คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

NIS สายลับเงากายวัชระ ตอนที่ 48

ตอน 48

เหตุผลที่ผมสงสัยยูจงพิลน่ะหรือ

ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก

แค่ได้กลิ่นตุๆ เท่านั้นเอง

ในมุมของยูจงพิล เขาอาจจะรู้สึกอยุติธรรมอย่างยิ่งกับการกระทำของผมที่เริ่มปักใจสงสัยทั้งที่ไม่มีหลักฐานเป็นชิ้นเป็นอัน แต่แล้วจะให้ทำยังไงได้ล่ะ

‘ไอ้ศัตรูคู่อาฆาตสองหมื่นดอลลาร์ของฉัน!’

เงินสองหมื่นดอลลาร์นั่นซื้อไอศกรีมให้เด็กๆ กินได้ตั้งกี่อันกันเล่า

นกกระเรียนหมายเลข 12 ยิ้มกว้างเมื่อเห็นสีหน้าของผมที่เคร่งเครียดขึ้นมาในชั่วพริบตา

“เลือกมาก่อนสามคนจากในรายชื่อนี้ เว้นคนที่กาเครื่องหมายไว้ข้างชื่อออกไป”

ข้างชื่อของแต่ละคนมีเครื่องหมายกากบาทขีดกำกับไว้

โชคดีที่ยังไม่มีใครจองตัวยูจงพิลไปก่อน

“ผมเอา... ยูจงพิล คิมซอนอุค ชามย็องแท สามคนนี้ครับ”

“โอเค ส่งมานี่แป๊บหนึ่ง เดี๋ยวทำเครื่องหมายในรายชื่อก่อน”

“เราแค่จับตัวนายหน้าพาคนแปรพักตร์คนไหนก็ได้ในรายชื่อนี้มาสักคน แล้วถามว่าในหมู่พวกเขามีใครน่าสงสัยบ้างไม่ได้เหรอครับ”

นกกระเรียนหมายเลข 12 หัวเราะหึให้กับคำถามไร้เดียงสาของผม

“นั่นเพราะนายไม่รู้ว่าวงการนายหน้ามันปิดทึบขนาดไหน ต่อให้ในหมู่พวกเดียวกันจะมีไอ้สารเลวที่แอบเอาคนแปรพักตร์ไปเร่ขายปะปนอยู่ แต่พวกเขาก็เป็นพวกประเภทที่กอดคอกันแน่นเพื่อปกป้องอู่ข้าวอู่น้ำของตัวเองและไม่มีวันปริปากบอกคนนอกเด็ดขาด”

ผมเอียงคอโดยไม่รู้ตัว

‘ไม่เห็นเป็นแบบนั้นเลยนี่’

กับผมนี่ถึงขนาดยัดนามบัตรใส่มือให้เองเลยด้วยซ้ำ

หลังจากทำเครื่องหมายในรายชื่อเสร็จ นกกระเรียนหมายเลข 12 ก็หยิบกระดาษโน้ตออกมาเริ่มเขียนอะไรบางอย่าง

“คงต้องเหนื่อยสะกดรอยตามทั้งวันทั้งคืนไปอีกสักพักล่ะนะ”

“แล้วถ้าเกิดมั่นใจว่าใช่ไอ้หมอนี่ล่ะครับ”

“อันดับแรกก็ต้องเค้นให้มันคายออกมาว่าฐานลับของแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยมุดหัวอยู่ที่ไหน ฉันกะว่าจะตั้งเขตเฝ้าระวังแถวๆ นั้น”

“ไม่ใช่บุกเข้าไปเหรอครับ”

“คุณพระ บ้าไปแล้วเหรอ”

อ่า ก็นั่นสิ

งานของสายลับเงาจริงๆ แล้วการแฝงตัวและซุ่มสังเกตการณ์คืองานเก้าส่วน ส่วนที่เหลืออีกหนึ่งส่วนคือการหลบหนี

พูดกันตามตรง ต่อให้หาฐานลับของแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยเจอ สายลับเงาของ NIS ตัวกระจ้อยร่อยจะไปทำอะไรได้

“ได้ยินว่าจัดการหน่วยลอบสังหารของเกาหลีเหนือไปสิบสองคน... ขืนทำแบบนั้นต่อไปสักวันได้ไปนอนคุยกับรากมะม่วงจริงๆ แน่ ระวังตัวไว้หน่อย”

“ฮะๆ...”

