนสุดท้ายแล้วจริงๆ น่ะ เรื่องจริงหรือเปล่า”

“ดูจากท่าทางของหัวหน้าชุดคนอื่นก็น่าจะจริงอยู่นะ...”

“ไอ้เวรเอ๊ย”

อันที่จริง คนส่วนใหญ่ที่อาสามาเป็นคนงานบนรถไฟบรรทุกสินค้านั้น มักจะแอบซ่อนความปรารถนาที่จะแปรพักตร์เอาไว้หากวันใดวันหนึ่งมีโอกาสมาถึง

ด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงได้แต่มองไปยังจุดซื้อขายเพื่อแปรพักตร์ที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ไกลๆ ด้วยสายตาอิจฉา

“อย่าคิดเชียวล่ะว่าจะมีโอกาสหน้าอีก! รถไฟขบวนนี้อาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายแล้วก็ได้! เข้าใจไหม!”

ทว่าในตอนนั้นเอง

พวกเขากลับได้ยินเสียงหัวหน้าชุดคนหนึ่งที่กำลังต่อรองราคาอยู่ใต้เต็นท์ตะโกนลั่นออกมาสุดเสียง

เพียงคำพูดประโยคนั้น เสียงกระซิบกระซาบด้วยความกังวลก็เริ่มแพร่กระจายไปในหมู่คนงานเกาหลีเหนือสามสิบคนที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่

“สหายยังมิน พวกเราสองคนกะว่าจะเก็บเงินไว้รอรอบหน้าไม่ใช่หรือไง”

“...ก็ใช่น่ะสิ”

“ถ้าเป็นแบบนี้แล้วพวกเราจะทำยังไงกันดีล่ะ”

ยังมิน ชายที่ถูกเรียกชื่อ กัดริมฝีปากแน่นด้วยสีหน้ามืดมน

“รถไฟคงไม่ถึงกับหยุดวิ่งไปเลยหรอก น่าจะยังมีมาบ้างแหละ นานๆ ที”

“แต่ถ้ารถไฟลดลงมันก็เป็นปัญหาเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ค่าแปรพักตร์ที่พวกมันเรียกคงพุ่งพรวดขึ้นไปจนไม่เห็นฟ้าเห็นดินแน่”

“เรื่องนั้น...”

ยังมินพูดอะไรไม่ออก

เพราะสิ่งที่สหายร่วมงานพูดมานั้นถูกต้องทุกประการ

ขณะเดียวกัน ภาพของผู้แปรพักตร์ที่ถูกนายหน้าพาตัวหายลับออกไปนอกเมืองตานตงก็ปรากฏสู่สายตาจากระยะไกล

“ไอ้บัดซบเอ๊ย...”

คนที่มีเงินซื้ออิสรภาพ

กับประชาชนที่ต้องถูกลากตัวกลับไปเพราะไม่มีเงิน

ภายในใจของเหล่าคนงานที่เบิ่งตามองอย่างเหม่อลอยเริ่มเดือดพล่านไปด้วยความสิ้นหวังและความกระวนกระวายใจ

หากต้องข้ามแม่น้ำยาลูกลับไปในคืนนี้ บางทีโอกาสแบบนี้อาจไม่มีวันมาถึงอีกเป็นครั้งที่สอง

แววตาของยังมินเริ่มฉายแววดุดันและอำมหิตขึ้นมา

“ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้แล้ว”

“ไม่ได้ยังไง จะทำอะไร”

“วันนี้พวกเราต้องหนีไปจากที่นี่ให้ได้”

น้ำเสียงที่เยือกเย็นของยังมินทำเอาเพื่อนร่วมงานรอบข้างถึงกับสะดุ้งตัวลีบ

“จะ-จะทำยังไงล่ะ”

“พวกเรามีกันตั้งสามสิบคน แต่พวกพลทหารที่คุมเรามีแค่สิบห้า จำนวนหัวเราเหนือกว่าเห็นๆ เริ่มจากลอบฟาดหัวพวกมันจากข้างหลังแล้วแย่งปืนมาสู้เลย”

คำพูดที่บ้าบิ่นเกินคาดนั้นทำให้ทุกคนถึงกับแทบหยุดหายใจ

“ละ-แล้วหลังจากนั้นจะทำยังไงต่อล่ะ”

“แผ่นดินจีนแห่งนี้ว่ากันว่ากว้างใหญ่ไพศาลเหลือเกิน ถ้าพวกเราวิ่งหนีเอาเป็นเอาตายเพื่อไปซ่อนตัว มันจะมีที่ไหนให้หลบซ่อนไม่ได้เชียวเหรอ”

“...”

