ผมไม่ได้นั่งรอคำตอบของเขาอยู่เฉยๆ
เมื่อผมเอาแต่สูดน้ำมูกเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง เสียงเดาะลิ้นจึ๊กจั๊กก็ดังแว่วมาจากปลายสาย
-ถึงนายไม่ถาม ช่วงนี้หมอนั่นก็กำลังตระเวนหากินไปทั่วตานตงอยู่พอดี
“ตระเวนหากินเหรอครับ”
เมื่อผมแสร้งถามกลับด้วยน้ำเสียงงุนงง นายหน้าคนนั้นจึงอธิบายต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
-ก็ตระเวนตามหาพวกแปรพักตร์ที่ซ่อนตัวอยู่ตามตานตง แล้วเข้าไปเสนอตัวหน้าด้านๆ ว่าจะพาข้ามไปเกาหลีให้ยังไงล่ะ
“อาฮะ แปลว่าออกเดินสายหาลูกค้าเองเลยสินะครับ”
-ก็ใช่น่ะสิ ยังไงงานของพวกเรามันก็เป็นธุรกิจแบบลูกโซ่อยู่แล้วไม่ใช่หรือ พอลุยหาลูกค้าแล้วส่งพวกเขาข้ามไปเกาหลีได้ พวกแปรพักตร์พวกนั้นก็จะได้งานดีๆ ทำและมีเงินมีทองใช่ไหมล่ะ พอกินอิ่มนอนอุ่นเข้า วันหนึ่งก็คงนึกถึงครอบครัวที่ยังติดอยู่ในเกาหลีเหนือขึ้นมา
“ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วครับ”
-ถึงตอนนั้นพวกเขาก็จะยอมทุ่มเงินเพื่อพาครอบครัวที่เหลือในเกาหลีเหนือออกมา แล้วนายคิดว่าพวกเขาจะติดต่อหาใครล่ะ ก็ต้องตามหานายหน้าที่เคยช่วยชีวิตตัวเองไว้ตั้งแต่แรกนั่นแหละ มันก็คือการลงทุนเพื่ออนาคตนั่นเอง
“โห...”
ผมพอจะมองเห็นภาพคร่าวๆ แล้วว่าระบบนิเวศของวงการนี้หมุนเวียนไปอย่างไร
พอผมเอ่ยปากอุทานรับอย่างทึ่งๆ นายหน้าก็กดเสียงให้ต่ำลงอย่างยิ่ง
-วันที่เราเจอกัน จำพวกคนงานที่ก่อจลาจลบนรถไฟบรรทุกสินค้าได้ใช่ไหม
“ครับ จำได้สิครับ”
-ตอนนี้พวกนั้นคงไม่มีทั้งที่ไปและไม่มีเงินติดตัวจนต้องเร่ร่อนไปทั่วตานตงแน่ๆ แล้วฉันก็ได้ยินมาว่าไอ้ยูจงพิลนั่นกำลังตาลุกวาวไล่ต้อนเก็บกวาดคนพวกนั้นอยู่
วินาทีที่ได้ยินคำนั้น ผมรู้สึกเหมือนชิ้นส่วนปริศนาในหัวต่อเข้าล็อกกันพอดี
คนงานรถไฟบรรทุกสินค้าที่ก่อจลาจลแล้วหลบหนีไป
คนพวกนี้อย่าว่าแต่เงินจะเอามาจ่ายให้นายหน้าเลย ต่อให้จับเขย่าตัวก็คงไม่มีฝุ่นร่วงออกมาสักเม็ดด้วยซ้ำ
แล้วทำไมยูจงพิลถึงยอมลำบากลงแรงเดินสายตามเก็บกวาดคนพวกนั้นด้วยตัวเองกันล่ะ
เพื่อส่งไปเกาหลีแล้วหวังผลระยะยาวตามที่นายหน้าคนนี้บอกงั้นหรือ
‘จะเอาไปขายให้แก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยต่างหาก’
ข้อสันนิษฐานของผมที่ว่ายูจงพิลถูกแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยซื้อตัวไปเพื่อคอยกวาดต้อนผู้แปรพักตร์ ยิ่งหนักแน่นจนกลายเป็นความมั่นใจเพราะคำบอกเล่าของเขา
-ป่านนี้คงกำลังป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆ ถนนโบสถ์ในเขตเจิ้นอัน แถวนั้นมีร้านอาหารร้านหนึ่งที่มันชอบแวะไปบ่อยๆ เดี๋ยวฉันจะส่งที่อยู่ไปให้ ลองไปขอโทษขอโพยดูแล้วกัน แต่ไอ้หมอนั่นมันเดาใจยาก ฉันไม่รับประกันหรอกนะว่ามันจะยอมรับคำขอโทษของนายแต่โดยดีไหม
