ในความคิดของผม มันเป็นข้อเสนอที่ฟังดูเข้าท่าไม่น้อย
ทว่าดูเหมือนจะไม่มีใครในที่นี้เห็นด้วยกับข้อเสนอของผมเลยสักคน
“เฮ้ย เดี๋ยวสิ นั่นมัน...”
“พล่ามหมาบ้าอะไรของแก...”
อย่าว่าแต่พวกหัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือเลย แม้แต่นายหน้าก็ยังแสดงสีหน้าตื่นตระหนกราวกับกำลังมองคนบ้าที่พูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระ
-ชะ-คุณเจ้าหน้าที่นกกระจอก? ยังมีสติดีอยู่หรือเปล่าครับ
-ความปลอดภัยการสื่อสาร ความปลอดภัยการสื่อสาร?
กระทั่งเจ้าหน้าที่อีกสองนายที่ดักฟังบทสนทนาผ่านวิทยุสื่อสารยังอดตื่นตระหนกไม่ได้
ทันใดนั้น หัวหน้าชุดคนหนึ่งที่ได้สติเป็นคนแรกก็เบิกตากว้างพลางจ่อปากกระบอกปืนมาทางผม
“กะ-แกกำลังเล่นตลกบ้าอะไรกับฉันวะ แปรพักตร์เนี่ยนะ แกคิดว่าพูดออกมาได้ยังไง”
“ไม่เอาน่า ใจเย็นๆ แล้วลองคิดดูดีๆ ครับ”
ผมหัวเราะเยาะในลำคอเบาๆ พลางก้าวเข้าไปหาเขาอีกหนึ่งก้าว
ไม่ว่าเขาจะจ่อปากกระบอกปืนใส่หน้าอกผมหรือไม่ ความสง่าผ่าเผยอย่างไม่เกรงกลัวของผมกลับทำให้คนถือปืนสะดุ้งถอยหลังไปเสียเอง
“ดูสิครับ ตอนนี้คนงานที่ก่อจลาจลอยู่ตรงนั้นมีตั้งหลายสิบคน คนพวกนั้นแย่งปืนจากลูกน้องพวกคุณไปติดอาวุธกันครบมือแล้ว ถ้าพวกคุณที่เหลืออยู่ตรงนี้แค่ห้าคนวิ่งเข้าไป จะปราบการจลาจลนั่นได้จริงๆ หรือครับ”
“คะ-คือ...”
“มีหวังโดนยิงพรุนจนกลายเป็นศพเกลื่อนกลาดน่ะสิครับ”
ปากกระบอกปืนของหัวหน้าชุดสั่นไหวเล็กน้อย
เพราะพวกเขาก็ไม่ได้โง่เขลาแต่อย่างใด
ประชาชนหลายสิบคนก่อการจลาจลติดอาวุธ ลำพังคนแค่ห้าคนจะไปต้านทานคลื่นลูกนั้นได้อย่างไรกัน
ผมใช้คางชี้ไปทางรถไฟขนส่งสินค้า
“แล้วถ้ากลับไปมือเปล่าแบบนี้ คิดว่าจะรอดชีวิตไปได้จริงๆ หรือครับ ข้อหาล้มเหลวในการควบคุมกำลังพลจนปล่อยให้เกิดการจลาจลจะถูกลงโทษยังไง พวกคุณน่าจะรู้ดีกว่าผมเสียอีกไม่ใช่เหรอ”
“...”
