เช้าวันต่อมา ผมออกไปเที่ยวเล่นที่ตานตงพาราไดซ์เหมือนอย่างเคย
เดิมทีคิดว่าจะพักสักหน่อย แต่ร่างกายที่คันไม้คันมือกลับไม่อาจปล่อยให้นั่งเฉยๆ อยู่ในฐานลับแคบๆ ได้เลย
“คุณลุง สวัสดีฮะ”
“หวัดดี เพิ่งเคยเห็นหน้านะเนี่ย พวกหนูเป็นเด็กแถวนี้เหรอ”
“ใช่ฮะ คุณลุงมาเล่นกับพวกเราไหมฮะ”
“ลุงก็ยินดีสิ จะเล่นอะไรกันล่ะ”
“ซ่อนแอบฮะ!”
ตั้งแต่ไม่กี่วันก่อน เริ่มเห็นภาพเด็กๆ รวมกลุ่มวิ่งเล่นกันตามตรอกซอกซอยบ่อยขึ้นแล้ว
ไม่รู้ว่าจำได้ยังไง แต่เด็กๆ มักจะค้อมหัวคำนับทักทายผมอย่างนอบน้อมทุกครั้งที่เจอกัน
เป็นภาพที่ทำให้รู้สึกอิ่มเอมใจอยู่ลึกๆ
“คุณลุงรู้จักซ่อนแอบไหมฮะ”
“รู้จักสิ แต่เล่นอะไรที่สนุกกว่าซ่อนแอบไหมล่ะ”
“มันคืออะไรเหรอฮะ”
“พวกเรามาเล่นวิ่งไล่จับแข็งทื่อกันเถอะ”
“แข็งทื่อ?”
“ไม่รู้จักล่ะสิ มา มารวมกันตรงนี้ ลุงจะสอนกฎให้”
ระหว่างที่วิ่งเล่นกับเด็กๆ ผมสังเกตเห็นสีหน้าของชาวบ้านแถวนั้นที่มองดูอยู่ค่อยๆ อ่อนโยนลง
วันนั้นเด็กๆ พากันตั้งฉายาให้ผมว่า ลุงสุดเจ๋ง
“เอ้า กินไอศกรีมกันคนละแท่งนะ”
“ว้าววว!”
“ลุงสุดเจ๋งเยี่ยมที่สุด!”
“คุณลุง หนูกินสองแท่งไม่ได้เหรอฮะ”
“เดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก พรุ่งนี้ลุงจะซื้อให้อีก วันนี้กินแค่คนละแท่งพอนะ เข้าใจไหม”
“เข้าใจฮะ”
“ง่ำๆ”
พอเล่นกับเด็กๆ ไปพลาง งานรีโนเวตที่ยาวนานก็ดำเนินมาถึงช่วงสุดท้ายโดยไม่รู้ตัว
ในตอนที่การเปิดร้านของตานตงพาราไดซ์ใกล้เข้ามาทุกขณะ
“พี่ใหญ่ ช่วยตรงนี้หน่อยได้ไหมครับ”
“อะไรเหรอ”
“ผมได้ยินมาว่าการแขวนป้ายผ้าต้องให้เถ้าแก่เป็นคนลงมือเอง ร้านถึงจะมีโชคลาภเข้ามาน่ะครับ”
จางชีร้องเรียกผมเรื่องการแขวนป้ายผ้าหน้าร้าน
สามเกลอแก๊งเสือดำต่างพากันกุลีกุจอออกมายืนรอผมอยู่ด้านนอก
“ป้ายไฟก็เปลี่ยนใหม่หมดแล้วครับ เป็นยังไงบ้างครับ”
“โอ้โห...”