“ขอบคุณครับรุ่นพี่ บุญคุณครั้งนี้ผมจะไม่ลืมเลยครับ”
-บุญคุณอะไรกัน คนทำมาหากินช่วยเหลือกันก็แค่นั้น... แต่ห้ามบอกมันเด็ดขาดนะว่าฉันเป็นคนบอกเรื่องนี้
“แน่นอนครับ ถือซะว่าผมไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลยครับ”
หลังจากการโทรศัพท์สิ้นสุดลง
ติ๊ง
ข้อความระบุที่อยู่หนึ่งก็ส่งเข้ามาทันที
มันเป็นที่อยู่ของร้านบะหมี่แห่งหนึ่งในเขตเจิ้นอัน เมืองตานตง
“ใกล้แค่นี้เองนี่ ต้องรีบไปดูแล้ว”
ภารกิจที่นกกระเรียนหมายเลข 12 สั่งผมมา มีเพียงแค่ให้ตรวจสอบว่าในบรรดานายหน้าสามคนที่ผมเลือก มีใครน่าสงสัยหรือไม่เท่านั้น
เพราะหากขาดนายหน้าไป แก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยก็ไม่มีทางรวบรวมตัวผู้แปรพักตร์ได้ในทันที
ทว่าสำหรับผมแล้ว ผมคิดจะเปลี่ยนทิศทางของปฏิบัติการ
ผมตั้งใจจะตามหาฐานลับของแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยให้เจอ
‘แค่จัดการนายหน้าคนเดียวมันไม่พอหรอก ถ้าจะถอนรากถอนโคนปัญหาก็ต้องทำลายฐานลับของพวกมันทิ้งซะ’
เพียงแต่ว่า จากการคุยโทรศัพท์เมื่อครู่ทำให้มีข้อเท็จจริงหนึ่งที่ชัดเจนยิ่งขึ้น
‘พวกนายหน้านี่ปากแข็งกว่าที่คิดแฮะ’
แม้แต่ในหมู่นายหน้าที่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่กันเอง พวกเขาก็ยังระมัดระวังอย่างยิ่งที่จะไม่แพร่งพรายข้อมูลของคนในอาชีพเดียวกันให้คนนอกรู้ง่ายๆ
นับประสาอะไรกับยูจงพิลที่หากินอยู่ในสังคมปิดแบบนั้นมานาน ปากของเขาต้องยิ่งแข็งกว่าเดิมอย่างแน่นอน
การโทรศัพท์เมื่อครู่อาจทำได้สำเร็จเพราะแกล้งทำตัวเป็นรุ่นน้องผู้ว่านอนสอนง่ายคอยประจบประแจง แต่ยูจงพิลจะยอมคายที่ซ่อนของแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยออกมาง่ายๆ หรือ
กลวิธีเดิมๆ แบบนั้นไม่มีทางใช้ได้ผลกับยูจงพิลแน่
‘เจอตัวแล้ว’
แน่นอนว่าผมมีวิธีอยู่
ผมตั้งใจจะทำให้เขาเป็นฝ่ายพาผมไปยังที่ซ่อนของแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยด้วยตัวเอง
“นี่คุณ”
“ฮึ่ม?”
อาศัยข้อมูลที่ได้จากรุ่นพี่นายหน้าผู้แสนใจดี ผมจึงมุ่งหน้ามายังร้านบะหมี่ที่ยูจงพิลแวะเวียนมาเป็นประจำ
ผมซ่อนดวงตาไว้ใต้แว่นกันแดดราคาถูกแล้วหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามเขา ยูจงพิลชะงักตะเกียบค้างและหดคอลงทันควัน
ท่าทางระแวดระวังตัวเต็มที่เมื่อจู่ๆ ก็มีคนมาร่วมโต๊ะอย่างกะทันหัน
“คะ-คุณเป็นใครครับ”
“หลายวันก่อนฉันเห็นคุณเกลี้ยกล่อมพาตัวผู้แปรพักตร์คนหนึ่งไปแถวนี้ คุณเป็นนายหน้าพาคนแปรพักตร์ใช่ไหม”
“...”