ใบหน้าของพวกหัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือซีดเผือดลงทันตา
การประหารชีวิตทันทีโดยไม่ต้องผ่านการไต่สวน
อนาคตอันน่าสยดสยองที่จะต้องถูกมัดไว้ในสนามยิงปืนต่อสู้อากาศยานแล้วร่างแหลกสลายคงผุดขึ้นมาให้เห็นชัดเจนตรงหน้า
“สู้ก็ตาย กลับไปก็ตาย... แต่ถ้าข้ามไปฝั่งใต้เรื่องมันจะเปลี่ยนไปนะครับ ตอนนี้ในมือพวกคุณทุกคนก็กำเงินดอลลาร์ไว้ตั้งเยอะไม่ใช่หรือไง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น บรรดาหัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือต่างพากันก้มมองปึกเงินดอลลาร์ในมือตนเองอย่างเหม่อลอย
มันคือเงินสดจำนวนมหาศาลที่เพิ่งได้มาจากการค้าขายพาคนแปรพักตร์เมื่อครู่นี้
“แทนที่จะเอาชีวิตไปทิ้งให้ตายเปล่า สู้เอาเงินนั่นซื้ออิสรภาพไม่ดีกว่าเหรอครับ”
“...”
“เหมาะเจาะเลยไม่ใช่เหรอครับ ทุกคนที่มารวมตัวกันตรงนี้ล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนี้อยู่แล้ว ให้พวกนายหน้าช่วยพาแล้วกอดคอกันไปเกาใต้ มันก็ลงตัวพอดีเลยนี่”
แววตาของพวกหัวหน้าชุดสั่นไหวไปมาอย่างไร้ทิศทาง
ความลังเลใจเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ เพราะคำตอบมันมีกำหนดไว้อยู่แล้ว
“ทะ-ทำยังไงดีวะ แม่ฉันที่อยู่บ้านเกิด...”
“เฮ้ย อย่ามัวแต่คร่ำครวญน่า”
“ใช่ เรื่องนั้นเอาไว้คิดทีหลัง เอาชีวิตให้รอดก่อนสิ ไม่ใช่หรือไง”
“ถะ-ถ้าเป็นเงินนี่ล่ะก็...”
บรรดาหัวหน้าชุดที่กระซิบกระซาบกันในไม่ช้าก็หันกลับมามองผม
ในดวงตาที่เบิกกว้างของพวกเขาปรากฏการตัดสินใจอันเด็ดขาดขึ้นมาแล้ว
“...นายหน้าสหายคนนี้พูดถูก! ยังไงกลับไปก็ต้องตกเป็นเหยื่อปืนต่อสู้อากาศยานอยู่ดี สู้หอบเงินนี่หนีไปเกาใต้กันเถอะ!”
“ชะ-ใช่! จะยังไงก็จะไปตายเปล่าไม่ได้!”
พวกหัวหน้าชุดที่สูญเสียสติสัมปชัญญะจากสถานการณ์กะทันหันต่างรีบร้อนกระชับปืนขึ้นสะพายอย่างลนลาน
ผมตัดสินใจที่จะก้าวต่อไปอีกขั้นตรงนี้
“แต่พอลองคิดดูดีๆ รับแค่เงินจำนวนนั้นคงคำนวณกำไรขาดทุนแล้วไม่คุ้มกันเท่าไหร่นะครับ”
“วะ-ว่าไงนะ”
สีหน้าของพวกหัวหน้าชุดที่กำลังตื่นเต้นอย่างหนักพลันแข็งค้างลงในทันที
“ตอนนี้ข้างนอกเกิดการจลาจลขึ้นแล้วไม่ใช่เหรอครับ ในความวุ่นวายขนาดนี้ แถมยังต้องเพิ่มรายชื่อท่านหัวหน้าชุดกองทัพประชาชนที่ติดอาวุธตั้งห้าคนเข้าไปแบบกะทันหันอีก... ไอหยา คงต้องบวกเบี้ยเลี้ยงเสี่ยงภัยเพิ่มขึ้นเป็นสองสามเท่าของราคาเดิมแล้วล่ะ เรื่องนั้นพวกท่านก็รู้อยู่แล้วใช่ไหมครับ”
“อะ-เอ๊ะ?”
“ไอ้-ไอ้ระยำนี่พล่ามไม่หยุดเลยนะ... แกจะเอาชีวิตพวกเรามาค้าขายงั้นเรอะ!”