โดยที่ผมไม่ทันสังเกต ภายนอกของตานตงพาราไดซ์ได้เปลี่ยนไปจนดูดีขึ้นมามากทีเดียว
สิ่งที่เปลี่ยนไปมากที่สุดคือการติดป้ายไฟนีออนหลากสีสันซึ่งช่วยเปลี่ยนบรรยากาศไปอย่างสิ้นเชิง
‘อะไรกัน แต่งร้านออกมาดูดีกว่าที่คิดไว้อีกแฮะ’
ลำโพงเก่าที่เสียงแตกพร่าก็ถูกแทนที่ด้วยของใหม่ที่มีซับวูฟเฟอร์แน่นตึ้บ และแทนที่จะเป็นเพลงจีนเชยๆ กลับมีเสียงบีตคลับที่มีเบสหนักแน่นดังแว่วออกมาแทน
โต๊ะเก่าๆ ที่เกะกะสายตาก็ถูกขนทิ้งไปจนเกลี้ยง แล้วขยายพื้นที่หน้าเวทีให้กว้างขึ้นเพื่อให้ผู้คนเดินไปมาและสนุกสนานกันได้อย่างอิสระ
ถึงขนาดที่คนหนุ่มสาวแถวนั้นที่รู้ว่ามีผับเปิดใหม่เริ่มมาชะเง้อเมียงมองแถวทางเข้ากันแล้ว
‘ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่รู้ว่าร้านจะขายดีเป็นเทน้ำเทท่าจริงๆ หรือเปล่านะ’
ในมุมมองของผมที่แค่แวะมาเที่ยวเล่นเป็นครั้งคราว นั่งตบยุงเงียบๆ ชิลๆ ไปวันๆ แบบเดิมมันดีกว่าแท้ๆ
“ว่าแต่ทำไมฉันถึงกลายเป็นเถ้าแก่ไปได้ล่ะ”
“ก็ต้องเป็นพี่ใหญ่อยู่แล้วสิครับที่เป็นเถ้าแก่ร้านเรา ทั้งจ่ายค่าปรับทั้งรีโนเวตให้หมดขนาดนี้”
“ให้ตายสิ...”
ระหว่างที่ผมถือป้ายผ้าปีนขึ้นต้นไม้แล้วค่อยๆ ผูกเชือกอย่างไม่รีบร้อน ข้างล่างก็เริ่มส่งเสียงจอแจขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
พอเหลือบมองลงไป ก็เห็นเด็กๆ แถวนั้นเกาะติดโคนต้นไม้แน่นเหมือนพวกจักจั่น
“หนูจะปีนขึ้นไปด้วย!”
“ผมด้วย ผมด้วย!”
“คิกๆๆ!”
ท่ามกลางเสียงหัวเราะและเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กๆ ในละแวก พ่อค้าแม่ค้าแถวนั้นต่างก็พากันออกมามุงดูบรรยากาศที่คึกคักวุ่นวายนี้
“ตำแหน่งพอดีไหม”
“ครับ กำลังดีเลยครับพี่ใหญ่”
ตรอกซอยในตานตงที่เคยอึมครึมเงียบเหงา บัดนี้กลับมีชีวิตชีวาเหมือนชุมชนที่มีผู้คนอาศัยอยู่จริงๆ ขึ้นมาแล้ว
[เปิดร้านใหม่ ตานตงพาราไดซ์]
[ฉลองเปิดใหม่อีกครั้ง บริการแถมฟรีจัดเต็มไม่อั้น!]
ป้ายผ้าขนาดใหญ่ถูกแขวนอยู่เหนือทางเข้าร้านและโบกสะบัดไปมา
ระหว่างที่มองผมผูกป้ายผ้า ไม่รู้ทำไมพวกสามเกลอแก๊งเสือดำถึงได้ทำหน้าตาตื้นตันใจจนจมูกย่นกันไปคนละแบบ
“แล้วตกลงจะเปิดวันไหนล่ะ”
“ใบปลิวที่สั่งไปเพื่อโปรโมตเพิ่งมาส่งถึงวันนี้พอดีเลยครับ”
“โอ้ อย่างนั้นเหรอ”
“เริ่มแจกใบปลิวตั้งแต่วันนี้ พรุ่งนี้ก็น่าจะเริ่มเปิดร้านได้เลยครับ”
“โห... ถึงเวลานี้แล้วเหรอเนี่ย”
“นั่นสิครับ”
“แล้วจะแจกใบปลิวยังไงล่ะ”
“กะว่าจะขับรถตระเวนไปแจกตามจุดต่างๆ ทั่วละแวกนี้ครับ”
“เอามาให้ฉันปึกหนึ่งสิ ระหว่างทางกลับบ้านจะได้ช่วยแจกด้วย”
“โอ้ ขอบคุณมากครับพี่ใหญ่”
ในที่สุดวันเปิดร้านตานตงพาราไดซ์ก็กระชั้นชิดเข้ามาตรงหน้า
ในเย็นวันนั้น หลังจากที่แม้แต่ผมเองก็ยังรู้สึกตื่นเต้นจนช่วยแจกใบปลิวไปด้วยระหว่างทางกลับมายังฐานลับห้องใต้หลังคา
ติ๊ง
“หืม?”
