คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

NIS สายลับเงากายวัชระ ตอนที่ 49

ตอน 49

ผมไม่ได้นั่งรอคำตอบของเขาอยู่เฉยๆ

เมื่อผมเอาแต่สูดน้ำมูกเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง เสียงเดาะลิ้นจึ๊กจั๊กก็ดังแว่วมาจากปลายสาย

-ถึงนายไม่ถาม ช่วงนี้หมอนั่นก็กำลังตระเวนหากินไปทั่วตานตงอยู่พอดี

“ตระเวนหากินเหรอครับ”

เมื่อผมแสร้งถามกลับด้วยน้ำเสียงงุนงง นายหน้าคนนั้นจึงอธิบายต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

-ก็ตระเวนตามหาพวกแปรพักตร์ที่ซ่อนตัวอยู่ตามตานตง แล้วเข้าไปเสนอตัวหน้าด้านๆ ว่าจะพาข้ามไปเกาหลีให้ยังไงล่ะ

“อาฮะ แปลว่าออกเดินสายหาลูกค้าเองเลยสินะครับ”

-ก็ใช่น่ะสิ ยังไงงานของพวกเรามันก็เป็นธุรกิจแบบลูกโซ่อยู่แล้วไม่ใช่หรือ พอลุยหาลูกค้าแล้วส่งพวกเขาข้ามไปเกาหลีได้ พวกแปรพักตร์พวกนั้นก็จะได้งานดีๆ ทำและมีเงินมีทองใช่ไหมล่ะ พอกินอิ่มนอนอุ่นเข้า วันหนึ่งก็คงนึกถึงครอบครัวที่ยังติดอยู่ในเกาหลีเหนือขึ้นมา

“ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วครับ”

-ถึงตอนนั้นพวกเขาก็จะยอมทุ่มเงินเพื่อพาครอบครัวที่เหลือในเกาหลีเหนือออกมา แล้วนายคิดว่าพวกเขาจะติดต่อหาใครล่ะ ก็ต้องตามหานายหน้าที่เคยช่วยชีวิตตัวเองไว้ตั้งแต่แรกนั่นแหละ มันก็คือการลงทุนเพื่ออนาคตนั่นเอง

“โห...”

ผมพอจะมองเห็นภาพคร่าวๆ แล้วว่าระบบนิเวศของวงการนี้หมุนเวียนไปอย่างไร

พอผมเอ่ยปากอุทานรับอย่างทึ่งๆ นายหน้าก็กดเสียงให้ต่ำลงอย่างยิ่ง

-วันที่เราเจอกัน จำพวกคนงานที่ก่อจลาจลบนรถไฟบรรทุกสินค้าได้ใช่ไหม

“ครับ จำได้สิครับ”

-ตอนนี้พวกนั้นคงไม่มีทั้งที่ไปและไม่มีเงินติดตัวจนต้องเร่ร่อนไปทั่วตานตงแน่ๆ แล้วฉันก็ได้ยินมาว่าไอ้ยูจงพิลนั่นกำลังตาลุกวาวไล่ต้อนเก็บกวาดคนพวกนั้นอยู่

วินาทีที่ได้ยินคำนั้น ผมรู้สึกเหมือนชิ้นส่วนปริศนาในหัวต่อเข้าล็อกกันพอดี

คนงานรถไฟบรรทุกสินค้าที่ก่อจลาจลแล้วหลบหนีไป

คนพวกนี้อย่าว่าแต่เงินจะเอามาจ่ายให้นายหน้าเลย ต่อให้จับเขย่าตัวก็คงไม่มีฝุ่นร่วงออกมาสักเม็ดด้วยซ้ำ

แล้วทำไมยูจงพิลถึงยอมลำบากลงแรงเดินสายตามเก็บกวาดคนพวกนั้นด้วยตัวเองกันล่ะ

เพื่อส่งไปเกาหลีแล้วหวังผลระยะยาวตามที่นายหน้าคนนี้บอกงั้นหรือ

‘จะเอาไปขายให้แก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยต่างหาก’

ข้อสันนิษฐานของผมที่ว่ายูจงพิลถูกแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยซื้อตัวไปเพื่อคอยกวาดต้อนผู้แปรพักตร์ ยิ่งหนักแน่นจนกลายเป็นความมั่นใจเพราะคำบอกเล่าของเขา