หัวหน้าชุดคนหนึ่งที่ดวงตาขึ้นเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำหันปากกระบอกปืนเข้ามาจ่ออีกครั้งพร้อมกับแยกเขี้ยวขู่
ทว่าผมกลับไม่กะพริบตาแม้แต่ครั้งเดียว พลางพยักพเยิดหน้าไปทางด้านนอก
ปัง ปังๆๆ
พลันมีเสียงปืนดังกึกก้องแว่วมาจากนอกเต็นท์ได้ถูกจังหวะพอดี
หัวไหล่ของพวกหัวหน้าชุดต่างสะดุ้งโหยงขึ้นมา
“อยากยิงก็เชิญยิงสิครับ แต่ถ้ามาเสียกระสุนเปล่าๆ กับผมตรงนี้ จะมีปัญญาไปสู้กับพวกคนงานที่ได้ยินเสียงปืนแล้วตาโตได้อย่างสูสีเหรอครับ”
“อึ้ก...”
“ดูเหมือนตอนนี้พวกท่านจะมีเงินสดติดตัวไม่พอกัน... เอาเป็นว่าผมจะยอมใจดีเป็นพิเศษให้ โดยขอตั้งเงื่อนไขอื่นแทนสักข้อหนึ่งแล้วกันนะครับ”
“งะ-เงื่อนไขอะไร!”
ผมยิ้มกริ่มพลางชี้ไปยังกลุ่มผู้แปรพักตร์ชาวเกาหลีเหนือคนอื่นๆ ที่กำลังนั่งตัวสั่นงันงกอยู่ตรงมุมห้อง
“เงื่อนไขคือต้องส่งมอบผู้แปรพักตร์ที่รวมตัวกันอยู่ตรงนั้นคืนให้พวกนายหน้าที่รับหน้าที่ดูแลตั้งแต่แรกไปทั้งหมดโดยไม่ให้ตกหล่นแม้แต่คนเดียว เป็นยังไงครับ”
พอพูดแบบนั้นออกไป ผมก็หันไปมองพวกนายหน้าคนอื่นที่กำลังยืนอึ้งค้างอยู่
“เถ้าแก่ทั้งหลาย ผมพูดถูกใช่ไหมครับ ถ้าจู่ๆ มีคนมาขอแปรพักตร์กะทันหันแบบนี้ ค่าใช้จ่ายมันก็ต้องเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวไม่ใช่หรือไง”
“อะ-ชะ-ใช่ไหมล่ะ มีคนนอกกำหนดการเพิ่มเข้ามาจนแน่นขนัดขนาดนี้... ค่าใช้จ่ายมันก็ต้องเพิ่มเป็นธรรมดา”
“ฮึ่มๆ ถูกของเขา ใช่เลยล่ะ”
พวกนายหน้าที่คอยสังเกตการณ์สถานการณ์ที่กำลังดำเนินไปต่างมีไหวพริบดี รีบเออออตามน้ำไปกับผม
ในมุมมองของพวกเขานั้น ถึงแม้จะเป็นน้ำที่ไหลเชี่ยวเข้ามาอย่างกะทันหัน แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ถ้าอยากมีกินก็จำเป็นต้องรีบพายเรือตามน้ำไปอยู่ดี
เมื่อเป็นเช่นนั้น พวกหัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือก็เริ่มกระสับกระส่ายและรีบยื่นปึกเงินดอลลาร์ออกมาอย่างลนลาน
“ระ-เรื่องนั้นมันไม่ใช่กงการของพวกเราอีกแล้ว!”
“ไอ้พวกสัมภาระนั่นจะตกไปอยู่กับใครแล้วพวกเราเกี่ยวอะไรด้วย รีบไปจัดการกันเองเถอะ! เร็ว เร็วเข้า!”
“งะ-เงินน่ะอยู่นี่แล้ว จะยกให้ทั้งหมดเลย ขอแค่ช่วยไว้ชีวิตพวกเราก็พอ!”