มันเป็นช่วงที่ผมกำลังส่งสัญญาณภาพจากกล้องขึ้นดาวเทียมอย่างชำนาญ
จู่ๆ ก็มีข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์
[ด่วน]
[คำสั่งส่งถึงนกกระจอกหมายเลข 7]
[รหัสภารกิจ 972C212]
แถมยังเป็นคำสั่งที่มีรหัสภารกิจกำกับไว้ด้วย
นั่นหมายความว่าสำนักงานใหญ่เป็นผู้ร่างคำสั่งนี้ขึ้นมาและส่งลงมาโดยตรง
[จงติดต่อประสานงานกับนกกาเหว่าหมายเลข 1]
นอกจากคำสั่งที่ส่งมาเป็นข้อความแล้ว ด้านล่างยังมีรูปนามบัตรแนบมาด้วยใบหนึ่ง
[รถบัสท่องเที่ยวจางเก๋อ]
[รถบัสนำเที่ยวขนาด 25 ที่นั่ง นำเที่ยวตั้งแต่ซินอึยจูไปจนถึงฮวังกึมพย็อง]
[บริการเช่าเหมารถบัส ให้เช่า จัดหางาน]
คงเป็นเบอร์ติดต่อของนกกาเหว่าหมายเลข 1
ในภารกิจที่มีรหัสภารกิจกำกับไว้แบบนี้ สายลับนกกาเหว่ามักจะถูกส่งตัวมาเพื่อบัญชาการสถานการณ์หน้างานโดยตรง
‘นี่ก็ดึกแล้ว แต่คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง’
แม้จะเป็นภารกิจกะทันหัน แต่ก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องลังเล
ผมยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเบอร์ในทันที
ตู๊ด ตู๊ด
เสียงสัญญาณรอสายดังอยู่นานพอสมควร
จากนั้น แกร๊ก
-ครับ รับสายแล้วครับ
เสียงเหนื่อยล้าเต็มทนดังแว่วมาจากปลายสาย
เมื่อได้ยินเสียงที่ไม่คุ้นเคย ผมจึงกวาดสายตามองนามบัตรอีกครั้งพลางเลียริมฝีปาก
“สวัสดีครับ ที่นั่นรถบัสท่องเที่ยวจางเก๋อใช่ไหมครับ”
-ใช่ครับ เช่าเหมารถบัสได้ครับ แต่เมื่อไม่กี่วันก่อนเกาหลีเหนือเพิ่งยิงขีปนาวุธไป การท่องเที่ยวซินอึยจูก็เลยปิดชั่วคราวอยู่นะครับ
“อย่างนั้นเหรอครับ แล้วฮวังกึมพย็องที่เพิ่งระเบิดไปเมื่อไม่กี่วันก่อนล่ะครับ ไปเที่ยวที่นั่นได้ไหม”
ปลายสายเงียบเสียงไปครู่หนึ่งทันที
อีกฝ่ายเอ่ยถามกลับมาด้วยน้ำเสียงก้ำกึ่งไม่แน่ใจ
-...ขอทราบชื่อของผู้ที่โทรมาหน่อยได้ไหมครับ
“นกกระจอกหมายเลข 7 ครับ”
-รหัสภารกิจล่ะ
“ไหนดูซิ... 972C212 ครับ”
-อ๋อ ว่าไง นกกระจอกหมายเลข 7 เพิ่งถูกส่งตัวมาตานตงได้ไม่นานนี่ ร่างกายเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้วหรือยังล่ะ
“กำลังรู้สึกคันไม้คันมืออยู่พอดีเลยครับ แต่ว่า...”