“ให้โดนลากกลับโชซ็อนไปทำงานงกๆ จนตัวตาย สู้มาตายอยู่ที่นี่เสียยังจะดีกว่า จริงไหมล่ะ”

ความแน่วแน่ของมนุษย์นั้นเป็นสิ่งที่ติดต่อกันได้ง่าย

โดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดยืดยาว เปลวไฟอันเร่าร้อนก็ลามเลียไปทั่วหัวใจของผู้คนผ่านทางสายตาเท่านั้น

คนงานทั้งสามสิบคนต่างร่วมกันแชร์สีหน้าและแววตาแบบเดียวกัน

“เอาละ ทุกคนรีบๆ กลับไปทำงานได้แล้ว! ขนของลงจากรถไฟให้เกลี้ยงเลยนะ!”

ไม่นานนักพวกพลทหารก็เริ่มตะคอกใส่คนงานด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าคนงานต่างก้มหน้าลงเงียบๆ และแยกย้ายไปยังตำแหน่งของตัวเองตามสถานการณ์

ชั่วครู่ต่อมา ณ มุมหนึ่งของขบวนรถไฟบรรทุกสินค้า

“อูย ฉันดื่มน้ำมากไปหรือเปล่าเนี่ย”

พลทหารคนหนึ่งที่คลายความระมัดระวังลงขณะกำลังคลำสะเอวได้เบียดตัวเข้าไปตามซอกระหว่างตู้รถไฟบรรทุกสินค้าอย่างเร่งรีบ

ทว่าในจังหวะนั้นเอง

ผัวะ!

“อั่ก?”

พร้อมกับเสียงทึบหนัก ศีรษะของพลทหารก็พับลงอย่างสิ้นท่า

ท่อนเหล็กหนาหนักที่ใช้เป็นชะแลงงัดได้ฟาดเข้าที่ท้ายทอยของเขาจนยุบไปครึ่งหนึ่ง

“เร็วเข้า”

“แขนยังโผล่ออกมาอยู่”

คนงานทั้งสองข้างช่วยกันยึดร่างของทหารที่หมดสติแล้วยัดเข้าไปใต้ล้อรถไฟบรรทุกสินค้า

“เอาปืนมา มั่นใจว่าจะยิงได้ใช่ไหม”

“ดะ-ได้สิ!”

ท่ามกลางคนงานสองสามคนที่สุมหัวกันอย่างกระชั้นชิด ชายคนหนึ่งกระชับปืนไรเฟิลเก่าๆ ไว้แน่นพลางซ่อนตัว

ณ มุมอับอีกแห่งหนึ่ง

ผัวะ!

“อึ่ก!”

พลทหารอีกคนถูกลากตัวเข้าไปใต้ท้องรถไฟโดยไม่ทันได้ส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาด้วยซ้ำ

ในช่วงเวลาที่พวกเขากำลังค่อยๆ กำจัดคนคอยจับจ้องไปทีละจุดอย่างใจเย็นนั้นเอง

“อะ-อะไรวะ!”

พลทหารนายหนึ่งที่เดินลาดตระเวนอยู่ระหว่างตู้รถไฟก็เหลือบไปเห็นเท้าในรองเท้าคอมแบทที่ยื่นโผล่ออกมาจากใต้ล้อรถไฟจนได้

ในวินาทีที่แสงจากไฟฉายของเขาส่องกระทบใต้ท้องรถไฟ และเห็นร่างของเพื่อนร่วมหน่วยนอนจมกองเลือดอยู่นั้น

“จะ-จลาจลแล้ว!”

เสียงกรีดร้องนั้นเปรียบเสมือนชนวนระเบิด

ปัง!

ปังๆๆ!

การแปรพักตร์ครั้งใหญ่ตามความหมายของคำนั้นได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

NIS สายลับเงากายวัชระจบตอน 43
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 44 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 42กลับหน้าเรื่อง
ตอน 42ตอน 44