-ป่านนี้คงกำลังป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆ ถนนโบสถ์ในเขตเจิ้นอัน แถวนั้นมีร้านอาหารร้านหนึ่งที่มันชอบแวะไปบ่อยๆ เดี๋ยวฉันจะส่งที่อยู่ไปให้ ลองไปขอโทษขอโพยดูแล้วกัน แต่ไอ้หมอนั่นมันเดาใจยาก ฉันไม่รับประกันหรอกนะว่ามันจะยอมรับคำขอโทษของนายแต่โดยดีไหม

“ขอบคุณครับรุ่นพี่ บุญคุณครั้งนี้ผมจะไม่ลืมเลยครับ”

-บุญคุณอะไรกัน คนทำมาหากินช่วยเหลือกันก็แค่นั้น... แต่ห้ามบอกมันเด็ดขาดนะว่าฉันเป็นคนบอกเรื่องนี้

“แน่นอนครับ ถือซะว่าผมไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลยครับ”

หลังจากการโทรศัพท์สิ้นสุดลง

ติ๊ง

ข้อความระบุที่อยู่หนึ่งก็ส่งเข้ามาทันที

มันเป็นที่อยู่ของร้านบะหมี่แห่งหนึ่งในเขตเจิ้นอัน เมืองตานตง

“ใกล้แค่นี้เองนี่ ต้องรีบไปดูแล้ว”

ภารกิจที่นกกระเรียนหมายเลข 12 สั่งผมมา มีเพียงแค่ให้ตรวจสอบว่าในบรรดานายหน้าสามคนที่ผมเลือก มีใครน่าสงสัยหรือไม่เท่านั้น

เพราะหากขาดนายหน้าไป แก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยก็ไม่มีทางรวบรวมตัวผู้แปรพักตร์ได้ในทันที

ทว่าสำหรับผมแล้ว ผมคิดจะเปลี่ยนทิศทางของปฏิบัติการ

ผมตั้งใจจะตามหาฐานลับของแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยให้เจอ

‘แค่จัดการนายหน้าคนเดียวมันไม่พอหรอก ถ้าจะถอนรากถอนโคนปัญหาก็ต้องทำลายฐานลับของพวกมันทิ้งซะ’

เพียงแต่ว่า จากการคุยโทรศัพท์เมื่อครู่ทำให้มีข้อเท็จจริงหนึ่งที่ชัดเจนยิ่งขึ้น

‘พวกนายหน้านี่ปากแข็งกว่าที่คิดแฮะ’

แม้แต่ในหมู่นายหน้าที่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่กันเอง พวกเขาก็ยังระมัดระวังอย่างยิ่งที่จะไม่แพร่งพรายข้อมูลของคนในอาชีพเดียวกันให้คนนอกรู้ง่ายๆ

นับประสาอะไรกับยูจงพิลที่หากินอยู่ในสังคมปิดแบบนั้นมานาน ปากของเขาต้องยิ่งแข็งกว่าเดิมอย่างแน่นอน

การโทรศัพท์เมื่อครู่อาจทำได้สำเร็จเพราะแกล้งทำตัวเป็นรุ่นน้องผู้ว่านอนสอนง่ายคอยประจบประแจง แต่ยูจงพิลจะยอมคายที่ซ่อนของแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยออกมาง่ายๆ หรือ

กลวิธีเดิมๆ แบบนั้นไม่มีทางใช้ได้ผลกับยูจงพิลแน่

‘เจอตัวแล้ว’

แน่นอนว่าผมมีวิธีอยู่

ผมตั้งใจจะทำให้เขาเป็นฝ่ายพาผมไปยังที่ซ่อนของแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยด้วยตัวเอง

“นี่คุณ”

“ฮึ่ม?”

อาศัยข้อมูลที่ได้จากรุ่นพี่นายหน้าผู้แสนใจดี ผมจึงมุ่งหน้ามายังร้านบะหมี่ที่ยูจงพิลแวะเวียนมาเป็นประจำ

ผมซ่อนดวงตาไว้ใต้แว่นกันแดดราคาถูกแล้วหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามเขา ยูจงพิลชะงักตะเกียบค้างและหดคอลงทันควัน

ท่าทางระแวดระวังตัวเต็มที่เมื่อจู่ๆ ก็มีคนมาร่วมโต๊ะอย่างกะทันหัน

“คะ-คุณเป็นใครครับ”

“หลายวันก่อนฉันเห็นคุณเกลี้ยกล่อมพาตัวผู้แปรพักตร์คนหนึ่งไปแถวนี้ คุณเป็นนายหน้าพาคนแปรพักตร์ใช่ไหม”

“...”

