คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

NIS สายลับเงากายวัชระ ตอนที่ 47

ตอน 47

เช้าวันต่อมา ผมออกไปเที่ยวเล่นที่ตานตงพาราไดซ์เหมือนอย่างเคย

เดิมทีคิดว่าจะพักสักหน่อย แต่ร่างกายที่คันไม้คันมือกลับไม่อาจปล่อยให้นั่งเฉยๆ อยู่ในฐานลับแคบๆ ได้เลย

“คุณลุง สวัสดีฮะ”

“หวัดดี เพิ่งเคยเห็นหน้านะเนี่ย พวกหนูเป็นเด็กแถวนี้เหรอ”

“ใช่ฮะ คุณลุงมาเล่นกับพวกเราไหมฮะ”

“ลุงก็ยินดีสิ จะเล่นอะไรกันล่ะ”

“ซ่อนแอบฮะ!”

ตั้งแต่ไม่กี่วันก่อน เริ่มเห็นภาพเด็กๆ รวมกลุ่มวิ่งเล่นกันตามตรอกซอกซอยบ่อยขึ้นแล้ว

ไม่รู้ว่าจำได้ยังไง แต่เด็กๆ มักจะค้อมหัวคำนับทักทายผมอย่างนอบน้อมทุกครั้งที่เจอกัน

เป็นภาพที่ทำให้รู้สึกอิ่มเอมใจอยู่ลึกๆ

“คุณลุงรู้จักซ่อนแอบไหมฮะ”

“รู้จักสิ แต่เล่นอะไรที่สนุกกว่าซ่อนแอบไหมล่ะ”

“มันคืออะไรเหรอฮะ”

“พวกเรามาเล่นวิ่งไล่จับแข็งทื่อกันเถอะ”

“แข็งทื่อ?”

“ไม่รู้จักล่ะสิ มา มารวมกันตรงนี้ ลุงจะสอนกฎให้”

ระหว่างที่วิ่งเล่นกับเด็กๆ ผมสังเกตเห็นสีหน้าของชาวบ้านแถวนั้นที่มองดูอยู่ค่อยๆ อ่อนโยนลง

วันนั้นเด็กๆ พากันตั้งฉายาให้ผมว่า ลุงสุดเจ๋ง

“เอ้า กินไอศกรีมกันคนละแท่งนะ”

“ว้าววว!”

“ลุงสุดเจ๋งเยี่ยมที่สุด!”

“คุณลุง หนูกินสองแท่งไม่ได้เหรอฮะ”

“เดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก พรุ่งนี้ลุงจะซื้อให้อีก วันนี้กินแค่คนละแท่งพอนะ เข้าใจไหม”

“เข้าใจฮะ”

“ง่ำๆ”

พอเล่นกับเด็กๆ ไปพลาง งานรีโนเวตที่ยาวนานก็ดำเนินมาถึงช่วงสุดท้ายโดยไม่รู้ตัว

ในตอนที่การเปิดร้านของตานตงพาราไดซ์ใกล้เข้ามาทุกขณะ

“พี่ใหญ่ ช่วยตรงนี้หน่อยได้ไหมครับ”

“อะไรเหรอ”

“ผมได้ยินมาว่าการแขวนป้ายผ้าต้องให้เถ้าแก่เป็นคนลงมือเอง ร้านถึงจะมีโชคลาภเข้ามาน่ะครับ”

จางชีร้องเรียกผมเรื่องการแขวนป้ายผ้าหน้าร้าน

สามเกลอแก๊งเสือดำต่างพากันกุลีกุจอออกมายืนรอผมอยู่ด้านนอก

“ป้ายไฟก็เปลี่ยนใหม่หมดแล้วครับ เป็นยังไงบ้างครับ”

“โอ้โห...”

