ในเวลานี้ สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วปิดปากเงียบไว้เท่านั้น
บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองเริ่มตึงเครียดจนยากจะหวนกลับ และในจังหวะที่รู้สึกว่าความเงียบงันคือที่หลบภัยอันปลอดภัยที่สุด
-เฮ้อ อย่ามาคอยกวนประสาทฉันให้เสียเวลาเปล่าเลยค่ะ ตั้งแต่นี้ไปก็ฟังข้อมูลที่ฉันเอามาให้ดีกว่า
จะเป็นความเกรงใจหรือการยอมจำนนก็ไม่อาจรู้ได้
หยางเหม่ยหลิงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปอย่างเป็นธรรมชาติ
-ทีมเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ของ NIS มีคนว่างเหลืออยู่บ้างไหมคะ
เอเชียตะวันออกเฉียงใต้หรือ
รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กขมวดคิ้วมุ่นขึ้นมาทันที
ในเมื่อเธอเป็นฝ่ายกุมทิศทางการสนทนาไว้ เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเออออตามไป
“ทำไมถึงเป็นเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ล่ะ”
-ตอนนี้ความเคลื่อนไหวทางฝั่งกัมพูชาดูไม่ค่อยปกติเท่าไรน่ะค่ะ แก๊งไตรแอดบางกลุ่มย้ายถิ่นฐานจากเวียดนามไปกัมพูชาแล้ว และเตรียมจะเริ่มเดินหน้าธุรกิจอย่างเต็มรูปแบบที่นั่น
หยางเหม่ยหลิงเอ่ยบอกข้อมูลที่ตนเองเรียบเรียงมาด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ
-ในเมื่อเวียดนามใช้นโยบายเปิดประเทศโด่ยเม้ยถึงขั้นแก้รัฐธรรมนูญมาตั้งแต่สองปีก่อน ฝั่งไตรแอดเลยมองว่าไม่มีผลประโยชน์อะไรให้กอบโกยในเวียดนามอีกต่อไปแล้วน่ะสิคะ ตอนนี้ก็มีแก๊งไตรแอดหลายกลุ่มที่ชิงย้ายถิ่นฐานไปเรียบร้อยแล้วด้วย
นี่เป็นข้อมูลที่ไม่ธรรมดาเกินกว่าจะปล่อยให้ผ่านหูไปเฉยๆ
-อีกไม่นานกัมพูชาจะกลายเป็นเมกกะของอาชญากรรมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แน่ค่ะ
รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กขยับตัวนั่งหลังตรงจากที่เคยเอนพิงพนักเก้าอี้
ไตรแอดไม่ใช่อันธพาลข้างถนนทั่วๆ ไป
พวกมันคือสัญลักษณ์ขององค์กรอาชญากรรมจีนที่อยู่รอดมาอย่างยาวนานตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน และยังเป็นกลุ่มธุรกิจขนาดยักษ์ที่ตอบสนองต่อสถานการณ์ระหว่างประเทศได้อย่างฉับไวเป็นอย่างยิ่ง
การเคลื่อนไหวของพวกมันย่อมพ่วงมาด้วยเม็ดเงินมหาศาล อาวุธ และแรงงานผิดกฎหมายที่ไหลเวียนไปด้วยกันอย่างแน่นอน ซึ่งการย้ายถิ่นฐานของพวกมันย่อมส่งผลกระทบต่อความผันผวนของตลาดเงินอย่างเลี่ยงไม่ได้
-รู้ไหมคะว่าประธานแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยที่ฉันเจอในงานเลี้ยงอาหารค่ำของไตรแอดคราวนี้ถึงกับยื่นข้อเสนอแบบนั้นให้ฉันด้วย เขาถามว่าพอจะช่วยรวบรวมคนแปรพักตร์ที่ข้ามมายังตานตงเท่าที่มีแล้วขายให้เขาได้ไหมน่ะค่ะ
“...คนแปรพักตร์งั้นเหรอ”
-เขาบอกว่าจะเริ่มทำธุรกิจแก๊งคอลเซ็นเตอร์หลอกคนเกาหลีใต้ขึ้นมาใหม่ เลยคิดว่าคนแปรพักตร์ที่พูดภาษาเดียวกันกับคนเกาหลีใต้น่าจะเป็นลูกจ้างราคาถูกชั้นดีที่เอามาใช้งานได้ง่ายน่ะสิคะ แถมยังไม่มีสถานะตัวตนที่ถูกต้องตามกฎหมาย ถ้ามีปัญหาอะไรขึ้นมาก็แค่ฆ่าฝังดินทิ้งไปก็ไม่มีใครเอาเรื่องได้แล้ว
“...”