ช่วงนี้ขับรถพุ่งชนบ้าง ระเบิดถังแก๊สบ้างจนผมชักจะสับสนไปชั่วขณะ

การล้วงข้อมูลและเฝ้าสังเกตการณ์ต่างหากที่เป็นงานหลักของสายลับเงา

แน่นอนว่าใน NIS ใช่ว่าจะไม่มีผู้เชี่ยวชาญด้านการต่อสู้เสียทีเดียว แต่หากไม่ใช่ปฏิบัติการต่อต้านการก่อการร้าย พวกเขาก็แทบไม่มีทางถูกส่งมาลงพื้นที่ในต่างแดนอยู่แล้ว

“แต่ถึงจะจับตัวได้ นายหน้าคนนั้นจะยอมบอกที่ตั้งฐานลับของแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยแต่โดยดีเหรอครับ”

“ไม่บอกก็ไม่เป็นไร”

“อ๋อ”

ถึงตอนนี้ผมถึงได้เข้าใจกระจ่างแจ้ง

ในเมื่อเล่นงานฐานลับของแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยไม่ได้ หัวใจหลักของภารกิจครั้งนี้ก็คือการหันมาเล่นงานตัวนายหน้าแทนสินะ

แม้มันจะไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ต้นเหตุ แต่อย่างน้อยก็เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้

“เอ้า นี่รายชื่อ”

ผมพยักหน้าแล้วรับแผ่นกระดาษที่นกกระเรียนหมายเลข 12 ยื่นให้มาถือไว้

เป็นบันทึกที่จดรายชื่อคนที่ผมเลือกแยกไว้ต่างหาก

‘ยูจงพิล ลองขุดคุ้ยหมอนี่แค่คนเดียวก่อนแล้วกัน’

แม้จะเป็นการตัดสินใจจากแค่ความรู้สึกสงสัย แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงสังหรณ์ใจว่าลางสังหรณ์ของตัวเองน่าจะถูกต้อง

พอมาคิดดูแล้ว ก็นึกถึงจุดที่น่าสงสัยขึ้นมาได้จุดหนึ่งพอดี

‘ต่อให้ทีหลังคุณจะมาบอกว่าจะให้เงินเท่าไหร่ ทางเราก็ไม่มีทางบอกข้อมูลในสมุดบัญชีให้หรอก!’

‘ต่อให้คุณจะกว้านซื้อคนแปรพักตร์ไปหมดเกลี้ยง แล้วคุณจะพาไปเจอกับครอบครัวของพวกเขายังไงล่ะ’

ตอนที่เกิดเหตุการณ์แปรพักตร์ครั้งใหญ่ตรงรถไฟบรรทุกสินค้าของเกาหลีเหนือเมื่อไม่กี่วันก่อน ยูจงพิลตั้งใจจะกว้านซื้อผู้คนที่เตรียมจะแปรพักตร์ในวันนั้นไปทั้งหมดอย่างโจ่งแจ้ง

ทั้งที่เหล่านายหน้ารายอื่นเตือนแล้วว่าจะไม่มีทางส่งมอบรายชื่อผู้แปรพักตร์และข้อมูลติดต่อของครอบครัวให้เด็ดขาด

‘หึๆ มีวิธีของผมก็แล้วกันครับ’

เขากลับทำหน้าด้านเหมือนไม่กังวลอะไรเลยสักนิด

พอมาคิดดูตอนนี้ มันเป็นท่าทีที่น่าสงสัยอย่างยิ่ง

“คู่ต่อสู้ไม่ใช่พวกนักเลงกเฬวราดแถวบ้าน แต่เป็นถึงแก๊งไตรแอดเลยนะ ถ้าเผลอขุดคุ้ยลึกเกินไปอาจจะโดนเล่นงานกลับเอาได้ ระวังตัวด้วยล่ะ”

“ครับ ผมจะระวังครับ”

“ฉันไม่ได้พูดเล่นๆ นะ แก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยเนี่ยเป็นดงของพวกมือสังหารเลย”

“ครับ เข้าใจแล้วครับ”

ผมพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

ทั้งที่ในใจคิดไปอีกเรื่องอย่างสิ้นเชิง

ระหว่างที่ผมกำลังเรียบเรียงความคิด นกกระเรียนหมายเลข 12 ที่เก็บกล่องติ่มซำเปล่าเรียบร้อยแล้วก็สตาร์ตรถ

“ในเมื่อคุยจบหมดแล้ว เดี๋ยวฉันไปส่งนายที่บ้านนะ”

“ขอบคุณครับ”

พวกเราขับรถมาจนถึงบริเวณใกล้กับฐานลับของนกฮูกหมายเลข 5 ในเวลาไม่นาน

ขณะที่กำลังจะก้าวลงจากรถ ผมก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้กะทันหัน