พวกเขาต่างรีบพยักหน้ารับโดยไม่ลังเลใจเลยแม้แต่น้อย
ในสถานการณ์ที่การเอาชีวิตรอดออกไปจากพื้นที่แห่งนี้เป็นเรื่องเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้ การจะส่งผู้แปรพักตร์พวกนั้นให้นายหน้าคนไหนดูแลก็ไม่ได้อยู่ในสายตาของพวกเขาอีกต่อไปแล้ว
การซื้อขายดูเหมือนจะลุล่วงไปได้อย่างราบรื่นไร้อุปสรรค
ทว่า
“ดะ-เดี๋ยวก่อน! พวกคุณกำลังพล่ามเรื่องไร้สาระอะไรกันอยู่!”
ยูจงพิลที่เพิ่งมารู้ตัวทีหลังว่าสถานการณ์กำลังหมุนวนไปข้างหน้าโดยตัดตัวเองออกไปอย่างสิ้นเชิง รีบมุดหัวพรวดพราดเข้ามาทันที
เขาจ่ายเงินดอลลาร์ไปแล้วแต่ก็ยังไม่ได้รับมอบตัวพวกผู้แปรพักตร์ และเขาก็ไม่เคยตกลงเห็นชอบกับข้อเสนอของผมเลยแม้แต่น้อย
“ยะ-อย่าไปสนใจคำพูดหมาๆ ของคนคนนี้เลย! ชะ-ให้ผมเป็นคนช่วยพวกคุณดีกว่า! ฝากไว้กับผมเถอะครับ! ผมจะพาพวกคุณไปถึงสาธารณรัฐเกาหลีอย่างปลอดภัย! ฟะ-ฟรีไม่คิดเงินเลยครับ!”
หัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือชะงักไปชั่วครู่เมื่อได้ยินข้อเสนอที่น่าดึงดูดใจของเขา
“แต่ลุงคนนี้ เมื่อกี้พวกท่านก็เห็นแล้วนี่ครับว่าเขาเพิ่งเล่นสงครามประสาทเรื่องเงินกับผมอย่างงกๆ ไปหยกๆ”
“...”
“ใครจะไปรู้ล่ะครับว่าพอถึงเวลาก่อนจะเข้าเกาหลีจริงๆ เขาจะไม่กลับคำแล้วมาขูดรีดเงินเพิ่มก้อนโตเอาทีหลังน่ะ”
ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกจากปากผม วินาทีนั้นพวกหัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือต่างก็กำปึกเงินดอลลาร์ในมือเอาไว้แน่นขึ้นมาทันที
อย่างที่ผมว่าไว้ การกระทำงกๆ เค็มๆ ที่เพิ่งได้เห็นกับตาเมื่อครู่ฝังลึกในหัวมากกว่าคำพูดเป็นร้อยเป็นพันคำเสียอีก
ยูจงพิลที่เริ่มลนลานจึงเข้าไปเกาะแขนหัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือนายหนึ่งแน่น
“งะ-เงินนั่นมันเงินฉันที่เพิ่งส่งให้เมื่อกี้! เรื่องอื่นช่างเถอะ แต่ถ้ารับเงินฉันไปแล้วก็ต้องส่งคนมาให้ฉันสิ!”
“หุบปาก ไอ้ระยำนี่!”
ทันใดนั้น หัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือที่สติแตกพอกันก็เอาพานท้ายปืนกระแทกเข้าที่ลิ้นปี่ของเขาอย่างจัง
“อ่อก!”
“เงินเรอะ? พวกฉันกำลังจะหัวขาดกันอยู่รอมร่อ เงินพรรค์นั้นจะเป็นของใครมันเกี่ยวอะไรด้วยวะ!”
“ถ้าไม่อยากให้ร่างแกมีรูพรุนด้วยกระสุนตอนนี้ล่ะก็ หุบปากเน่าๆ แล้วไสหัวไปซะ!”
“แค่ก! อ่อกกก...”