-กล้ามาพูดเรื่องพรรค์นั้นต่อหน้าฉันโต้งๆ ให้ตายสิ ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ
เสียงบ่นอย่างหงุดหงิดของเธอค่อยๆ แผ่วลงในตอนท้าย
แม้จะสบถออกมาด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ แต่น้ำเสียงนั้นกลับแฝงความขมขื่น ราวกับกำลังย้ำเตือนตัวเองว่าตัวเธอเองก็กำลังเอาตัวเข้าไปเกลือกกลั้วอยู่ในวงการอันน่ารังเกียจแบบนั้นเช่นกัน
-ได้ยินมาว่าไปติดต่อกับนายหน้าพาคนแปรพักตร์คนหนึ่งแล้วตั้งฐานลับไว้แถวตานตงด้วยค่ะ ดูเหมือนเพิ่งจะทำเมื่อไม่นานมานี้ รีบส่งคนไปจัดการจะดีกว่านะคะ
“ตำแหน่งที่ซ่อนหรือชื่อนายหน้าล่ะ”
-เรื่องนั้นฉันไม่ได้ถามต่อหรอกค่ะ ขืนไปซักไซ้ไล่เลียงแล้วเกิดเรื่องขึ้นมาทีหลัง เดี๋ยวลูกหลงจะย้อนกลับมาเข้าตัวฉันเปล่าๆ เรื่องหลังจากนี้ก็ให้พวกสายลับเงาแถบตานตงไปจัดการกันเอาเองเถอะค่ะ
“อืม”
-แต่ยังไงก็ระวังตัวไว้หน่อยแล้วกันนะคะ แก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยเติบโตมาจากการคอยตามเช็ดก้นให้พวกแก๊งไตรแอด คนในแก๊งเลยมีแต่พวกสันดานหยาบช้าทั้งนั้น
“...หมายความว่ามีพวกมือสังหารอยู่เยอะสินะ”
-ใช่ค่ะ
แววตาของรองผู้อำนวยการคิมจินแท็กหม่นลงทันที
อย่างไรก็ตาม หากไม่ได้หยางเหม่ยหลิง นี่ก็คงเป็นข้อมูลระดับสูงที่ไม่มีทางได้มาอย่างแน่นอน
“เรื่องนั้นขอบใจมากที่บอก ฉันจะเก็บไปพิจารณาเป็นปฏิบัติการถัดไปแล้วกัน”
-ค่ะ สิ่งที่ฉันจะบอกก็มีแค่นี้แหละ แต่ว่านะ...
ทว่าดูเหมือนเรื่องของหยางเหม่ยหลิงจะยังไม่จบลงแค่นั้น
-ท่านรองผู้อำนวยการคะ ฉันอยากให้ท่านจำเจตนารมณ์แรกเริ่มของเราไว้หน่อยก็ดีนะคะ
เธอถอนหายใจยาวออกมาก่อนจะหยิบยกประเด็นที่ต่างฝ่ายต่างแสร้งทำเป็นลืมขึ้นมาพูดใหม่อีกครั้ง
-ตกลงว่าท่านสร้างพวกเราให้เป็นสายลับอีกาขึ้นมาเพื่ออะไรกันแน่คะ เรายอมลบแม้กระทั่งประวัติของตัวเองเพื่อมาทำงานบัดซบพวกนี้ ก็เพื่อไม่ให้ต้องตกเป็นเบี้ยล่างของพวกฝ่ายในประเทศที่คอยมาตามรังควานเราทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนขั้วอำนาจไม่ใช่หรือไงกันคะ
“...”
-นกกระเรียนหมายเลข 13 ไม่จำเป็นต้องตายเลยสักนิด
รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กยังคงนิ่งเงียบต่อไป
ในระหว่างที่เขาประเมินเจตนาของอีกฝ่ายอย่างเยือกเย็น หยางเหม่ยหลิงก็คำรามรอดไรฟันราวกับกำลังสะกดกลั้นอารมณ์ที่เดือดพล่านเอาไว้
-จำใส่ใจไว้ด้วยนะคะ ว่าพวกเราไม่ได้กลายมาเป็นอีกาเพื่อผลประโยชน์ของชาติบ้าบอที่คุณชอบเอามาอ้างอยู่ตลอดเวลาตั้งแต่แรก
กริ๊ก
ก่อนที่รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กจะได้ตอบอะไรกลับไป เธอก็ชิงตัดสายทิ้งอย่างไร้ความปรานี
ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด...