“อ๊ะ จริงสิ เดี๋ยวก่อนครับ”

“มีอะไร เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า”

“คุณมีของที่ต้องให้ผมไม่ใช่เหรอครับ”

“อ๋อ”

นกกระเรียนหมายเลข 12 พยักหน้าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้เช่นกัน

พอผมปิดประตูกลับเข้ามา เขาก็ขับรถลึกเข้าไปอีกหน่อยจนถึงซอยเปลี่ยวลับสายตา

“ลงมาด้วยกันสิ ท้ายรถมีระบบล็อกแยกไว้ต่างหากน่ะ”

นกกระเรียนหมายเลข 12 ก้าวลงจากรถแล้วเปิดฝากระโปรงท้ายรถออก มีกระเป๋าเดินทางใบหนึ่งวางยัดอยู่ตรงมุมด้านใน

เขาเริ่มปลดระบบล็อกสองสามชั้นที่ล็อกไว้อย่างแน่นหนาด้านในออกช้าๆ

แกร๊ก

“โอ้”

เมื่อกระเป๋าเปิดออก สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือปืนพกสามสี่กระบอก

ด้านล่างมองเห็นกล่องกระสุนวางซ้อนกันอยู่อย่างหนาแน่น

“มีเยอะมากเลยนะครับเนี่ย”

“บอกมาได้เลย นายต้องการปืนพกไหม โคลต์ เบเร็ตต้า กล็อก สมิธแอนด์เวสสัน”

“ผมว่ากล็อกเข้ามือดีนะครับ พอจะมีกล็อก 19 ไหมครับ”

คราวก่อนตอนค้นรูกระต่ายผมหยิบปืนพกโคลต์มาหนึ่งกระบอกก็จริง แต่จะยังไงก็ตาม สำหรับมือผมแล้ว กล็อกที่หนาหน่อยถือว่าเหมาะมือที่สุด

เมื่อได้ยินเช่นนั้น นกกระเรียนหมายเลข 12 จึงค้นตรงมุมกระเป๋าเดินทางแล้วหยิบกล็อก 19 ออกมา

ผิวปืนขึ้นเงามันวับตามแบบฉบับของอาวุธที่ได้รับการดูแลรักษาเป็นอย่างดี

“ของดีเลยล่ะ รสนิยมเข้ากับฉันดีนี่”

“คุณเจ้าหน้าที่ก็ใช้กล็อกเหมือนกันเหรอครับ”

“ใช่ ฉันใช้กล็อก 17 ชอบตรงที่มันมีน้ำหนักเหมาะมือนี่แหละ”

“ฮ่า สหายร่วมกล็อก”

นอกเหนือจากนั้นก็ยังมีสิ่งของอีกหลากหลายประเภท

เพื่อปกปิดความจริงที่ว่าส่งมาจากสาธารณรัฐเกาหลี ของส่วนใหญ่จึงเป็นยุทโธปกรณ์มาตรฐานที่กองทัพสหรัฐฯ ใช้งาน

ทั้งระเบิดมือ มีดสั้นทหาร ปืนพก และอื่นๆ

และชิ้นสุดท้าย

“ไอ้นี่แหละ ทำเอาฉันกลัวจนแทบแย่”

“อาฮะฮะ ดูไม่เหมือนคนกำลังกลัวเลยสักนิดนะครับ”

“ไม่หรอก จริงๆ นะ”

กล่องรูปร่างทึบทึมเหมือนก้อนอิฐกล่องหนึ่งที่วางอยู่ใต้กองอุปกรณ์พวกนั้น

มันคือ M18A1 เคลย์มอร์ที่ผมเฝ้ารอคอยมาแสนนาน

“มีแค่อันเดียวเองเหรอครับ”

“เฮ้ย... แค่อันเดียวนี้ก็หามาได้เลือดตาแทบกระเด็นแล้ว”

“คงต้องใช้แบบประหยัดๆ ซะแล้ว...”

“...”

นกกระเรียนหมายเลข 12 มองผมด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

พอเห็นแววตาหงอยเหงาของผม สีหน้าเขาก็ยิ่งปั้นยากขึ้นไปอีก

“นายจะเอาไอ้นี่ไปใช้ที่ไหนกันแน่เนี่ย”

“มีที่ให้ใช้อยู่แล้วครับ”

“...”

