มีเรื่องหนึ่งที่แชอาราเคยเล่าให้ฟังตอนที่มาขอร้องผมเมื่อสองสามวันก่อน
‘ความจริงแล้วนายหน้าคนนั้นมีข่าวลือเสียๆ หายๆ หนาหูมากเลยค่ะ พอไม่ถูกใจใครก็ขีดชื่อออกจากบัญชีทิ้งเอาดื้อๆ ก่อนจะข้ามแดนบ้างละ หรือไม่ก็รับเงินไปแล้วแต่กลับตีหน้าตายบอกว่าเงินยังไม่เข้าบ้างละ...’
ชายที่อยู่ตรงหน้าคือยูจงพิล นายหน้าชั่วช้าคนนั้นไม่ผิดแน่
เขาเป็นชายที่มีรอยยิ้มประทับบนใบหน้าราวกับสวมหน้ากากเอาไว้
“ช่างเป็นค่ำคืนที่ดีจริงๆ นะครับสหายหัวหน้าชุดทั้งหลาย ผมไม่รู้หรอกว่าโมโหเรื่องอะไรกันมา แต่ในเมื่อผมมาสายแล้ว ก็เลยอยากจะยื่นข้อเสนอดีๆ สักข้อครับ”
“ข้อเสนออะไร”
“ผมอยากจะขอเหมาซื้อผู้แปรพักตร์ที่เหลืออยู่ทั้งหมดเองครับ เรื่องเงินผมเตรียมมาพร้อมแล้ว ไม่อั้นแน่นอน”
“...ว่าไงนะ”
ทันใดนั้น คนที่ตอบสนองเป็นกลุ่มแรกกลับไม่ใช่พวกหัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือ แต่เป็นเหล่านายหน้าพาแปรพักตร์ด้วยกันเอง
ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ๆ คว้าหมับเข้าที่ไหล่ของเขา
“นี่ คุณจงพิล ตัวเองมาสายแท้ๆ แล้วทำไมจู่ๆ ถึงมาทำลายระบบตลาดแบบนี้ล่ะฮะ”
“นั่นสิ ไม่เห็นหรือไงว่าพวกเรากำลังยืนต่อแถวกันอยู่น่ะ”
ทว่ายูจงพิลกลับไม่สนใจว่าคนรอบข้างจะแสดงท่าทีไม่พอใจอย่างไร เขายังคงส่งยิ้มหวานพลางเลียริมฝีปากอย่างใจเย็น
“แหม... ทุกคนครับ เรามาพูดกันตรงๆ ดีกว่า ในเมื่อตอนนี้มีแต่ข่าวลือหนาหูว่าคณะมนตรีความมั่นคงฯ จะยกระดับมาตรการคว่ำบาตรในเร็วๆ นี้ ถ้าขบวนรถไฟขนส่งสินค้านี้แล่นออกไปแล้ว กว่าจะมีขบวนอื่นข้ามมายังตานตงได้อีกทีมันเมื่อไหร่กันล่ะครับ”
“เฮ้ย แล้วทำไมต้องพูดเรื่องนั้นขึ้นมา...”
“พูดตรงๆ นะครับ ยิ่งโอกาสหนีน้อยลงเท่าไหร่ ค่าหัวแปรพักตร์ก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นเป็นสองเท่าสามเท่าเท่านั้น ถ้าเราไม่คว้าโอกาสในตอนนี้ไว้ พวกเราจะมีโอกาสได้จับเงินก้อนโตจริงๆ อีกเหรอครับ”
“ไอ้หมอนี่ ช่างสรรหาคำพูดมาอ้างจริงเชียว!”