โดยที่ผมไม่ทันสังเกต ภายนอกของตานตงพาราไดซ์ได้เปลี่ยนไปจนดูดีขึ้นมามากทีเดียว

สิ่งที่เปลี่ยนไปมากที่สุดคือการติดป้ายไฟนีออนหลากสีสันซึ่งช่วยเปลี่ยนบรรยากาศไปอย่างสิ้นเชิง

‘อะไรกัน แต่งร้านออกมาดูดีกว่าที่คิดไว้อีกแฮะ’

ลำโพงเก่าที่เสียงแตกพร่าก็ถูกแทนที่ด้วยของใหม่ที่มีซับวูฟเฟอร์แน่นตึ้บ และแทนที่จะเป็นเพลงจีนเชยๆ กลับมีเสียงบีตคลับที่มีเบสหนักแน่นดังแว่วออกมาแทน

โต๊ะเก่าๆ ที่เกะกะสายตาก็ถูกขนทิ้งไปจนเกลี้ยง แล้วขยายพื้นที่หน้าเวทีให้กว้างขึ้นเพื่อให้ผู้คนเดินไปมาและสนุกสนานกันได้อย่างอิสระ

ถึงขนาดที่คนหนุ่มสาวแถวนั้นที่รู้ว่ามีผับเปิดใหม่เริ่มมาชะเง้อเมียงมองแถวทางเข้ากันแล้ว

‘ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่รู้ว่าร้านจะขายดีเป็นเทน้ำเทท่าจริงๆ หรือเปล่านะ’

ในมุมมองของผมที่แค่แวะมาเที่ยวเล่นเป็นครั้งคราว นั่งตบยุงเงียบๆ ชิลๆ ไปวันๆ แบบเดิมมันดีกว่าแท้ๆ

“ว่าแต่ทำไมฉันถึงกลายเป็นเถ้าแก่ไปได้ล่ะ”

“ก็ต้องเป็นพี่ใหญ่อยู่แล้วสิครับที่เป็นเถ้าแก่ร้านเรา ทั้งจ่ายค่าปรับทั้งรีโนเวตให้หมดขนาดนี้”

“ให้ตายสิ...”

ระหว่างที่ผมถือป้ายผ้าปีนขึ้นต้นไม้แล้วค่อยๆ ผูกเชือกอย่างไม่รีบร้อน ข้างล่างก็เริ่มส่งเสียงจอแจขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

พอเหลือบมองลงไป ก็เห็นเด็กๆ แถวนั้นเกาะติดโคนต้นไม้แน่นเหมือนพวกจักจั่น

“หนูจะปีนขึ้นไปด้วย!”

“ผมด้วย ผมด้วย!”

“คิกๆๆ!”

ท่ามกลางเสียงหัวเราะและเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กๆ ในละแวก พ่อค้าแม่ค้าแถวนั้นต่างก็พากันออกมามุงดูบรรยากาศที่คึกคักวุ่นวายนี้

“ตำแหน่งพอดีไหม”

“ครับ กำลังดีเลยครับพี่ใหญ่”

ตรอกซอยในตานตงที่เคยอึมครึมเงียบเหงา บัดนี้กลับมีชีวิตชีวาเหมือนชุมชนที่มีผู้คนอาศัยอยู่จริงๆ ขึ้นมาแล้ว

[เปิดร้านใหม่ ตานตงพาราไดซ์]

[ฉลองเปิดใหม่อีกครั้ง บริการแถมฟรีจัดเต็มไม่อั้น!]

ป้ายผ้าขนาดใหญ่ถูกแขวนอยู่เหนือทางเข้าร้านและโบกสะบัดไปมา

ระหว่างที่มองผมผูกป้ายผ้า ไม่รู้ทำไมพวกสามเกลอแก๊งเสือดำถึงได้ทำหน้าตาตื้นตันใจจนจมูกย่นกันไปคนละแบบ

“แล้วตกลงจะเปิดวันไหนล่ะ”

“ใบปลิวที่สั่งไปเพื่อโปรโมตเพิ่งมาส่งถึงวันนี้พอดีเลยครับ”

“โอ้ อย่างนั้นเหรอ”

“เริ่มแจกใบปลิวตั้งแต่วันนี้ พรุ่งนี้ก็น่าจะเริ่มเปิดร้านได้เลยครับ”

“โห... ถึงเวลานี้แล้วเหรอเนี่ย”

“นั่นสิครับ”

“แล้วจะแจกใบปลิวยังไงล่ะ”

“กะว่าจะขับรถตระเวนไปแจกตามจุดต่างๆ ทั่วละแวกนี้ครับ”

“เอามาให้ฉันปึกหนึ่งสิ ระหว่างทางกลับบ้านจะได้ช่วยแจกด้วย”

“โอ้ ขอบคุณมากครับพี่ใหญ่”

ในที่สุดวันเปิดร้านตานตงพาราไดซ์ก็กระชั้นชิดเข้ามาตรงหน้า

ในเย็นวันนั้น หลังจากที่แม้แต่ผมเองก็ยังรู้สึกตื่นเต้นจนช่วยแจกใบปลิวไปด้วยระหว่างทางกลับมายังฐานลับห้องใต้หลังคา

ติ๊ง

“หืม?”