ทันทีที่รู้ตัวตนของผม บรรยากาศของอีกฝ่ายก็ดูผ่อนคลายลง
ในจังหวะที่ผมเริ่มรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อยกับสถานการณ์ที่อีกฝ่ายรู้จักผมแต่ผมไม่รู้จักเขานั้นเอง
-ฉันคือนกกระเรียนหมายเลข 12 นะ เคยเจอกันตอนภารกิจซินอึยจูเมื่อคราวก่อน จำได้ไหม
“อ๊ะ!”
ตอนนั้นเองผมถึงนึกออกว่าเขาคือใคร
หลังจากที่ผมพาครอบครัวของฮย็อนยองชอลขึ้นรถบรรทุกทหารเกาหลีเหนือข้ามสะพานเหล็กแม่น้ำยาลูมาได้ มีสายลับนกกระเรียนสามคนที่เข้าร่วมภารกิจในทันที
หมายเลข 13 ที่ตอนนี้เสียชีวิตไปแล้ว
แล้วก็หมายเลข 12 กับหมายเลข 14
ในบรรดานั้น นกกระเรียนหมายเลข 12 คือเจ้าหน้าที่ที่พาครอบครัวของฮย็อนยองชอลเดินทางออกไปในตอนนั้น
“แต่ทำไมถึง... แล้วตอนนี้คุณเป็นนกกระเรียนหรือนกกาเหว่ากันแน่ครับ”
-เจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่ของสำนักงานใหญ่ไปรัสเซียกันหมดน่ะ การส่งกำลังคนมามันยาก ฉันก็เลยรับแค่รหัสมาใช้ชั่วคราว
“อ๋อ”
-ได้ยินเสียงแบบนี้ก็ดีใจเหมือนกันนะ อันที่จริงฉันก็กะว่าจะติดต่อไปหาเป็นการส่วนตัวอยู่เร็วๆ นี้พอดี
“ติดต่อผมเหรอครับ”
-ใช่ คนที่ทำรูกระต่ายในตานตงก็คือฉันเองนี่แหละ
“อ๋อ!”
-เมื่อสองสามวันก่อนได้รับติดต่อจากผู้อำนวยการโอดงชอล ก็เลยกะว่าจะเอาของไปส่งให้พอดี
พอมาลองคิดดูแล้ว สำหรับหน้าที่ดูแลรูกระต่ายในพื้นที่ปฏิบัติการ คงไม่มีใครเหมาะสมไปกว่าสายนกกระเรียนอีกแล้ว
เพราะรหัสนกกระเรียนมักจะรับหน้าที่ขนส่งคนและทำตัวเป็นนายหน้าในพื้นที่ จึงต้องขับรถเดินทางไปไหนมาไหนบ่อยๆ
ข่าวดีที่ได้ยินทำให้ผมเผลอขยับตัวด้วยความกระตือรือร้นโดยไม่รู้ตัว
-กินข้าวหรือยังล่ะ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อสิ
“ผมก็เริ่มหิวขึ้นมาพอดีเลยครับ”
-ดีเลย ส่งที่อยู่มา เดี๋ยวฉันขับรถไปหาเอง
หลังจากส่งข้อความบอกพิกัดไปได้ราวๆ สิบนาที
ติ๊ง
-มาถึงแล้ว ลงมาได้เลย
พออ่านข้อความเสร็จ ผมก็เดินลงมาจากห้องดาดฟ้า มีรถยนต์คันหนึ่งจอดรออยู่ตรงทางเข้า
เมื่อผมเปิดประตูขึ้นไปนั่งตรงเบาะข้างคนขับ เขาก็เหลือบสายตามองขึ้นไปยังห้องดาดฟ้าของอาคาร
“เดินออกมาจากฐานลับของนกฮูกหมายเลข 5 สินะ ระหว่างที่หมอนั่นไปรัสเซีย นายก็มารับช่วงต่อหน้าที่นั้นแทนสินะเนี่ย”
“เอ๊ะ เรื่องนั้นคุณรู้ได้ยังไงครับ”
“ก็ต้องรู้สิ ตอนนี้คนที่คอยดูแลสถานะของพวกสายลับเงาในตานตงก็คือฉันนี่ไง”
“โอ้”
“เดิมทีเป็นงานที่นกกระเรียนหมายเลข 13 รับผิดชอบอยู่ พอหมอนั่นตายไป งานก็เลยถูกโอนมาที่ฉัน”
“อ่า”
นกกระเรียนหมายเลข 12 คลี่ยิ้มกะล่อนเพื่อกลบเกลื่อนสีหน้าของตัวเอง
การตายของเพื่อนร่วมงานที่ใช้รหัสเดียวกัน แถมยังมีหมายเลขถัดจากตัวเองไปเพียงเบอร์เดียว ไม่ว่าจะยังไงมันก็เป็นเรื่องที่ห้ามความรู้สึกไม่ได้อยู่แล้ว
ผมพยักหน้ารับเพื่อเออออตามน้ำไปกับเขา
“งานรัดตัวน่าดูเลยนะครับ ทั้งรหัสนกกระเรียน ทั้งดูแลรูกระต่าย สายลับนกกาเหว่า แล้วยังเป็นผู้ดูแลสถานะอีก...”