ยูจงพิลเผยรอยยิ้มอย่างมั่นอกมั่นใจพลางยกเรื่องที่หัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือเพิ่งพล่ามไปเมื่อครู่นี้ขึ้นมาพูดซ้ำ
เหล่านายหน้าพาแปรพักตร์ต่างมองหน้าสบตากันไปมา ก่อนจะมีใครคนหนึ่งแสร้งกระแอมไอแล้วตะโกนเสียงดังขึ้น
“อะแฮ่ม! ต่อให้เป็นอย่างนั้น นี่มันผิดจรรยาบรรณการค้านะ! ต่อให้ภายหลังแกจะเสนอเงินเท่าไหร่ พวกเราก็ไม่มีทางเปิดสมุดบัญชีบอกแกหรอก! แกรู้อยู่แล้วยังจะกล้าทำเรื่องระยำแบบนี้อีกเหรอวะ”
“ถูกต้อง ถึงแกจะกวาดซื้อตัวคนพวกนั้นไปได้ทั้งหมด แล้วแกจะติดต่อประสานงานกับครอบครัวของพวกเขายังไงล่ะฮะ”
ในระบบการแปรพักตร์ บทบาทของนายหน้าถือเป็นสิ่งชี้ขาดอย่างยิ่ง
หากการซื้อขายในหน้างานล้มเหลวเพราะปัญหาเรื่องจำนวนเงิน ตามหลักการแล้วคนกลุ่มนั้นจะต้องถูกส่งตัวกลับเกาหลีเหนือเพื่อรอโอกาสครั้งต่อไป
เพราะหากเปลี่ยนตัวนายหน้ากะทันหันที่หน้างาน การติดต่อสื่อสารกับครอบครัวก็จะถูกตัดขาดลงโดยสิ้นเชิงในทันที
“หึๆ ผมมีวิธีของผมก็แล้วกันครับ”
ทว่ายูจงพิลกลับมองข้ามจรรยาบรรณทางการค้าพวกนั้นไปอย่างสิ้นเชิง
แม้จะไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ดูเหมือนเขาจะคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบอยู่ทุกทาง
“เอาละ เอาเป็นว่ายังไงดีครับ ท่านหัวหน้าชุดทั้งหลาย ผมจะขอเหมาซื้อตัวผู้แปรพักตร์ที่เหลืออยู่ทั้งหมดเองครับ”
“อืม... สรุปว่าแกจะซื้อของของฉันที่สี่พันใช่ไหม”
“สี่พันเหรอครับ แน่นอนสิครับ เงินแค่นั้นสบายมาก”
“ฮิๆ ดีมาก คิดได้ฉลาดจริงๆ”
“หัวละสี่พันถูกต้องนะครับ เอาละ ตรวจนับเงินดูได้เลย”
สิ้นเสียงนั้น หัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือที่เพิ่งยืนฟึดฟัดพ่นลมหายใจด้วยความโมโหเมื่อครู่ก็รีบก้าวออกมาด้วยสีหน้าดีอกดีใจทันที
เขาละล่ำละลักนับธนบัตรในมือ และไม่นานใบหน้าก็แย้มยิ้มอย่างเบิกบานใจ ก่อนจะเดินไปกระชากลากตัวผู้แปรพักตร์สองคนออกมาด้วยตัวเอง
“ดีมาก ต่อไปไอ้สองคนนี้เป็นของแก พาตัวไปได้เลย”
“หะ-หัวหน้าชุดครับ คนคนนี้ไม่ใช่นายหน้าที่คุยตกลงกันไว้ล่วงหน้านะครับ”
“ถ้าอย่างนั้นจะว่าไง จะให้ส่งตัวแกกลับโชซอนหรือไง”
“มะ-ไม่ใช่ครับ คือ...”