ดวงตาของยูจงพิลกลอกไปมาอย่างรวดเร็ว

ดูท่ากำลังพยายามประเมินตัวตนของผมอย่างเร่งรีบ

“ไม่ต้องระแวงไปหรอก ฉันเป็นชาวจีนเชื้อสายเกาหลีมาจากเหยียนเปียน”

“เหยียนเปียน...?”

“ฉันชื่อจางเฉิน”

ทว่าตอนนี้ผมกำลังใช้สำเนียงเหยียนเปียนได้อย่างเป็นธรรมชาติสุดๆ

ดวงตาซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่เปิดเผยในวันนั้นก็ถูกแว่นกันแดดบดบังไว้ ทั้งโทนเสียงและน้ำเสียงยังเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง โอกาสที่เขาจะจำผมได้จึงแทบเป็นศูนย์

“ตอนนี้ฉันกำลังวางแผนจะข้ามไปเกาหลีเพื่อหาเงินสักหน่อย แล้วบังเอิญได้ยินมาว่าที่นั่นมีระบบเงินช่วยเหลือตั้งตัวสำหรับผู้แปรพักตร์ด้วย คุณรู้เรื่องนั้นใช่ไหม”

“...ก็พอรู้อยู่หรอกครับ แต่จู่ๆ มาถามเรื่องนั้นทำไมกัน”

ไม่ได้มีเจตนาจะดูถูกแต่อย่างใด ทว่าคนเกาหลีเหนือส่วนใหญ่มีภาวะโภชนาการไม่ค่อยดี รูปร่างจึงค่อนข้างผอมกะหร่อง

แต่ลองดูกล้ามเนื้อที่ผ่านการเคี่ยวกรำจากสมรภูมิจริงของผมตอนนี้สิ

แบกร่างกายแบบนี้ไปป่าวประกาศว่าตัวเองเป็นผู้แปรพักตร์ ต่อให้เป็นหมาข้างถนนเดินผ่านไปยังหัวเราะเยาะและไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

ถ้าอย่างนั้นจะหลอกยูจงพิลยังไงดีล่ะ

“ฉันจะจ่ายเงินให้ แล้วอยากให้คุณช่วยปลอมแปลงว่าฉันเป็นผู้แปรพักตร์ส่งข้ามไปเกาหลีที”

ผมยิ้มกริ่มพลางดึงซองเอกสารซองหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ

เคยได้ยินมาว่าช่วงนี้มีชาวจีนเชื้อสายเกาหลีแอบอ้างเป็นผู้แปรพักตร์ตอนข้ามไปสาธารณรัฐเกาหลีเพื่อรับเงินสนับสนุนการตั้งตัวอยู่บ่อยๆ

แต่เดิมยูจงพิลก็กำลังกระเสือกกระสนหาจำนวนหัวผู้แปรพักตร์ไปขายให้แก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยอยู่แล้ว

แล้วนี่มีคนยื่นเงินให้ถึงมือพร้อมขอร่วมขบวนไปด้วยเชียวนะ?

“เงินอยู่นี่ ฉันไม่รู้ว่าค่าใช้จ่ายพาแปรพักตร์ไปเกาหลีมันเท่าไหร่ เลยถอนมาแค่หนึ่งหมื่นหยวนก่อน”

“...หืม”

สำหรับยูจงพิลแล้ว ไม่มีเหตุผลใดที่ต้องปฏิเสธเลยสักนิด

มุมปากของเขาผุดรอยยิ้มคล้ายเย้ยหยันขึ้นมาแวบหนึ่งก่อนจะเลือนหายไป

“ก็นะ ตกลงครับ แต่แค่นี้มันไม่พอหรอกนะ คุณต้องเอามาเพิ่มอีกหน่อย”

“ต้องเพิ่มอีกเท่าไหร่ล่ะ”

“ต้องจ่ายมาห้าหมื่นหยวนครับ”

กล้าดียังไงมาต่อรองกับฉัน

ผมแค่นหัวเราะในลำคอ แล้วเก็บซองเงินกลับเข้าไปในอกเสื้อตามเดิม

“ล้อกันเล่นหรือไง ถ้าฉันจะทำแบบนั้น สู้ซื้อตั๋วเครื่องบินไปเกาหลีในฐานะคนเชื้อสายเกาหลีในจีนเลยไม่ดีกว่าเหรอ จะมาลำบากทำแบบนี้ทำไม ฉันจะไปหานายหน้าคนอื่นแล้ว เชิญกินข้าวต่อเถอะ”