มันเป็นช่วงที่ผมกำลังส่งสัญญาณภาพจากกล้องขึ้นดาวเทียมอย่างชำนาญ

จู่ๆ ก็มีข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์

[ด่วน]

[คำสั่งส่งถึงนกกระจอกหมายเลข 7]

[รหัสภารกิจ 972C212]

แถมยังเป็นคำสั่งที่มีรหัสภารกิจกำกับไว้ด้วย

นั่นหมายความว่าสำนักงานใหญ่เป็นผู้ร่างคำสั่งนี้ขึ้นมาและส่งลงมาโดยตรง

[จงติดต่อประสานงานกับนกกาเหว่าหมายเลข 1]

นอกจากคำสั่งที่ส่งมาเป็นข้อความแล้ว ด้านล่างยังมีรูปนามบัตรแนบมาด้วยใบหนึ่ง

[รถบัสท่องเที่ยวจางเก๋อ]

[รถบัสนำเที่ยวขนาด 25 ที่นั่ง นำเที่ยวตั้งแต่ซินอึยจูไปจนถึงฮวังกึมพย็อง]

[บริการเช่าเหมารถบัส ให้เช่า จัดหางาน]

คงเป็นเบอร์ติดต่อของนกกาเหว่าหมายเลข 1

ในภารกิจที่มีรหัสภารกิจกำกับไว้แบบนี้ สายลับนกกาเหว่ามักจะถูกส่งตัวมาเพื่อบัญชาการสถานการณ์หน้างานโดยตรง

‘นี่ก็ดึกแล้ว แต่คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง’

แม้จะเป็นภารกิจกะทันหัน แต่ก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องลังเล

ผมยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเบอร์ในทันที

ตู๊ด ตู๊ด

เสียงสัญญาณรอสายดังอยู่นานพอสมควร

จากนั้น แกร๊ก

-ครับ รับสายแล้วครับ

เสียงเหนื่อยล้าเต็มทนดังแว่วมาจากปลายสาย

เมื่อได้ยินเสียงที่ไม่คุ้นเคย ผมจึงกวาดสายตามองนามบัตรอีกครั้งพลางเลียริมฝีปาก

“สวัสดีครับ ที่นั่นรถบัสท่องเที่ยวจางเก๋อใช่ไหมครับ”

-ใช่ครับ เช่าเหมารถบัสได้ครับ แต่เมื่อไม่กี่วันก่อนเกาหลีเหนือเพิ่งยิงขีปนาวุธไป การท่องเที่ยวซินอึยจูก็เลยปิดชั่วคราวอยู่นะครับ

“อย่างนั้นเหรอครับ แล้วฮวังกึมพย็องที่เพิ่งระเบิดไปเมื่อไม่กี่วันก่อนล่ะครับ ไปเที่ยวที่นั่นได้ไหม”

◆ ◆ ◆

ปลายสายเงียบเสียงไปครู่หนึ่งทันที

อีกฝ่ายเอ่ยถามกลับมาด้วยน้ำเสียงก้ำกึ่งไม่แน่ใจ

-...ขอทราบชื่อของผู้ที่โทรมาหน่อยได้ไหมครับ

“นกกระจอกหมายเลข 7 ครับ”

-รหัสภารกิจล่ะ

“ไหนดูซิ... 972C212 ครับ”

-อ๋อ ว่าไง นกกระจอกหมายเลข 7 เพิ่งถูกส่งตัวมาตานตงได้ไม่นานนี่ ร่างกายเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้วหรือยังล่ะ

“กำลังรู้สึกคันไม้คันมืออยู่พอดีเลยครับ แต่ว่า...”