ในสถานที่แห่งนี้ ความเห็นของผู้แปรพักตร์ไม่ได้มีความสำคัญเลยแม้แต่น้อย
พวกหัวหน้าชุดคนอื่นๆ ต่างก็พากันกุลีกุจอตรงเข้าไปหายูจงพิลเช่นกัน
“เฮ้ย สินค้าของฉันแกก็เหมาไปให้หมดด้วยสิ”
“ฉันด้วย! ถ้าคิดราคาคนของฉันให้เท่ากันล่ะก็ ฉันจะขายให้หมดเกลี้ยงเลย”
“แน่นอนครับ ขอแค่สินค้ามีคุณภาพ ผมเหมาหมดอยู่แล้วครับ”
“บัดซบเอ๊ย! ไม่น่ารีบขายไปก่อนเลย... เสียดายชะมัด”
“ฮิๆ แล้วใครใช้ให้แกเสนอหน้าออกมาก่อนตั้งแต่แรกล่ะ”
บรรดาหัวหน้าชุดต่างพากันเข้าคิวด้วยความคึกคัก
หากปล่อยไว้แบบนี้ ยูจงพิลคงได้กวาดผู้แปรพักตร์ที่เหลือทั้งสิบคนไปครองคนเดียวแน่ เหล่านายหน้าจึงเริ่มซุบซิบกันด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ผมไม่อาจยืนดูอยู่เฉยๆ ได้อีกต่อไป
“ผมมีคนที่ต้องพาตัวไปคนหนึ่งครับ ชื่อแชกีจุน ขอผมซื้อคนคนนั้นไว้คนเดียวก็แล้วกัน”
เมื่อผมก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยูจงพิลก็หันกลับมามองผม
เขากวาดสายตามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสีหน้าแปลกใจ
“อ้าว หน้าใหม่นี่ครับ”
“ถูกต้องครับ ปกติผมเป็นนายหน้าที่ทำงานอยู่แถวรัสเซีย”
“รัสเซียเหรอ ที่รัสเซียก็มีเส้นทางแปรพักตร์ด้วยเหรอครับ”
“มีสิครับ สปาซีบ้า”
“...อะไรนะครับ”
“ซี้บ้า”
“...”
ยูจงพิลที่กำลังกวาดต้อนผู้แปรพักตร์อย่างอารมณ์ดีขมวดคิ้วมุ่น
ซี้บ้าอะไรเล่า
“แชกีจุนเหรอ หมอนั่นอยู่ในมือฉันเอง”
ไม่ว่าผมจะซี้บ้าซี้บ่นไปหรือไม่ หัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือที่กำลังจะขายสินค้าของตัวเองก็เชิดหน้าขึ้นอย่างยโส
“แล้วแกจะให้เพิ่มอีกเท่าไหร่ล่ะ”
“ผมจะจ่ายเพิ่มอีกหนึ่งพันดอลลาร์ครับ”
“...ว่าไงนะ”
“ผมจะให้ห้าพันดอลลาร์ ส่งสินค้ามาให้ผมเถอะครับ”
ผมแสร้งทำตัวเป็นนายหน้าค้าผู้แปรพักตร์ผู้เจนโลกพลางพยักพเยิดหน้าอย่างมั่นใจ
คำตอบอย่างไร้ความลังเลของผมทำให้เกิดความเงียบอันแปลกประหลาดขึ้นภายในเต็นท์
ยูจงพิลทำท่าเหมือนจะหยั่งเชิงดูสถานการณ์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเยาะผมออกมา
“งั้นผมขอเสนอราคาเป็นสองเท่าสำหรับคนคนนั้นคนเดียวครับ”
“เฮือก”
“บ้าไปแล้วเหรอ...”
บรรดานายหน้าโดยรอบต่างพากันถอนหายใจด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
หากราคาสองเท่าก็คือ 1 หมื่นดอลลาร์
เมื่อพิจารณาว่าเงินที่นายหน้าค้าผู้แปรพักตร์เรียกเก็บจากลูกค้ามักจะอยู่ที่ราว 1 หมื่นดอลลาร์ นั่นเท่ากับการซื้อมาโดยยอมขาดทุนยับเยินอย่างสิ้นเชิง
“จะซื้อเป็นสองเท่าเหรอครับ”
“ใช่ครับ เพราะผมคิดว่าถ้าผมซื้อสองเท่า คุณก็คงจะยอมซื้อสินค้าชิ้นนั้นต่อจากผมในราคาสามเท่าแน่ๆ”
ดูมัน
ดูท่าจะมีเงินหนาพอดูสินะ
‘เงินทองก็หามาเพื่อเอาไว้ใช้ในเวลาแบบนี้นี่แหละวะ’
แน่นอนว่าเรื่องเงิน ผมเองก็ไม่มีทางยอมแพ้ใครหน้าไหนเหมือนกัน
ผมส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอเบาๆ
“งั้นผมขอเสนอเป็นสามเท่าครับ”
“งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นสี่เท่า”
“ห้าเท่าครับ”
“...”