“คนอย่างพวกเราเบื้องบนสั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำตามนั้นแหละนะ แต่เอาเข้าจริงมันก็พอไหวอยู่”
“ฮะๆ”
“มีอะไรที่อยากกินเป็นพิเศษไหมล่ะ”
“แล้วแต่เจ้าหน้าที่เลยครับ ผมกินได้หมด”
“งั้นเหรอ แถวนี้มีร้านติ่มซำฝีมือดีอยู่ร้านหนึ่ง ไปที่นั่นกันดีกว่า”
นกกระเรียนหมายเลข 12 เป็นคนที่มีบรรยากาศรอบตัวดูเป็นกันเองและลื่นไหลพอตัว
ท่ามกลางเสียงเพลงลูกทุ่งแผ่วเบาที่ดังออกมาจากเครื่องเสียงติดรถยนต์ ไม่นานพวกเราก็มาถึงร้านติ่มซำริมถนน
“รอยู่ในรถแป๊บหนึ่งนะ”
ในระหว่างที่ผมนั่งรอเงียบๆ อยู่บนเบาะข้างคนขับ นกกระเรียนหมายเลข 12 ที่เดินเข้าไปข้างในก็กลับออกมาอย่างรวดเร็ว
“ติ่มซำร้านนี้อร่อยมากเลยนะ พอดีมีเรื่องที่ต้องคุยกันในรถ ฉันก็เลยสั่งใส่กล่องมาน่ะ”
“อ่า ครับ”
คงจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับภารกิจในครั้งนี้สินะ
เมื่อผมรับกล่องติ่มซำที่ยังร้อนกรุ่นมาถือไว้ นกกระเรียนหมายเลข 12 ก็ออกรถมุ่งหน้าไปที่ไหนสักแห่งอีกครั้ง
‘เอ๊ะ?’
สถานที่ที่มาถึงในเวลาต่อมา ช่างบังเอิญเหลือเกินที่มันอยู่ใกล้กับลานกองสินค้าข้างสถานีรถไฟตานตง
ลานสับเปลี่ยนรางที่ถูกเคลียร์จนโล่งเตียนปรากฏสู่สายตาอย่างชัดเจน โดยไร้ซึ่งร่องรอยว่าเคยมีรถไฟบรรทุกสินค้าของเกาหลีเหนือแวะเวียนมาแม้แต่น้อย
บังเอิญอย่างประหลาดจนทำให้พลอยรู้สึกพิลึกกึกกือตามไปด้วย
“กินกันก่อนเถอะ”
ความรู้สึกตะขิดตะขวงใจคงอยู่เพียงครู่เดียว
ต่างฝ่ายต่างเปิดกล่องติ่มซำแล้วเริ่มลงมือกิน
“อื้ม รสชาตินี้แหละ ติ่มซำที่นี่อร่อยใช่ไหมล่ะ”
“อื้มๆ”
มันอร่อยจนแทบพูดไม่ออก
เพียงแค่สัมผัสของเนื้อกุ้งเด้งสู้ฟันในขนมจีบ ก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือร้านติ่มซำระดับยอดฝีมือ
ขณะที่กำลังตั้งหน้าตั้งตากินกันอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่นั้นเอง
“จริงสิ รู้เรื่องนั้นไหม”
“หืออ?”