“...”
ภายในห้องทำงานที่ความเงียบงันเข้าปกคลุม รองผู้อำนวยการคิมจินแท็กใช้มือลูบริมฝีปากด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ความกลัดกลุ้มใจที่บอกใครไม่ได้ทวีความหนักอึ้งในใจเขาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
เราทิ้งขบวนรถไฟสินค้าเกาหลีเหนือที่ถูกปล่อยทิ้งไว้ครึ่งๆ กลางๆ ท่ามกลางความโกลาหลไว้เบื้องหลัง แล้วมุ่งหน้าออกไปยังลานว่างชานเมืองที่หมายตาไว้ล่วงหน้าเป็นจุดรวมพล
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ขับรถกระบะคันเล็กมา และกำลังจะพาแชกีจุนที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับออกไปจากที่นั่นพอดี
“จะว่าไป เมื่อกี้ผมเผลอตะโกนทุ่มเงินออกไปแบบไม่คิดเลยครับ ถ้าไม่ทำแบบนั้น รู้สึกเหมือนจะโดนนายหน้าคนนั้นแย่งตัวไปแน่ๆ”
“ช่างมันเถอะ ถ้าเป็นฉันไปยืนอยู่ตรงนั้น ก็คงทำแบบเดียวกับนายนั่นแหละ”
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ส่ายหน้าพลางเอื้อมมือมาตบไหล่ผมดังหมับ
“ไม่สิ พอมาคิดดูอีกที ให้ตายฉันก็คงทำแบบนายไม่ได้หรอก ทำไมนายถึงได้ใจกล้าบ้าบิ่นขนาดนั้นวะเนี่ย ใครจะไปคิดว่าจะเกลี้ยกล่อมพวกหัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือตรงนั้นได้ราบคาบขนาดนี้...”
“เรื่องนั้นน่ะเหรอครับ ไม่ได้มีอะไรเลย ก็พอดูสถานการณ์ออกว่ารูปเกมมันต้องเดินไปทางนั้นน่ะครับ”
“สุดยอดจริงๆ ว่ะ ถ้าเป็นฉันคงฟิวส์ขาดแล้วชักปืนออกมาก่อนแล้วล่ะ”
“หึๆ”
ผมยิ้มกริ่มออกมาเบาๆ
เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ละมือออกจากไหล่ผมแล้วพยักหน้า
“เงินที่นายจ่ายไปคราวนี้ เดี๋ยวฉันหามาคืนให้แน่นอน ส่วนแบ่งค่าจ้างที่จะแบ่งกับนกฮูกหมายเลข 8 ก็มีอยู่ เดี๋ยวคงพอจัดการได้แหละ”
“ช่างมันเถอะครับ พี่ก็รู้ว่าคราวนี้ผมได้เงินรางวัลมาอื้อซ่าไม่ใช่หรือไง ถือซะว่าหักกลบลบหนี้กันไปก็แล้วกันครับ”
“เฮ้ย ไอ้บ้า ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เงินก้อนโตขนาดนั้นจะให้ฉันทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ได้ยังไงวะ”
เขาอาจจะไม่รู้ แต่ความจริงแล้วผมรวยมาก
พูดแบบขวานผ่าซากคือ ต่อให้ผมทิ้งฝาโยเกิร์ตโดยไม่เลีย หรือไปกินบุฟเฟต์โรงแรมหรูแล้วกินแค่สลัดจานเดียวก็ไม่สะเทือนกระเป๋าเลยด้วยซ้ำ
“พูดกันตรงๆ เหอะครับ แขนซ้ายรุ่นพี่โดนยิงแบบนี้ สำนักงานใหญ่เขาเคยให้เงินปลอบขวัญบ้างไหมล่ะ”
“เรื่องนั้นมัน... ก็ถือว่ารวมอยู่ในเงินเบี้ยเลี้ยงเสี่ยงภัยที่ได้มาก่อนหน้านี้แล้วไง”
“เพราะงั้นก็คิดซะว่าผมให้เงินปลอบขวัญแทนสำนักงานใหญ่ก็แล้วกันครับ”
“นายนี่มันจริงๆ เลย...”