ทันทีที่รู้ตัวตนของผม บรรยากาศของอีกฝ่ายก็ดูผ่อนคลายลง

ในจังหวะที่ผมเริ่มรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อยกับสถานการณ์ที่อีกฝ่ายรู้จักผมแต่ผมไม่รู้จักเขานั้นเอง

-ฉันคือนกกระเรียนหมายเลข 12 นะ เคยเจอกันตอนภารกิจซินอึยจูเมื่อคราวก่อน จำได้ไหม

“อ๊ะ!”

ตอนนั้นเองผมถึงนึกออกว่าเขาคือใคร

หลังจากที่ผมพาครอบครัวของฮย็อนยองชอลขึ้นรถบรรทุกทหารเกาหลีเหนือข้ามสะพานเหล็กแม่น้ำยาลูมาได้ มีสายลับนกกระเรียนสามคนที่เข้าร่วมภารกิจในทันที

หมายเลข 13 ที่ตอนนี้เสียชีวิตไปแล้ว

แล้วก็หมายเลข 12 กับหมายเลข 14

ในบรรดานั้น นกกระเรียนหมายเลข 12 คือเจ้าหน้าที่ที่พาครอบครัวของฮย็อนยองชอลเดินทางออกไปในตอนนั้น

“แต่ทำไมถึง... แล้วตอนนี้คุณเป็นนกกระเรียนหรือนกกาเหว่ากันแน่ครับ”

-เจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่ของสำนักงานใหญ่ไปรัสเซียกันหมดน่ะ การส่งกำลังคนมามันยาก ฉันก็เลยรับแค่รหัสมาใช้ชั่วคราว

“อ๋อ”

-ได้ยินเสียงแบบนี้ก็ดีใจเหมือนกันนะ อันที่จริงฉันก็กะว่าจะติดต่อไปหาเป็นการส่วนตัวอยู่เร็วๆ นี้พอดี

“ติดต่อผมเหรอครับ”

-ใช่ คนที่ทำรูกระต่ายในตานตงก็คือฉันเองนี่แหละ

“อ๋อ!”

-เมื่อสองสามวันก่อนได้รับติดต่อจากผู้อำนวยการโอดงชอล ก็เลยกะว่าจะเอาของไปส่งให้พอดี

พอมาลองคิดดูแล้ว สำหรับหน้าที่ดูแลรูกระต่ายในพื้นที่ปฏิบัติการ คงไม่มีใครเหมาะสมไปกว่าสายนกกระเรียนอีกแล้ว

เพราะรหัสนกกระเรียนมักจะรับหน้าที่ขนส่งคนและทำตัวเป็นนายหน้าในพื้นที่ จึงต้องขับรถเดินทางไปไหนมาไหนบ่อยๆ

ข่าวดีที่ได้ยินทำให้ผมเผลอขยับตัวด้วยความกระตือรือร้นโดยไม่รู้ตัว

-กินข้าวหรือยังล่ะ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อสิ

“ผมก็เริ่มหิวขึ้นมาพอดีเลยครับ”

-ดีเลย ส่งที่อยู่มา เดี๋ยวฉันขับรถไปหาเอง

หลังจากส่งข้อความบอกพิกัดไปได้ราวๆ สิบนาที

ติ๊ง

-มาถึงแล้ว ลงมาได้เลย

พออ่านข้อความเสร็จ ผมก็เดินลงมาจากห้องดาดฟ้า มีรถยนต์คันหนึ่งจอดรออยู่ตรงทางเข้า

เมื่อผมเปิดประตูขึ้นไปนั่งตรงเบาะข้างคนขับ เขาก็เหลือบสายตามองขึ้นไปยังห้องดาดฟ้าของอาคาร

“เดินออกมาจากฐานลับของนกฮูกหมายเลข 5 สินะ ระหว่างที่หมอนั่นไปรัสเซีย นายก็มารับช่วงต่อหน้าที่นั้นแทนสินะเนี่ย”

“เอ๊ะ เรื่องนั้นคุณรู้ได้ยังไงครับ”

“ก็ต้องรู้สิ ตอนนี้คนที่คอยดูแลสถานะของพวกสายลับเงาในตานตงก็คือฉันนี่ไง”

“โอ้”