ยูจงพิลที่ตั้งท่าจะเกทับราคาขึ้นไปอีกเกิดอาการชะงักลังเลขึ้นมาครู่หนึ่ง
คงหงุดหงิดตัวเองที่เผลอลังเลไป เขาจึงหุบยิ้มฉับแล้วตวัดสายตาจ้องเขม็งมาที่ผม
“...มีปัญญาจ่ายไหวขนาดนั้นจริงๆ หรือไง”
“นี่ไงครับ”
ผมล้วงซองเงินหนาเตอะซองหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้ออย่างไม่สะทกสะท้าน
เผื่อเหลือเผื่อขาด ผมเลยกดเงินสดก้อนโตติดมือมาเพียบ
แถมยังมีอีกซองยัดอยู่ในกระเป๋าเสื้อนอกจากซองนี้ด้วยซ้ำ
“เห็นความหนาแล้วใช่ไหมครับ”
“...”
“ผมเสนอห้าเท่าไปแล้ว คุณจะเสนอเพิ่มอีกไหมล่ะครับ”
“...เหอะ”
ดูเหมือนจะยอมรับไม่ได้ว่าตัวเองเป็นฝ่ายยอมถอย ยูจงพิลจึงเดาะลิ้นแล้วสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง
เงินสดที่พกมาคงไม่มีมากไปกว่านี้แล้ว อีกทั้งเขายังรู้ดีว่าหากฝืนเสนอราคาหกเท่าไป มันก็ไม่มีทางคุ้มทุนอย่างแน่นอน
เมื่อผมหันไปยิ้มให้หัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือ อีกฝ่ายก็กำลังยืนอ้าปากค้างด้วยสีหน้าตะลึงงัน
“เอ้า ลองนับดูสิครับ สองหมื่นห้าพันดอลลาร์”
“อะ-เออ...”
“เฮ้ยๆๆ ซื้อคนของฉันไปในราคานั้นด้วยสิ”
“ถ้าไม่ใช่แชกีจุน ผมไม่ซื้อครับ”
“ฉันยอมลดให้เหลือครึ่งราคาเลยก็ได้ เอ้า ว่าไง”
“บอกว่าไม่ซื้อไงครับ”
“ไอ้... ไอ้บัดซบเอ๊ย...”
ระหว่างที่หัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือกำลังลนลานนับธนบัตรอยู่นั้น หัวหน้าชุดคนอื่นๆ ต่างก็แอบชำเลืองมองพวกเราด้วยสายตาอิจฉาตาร้อน
“เฮ้ย ไอ้หมอนั่นซื้อคนคนเดียวด้วยราคานั้น แกเองก็ควรจะซื้อของจากพวกเราในราคานั้นด้วยถึงจะถูกไม่ใช่เรอะ”
“...ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ ก็รู้อยู่ไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ผมก็จ่ายเงินเพิ่มพิเศษให้พวกคุณอยู่แล้ว”
“ไอ้ลูกหมานี่...”
คราวนี้หัวหน้าชุดคนอื่นๆ จึงเริ่มหันไปกดดันยูจงพิลให้รับซื้อในราคาเท่ากันแทน
สำหรับยูจงพิลแล้ว คงเป็นสถานการณ์ที่ชวนให้แทบคลั่งเพราะความปวดประสาทอย่างแท้จริง
ส่วนพวกนายหน้าแถวนั้นราวกับได้ระบายความอัดอั้นจากการเห็นผมใช้เงินฟาด ต่างพ่นลมหายใจอย่างสะใจและรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจกันเป็นแถว
“ระ-รีบพาตัวไปเร็วเข้า ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ!”