ในขณะที่ยูจงพิลล้มพับลงไปกองกับพื้นและโก่งคอจะอ้วก พวกหัวหน้าชุดก็กระชากปลอกแขนที่ติดอยู่ตรงไหล่ออกอย่างแรงราวกับตัดสินใจได้เด็ดขาดแล้ว
“มะ-มีใครจะรับดูแลฉันบ้าง”
“มีใครมาจากจังหวัดพย็องอันบ้างไหมครับ?”
“ฉันเอง แต่จะถามบ้านเกิดไปทำไม?”
“เพราะพวกเราแต่ละคนดูแลพื้นที่ต่างกันน่ะสิ ใครมาจากฮัมกย็องมาทางนี้เลย”
“ฉัน! ฉะ-ฉันมาจากฮัมกย็อง”
“ฉันด้วย!”
ภายในเต็นท์พลันโกลาหลวุ่นวายไม่ต่างอะไรกับตลาดนัดขึ้นมาทันที
ไม่ใช่แค่กลุ่มผู้แปรพักตร์ที่เกือบจะถูกยูจงพิลชิงตัวไปเท่านั้น แม้แต่พวกหัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือเองก็เริ่มถูกจัดสรรแบ่งให้แก่พวกนายหน้าแต่ละคนจนสถานการณ์เริ่มเข้าที่เข้าทาง
“อึ่ก ไอ้พวกระยำเอ๊ย...”
ระหว่างนั้น ยูจงพิลที่กุมท้องวิ่งหนีออกไปก็หันมาถลึงตาใส่ผมด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว
ผมจึงโบกมือหยอยๆ ส่งเขากลับไป
‘นี่คือการเอาคืนที่ทำให้ฉันต้องเสียเงินเพิ่มอีกสองหมื่นดอลลาร์’
ในระหว่างที่ผมแอบยิ้มอยู่ใต้หน้ากาก ไม่นานสถานการณ์ก็ค่อยๆ สงบลง
เหล่านายหน้าที่เสร็จสิ้นการเจรจาพาคนแปรพักตร์ต่างเดินยิ้มแย้มเข้ามาหาผม
“นี่ พ่อน้องชาย วันนี้เป็นหนี้บุญคุณนายเข้าเต็มเปาเลยนะ”
“นั่นสิ ถึงได้เห็นภาพที่สะใจขนาดนี้ได้ก็เพราะนายแท้ๆ”
“คารมคมคายน่าดูเลยนะเนี่ย ต่อไปนี้เรามาสนิทกันไว้เถอะ”
พวกเขาเริ่มยื่นเศษกระดาษโน้ตต่างๆ มาให้ผม
บนนั้นไม่มีชื่อเขียนไว้ มีเพียงเบอร์โทรศัพท์ที่แต่ละคนเขียนด้วยลายมือตัวเองเท่านั้น
“ทางผมเองก็ยินดีครับ ผมคงต้องอยู่ที่ตานตงไปอีกสักพัก คงต้องขอรบกวนพวกพี่ๆ บ่อยๆ แล้วล่ะครับ”
“ฮึ่ม พี่ๆ อะไรกันเล่า... วงการเรามีรุ่นพี่รุ่นน้องอะไรกันที่ไหน?”
“เอาน่าครับ คิดซะว่ามีรุ่นน้องเพิ่มมาคนหนึ่งแล้วช่วยเอ็นดูผมหน่อยนะครับ”
“ฮี่ๆๆ ดูท่าจะได้รุ่นน้องตัวเบ้อเริ่มมาคนหนึ่งซะแล้วสิ”
“ฮ่าๆๆ”
ผมตวัดปากกาเขียนเบอร์โทรศัพท์มือถือที่ใช้อยู่ตอนนี้ลงบนสมุดโน้ตที่พวกเขายื่นมาให้เช่นกัน
ในขณะที่เหล่านายหน้าแลกเบอร์ติดต่อกันเสร็จแล้วทยอยเดินแยกย้ายออกไปอย่างอารมณ์ดี ภายในเต็นท์จึงเหลือเพียงแค่ผมกับแชกีจุนสองคน
ผมหันไปมองเขาแล้วส่งยิ้มให้
“เอาล่ะ พวกเราเองก็ไปกันเถอะ”
“จะ-จะไปกันทั้งอย่างนี้เลยเหรอครับ”
“แน่นอนสิครับ ไม่ต้องกังวลหรอกนะ ว่าแต่คุณแชกีจุน จมูกคุณเนี่ยเหมือนพี่สาวมากเลยนะครับ?”