ผมแกล้งทำเฉไฉพูดเล่นกลบเกลื่อนไป
พอได้ยินแบบนั้น เหยี่ยวดำหมายเลข 3 ก็ลูบไหล่ซ้ายตรงจุดที่น่าจะมีรอยแผลเป็นจากกระสุนปืนเบาๆ
“ทำตัวเป็นรุ่นพี่วางมาดไปวันๆ แต่สุดท้ายก็มีแต่นายที่คอยช่วยฉันตลอดเลยว่ะ”
“คนกันเองจะคิดมากทำไมล่ะครับ คนเราก็ต้องพึ่งพาอาศัยกันอยู่แล้ว รีบออกรถเถอะครับ”
“เออ ไว้เจอกันใหม่นะ”
“ครับ อีกไม่นานผมจะแวะไปกินบิบิมกุกซูนะ”
ผมยิ้มกว้างพลางตบข้างตัวถังรถกระบะเบาๆ
ในจังหวะที่ต่างฝ่ายต่างโบกมือเตรียมจะแยกย้ายกันไปนั่นเอง
“นะ-นายหน้าสหายครับ วันนี้ขอบคุณจริงๆ ครับ! บุญคุณนี้จะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิตเลยครับ”
แชกีจุนที่นั่งเกร็งคอยชำเลืองมองดูเชิงอยู่บนเบาะข้างคนขับ เอ่ยคำทักทายขอบคุณผมขึ้นมา
ผมยิ้มรับพลางโบกมือให้อีกฝ่ายเบาๆ
“ลำบากมาเยอะเลยนะครับ คุณกีจุน พักผ่อนให้เต็มที่แล้วไว้เจอกันใหม่เร็วๆ นี้นะครับ”
“ครับ! ต้องกลับมาพบกันใหม่ให้ได้เลยนะครับ!”
บรู้น
รถกระบะที่บรรทุกทั้งสองคนแล่นห่างออกไปจนลับสายตาบนถนนยามค่ำคืน
หลังจากเฝ้ามองจนรถลับตาไปแล้ว ผมก็ตรงไปยังตู้คอนเทนเนอร์ที่ตั้งอยู่ด้านหลังทันที
นกฮูกหมายเลข 8 ซึ่งซ่อนตัวอยู่ที่นั่นกำลังจ้องมองหน้าจอกล้องตาไม่กะพริบ
“เป็นยังไงบ้าง ได้รูปมาเยอะไหมครับ”
“ฮี่ๆๆๆ”
นกฮูกหมายเลข 8 ไม่พูดอะไรพลางหันหน้าจอกล้องมาทางผมด้วยความตื่นเต้น
พวกเราก้มหน้าแนบชิดกัน ต่างง่วนอยู่กับการดูรูปถ่าย
“โอ้โห... นี่ขีปนาวุธสกั๊ดใช่ไหมครับ เพิ่งเคยเห็นตอนมันถูกแยกชิ้นส่วนแบบนี้เป็นครั้งแรกเลย”
“ใช่ครับ ดูไม่เหมือนขีปนาวุธเลยใช่ไหมล่ะครับ ถ้าขนส่งในสภาพที่ประกอบเสร็จแล้วอาจจะถูกตรวจจับด้วยเครื่องเอกซเรย์ได้น่ะครับ”
คนส่วนใหญ่มักคิดว่าสิ่งที่เกาหลีเหนือส่งออกไปขายได้มีเพียงแค่ข้าวไม่ก็แร่ธาตุเท่านั้น
ทว่าหลังจากเกาหลีเหนือประสบความสำเร็จในการพัฒนาขึ้นเองด้วยการแยกชิ้นส่วนและทำวิศวกรรมย้อนกลับจากขีปนาวุธสกั๊ดที่เคยนำเข้าจากอียิปต์ในอดีต จวบจนถึงปัจจุบันก็ยังคงส่งออกไปยังประเทศที่สามอย่างอิหร่าน เยเมน ปากีสถาน และเวียดนามได้อย่างเป็นกอบเป็นกำ
กล่าวได้ว่าสินค้าทำเงินสูงสุดของเกาหลีเหนือก็คือขีปนาวุธสกั๊ดที่ผลิตขึ้นเองนี้นี่แหละ
“แล้วนี่คืออะไรอีกล่ะครับ”
“ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ ดูเหมือนของโบราณ น่าจะตั้งใจเอาไปขายต่อทางตอนในของจีนเพื่อใช้ฟอกเงินน่ะครับ”