ไม่นานนัก ชายหนุ่มรูปร่างผอมกะหร่องคนหนึ่งก็ถูกหัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือกึ่งลากกึ่งจูงพามาตรงหน้าผม
เมื่อพินิจมองใบหน้าของชายคนนั้นอย่างถี่ถ้วน สันจมูกโด่งคมนั่นดูคล้ายกับแชอาราอยู่ไม่น้อย
“ชื่ออะไรครับ”
“ชะ-แชกีจุนครับ”
“พี่สาวชื่ออะไรครับ”
“แชอารา... ได้ยินว่าไปเกาใต้แล้วครับ”
นอกเหนือจากนี้ผมก็นึกไม่ออกแล้วว่าจะถามอะไรต่อไปอีก
ในจังหวะนั้นเอง เสียงของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ก็ดังแว่วเข้ามาผ่านทางวิทยุสื่อสาร
-ใต้ก้นกบข้างซ้ายของคุณอารามีแผลเป็นแนวยาวอยู่จุดหนึ่ง ลองถามดูว่ามันเกิดจากอะไร
ให้ตายสิ พวกตัวเองเป็นผัวเมียกันเห็นไส้เห็นพุงหมดแล้วแท้ๆ ดันโยนคำถามน่ากระอักกระอ่วนแบบนี้มาให้ผมถามแทนซะได้
ผมยิ้มเจื่อนๆ พลางแกล้งกระแอมไอ
“ได้ยินว่าบนตัวพี่สาวคุณมีแผลเป็นอยู่จุดหนึ่ง พอจะจำได้ไหมครับว่ามีที่มาที่ไปยังไง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มุมปากของชายหนุ่มก็ปรากฏรอยยิ้มเก้อเขินขึ้นมาเช่นกัน
“อา ฮ่าๆ... พี่สาวนี่ก็จริงๆ เลย เอาเรื่องเก่าแบบนั้นไปเล่าให้คนอื่นฟังได้ยังไงกัน... เมื่อก่อนตอนอายุสักสิบขวบมั้งครับ ผมจำได้ว่าเผลอไปลื่นก้นกระแทกบนลานน้ำแข็งเข้าจนเป็นแผลลากยาวอยู่เหนือแก้มก้นข้างซ้ายน่ะครับ”
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ไม่ได้ส่งสัญญาณวิทยุอะไรมาอีก
เท่ากับว่ายืนยันได้แน่ชัดแล้วว่าชายหนุ่มตรงหน้าคือแชกีจุนจริงๆ
ในเมื่อบรรลุเป้าหมายแรกที่สำคัญที่สุดได้อย่างราบรื่น ตอนนี้ก็เหลือแค่เป้าหมายสุดท้ายอย่างการถ่ายภาพของนกฮูกหมายเลข 8 เพียงอย่างเดียว
“เอาละ ลำบากมามากแล้ว ไปกันเถอะครับ ไปเจอพี่สาวคุณกัน”
“คะ-เข้าใจแล้วครับ”
ในระหว่างที่นกฮูกหมายเลข 8 และเหยี่ยวดำหมายเลข 3 คอยสังเกตการณ์สถานการณ์อยู่ พวกเราก็แค่พาตัวออกไปจากที่นี่ก็สิ้นเรื่อง
ทว่าในจังหวะที่ผมกำลังโอบไหล่แชกีจุนเพื่อพาก้าวออกจากเต็นท์ไปนั้นเอง
ปัง!
“...หือ?”
ปัง! ปังๆๆ!
เสียงปืนดังขึ้นอย่างกะทันหันในจังหวะที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน
“อะ-อะไรวะ ไอ้ชาติหมา เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น!”
“พวกคนงานก่อเรื่องอะไรขึ้นมาเหรอ”
ไม่ใช่เสียงปืนพก แต่เป็นเสียงปืนอันเป็นเอกลักษณ์ของปืนไรเฟิลประจำการกองทัพเกาหลีเหนือที่ลั่นกระสุนรัวออกมาเป็นชุด
ผมหันขวับไปมองทางขบวนรถไฟขนส่งสินค้าตามสัญชาตญาณ
“ยิงมัน! ยิงให้ตาย!”
“ไปเร็ว! ตามฉันมา!”
“แยกย้ายกันไปคนละทาง! รีบหนีเร็วเข้า!”