“ความจริงกะจะตุนไว้เป็นของสามัญประจำบ้านน่ะครับ”

เคยได้ยินข่าวลือมาบ้าง แต่พอมาเห็นกับตาถึงรู้ว่าเป็นคนบ้าขนานแท้จริงๆ

ความคิดในใจของเขาฟ้องชัดอยู่บนใบหน้าอย่างโจ่งแจ้ง

“คงไม่ได้คิดจะเอาไอ้นี่ไปใช้ในภารกิจนี้หรอกนะ”

“เอาน่า จะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะครับ”

“...”

“จริงจังนะ”

จะยังไงก็ช่าง ผมยกกล่องเคลย์มอร์ขึ้นมาอย่างทะนุถนอมแล้วย้ายไปใส่ในถุงชอปปิงที่วางอยู่ข้างๆ

“ผมขอหยิบระเบิดมือไปด้วยสักสองสามลูกได้ใช่ไหมครับ”

“...”

“ขอบคุณครับ”

เมื่อเห็นถุงชอปปิงของผมที่เริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ สีหน้าของนกกระเรียนหมายเลข 12 ก็บิดเบี้ยวสับสนปนเป

จะยังไงก็ช่าง ผมตัดสินใจทำตัวหน้าด้านต่อไปอีกหน่อย

กุกกัก กุกกัก

“...เอาเป็นว่า ไว้ค่อยเจอกันใหม่เร็วๆ นี้”

“ครับ เดินทางปลอดภัยนะครับ”

นกกระเรียนหมายเลข 12 ขับรถที่เบาลงถนัดตารีบแล่นออกจากตรอกไป

หลังจากส่งสายตามองรถที่แล่นห่างออกไป ผมก็ตรงขึ้นไปยังฐานลับทันทีแล้วค่อยๆ ย้ายของในถุงชอปปิงไปไว้ใต้โต๊ะอย่างระมัดระวัง

เจ้าสิ่งน่าสงสารตัวนี้ถูกบรรจุอยู่ในกล่องเดิมๆ ด้วยสภาพเดิมๆ มานานหลายปีนับตั้งแต่ถูกผลิตขึ้น

‘ขอบคุณนะที่ช่วยฉันออกมาจากที่มืดๆ แบบนั้น แฮชาน’

เจ้านั่นเอ่ยปากพูดกับผม

“ขอบใจอะไรกัน”

ผมได้ยินเสียงของเจ้านั่น

ลูกปืนเหล็กหลายร้อยลูกที่อัดแน่นอยู่ข้างในนั้นต่างส่งเสียงกรีดร้องอ้อนวอน ขอให้ช่วยจุดชนวนระเบิดพวกมันเสียที

“ฉันต่างหากที่ต้องขอบใจ”

สักวันหนึ่งคงถึงเวลาที่ความปรารถนาของเจ้านั่นจะเป็นจริง

◆ ◆ ◆

ต่อให้จะเป็นเมืองชายแดนเล็กๆ แต่สุดท้ายแล้วตานตงก็คือประเทศจีน

แค่ประชากรในเขตตัวเมืองโดยไม่รวมพื้นที่ชนบทก็ปาเข้าไปเก้าแสนคนแล้ว จู่ๆ จะมาตามหายูจงพิลที่นี่โดยไม่มีเบาะแสอะไรเลยคงเป็นไปไม่ได้

การดันทุรังวิ่งวุ่นตามหาคนแบบไม่ใช้สมองมีแต่จะเสียแรงเปล่า

ตู๊ด... ตู๊ด...

กริ๊ก

-ใครน่ะ

ผมจึงโทรหานายหน้าพาคนแปรพักตร์รายหนึ่งที่เคยแลกนามบัตรกันไว้ และเป็นคนที่ทำตัวตีสนิทกับผมเป็นพิเศษ

“สวัสดีครับรุ่นพี่ จำผมได้ไหมครับ”

-...รุ่นพี่งั้นหรือ หมายถึงฉันหรือไงเนี่ย ใครกันถึงได้โทรมา

“จำไม่ได้เหรอครับ ที่เราทักทายแลกนามบัตรกันหลังเสร็จเรื่องซื้อขายที่สถานีรถไฟตานตงเมื่อสองสามวันก่อนไงครับ”

-...อ๊ะ อ๋อ! พ่อหนุ่มที่บอกว่ามาจากรัสเซียนั่นน่ะนะ!