ดวงตาของยูจงพิลกลอกไปมาอย่างรวดเร็ว
ดูท่ากำลังพยายามประเมินตัวตนของผมอย่างเร่งรีบ
“ไม่ต้องระแวงไปหรอก ฉันเป็นชาวจีนเชื้อสายเกาหลีมาจากเหยียนเปียน”
“เหยียนเปียน...?”
“ฉันชื่อจางเฉิน”
ทว่าตอนนี้ผมกำลังใช้สำเนียงเหยียนเปียนได้อย่างเป็นธรรมชาติสุดๆ
ดวงตาซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่เปิดเผยในวันนั้นก็ถูกแว่นกันแดดบดบังไว้ ทั้งโทนเสียงและน้ำเสียงยังเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง โอกาสที่เขาจะจำผมได้จึงแทบเป็นศูนย์
“ตอนนี้ฉันกำลังวางแผนจะข้ามไปเกาหลีเพื่อหาเงินสักหน่อย แล้วบังเอิญได้ยินมาว่าที่นั่นมีระบบเงินช่วยเหลือตั้งตัวสำหรับผู้แปรพักตร์ด้วย คุณรู้เรื่องนั้นใช่ไหม”
“...ก็พอรู้อยู่หรอกครับ แต่จู่ๆ มาถามเรื่องนั้นทำไมกัน”
ไม่ได้มีเจตนาจะดูถูกแต่อย่างใด ทว่าคนเกาหลีเหนือส่วนใหญ่มีภาวะโภชนาการไม่ค่อยดี รูปร่างจึงค่อนข้างผอมกะหร่อง
แต่ลองดูกล้ามเนื้อที่ผ่านการเคี่ยวกรำจากสมรภูมิจริงของผมตอนนี้สิ
แบกร่างกายแบบนี้ไปป่าวประกาศว่าตัวเองเป็นผู้แปรพักตร์ ต่อให้เป็นหมาข้างถนนเดินผ่านไปยังหัวเราะเยาะและไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด
ถ้าอย่างนั้นจะหลอกยูจงพิลยังไงดีล่ะ
“ฉันจะจ่ายเงินให้ แล้วอยากให้คุณช่วยปลอมแปลงว่าฉันเป็นผู้แปรพักตร์ส่งข้ามไปเกาหลีที”
ผมยิ้มกริ่มพลางดึงซองเอกสารซองหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ
เคยได้ยินมาว่าช่วงนี้มีชาวจีนเชื้อสายเกาหลีแอบอ้างเป็นผู้แปรพักตร์ตอนข้ามไปสาธารณรัฐเกาหลีเพื่อรับเงินสนับสนุนการตั้งตัวอยู่บ่อยๆ
แต่เดิมยูจงพิลก็กำลังกระเสือกกระสนหาจำนวนหัวผู้แปรพักตร์ไปขายให้แก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยอยู่แล้ว
แล้วนี่มีคนยื่นเงินให้ถึงมือพร้อมขอร่วมขบวนไปด้วยเชียวนะ?
“เงินอยู่นี่ ฉันไม่รู้ว่าค่าใช้จ่ายพาแปรพักตร์ไปเกาหลีมันเท่าไหร่ เลยถอนมาแค่หนึ่งหมื่นหยวนก่อน”
“...หืม”
สำหรับยูจงพิลแล้ว ไม่มีเหตุผลใดที่ต้องปฏิเสธเลยสักนิด
มุมปากของเขาผุดรอยยิ้มคล้ายเย้ยหยันขึ้นมาแวบหนึ่งก่อนจะเลือนหายไป
“ก็นะ ตกลงครับ แต่แค่นี้มันไม่พอหรอกนะ คุณต้องเอามาเพิ่มอีกหน่อย”
“ต้องเพิ่มอีกเท่าไหร่ล่ะ”
“ต้องจ่ายมาห้าหมื่นหยวนครับ”
กล้าดียังไงมาต่อรองกับฉัน
ผมแค่นหัวเราะในลำคอ แล้วเก็บซองเงินกลับเข้าไปในอกเสื้อตามเดิม
“ล้อกันเล่นหรือไง ถ้าฉันจะทำแบบนั้น สู้ซื้อตั๋วเครื่องบินไปเกาหลีในฐานะคนเชื้อสายเกาหลีในจีนเลยไม่ดีกว่าเหรอ จะมาลำบากทำแบบนี้ทำไม ฉันจะไปหานายหน้าคนอื่นแล้ว เชิญกินข้าวต่อเถอะ”
ตอนนี้ผมรู้สึกได้ด้วยตัวเองเลยว่าฝีมือการแสดงของผมก้าวมาถึงระดับยอดฝีมือแล้ว
คนที่ลนลานกับการแกล้งลุกขึ้นจากที่นั่งของผมคือยูจงพิล
“อ๊ะ! อะ-อ๊ะ! คุณครับ เดี๋ยวก่อน! ผมพลาดไปเองครับ! ขะ-ขอโทษครับ ผมคงคำนวณสับสนไปหน่อย โอย ช่วงนี้ผมใช้ชีวิตหัวหมุนไปหมดก็เลย... พลั้งปากไปครับ”
“...”