นอกจากชิ้นส่วนขีปนาวุธแล้ว ยังมีสิ่งของหน้าตาประหลาดอีกสองสามชิ้นอยู่ในหีบไม้
สิ่งของที่ดูคล้ายงานศิลปะและของโบราณ
“ถ้าถ่ายรูปของพวกนี้ส่งไปด้วยก็จะสามารถแกะรอยย้อนกลับได้ว่าเกาหลีเหนือใช้เส้นทางไหนในการฟอกเงินครับ อย่างเช่นที่คิดว่าเป็นบริษัทโลจิสติกส์ของจีนแต่จริงๆ แล้วเป็นหนึ่งในเส้นทางลักลอบนำเข้าของเกาหลีเหนือ อะไรทำนองนี้น่ะครับ”
“โอ้โห”
มันเป็นขั้นตอนที่ทำให้ผมได้เรียนรู้ข้อเท็จจริงใหม่ๆ ที่ไม่เคยรู้มาก่อน
นกฮูกหมายเลข 8 เก็บกล้องเข้าอกเสื้อด้วยสีหน้าที่เปี่ยมล้นไปด้วยความภาคภูมิใจ
เขาพ่นลมหายใจออกทางจมูกฟึดฟัดด้วยความอิ่มอกอิ่มใจ
“ตอนนี้แค่กลับไปส่งไฟล์งานก็จบแล้วครับ กองทัพสหรัฐฯ จะได้มีข้ออ้างในการตรวจค้นเรือทุกลำที่ออกจากจีนในน่านน้ำสากลตั้งแต่วันพรุ่งนี้ได้ทันทีเลยไงครับ”
ในจังหวะนั้นเอง จู่ๆ ความสงสัยอย่างหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวผม
“แต่ว่าคุณเจ้าหน้าที่นกฮูกไปรู้จักมักคุ้นกับ CIA ได้ยังไงกันครับ”
“อ่า เรื่องนั้น...”
“ถ้าลำบากใจก็ไม่ต้องเล่าก็ได้นะครับ”
“เปล่าหรอกครับ มันก็ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายที่ต้องปิดบังอะไรขนาดนั้น...”
นกฮูกหมายเลข 8 เกาหัวแก้เขิน
“ที่จริงผมเคยทำงานที่นั่นมาก่อนครับ”
“อ้าว จริงเหรอครับ”
“ฮะๆ นึกไม่ถึงใช่ไหมล่ะครับ”
นึกไม่ถึงอะไรกันล่ะ
เอาเข้าจริงผมก็พอเดาได้ในใจตั้งแต่ตอนที่เขาเล็งปืนพกใส่ผมอย่างนิ่งสนิทไม่มีสั่นในห้องดาดฟ้าเมื่อคืนนี้แล้ว
เพราะสำหรับเจ้าหน้าที่สายนกฮูกที่เชี่ยวชาญด้านการเฝ้าสังเกตการณ์แล้ว ท่วงท่าและการจับปืนของเขามันเป๊ะตามตำราเกินไป
“แล้วทำไมถึงทิ้งที่ทำงานดีๆ แบบนั้นแล้วยอมมาอยู่ที่ NIS ล่ะครับ”
“อเมริกากระหน่ำหักภาษีโหดเกินไปน่ะสิครับ”
“อ้อ”
เป็นเหตุผลที่ซาบซึ้งเข้ากระดูกดำจริงๆ
ในสหรัฐอเมริกา ที่ที่น่ากลัวยิ่งกว่า FBI CIA หรือกระทรวงกลาโหมก็คือกรมสรรพากรสหรัฐอเมริกาไม่ใช่หรือไง
ความตายและภาษีคือสิ่งที่ไม่มีทางหนีพ้น
นั่นคือภาษิตชื่อดังของพวกเขา
พอผมพยักหน้า นกฮูกหมายเลข 8 ก็ยิ้มแฉ่ง
“แต่ว่าเงินที่หาได้จากงานพิเศษแบบนี้ไม่โดนหักภาษี มันจะยอดเยี่ยมขนาดไหนกันเชียวครับ”
“อย่างนั้นเหรอครับ”
“ใช่ครับ! ยิ่งไปกว่านั้นเงินตอบแทนที่จะได้คราวนี้คงสร้างสถิติสูงสุดในชีวิตผมเลยล่ะครับ เพราะคุณเจ้าหน้าที่ทั้งสองคนแท้ๆ ผมถึงหาเงินได้อย่างสบายๆ อูฮะฮะ”