ในจังหวะนั้นเอง ผมเห็นประชาชนหลายสิบชีวิตที่กำลังขนสัมภาระอยู่ข้างขบวนรถไฟต่างพากันส่งเสียงโห่ร้องและกรูวิ่งไปในทิศทางเดียวกันอย่างพร้อมเพรียง
ในมือของคนงานบางคนมีปืนไรเฟิลของทหารเกาหลีเหนือที่เพิ่งใช้ข่มขู่พวกเขาก่อนหน้านี้ถืออยู่
“ฉิบหายแล้วไง”
ผมสามารถรับรู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
การแปรพักตร์ครั้งใหญ่ของจริงตามความหมายของมัน ได้เริ่มเปิดฉากขึ้นแล้ว
-นะ-นี่คือนกฮูก พวกคนงานก่อการจลาจลติดอาวุธ กำลังทหารเกาหลีเหนือบางส่วนที่เฝ้ารถไฟถูกยิงตาย และคนงานส่วนใหญ่กำลังพยายามแหกหนีออกนอกสถานีตานตงพร้อมกัน!
นกฮูกหมายเลข 8 ที่ซุ่มดูลาดเลาอยู่ในลานสับเปลี่ยนรางรายงานสถานการณ์ปัจจุบันเข้ามา
สถานการณ์ใต้เต็นท์ที่เหล่านายหน้ามารวมตัวกันอยู่ก็เริ่มตึงเครียดขึ้นอย่างรวดเร็ว
“พะ-พวกเราคงต้องขอตัวก่อนแล้ว ขอให้โชคดีนะ”
“เดี๋ยวก่อน! พวกแกทุกคนหยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ!”
“พะ-พวกแกคิดจะเล่นตุกติกบ้าอะไรกันอยู่ฮะ”
ในจังหวะที่นายหน้าคนหนึ่งกำลังจะเผ่นหนีออกจากเต็นท์เพราะสถานการณ์พลิกผัน หัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือก็หันปากกระบอกปืนเข้าใส่พร้อมกับตะโกนลั่น
“ฮึก! ทะ-ทำไมเล็งปืนมาที่พวกเรา...”
“พะ-พวกเราไม่รู้เรื่องด้วยนะ! ดูเหมือนพวกคนงานตรงรถไฟฝั่งโน้นจะแย่งปืนแล้วก่อจลาจล แทนที่จะมาเอาปืนจ่อพวกเราอยู่ตรงนี้ รีบไปช่วยทางโน้นไม่ดีกว่าเหรอ”
ปัง! ปังๆ!
ท่ามกลางเสียงปืนที่ยังคงดังกึกก้องอยู่อย่างต่อเนื่อง ความเงียบงันอันหนักอึ้งกลับเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งใต้เต็นท์แห่งนี้
พวกหัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือคงกำลังรู้สึกเหมือนอยู่ท่ามกลางเรืออับปาง
‘เอายังไงดีล่ะเนี่ย’
ผมใช้ร่างกายตัวเองเป็นกำแพงบังแชกีจุนไว้ก่อน
ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉินก็คงต้องชักปืนออกมารับมือ แต่ถ้าทำแบบนั้น ปากกระบอกปืนทั้งหมดจะพุ่งเป้ามาที่ผมจนไม่อาจรับประกันความปลอดภัยของแชกีจุนได้
-นี่คือเหยี่ยวดำ หากจำเป็นสามารถเปิดฉากยิงปะทะกับหัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือได้
เสียงของเหยี่ยวดำหมายเลข 3 ดังผ่านวิทยุสื่อสารเข้ามา ในขณะที่สถานการณ์เริ่มถลำลึกเข้าสู่จุดวิกฤติจนยากจะถอนตัว
ทว่าในตอนนั้นเอง
“อา”
ไอเดียดีๆ อย่างหนึ่งก็ผุดแวบขึ้นมาในหัว
“ไหนๆ ก็กลายเป็นแบบนี้แล้ว พวกคุณก็แปรพักตร์ไปด้วยกันเลยสิครับ”
“...ว่าไงนะ แปรพักตร์เรอะ”
“ครับ คนที่นี่ก็กำลังรอคิวข้ามกันอยู่พอดี เหมาะเหม็งเลยไม่ใช่เหรอ”
วินาทีนั้น ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งเต็นท์
ทุกคนต่างพากันจ้องมองผมตาค้าง
ข้อเสนออันไร้ปี่มีขลุ่ยอย่างยิ่งของผมทำให้แม้แต่เสียงปืนจากข้างนอกก็ดูเหมือนจะถูกลบเลือนหายไปในทันที
กำลังโหลดความเห็น...