“ใช่ครับ คนนั้นแหละครับ”

-แหม ยินดีที่ได้คุยนะ ว่าแต่มีธุระอะไรถึงโทรมาล่ะ

น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวระแวดระวังในตอนแรกผ่อนคลายลงกลายเป็นเป็นกันเองขึ้นมาทันที

ผมกระแอมปรับเสียงหนึ่งครั้ง

“ขอบคุณที่ทักทายอย่างอบอุ่นนะครับรุ่นพี่ พอดีไม่มีอะไรมากหรอกครับ แค่มีเรื่องอยากจะรบกวนสอบถามรุ่นพี่สักหน่อยน่ะครับ”

-ไม่ต้องขอบอกขอบใจอะไรหรอก มีอะไรก็ว่ามาสิ

“ไม่ทราบว่ารุ่นพี่พอจะรู้ไหมครับว่าตอนนี้นายหน้าที่ชื่อยูจงพิลอยู่ที่ไหน”

ในวินาทีนั้นเอง จู่ๆ

-...หือ ทำไมจู่ๆ ถึงถามหายูจงพิลล่ะ

น้ำเสียงของเขาเริ่มกลับมาแฝงความระแวดระวังอีกครั้ง

ต่อให้เป็นเพื่อนร่วมอาชีพชั้นสวะแค่ไหน แต่หากมีใครแอบมาสืบเรื่องของคนในวงการ สัญชาตญาณย่อมสั่งให้รวมกลุ่มกันปกป้องเป็นธรรมดา

เมื่อนึกถึงคำเตือนของนกกระเรียนหมายเลข 12 เกี่ยวกับความปิดกั้นของสังคมนายหน้า ผมจึงรีบตีหน้าซื่อชิงปั้นน้ำเป็นตัวก่อนทันที

“ความจริงแล้ว ผมแค่อยากจะไปขอโทษเขาอย่างเป็นทางการด้วยตัวเองเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นในลานสินค้าวันนั้นน่ะครับ”

-ขอโทษหรือ ขอโทษเรื่องอะไร

“แต่ถ้าให้ผมขอระบายบ้าง วันนั้นพี่ยูจงพิลเขาเล่นปั่นค่าตัวคนแปรพักตร์ที่ผมตั้งใจจะซื้อให้พุ่งพรวดไปตั้งห้าเท่าเลยไม่ใช่เหรอครับ”

-เรื่องนั้น... เออ มันก็จริง

“วันนั้นผมก็เลยหน้ามืดตามัวจนเผลอล้มกระดานไปด้วยความโมโห... แต่พอกลับมาคิดดูเงียบๆ ผมรู้สึกว่าตัวเองทำตัวไร้มารยาทและหักหน้ารุ่นพี่เขาเกินไปหน่อยน่ะครับ”

-อืม

เสียงครางในลำคออย่างครุ่นคิดแว่วมาจากปลายสาย

มันเป็นเสียงทอดถอนใจในทำนองว่า ตอนนั้นก็รู้สึกสะใจอยู่หรอก แต่พอมานึกดูตอนนี้ ฝั่งผมก็ทำเกินไปนิดจริงๆ

ผมไม่รอช้า รีบปล่อยหมัดเด็ดเผด็จศึกทันที

ท่าไม้ตาย บีบน้ำตาเรียกคะแนนสงสาร

“ยิ่งไปกว่านั้น เขายังต้องมาพลอยโดนหัวหน้าชุดทหารเกาหลีเหนือเอาพานท้ายปืนกระแทกลิ้นปี่เพราะผมอีก จนถึงตอนนี้ผมก็ยังรู้สึกไม่สบายใจและรู้สึกผิดมากเลยครับ... นึกถึงทีไรก็กินข้าวไม่ลงทุกที เฮ้อ”

-อื๊ม...

ผมพึมพำด้วยน้ำเสียงหดหู่เต็มประดา

ความสำนึกผิดอย่างจริงใจของผมจะส่งผ่านโทรศัพท์ไปถึงหรือเปล่านะ

นายหน้าที่เงียบไปครู่หนึ่งเดาะลิ้นจึ๊กจั๊ก

-ให้ตายสิ... ไม่นึกเลยว่าในวงการที่ไร้เลือดเนื้อและหยดน้ำตาแบบนี้ จะมีรุ่นน้องจิตใจดีหายากขนาดนี้เข้ามาอยู่ด้วย

ใช่แล้ว ติดกับจนได้

-ตอนนั้นก็รู้สึกอยู่หรอก แต่เธอนี่เป็นคนดีจริงๆ เอาละ พอดีฉันเพิ่งแว่วข่าวคราวของหมอนั่นมาบ้างเหมือนกัน

มุมปากที่ยกยิ้มของผมแทบจะฉีกไปถึงใบหู

ฝีมือการแสดงของผมไม่เคยตกเลยจริงๆ

NIS สายลับเงากายวัชระจบตอน 48
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 49 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 47กลับหน้าเรื่อง
ตอน 47ตอน 49