“ครั้งนี้ผมพลาดเองจริงๆ งั้นผมรับแค่หนึ่งหมื่นหยวนตามที่คุณบอกแล้วจัดการให้เรียบร้อยเลยครับ”
ผมพ่นลมหายใจขึ้นจมูกในใจ แล้วแสร้งทำเป็นอารมณ์เสียก่อนจะจำใจนั่งลงตามเดิม
ระหว่างนั้น ความมั่นใจในตัวผมที่ว่าหมอนี่น่าจะกำลังสมรู้ร่วมคิดกับแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
“แล้วต่อไปฉันต้องทำยังไงบ้าง”
“สามทุ่มคืนนี้ช่วยมาที่ซอยด้านหลังร้านอาหารนี้นะครับ ผมจะให้รถคันหนึ่งจอดรอไว้ พอถึงเวลาก็ขึ้นไปนั่งบนรถได้เลยครับ”
“ถ้ารับเงินไปแล้วคิดจะเล่นตุกติกละก็ ฉันไม่ปล่อยไว้แน่”
“โธ่ จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงกันครับ นี่ครับ ผมให้เบอร์ติดต่อของผมไว้ต่างหากด้วยเลย”
เขารีบจดเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองลงบนกระดาษโน้ตอย่างลนลาน
พอผมรับมาแล้วหยิบซองเงินออกมาอีกครั้ง ยูจงพิลก็รีบคว้าซองเงินไปยัดใส่กระเป๋าเสื้อทันทีเพราะกลัวว่าผมจะเปลี่ยนใจอีก
ทันใดนั้น เขาก็จ้องมองผมเขม็งด้วยสีหน้าประหลาด
“ว่าแต่ว่า... เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่าครับ”
“สองสามวันมานี้ฉันเดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆ คุณนั่นแหละ คงจะเดินสวนกันบ้างสักสองสามรอบละมั้ง”
“งั้นเหรอครับ ซื้ด...”
ถึงผมจะแถไปอย่างหน้าตาเฉย แต่ยูจงพิลกลับเอามือลูบตรงลิ้นปี่ของตัวเองโดยไม่รู้ตัว
สายตาของเขายังคงจ้องมองมาอย่างเหม่อลอย ราวกับว่าแรงกระแทกจากสปาซีบ้าเมื่อไม่กี่วันก่อนยังฝังใจอยู่พอสมควร
ซี้บ้าอะไรเล่า
“...ไม่หรอกครับ คงคิดไปเอง เจอกันตอนค่ำนะครับคุณ”
“เอาตามนั้น”
เมื่อถึงเวลานัดหมาย ณ ซอยด้านหลังร้านอาหารในเขตเจิ้นอัน
รถเก๋งติดฟิล์มดำสนิทคันหนึ่งสตาร์ตเครื่องจอดรออยู่
“จางเฉิน?”