“เดิมทีเป็นงานที่นกกระเรียนหมายเลข 13 รับผิดชอบอยู่ พอหมอนั่นตายไป งานก็เลยถูกโอนมาที่ฉัน”

“อ่า”

นกกระเรียนหมายเลข 12 คลี่ยิ้มกะล่อนเพื่อกลบเกลื่อนสีหน้าของตัวเอง

การตายของเพื่อนร่วมงานที่ใช้รหัสเดียวกัน แถมยังมีหมายเลขถัดจากตัวเองไปเพียงเบอร์เดียว ไม่ว่าจะยังไงมันก็เป็นเรื่องที่ห้ามความรู้สึกไม่ได้อยู่แล้ว

ผมพยักหน้ารับเพื่อเออออตามน้ำไปกับเขา

“งานรัดตัวน่าดูเลยนะครับ ทั้งรหัสนกกระเรียน ทั้งดูแลรูกระต่าย สายลับนกกาเหว่า แล้วยังเป็นผู้ดูแลสถานะอีก...”

“คนอย่างพวกเราเบื้องบนสั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำตามนั้นแหละนะ แต่เอาเข้าจริงมันก็พอไหวอยู่”

“ฮะๆ”

“มีอะไรที่อยากกินเป็นพิเศษไหมล่ะ”

“แล้วแต่เจ้าหน้าที่เลยครับ ผมกินได้หมด”

“งั้นเหรอ แถวนี้มีร้านติ่มซำฝีมือดีอยู่ร้านหนึ่ง ไปที่นั่นกันดีกว่า”

นกกระเรียนหมายเลข 12 เป็นคนที่มีบรรยากาศรอบตัวดูเป็นกันเองและลื่นไหลพอตัว

ท่ามกลางเสียงเพลงลูกทุ่งแผ่วเบาที่ดังออกมาจากเครื่องเสียงติดรถยนต์ ไม่นานพวกเราก็มาถึงร้านติ่มซำริมถนน

“รอยู่ในรถแป๊บหนึ่งนะ”

ในระหว่างที่ผมนั่งรอเงียบๆ อยู่บนเบาะข้างคนขับ นกกระเรียนหมายเลข 12 ที่เดินเข้าไปข้างในก็กลับออกมาอย่างรวดเร็ว

“ติ่มซำร้านนี้อร่อยมากเลยนะ พอดีมีเรื่องที่ต้องคุยกันในรถ ฉันก็เลยสั่งใส่กล่องมาน่ะ”

“อ่า ครับ”

คงจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับภารกิจในครั้งนี้สินะ

เมื่อผมรับกล่องติ่มซำที่ยังร้อนกรุ่นมาถือไว้ นกกระเรียนหมายเลข 12 ก็ออกรถมุ่งหน้าไปที่ไหนสักแห่งอีกครั้ง

‘เอ๊ะ?’

สถานที่ที่มาถึงในเวลาต่อมา ช่างบังเอิญเหลือเกินที่มันอยู่ใกล้กับลานกองสินค้าข้างสถานีรถไฟตานตง

ลานสับเปลี่ยนรางที่ถูกเคลียร์จนโล่งเตียนปรากฏสู่สายตาอย่างชัดเจน โดยไร้ซึ่งร่องรอยว่าเคยมีรถไฟบรรทุกสินค้าของเกาหลีเหนือแวะเวียนมาแม้แต่น้อย

บังเอิญอย่างประหลาดจนทำให้พลอยรู้สึกพิลึกกึกกือตามไปด้วย

“กินกันก่อนเถอะ”

ความรู้สึกตะขิดตะขวงใจคงอยู่เพียงครู่เดียว

ต่างฝ่ายต่างเปิดกล่องติ่มซำแล้วเริ่มลงมือกิน

“อื้ม รสชาตินี้แหละ ติ่มซำที่นี่อร่อยใช่ไหมล่ะ”

“อื้มๆ”

มันอร่อยจนแทบพูดไม่ออก

เพียงแค่สัมผัสของเนื้อกุ้งเด้งสู้ฟันในขนมจีบ ก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือร้านติ่มซำระดับยอดฝีมือ

ขณะที่กำลังตั้งหน้าตั้งตากินกันอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่นั้นเอง

“จริงสิ รู้เรื่องนั้นไหม”

“หืออ?”