“อ่า ฮะๆ... มีคนทักแบบนั้นเยอะเลยครับ”
“ตอนนี้มาดู คิ้วก็เหมือนกันด้วยแฮะ”
“ใช่แล้วครับ”
ระหว่างที่ผมคุยพึมพำกับแชกีจุนพร้อมกับมุ่งหน้าออกไปนอกลานสับเปลี่ยนราง ก็ลองเช็กวิทยุสื่อสารดูเผื่อไว้
ทันใดนั้นก็มีเสียงดังแว่วเข้ามา
-ว้าว โคตรหวานหมู!
แชะ แชะ!
-นี่มันเงินเท่าไหร่กันวะเนี่ย?
แชะ แชะ แชะ!
เสียงโห่ร้องยินดีของนกฮูกหมายเลข 8 และเสียงลั่นชัตเตอร์กล้องถ่ายรูปดังแทรกผ่านวิทยุสื่อสารเข้ามาไม่ขาดสาย
ภายในอาคารสำนักงานใหญ่ของ NIS มีห้องทำงานที่ไม่ทราบวัตถุประสงค์การใช้งานอยู่สองสามห้อง
ปกติแล้วมักจะว่างเปล่าอยู่เสมอ ถึงอย่างนั้นก็เป็นพื้นที่ลับที่คนไม่ได้รับอนุญาตจะไม่มีทางย่างกรายเข้าไปได้โดยเด็ดขาด
หึ่ง หึ่ง
เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานดังก้องไปทั่วพื้นที่อันว่างเปล่า
“เห็นว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนเธอเข้าไปที่อาคารกองบัญชาการกงอันตานตง มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นข้างในหรือเปล่า”
ภายในห้องทำงานห้องหนึ่งในนั้น รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กกำลังคุยโทรศัพท์อยู่
ปลายสายมีเสียงอันเนือยยานดังแว่วออกมา
-อะไรกัน นี่กำลังจะซักไซ้ฉันเหรอคะ
“เรื่องที่ควรต้องรายงานกลับไม่รายงาน สำหรับฉันแล้ว มันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสงสัยว่าเธอเปลี่ยนใจไปแล้ว”
-ไหนบอกว่าในบรรดาพวกเราฉันมีความสามารถที่สุดไงคะ คุณก็น่าจะคิดบ้างสิว่าฉันคงจัดการเองได้เรียบร้อยแล้ว
น้ำเสียงของหญิงสาวฟังดูผ่อนคลายตลอดเวลา
สีหน้าของรองผู้อำนวยการคิมจินแท็กยิ่งสุขุมเยือกเย็นลงไปอีก
-ถ้าฉันคิดจะทรยศจริงๆ ฉันจะเดินดุ่มๆ เข้าประตูด้านหน้าของกองบัญชาการกงอันที่กล้องของ NIS ส่องจับตาดูอยู่ทนโท่ทำไมกันล่ะคะ
“...”
-มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรฉันก็เลยไม่ได้รายงานค่ะ แค่ได้ยินว่ามีผู้บัญชาการกงอันตานตงคนใหม่มารับตำแหน่ง ก็เลยแวะไปทักทายตามมารยาทเท่านั้นเอง อีกฝ่ายมาคอยซักไซ้เรื่องมาตรการรักษาความปลอดภัยของโรงแรมเก้ามังกร สงสัยคงอยากจะเพิ่มกำลังพลของกงอันเข้ามาประจำการในโรงแรมให้มากขึ้นน่ะค่ะ
“แล้วคำตอบของเธอล่ะคืออะไร”
-ก็ปฏิเสธไปสิคะ แค่นี้พวกเกาหลีเหนือยอมถอนตัวออกจากโรงแรมไปจนหมดฉันก็เพิ่งจะได้หายใจหายคอคล่องขึ้นมาหน่อย แล้วถ้าขืนเอาตำรวจกงอันมายัดเพิ่มเข้าไปอีก มันก็ผิดจุดประสงค์ไม่ใช่เหรอคะ
หยางเหม่ยหลิงเล่าถึงสถานการณ์ปัจจุบันของเธอด้วยน้ำเสียงสบายอารมณ์
เมื่อได้ยินเช่นนั้น รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กจึงเกาหัวคิ้วแล้วเอ่ยออกมาราวกับกำลังถอนหายใจ
“คราวหน้าก็รายงานให้ตรงเวลาและถูกต้องด้วย เพื่อที่จะได้ไม่ทำให้ฉันต้องมาคอยสงสัยในตัวเธออีก”
-...เหอะ ท่านรองคะ อยากย้อนเวลากลับไปยุคที่ชี้นิ้วสั่งฉันตามใจชอบขนาดนั้นเลยเหรอคะ
หยางเหม่ยหลิงแค่นหัวเราะออกมาอย่างเหลือเชื่อ
การตอบโต้เหน็บแนมของเธอทำให้แววตาของรองผู้อำนวยการคิมจินแท็กนิ่งสนิทลง
-คงจะยังไม่เข้าใจสินะคะ แต่ตอนนี้ฉันไม่ใช่ลูกน้องของคุณ ฉันเป็นหุ้นส่วนต่างหาก
“...เธอเนี่ย พอคลุกคลีอยู่กับพวกนักเลงนานเข้า ก็กลายเป็นนักเลงเต็มตัวไปแล้วจริงๆ สินะ”
-แล้วใครกันล่ะคะที่บอกว่าชอบนิสัยห่ามๆ เหมือนนักเลงแบบนี้จนคัดเลือกฉันเข้ามาเป็นกรณีพิเศษน่ะ
ทันใดนั้น น้ำเสียงของหยางเหม่ยหลิงก็แปรเปลี่ยนเป็นเฉียบคมขึ้นมา
-คงคิดว่าพอฉันมาคลุกคลีอยู่กับพวกแก๊งอันธพาลแล้วจะพลอยโง่ตามไปด้วยสินะคะ... แต่อยากให้รู้ไว้เถอะค่ะว่าที่ฉันไม่ได้พูดอะไร ไม่ใช่เพราะฉันโง่หรอกนะ
“ที่ว่าไม่ได้พูดอะไรน่ะ หมายถึงเรื่องอะไร”
-นกกระเรียนหมายเลข 13 ทำไมเขาถึงตายล่ะคะ
เมื่อเจอคำถามที่แฝงนัยลึกซึ้งเข้าไป รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กจึงได้แต่ปิดปากเงียบแทนคำตอบ
-คิดว่าฉันจะเอาแต่นั่งเหม่ออยู่เฉยๆ หรือคะ
“...”
-เวลาผ่านมาขนาดนี้แล้ว คุณน่าจะรู้ดีว่าฉันคงสืบจนรู้หมดเปลือกแล้วว่าทำไมเขาถึงต้องตาย และเรื่องราวทั้งหมดมันเป็นมายังไง
สีหน้าของรองผู้อำนวยการคิมจินแท็กฉายแววเสียดายที่แกว่งเท้าหาเสี้ยนวูบหนึ่ง
หยางเหม่ยหลิง
ก็อย่างที่เจ้าตัวว่าไว้ ในบรรดาสายลับอีกาทั้งหมด เธอคือบุคคลที่โดดเด่นเป็นพิเศษจริงๆ
กำลังโหลดความเห็น...