ตอนนี้ผมรู้สึกได้ด้วยตัวเองเลยว่าฝีมือการแสดงของผมก้าวมาถึงระดับยอดฝีมือแล้ว

คนที่ลนลานกับการแกล้งลุกขึ้นจากที่นั่งของผมคือยูจงพิล

“อ๊ะ! อะ-อ๊ะ! คุณครับ เดี๋ยวก่อน! ผมพลาดไปเองครับ! ขะ-ขอโทษครับ ผมคงคำนวณสับสนไปหน่อย โอย ช่วงนี้ผมใช้ชีวิตหัวหมุนไปหมดก็เลย... พลั้งปากไปครับ”

“...”

“ครั้งนี้ผมพลาดเองจริงๆ งั้นผมรับแค่หนึ่งหมื่นหยวนตามที่คุณบอกแล้วจัดการให้เรียบร้อยเลยครับ”

ผมพ่นลมหายใจขึ้นจมูกในใจ แล้วแสร้งทำเป็นอารมณ์เสียก่อนจะจำใจนั่งลงตามเดิม

ระหว่างนั้น ความมั่นใจในตัวผมที่ว่าหมอนี่น่าจะกำลังสมรู้ร่วมคิดกับแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

“แล้วต่อไปฉันต้องทำยังไงบ้าง”

“สามทุ่มคืนนี้ช่วยมาที่ซอยด้านหลังร้านอาหารนี้นะครับ ผมจะให้รถคันหนึ่งจอดรอไว้ พอถึงเวลาก็ขึ้นไปนั่งบนรถได้เลยครับ”

“ถ้ารับเงินไปแล้วคิดจะเล่นตุกติกละก็ ฉันไม่ปล่อยไว้แน่”

“โธ่ จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงกันครับ นี่ครับ ผมให้เบอร์ติดต่อของผมไว้ต่างหากด้วยเลย”

เขารีบจดเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองลงบนกระดาษโน้ตอย่างลนลาน

พอผมรับมาแล้วหยิบซองเงินออกมาอีกครั้ง ยูจงพิลก็รีบคว้าซองเงินไปยัดใส่กระเป๋าเสื้อทันทีเพราะกลัวว่าผมจะเปลี่ยนใจอีก

ทันใดนั้น เขาก็จ้องมองผมเขม็งด้วยสีหน้าประหลาด

“ว่าแต่ว่า... เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่าครับ”

“สองสามวันมานี้ฉันเดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆ คุณนั่นแหละ คงจะเดินสวนกันบ้างสักสองสามรอบละมั้ง”

“งั้นเหรอครับ ซื้ด...”

ถึงผมจะแถไปอย่างหน้าตาเฉย แต่ยูจงพิลกลับเอามือลูบตรงลิ้นปี่ของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

สายตาของเขายังคงจ้องมองมาอย่างเหม่อลอย ราวกับว่าแรงกระแทกจากสปาซีบ้าเมื่อไม่กี่วันก่อนยังฝังใจอยู่พอสมควร

ซี้บ้าอะไรเล่า

“...ไม่หรอกครับ คงคิดไปเอง เจอกันตอนค่ำนะครับคุณ”

“เอาตามนั้น”

◆ ◆ ◆

เมื่อถึงเวลานัดหมาย ณ ซอยด้านหลังร้านอาหารในเขตเจิ้นอัน

รถเก๋งติดฟิล์มดำสนิทคันหนึ่งสตาร์ตเครื่องจอดรออยู่

“จางเฉิน?”

กระจกรถเลื่อนลง ใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยโผล่ออกมา

ใบหน้าดุดัน ไม่ใช่ยูจงพิล

“ใช่ ฉันเอง”

“รออยู่พอดี ขึ้นมาสิ”

“แล้วนายเป็นใคร”

“ฉันเป็นคนที่ทำงานร่วมกับยูจงพิล”

พอผมชำเลืองมองเข้าไปในรถ ก็เห็นคนสองคนนั่งตัวลีบด้วยสีหน้าหวาดระแวงอยู่เบาะหลังเรียบร้อยแล้ว

ดูท่าคงเป็นคนแปรพักตร์ที่ยูจงพิลสู้อุตส่าห์ไปตระเวนรวบรวมมาในคราวนี้

“ฉันขอนั่งเบาะหน้าได้ไหม พอดีฉันเมารถหนักน่ะ”

“ตามใจสิ”