“เรื่องที่มีรถไฟบรรทุกสินค้าของเกาหลีเหนือเข้ามาที่สถานีรถไฟตานตงตรงนั้นเมื่อไม่กี่วันก่อนน่ะ”

“...”

ตอนที่เพิ่งยัดเสี่ยวหลงเปาชุ่มน้ำมันฉ่ำเยิ้มเข้าปาก นกกระเรียนหมายเลข 12 ก็เอ่ยขึ้นมาโต้งๆ

ไม่ใช่แค่เพราะน้ำซุปที่ทะลักออกมาในปาก แต่ผมถึงกับต้องหุบปากสนิทแล้วกะพริบตาปริบๆ

“เห็นว่าเกิดเหตุคนแปรพักตร์ครั้งใหญ่ขึ้นในรถไฟบรรทุกสินค้าขบวนนั้นด้วยนะ”

สะดุ้ง

“เพราะเหตุการณ์นั้น ตอนนี้ทั่วทั้งตานตงเลยวุ่นวายกันยกใหญ่เลยล่ะ จริงๆ นะ”

สะดุ้งโหยง

ผมเผลอแอบเหลียวมองรอบตัวโดยไม่รู้ตัว

‘...นี่กำลังจะลองเชิงผมอยู่ใช่ไหมเนี่ย’

ไม่ใช่อะไรหรอก ก็เพราะผมนี่แหละที่เป็นตัวการหลักของเหตุการณ์วุ่นวายยกใหญ่นั่นน่ะสิ

อึก ผมกลืนน้ำซุปที่เต็มปากลงคอไปก่อน

ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่กล้าอ้าปากพูดซี้ซั้ว

‘จะมาว่าเรื่องที่ผมรับงานนอกเป็นนายหน้าพาคนแปรพักตร์หรือเปล่านะ’

ผมไม่ได้ทำคนเดียวสักหน่อย...

ฟึด

ไม่ว่าในใจผมจะตึงเครียดแค่ไหน นกกระเรียนหมายเลข 12 ก็ยังคงเล่าต่อด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ

“ช่างเถอะ เรื่องที่ฉันจะพูดมันเป็นอีกเรื่องหนึ่งน่ะ พอดีช่วงนี้มีสายข่าวจากทางสำนักงานใหญ่เข้ามาเรื่องหนึ่ง”

ทว่าจู่ๆ เขาก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนา

สำหรับผมที่เตรียมตัวรับแรงกระแทกไว้แล้ว มันให้ความรู้สึกเหมือนโดนตบกบาลจนงงเป็นไก่ตาแตก

ในระหว่างที่ผมเอาแต่กะพริบตา เขาก็หยิบติ่มซำเข้าปากไปอีกชิ้น

“ในบรรดาแก๊งไตรแอดที่ไปตั้งรกรากในกัมพูชาช่วงนี้ มีแก๊งที่ชื่อว่าแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยอยู่ เห็นว่ากำลังจะกว้านซื้อผู้แปรพักตร์ไปใช้เป็นแรงงานของแก๊งอาชญากรรมน่ะ”

“...กัมพูชาเหรอครับ”

“ใช่ เห็นว่าช่วงนี้กัมพูชากำลังฮิตในหมู่แก๊งอาชญากรรมเลยล่ะ ทางเวียดนามช่วงนี้พอเปิดพรมแดนก็ไล่กวาดล้างพวกนักเลงจนแทบสูญพันธุ์ พวกนั้นเลยคงคิดว่าอยู่ที่นั่นต่อไปคงไม่ได้ประโยชน์อะไรแล้ว”

โล่งอกไปทีที่ไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับรถไฟบรรทุกสินค้าของเกาหลีเหนือ

พอหัวข้อสนทนาเบนไปในทิศทางที่ไม่คาดคิด ผมก็รู้สึกสบายใจขึ้นเยอะแล้วรีบโกยติ่มซำที่เหลือเข้าปากต่อ

“แต่ดูเหมือนว่าหนึ่งในนายหน้าพาคนแปรพักตร์ที่เคลื่อนไหวอยู่ในตานตงจะถูกแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยซื้อตัวไปแล้วน่ะสิ ไม่รู้หรอกนะว่าเป็นใคร แต่เจ้านั่นคงได้รับหน้าที่คอยลอบพาตัวผู้แปรพักตร์ไปส่งให้ทางแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยแน่ๆ”