“เรื่องที่มีรถไฟบรรทุกสินค้าของเกาหลีเหนือเข้ามาที่สถานีรถไฟตานตงตรงนั้นเมื่อไม่กี่วันก่อนน่ะ”
“...”
ตอนที่เพิ่งยัดเสี่ยวหลงเปาชุ่มน้ำมันฉ่ำเยิ้มเข้าปาก นกกระเรียนหมายเลข 12 ก็เอ่ยขึ้นมาโต้งๆ
ไม่ใช่แค่เพราะน้ำซุปที่ทะลักออกมาในปาก แต่ผมถึงกับต้องหุบปากสนิทแล้วกะพริบตาปริบๆ
“เห็นว่าเกิดเหตุคนแปรพักตร์ครั้งใหญ่ขึ้นในรถไฟบรรทุกสินค้าขบวนนั้นด้วยนะ”
สะดุ้ง
“เพราะเหตุการณ์นั้น ตอนนี้ทั่วทั้งตานตงเลยวุ่นวายกันยกใหญ่เลยล่ะ จริงๆ นะ”
สะดุ้งโหยง
ผมเผลอแอบเหลียวมองรอบตัวโดยไม่รู้ตัว
‘...นี่กำลังจะลองเชิงผมอยู่ใช่ไหมเนี่ย’
ไม่ใช่อะไรหรอก ก็เพราะผมนี่แหละที่เป็นตัวการหลักของเหตุการณ์วุ่นวายยกใหญ่นั่นน่ะสิ
อึก ผมกลืนน้ำซุปที่เต็มปากลงคอไปก่อน
ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่กล้าอ้าปากพูดซี้ซั้ว
‘จะมาว่าเรื่องที่ผมรับงานนอกเป็นนายหน้าพาคนแปรพักตร์หรือเปล่านะ’
ผมไม่ได้ทำคนเดียวสักหน่อย...
ฟึด
ไม่ว่าในใจผมจะตึงเครียดแค่ไหน นกกระเรียนหมายเลข 12 ก็ยังคงเล่าต่อด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ
“ช่างเถอะ เรื่องที่ฉันจะพูดมันเป็นอีกเรื่องหนึ่งน่ะ พอดีช่วงนี้มีสายข่าวจากทางสำนักงานใหญ่เข้ามาเรื่องหนึ่ง”
ทว่าจู่ๆ เขาก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนา
สำหรับผมที่เตรียมตัวรับแรงกระแทกไว้แล้ว มันให้ความรู้สึกเหมือนโดนตบกบาลจนงงเป็นไก่ตาแตก
ในระหว่างที่ผมเอาแต่กะพริบตา เขาก็หยิบติ่มซำเข้าปากไปอีกชิ้น
“ในบรรดาแก๊งไตรแอดที่ไปตั้งรกรากในกัมพูชาช่วงนี้ มีแก๊งที่ชื่อว่าแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยอยู่ เห็นว่ากำลังจะกว้านซื้อผู้แปรพักตร์ไปใช้เป็นแรงงานของแก๊งอาชญากรรมน่ะ”
“...กัมพูชาเหรอครับ”
“ใช่ เห็นว่าช่วงนี้กัมพูชากำลังฮิตในหมู่แก๊งอาชญากรรมเลยล่ะ ทางเวียดนามช่วงนี้พอเปิดพรมแดนก็ไล่กวาดล้างพวกนักเลงจนแทบสูญพันธุ์ พวกนั้นเลยคงคิดว่าอยู่ที่นั่นต่อไปคงไม่ได้ประโยชน์อะไรแล้ว”
โล่งอกไปทีที่ไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับรถไฟบรรทุกสินค้าของเกาหลีเหนือ
พอหัวข้อสนทนาเบนไปในทิศทางที่ไม่คาดคิด ผมก็รู้สึกสบายใจขึ้นเยอะแล้วรีบโกยติ่มซำที่เหลือเข้าปากต่อ
“แต่ดูเหมือนว่าหนึ่งในนายหน้าพาคนแปรพักตร์ที่เคลื่อนไหวอยู่ในตานตงจะถูกแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยซื้อตัวไปแล้วน่ะสิ ไม่รู้หรอกนะว่าเป็นใคร แต่เจ้านั่นคงได้รับหน้าที่คอยลอบพาตัวผู้แปรพักตร์ไปส่งให้ทางแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยแน่ๆ”