ทันทีที่ผมนั่งลงบนเบาะข้างคนขับ ไม่รู้จะรีบไปไหน รถก็ออกตัวไปในทันที

ดูเหมือนจำนวนคนที่จะพาไปยังฐานลับจะมีแค่นี้

“ไปไกลไหม”

“น่าจะใช้เวลาสัก 30 นาทีได้... ว่าแต่ถุงช็อปปิงนั่นมันอะไรน่ะ”

“กลัวว่าจะปากว่างระหว่างทางก็เลยหยิบของติดไม้ติดมือมานิดหน่อยน่ะ”

พลันวางถุงช็อปปิงลงใต้ที่นั่งอย่างระมัดระวัง กริ๊ก

กริ๊กๆ

พอมีเสียงประหลาดดังมาจากในถุงช็อปปิง คนขับก็ทำสีหน้ากระอักกระอ่วน

“...ของกินแน่เหรอ”

“แน่นอนสิ”

ไม่ว่าอย่างไร รถก็ออกตัวแล้ว

[อีก 300 เมตรข้างหน้า เลี้ยวขวาค่ะ]

ระหว่างที่ผมคอยจับสังเกตเพื่อประเมินตัวตนของชายคนนั้น ระบบนำทางที่ติดตั้งอยู่ในรถก็ช่วยบอกจุดหมายปลายทางแทน

พอเหลือบมองหน้าจอดูก็เห็นที่อยู่ระบุไว้อย่างชัดเจนตรงด้านล่าง

มันคือบ้านพักตากอากาศสักแห่งในหุบเขาทางตอนเหนือของตานตง

‘ชัดเจนเลย’

หากจะใช้เส้นทางแปรพักตร์ตามแบบแผนมาตรฐานก็ต้องมุ่งหน้าไปทางเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ทว่าในเมื่อตอนนี้ระบบนำทางกลับปักหมุดมุ่งหน้าไปยังสถานที่อันผิดแผกไปคนละทิศละทาง ความมั่นใจที่เกือบเต็มร้อยของผมจึงได้รับการอัปเดตเป็นร้อยเอ็ดเปอร์เซ็นต์ทันที

จากนี้ไปคือจังหวะเวลาที่ต้องเริ่มลงมือปฏิบัติการในทันที

แน่นอนว่า ก่อนหน้านั้นยังมีเรื่องที่ต้องจัดการให้เรียบร้อยเสียก่อน

“อึ่ก ฉะ-ฉันปวดฉี่จนทนไม่ไหวแล้ว”

“...อะ-อะไรนะ”

“เดี๋ยว ประเดี๋ยวช่วยจอดรถให้สักแป๊บหนึ่งเถอะ”

ผมจำเป็นต้องพาผู้แปรพักตร์ผู้บริสุทธิ์ที่นั่งอยู่เบาะหลังลงไปจากเวทีอันตรายแห่งนี้ก่อน

พอผมสั่นขารัวๆ ส่งสัญญาณ ชายที่นั่งตรงเบาะคนขับก็ทำสีหน้าเหวอรับประทาน

“อะไรวะ เชี่ยเอ๊ย... นี่เพิ่งออกรถมาไม่ถึงสามนาทีด้วยซ้ำเนี่ยนะ”

“ขอโทษที พอดีคิดว่าจะต้องเดินทางไกลเลยซดเบียร์เข้าไปหน่อยเมื่อกี้นี้... เดี๋ยวรีบไปปล่อยเบาแล้วจะรีบกลับมา”

“ไม่สิ...”

“อื้อหือ จะราดแล้วจะราดแล้วจะราดแล้...”

“ว้าก! ระ-รีบไปจัดการให้ไวเลยไป!”

ชายที่นั่งตรงเบาะคนขับสบถอย่างหงุดหงิดพลางเหยียบเบรกจอดรถ

ผมทำทีเป็นรีบร้อนจะเปิดประตูออกไปข้างนอก

ผัวะ!

“กึ๊ก?”

ทันทีที่ผมเหวี่ยงหมัดจากที่นั่งข้างคนขับเข้าใส่ปลายคางจนหน้าหัน คนขับก็คอพับฟุบลงไปโดยที่ยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องสักแอะ

บอกให้รีบจอดแต่แรกก็สิ้นเรื่อง

“เกือบราดจริงๆ แล้วไหมล่ะ”

ที่ว่าปวดน่ะเรื่องจริงนะ

NIS สายลับเงากายวัชระจบตอน 49
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 50 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 48กลับหน้าเรื่อง
ตอน 48ตอน 50