“คิดจะพาตัวผู้แปรพักตร์ไปทำอะไรกันแน่ครับ”

“พูดตรงๆ นะ จะมีแรงงานที่ไหนใช้งานได้คุ้มค่าตัวถูกเหมือนผู้แปรพักตร์อีกล่ะ นอกจากจะยืนยันตัวตนไม่ได้แล้ว ยังคุยภาษากับคนเกาหลีรู้เรื่องอีก มันเหมาะเหม็งที่จะเอาไปใช้เป็นคนคอยติดต่อคอลเซ็นเตอร์หลอกลวงสุดๆ เลยไม่ใช่หรือไง”

“อืม”

ผมเผลอส่งเสียงครางฮือในลำคอออกมาโดยไม่รู้ตัว

ไอ้พวกแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยมันเป็นองค์กรอาชญากรรมมาตั้งแต่สันดานก็ช่างหัวมันเถอะ แต่นายหน้าพาคนแปรพักตร์ที่ไปร่วมมือกับพวกมันเนี่ยสิ ชั่วช้าสารเลวเข้าขั้นที่สุดของที่สุด

“ได้ยินว่าตอนนี้ฐานลับชั่วคราวของแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยตั้งอยู่แถวตานตง แต่ตำแหน่งที่แน่ชัดอยู่ตรงไหนยังไม่รู้ กำลังพลของแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยในฐานลับนั้นมีเท่าไหร่ และมีผู้แปรพักตร์ถูกกักขังไว้กี่คนก็ยังไม่มีการยืนยันเช่นกัน”

นกกระเรียนหมายเลข 12 กระดกน้ำดื่มแก้กระหายเอื้อกๆ ราวกับคอแห้งเป็นผง

ใจความสำคัญของปฏิบัติการที่เขาจะพูดถึงนั้น ไม่ต้องฟังต่อผมก็พอจะเดาออกแล้ว

“อันดับแรกคงต้องหาตัวไอ้นายหน้าสารเลวนั่นให้เจอก่อนสินะครับ”

“ใช่ ตอนนี้สำนักงานใหญ่คัดรายชื่อนายหน้าในตานตงออกมาได้กลุ่มหนึ่ง แต่ยังไม่รู้ว่าในบรรดาคนพวกนี้ใครเป็นคนที่ติดต่อกับแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ย”

นกกระเรียนหมายเลข 12 ล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากอกเสื้อแล้วยื่นส่งให้

พอคลี่ออกดูก็พบว่าเป็นรายชื่อที่มีคนอยู่ยี่สิบกว่าคนเรียงรายกันอยู่

“นอกจากนายกับฉันแล้ว ตอนนี้ก็มีเจ้าหน้าที่คนอื่นอีกหลายคนกำลังเคลื่อนไหวอยู่ จะแบ่งให้แต่ละคนรับผิดชอบสามชื่อ แล้วสะกดรอยตามนายหน้าในรายชื่อเพื่อดูความเคลื่อนไหว”

ระหว่างที่ผมไล่อ่านรายชื่อนั้นจากบนลงล่างอย่างช้าๆ

[ยูจงพิล]

[ลูกครึ่งเกาหลี-จีน กิจกรรมในตานตงเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา]

ชื่อที่คุ้นเคยเป็นอย่างยิ่งชื่อหนึ่งก็สะดุดเข้ามาในสายตาของผม

ไอ้ตัวการนายหน้าแปรพักตร์สารเลวคนที่เพิ่งจะฟัดกับผมอย่างดุเดือดอยู่หน้าขบวนรถไฟบรรทุกสินค้าของเกาหลีเหนือตลอดทั้งคืนนั่นเอง

“ซีด”

ทันทีที่เห็นชื่อนั้น ความมั่นใจประหลาดก็แล่นวาบผ่านสันหลังขึ้นมาในพริบตา

‘ไอ้หมอนี่แหละ’

NIS สายลับเงากายวัชระจบตอน 47
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 48 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 46กลับหน้าเรื่อง
ตอน 46ตอน 48