“คิดจะพาตัวผู้แปรพักตร์ไปทำอะไรกันแน่ครับ”
“พูดตรงๆ นะ จะมีแรงงานที่ไหนใช้งานได้คุ้มค่าตัวถูกเหมือนผู้แปรพักตร์อีกล่ะ นอกจากจะยืนยันตัวตนไม่ได้แล้ว ยังคุยภาษากับคนเกาหลีรู้เรื่องอีก มันเหมาะเหม็งที่จะเอาไปใช้เป็นคนคอยติดต่อคอลเซ็นเตอร์หลอกลวงสุดๆ เลยไม่ใช่หรือไง”
“อืม”
ผมเผลอส่งเสียงครางฮือในลำคอออกมาโดยไม่รู้ตัว
ไอ้พวกแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยมันเป็นองค์กรอาชญากรรมมาตั้งแต่สันดานก็ช่างหัวมันเถอะ แต่นายหน้าพาคนแปรพักตร์ที่ไปร่วมมือกับพวกมันเนี่ยสิ ชั่วช้าสารเลวเข้าขั้นที่สุดของที่สุด
“ได้ยินว่าตอนนี้ฐานลับชั่วคราวของแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยตั้งอยู่แถวตานตง แต่ตำแหน่งที่แน่ชัดอยู่ตรงไหนยังไม่รู้ กำลังพลของแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยในฐานลับนั้นมีเท่าไหร่ และมีผู้แปรพักตร์ถูกกักขังไว้กี่คนก็ยังไม่มีการยืนยันเช่นกัน”
นกกระเรียนหมายเลข 12 กระดกน้ำดื่มแก้กระหายเอื้อกๆ ราวกับคอแห้งเป็นผง
ใจความสำคัญของปฏิบัติการที่เขาจะพูดถึงนั้น ไม่ต้องฟังต่อผมก็พอจะเดาออกแล้ว
“อันดับแรกคงต้องหาตัวไอ้นายหน้าสารเลวนั่นให้เจอก่อนสินะครับ”
“ใช่ ตอนนี้สำนักงานใหญ่คัดรายชื่อนายหน้าในตานตงออกมาได้กลุ่มหนึ่ง แต่ยังไม่รู้ว่าในบรรดาคนพวกนี้ใครเป็นคนที่ติดต่อกับแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ย”
นกกระเรียนหมายเลข 12 ล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากอกเสื้อแล้วยื่นส่งให้
พอคลี่ออกดูก็พบว่าเป็นรายชื่อที่มีคนอยู่ยี่สิบกว่าคนเรียงรายกันอยู่
“นอกจากนายกับฉันแล้ว ตอนนี้ก็มีเจ้าหน้าที่คนอื่นอีกหลายคนกำลังเคลื่อนไหวอยู่ จะแบ่งให้แต่ละคนรับผิดชอบสามชื่อ แล้วสะกดรอยตามนายหน้าในรายชื่อเพื่อดูความเคลื่อนไหว”
ระหว่างที่ผมไล่อ่านรายชื่อนั้นจากบนลงล่างอย่างช้าๆ
[ยูจงพิล]
[ลูกครึ่งเกาหลี-จีน กิจกรรมในตานตงเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา]
ชื่อที่คุ้นเคยเป็นอย่างยิ่งชื่อหนึ่งก็สะดุดเข้ามาในสายตาของผม
ไอ้ตัวการนายหน้าแปรพักตร์สารเลวคนที่เพิ่งจะฟัดกับผมอย่างดุเดือดอยู่หน้าขบวนรถไฟบรรทุกสินค้าของเกาหลีเหนือตลอดทั้งคืนนั่นเอง
“ซีด”
ทันทีที่เห็นชื่อนั้น ความมั่นใจประหลาดก็แล่นวาบผ่านสันหลังขึ้นมาในพริบตา
‘ไอ้หมอนี่แหละ’
กำลังโหลดความเห็น...