กระจกรถเลื่อนลง ใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยโผล่ออกมา
ใบหน้าดุดัน ไม่ใช่ยูจงพิล
“ใช่ ฉันเอง”
“รออยู่พอดี ขึ้นมาสิ”
“แล้วนายเป็นใคร”
“ฉันเป็นคนที่ทำงานร่วมกับยูจงพิล”
พอผมชำเลืองมองเข้าไปในรถ ก็เห็นคนสองคนนั่งตัวลีบด้วยสีหน้าหวาดระแวงอยู่เบาะหลังเรียบร้อยแล้ว
ดูท่าคงเป็นคนแปรพักตร์ที่ยูจงพิลสู้อุตส่าห์ไปตระเวนรวบรวมมาในคราวนี้
“ฉันขอนั่งเบาะหน้าได้ไหม พอดีฉันเมารถหนักน่ะ”
“ตามใจสิ”
ทันทีที่ผมนั่งลงบนเบาะข้างคนขับ ไม่รู้จะรีบไปไหน รถก็ออกตัวไปในทันที
ดูเหมือนจำนวนคนที่จะพาไปยังฐานลับจะมีแค่นี้
“ไปไกลไหม”
“น่าจะใช้เวลาสัก 30 นาทีได้... ว่าแต่ถุงช็อปปิงนั่นมันอะไรน่ะ”
“กลัวว่าจะปากว่างระหว่างทางก็เลยหยิบของติดไม้ติดมือมานิดหน่อยน่ะ”
พลันวางถุงช็อปปิงลงใต้ที่นั่งอย่างระมัดระวัง กริ๊ก
กริ๊กๆ
พอมีเสียงประหลาดดังมาจากในถุงช็อปปิง คนขับก็ทำสีหน้ากระอักกระอ่วน
“...ของกินแน่เหรอ”
“แน่นอนสิ”
ไม่ว่าอย่างไร รถก็ออกตัวแล้ว
[อีก 300 เมตรข้างหน้า เลี้ยวขวาค่ะ]
ระหว่างที่ผมคอยจับสังเกตเพื่อประเมินตัวตนของชายคนนั้น ระบบนำทางที่ติดตั้งอยู่ในรถก็ช่วยบอกจุดหมายปลายทางแทน
พอเหลือบมองหน้าจอดูก็เห็นที่อยู่ระบุไว้อย่างชัดเจนตรงด้านล่าง
มันคือบ้านพักตากอากาศสักแห่งในหุบเขาทางตอนเหนือของตานตง
‘ชัดเจนเลย’
หากจะใช้เส้นทางแปรพักตร์ตามแบบแผนมาตรฐานก็ต้องมุ่งหน้าไปทางเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ทว่าในเมื่อตอนนี้ระบบนำทางกลับปักหมุดมุ่งหน้าไปยังสถานที่อันผิดแผกไปคนละทิศละทาง ความมั่นใจที่เกือบเต็มร้อยของผมจึงได้รับการอัปเดตเป็นร้อยเอ็ดเปอร์เซ็นต์ทันที
จากนี้ไปคือจังหวะเวลาที่ต้องเริ่มลงมือปฏิบัติการในทันที
แน่นอนว่า ก่อนหน้านั้นยังมีเรื่องที่ต้องจัดการให้เรียบร้อยเสียก่อน
“อึ่ก ฉะ-ฉันปวดฉี่จนทนไม่ไหวแล้ว”
“...อะ-อะไรนะ”
“เดี๋ยว ประเดี๋ยวช่วยจอดรถให้สักแป๊บหนึ่งเถอะ”
ผมจำเป็นต้องพาผู้แปรพักตร์ผู้บริสุทธิ์ที่นั่งอยู่เบาะหลังลงไปจากเวทีอันตรายแห่งนี้ก่อน
พอผมสั่นขารัวๆ ส่งสัญญาณ ชายที่นั่งตรงเบาะคนขับก็ทำสีหน้าเหวอรับประทาน
“อะไรวะ เชี่ยเอ๊ย... นี่เพิ่งออกรถมาไม่ถึงสามนาทีด้วยซ้ำเนี่ยนะ”
“ขอโทษที พอดีคิดว่าจะต้องเดินทางไกลเลยซดเบียร์เข้าไปหน่อยเมื่อกี้นี้... เดี๋ยวรีบไปปล่อยเบาแล้วจะรีบกลับมา”
“ไม่สิ...”
“อื้อหือ จะราดแล้วจะราดแล้วจะราดแล้...”
“ว้าก! ระ-รีบไปจัดการให้ไวเลยไป!”
ชายที่นั่งตรงเบาะคนขับสบถอย่างหงุดหงิดพลางเหยียบเบรกจอดรถ
ผมทำทีเป็นรีบร้อนจะเปิดประตูออกไปข้างนอก
ผัวะ!
“กึ๊ก?”
ทันทีที่ผมเหวี่ยงหมัดจากที่นั่งข้างคนขับเข้าใส่ปลายคางจนหน้าหัน คนขับก็คอพับฟุบลงไปโดยที่ยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องสักแอะ
บอกให้รีบจอดแต่แรกก็สิ้นเรื่อง
“เกือบราดจริงๆ แล้วไหมล่ะ”
ที่ว่าปวดน่ะเรื่องจริงนะ
กำลังโหลดความเห็น...