“สำหรับผม ก็ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษเลยนี่ครับ”
“ไม่ครับไม่ จริงๆ นะครับ”
ไม่รู้ทำไมแววตาที่นกฮูกหมายเลข 8 มองผมถึงได้เป็นประกายวิบวับด้วยความเลื่อมใส
“เมื่อกี้ถ้าคุณเจ้าหน้าที่ไม่เกลี้ยกล่อมให้พวกหัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือแปรพักตร์ก็คงไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นแล้วล่ะครับ เพราะสภาพพวกคนงานที่ก่อจลาจลมันเละเทะไม่เป็นขบวนเลยน่ะสิครับ”
“อย่างนั้นเหรอครับ”
“ถ้าคุณเจ้าหน้าที่ไม่ได้พลิกสถานการณ์ตรงนั้นไว้ ผมเองก็คงสติแตกจนต้องทิ้งเรื่องถ่ายรูปแล้วเผ่นหนีออกมาก่อนแล้วเหมือนกันครับ”
เรื่องนั้นผมเองก็เพิ่งรู้
พอมาย้อนคิดดูตอนนี้ ดูเหมือนว่าดวงจะเข้าข้างและประจวบเหมาะอยู่พอสมควร
“เอาเป็นว่า! เพราะคุณเลยทำให้ผมหาเงินฟรีๆ ได้สบายเลยครับ เดี๋ยวค่าภาพถ่ายของวันนี้ผมจะหารเท่าแบบเป๊ะๆ แล้วโอนให้ในไม่ช้านะครับ”
“ครับๆ”
อย่างไรเสีย พอเป็นเรื่องการแบ่งเงินผมก็ไม่ได้คิดจะปฏิเสธและพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย
เพราะนอกเหนือจากสมุดบัญชีที่หยางเหม่ยหลิงยัดใส่มือมาให้แล้ว ผมเองก็จำเป็นต้องมีเงินเก็บสำรองส่วนตัวเอาไว้บ้าง
หากเอาแต่เบิกเงินก้อนนั้นมาใช้ไม่หยุด ผมก็ไม่อาจสลัดความรู้สึกตะขิดตะขวงใจที่เหมือนตัวเองจะตกต่ำกลายเป็นแมงดาของหัวหน้าแก๊งอาชญากรรมหญิงไปได้เลย
เผลอๆ เธออาจจะเล็งผลลัพธ์แบบนั้นไว้ ถึงได้โยนเงินมหาศาลขนาดนั้นมาให้ผมเฉยๆ ก็ได้
‘ผู้หญิงน่ากลัวชะมัด...’
คำพูดของยายผมที่บอกว่าผู้หญิงสวยล้วนเป็นนางจิ้งจอกนี่ไม่เคยผิดพลาดเลยจริงๆ
“ถ้าต้องการความช่วยเหลือในทำนองนี้อีกเมื่อไหร่ก็มาหาได้เสมอนะครับ”
“แน่นอนอยู่แล้วครับ! ถ้ามีงานดีๆ เข้ามาอีกผมจะติดต่อไปนะครับ เพราะพวกเราคือแฟมิลีภารกิจซินอึยจูนี่นา!”
“ฮะๆๆ”
นกฮูกหมายเลข 8 ดูมีความสุขมาก
ก็แน่ละ ปฏิบัติการทั้งหมดผ่านพ้นไปได้อย่างราบรื่นโดยไม่มีปัญหาอะไรเลย มันจึงเป็นปฏิกิริยาที่สมควรอยู่แล้ว
เพียงแต่ผมกลับรู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่หน่อยๆ
‘ทำไมเรื่องมันถึงได้ผ่านไปราบรื่นขนาดนี้นะ’
ท่ามกลางความโกลาหลทั้งหมดนั่น สุดท้ายแล้วผมไม่ได้ยิงปืนแม้แต่นัดเดียว
เพราะอย่างนั้นหรือเปล่านะ
คันไม้คันมือ
‘แย่แล้วสิ’
มันคันไม้คันมือเหลือเกิน
กำลังโหลดความเห็น...