คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

NIS สายลับเงากายวัชระ ตอนที่ 50

ตอน 50

ผมปล่อยให้ไอ้หมอนั่นสลบอยู่อย่างนั้น แล้วก้าวลงจากรถไปทำธุระด่วนก่อน

พอกลับมาจากทำธุระเสร็จ ผมก็กระชากเปิดประตูเบาะหลังทันที

“ลงมากันให้หมดครับ”

“อะ-อา...”

“ฮือออ...”

ผู้แปรพักตร์สองคนตรงเบาะหลังที่ขวัญผวากับสถานการณ์กะทันหันต่างตัวสั่นงันงกขณะก้าวลงมาจากรถ

สีหน้าของพวกเขาเปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัวเพราะไม่รู้ว่านี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น

“รับนี่ไปครับ”

“คะ-ครับ?”

“เอ๋...”

ผมไม่พูดพล่ามทำเพลง ล้วงซองหนึ่งออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้พวกเขา

มันคือซองเงินที่เหลือจากการใช้จ่ายในข้อตกลงพาคนแปรพักตร์คราวก่อน

“ในซองนี้ให้หยิบไปคนละหนึ่งหมื่นดอลลาร์สหรัฐ ผมคงอธิบายรายละเอียดไม่ได้ แต่ผมกำลังช่วยพวกคุณอยู่”

“หะ-หนึ่งหมื่นดอลลาร์เหรอ?”

“นะ-นี่มันเรื่องอะไรกัน...?”

“ตอนนี้พวกคุณไม่ได้กำลังจะไปเกาใต้ แต่กำลังจะถูกขายไปที่อื่นต่างหาก ไอ้เวรพวกนี้เป็นพวกสารเลวที่ลอบพาผู้แปรพักตร์ส่งต่อไปขายให้องค์กรอาชญากรรม”

พวกเขาจะเชื่อคำพูดของผมหรือไม่ ในสถานการณ์ตอนนี้นับว่าไม่สำคัญเท่าไรนัก

ผมยัดเยียดซองเงินใส่มือคนทั้งสองที่ยังยืนอึ้งแข็งทื่อ ก่อนจะดึงกระดาษโน้ตออกมาอีกแผ่นแล้วยื่นให้

“ผมจะให้เบอร์ติดต่อนายหน้าที่ไว้ใจได้ไว้ ติดต่อไปตามนี้แล้วบอกเขาว่าอยากไปเกาหลีใต้ เขาจะรับเงินก้อนนั้นแล้วพาพวกคุณหนีไปเกาหลีใต้เอง”

พอผมพยักพเยิดหน้าเป็นเชิงไล่ พวกเขาก็ถอยร่นออกไปด้านหลังพลางส่งเสียงอึกอัก

จากนั้นผมก็ค้นตัวไอ้หมอนั่นที่นอนแผ่หราอยู่ตรงเบาะคนขับ

พอคลำไปตามเข็มขัดทั้งด้านหน้าและแผ่นหลัง มือก็สะดุดเข้ากับก้อนเหล็กชิ้นหนึ่ง

“เอ้า พกปืนด้วยแฮะ ไอ้หมอนี่ใช่แน่ๆ”

สมาชิกแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยไม่ผิดแน่

ต่อให้ไม่ใช่คนของซ่านเหยียนฮุ่ย ถ้าถึงคราวจำเป็นก็เป็นพวกที่สมควรโดนเป่าหัวทิ้งอยู่ดี

“ฮึบ”

ผมยึดปืนมายัดใส่กระเป๋าเสื้อตัวเอง แล้วดันร่างของมันไปกองไว้ที่ขอบเบาะข้างคนขับ

เมื่อก้าวขึ้นไปนั่งประจำตำแหน่งคนขับ ภาพใบหน้าของผู้แปรพักตร์ทั้งสองคนก็สะท้อนผ่านกระจกมองหลัง

พวกเขายังคงถือฟ่อนเงินไว้พลางยืนเหม่อลอยเหมือนคนไร้สติเพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อหน้าต่อตา

“ทางขากลับผมคงช่วยดูแลไม่ได้ ต้องขอโทษด้วยครับ”

บรื้นนน!

พอผมเหยียบคันเร่ง ร่างของคนทั้งสองก็ลับตาไปอย่างรวดเร็ว

◆ ◆ ◆

ใจกลางเส้นทางยาวเหยียดที่มุ่งหน้าจากเมืองตานตงสู่เมืองจี๋หลิน มีบ้านพักตากอากาศร้างหลังหนึ่งตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวในสภาพทรุดโทรม

ที่แห่งนี้เป็นสถานที่ห่างไกลไร้ร่องรอยผู้คน

“อ่า บัดซบเอ๊ย วันนี้ยุงจะเยอะไปไหนวะเนี่ย เมื่อไรจะมาเปลี่ยนกะกันสักทีวะ?”

-ยังเหลือเวลาอีกตั้งชั่วโมงกว่า อย่ามาบ่นเป็นเด็กน่า คอยดูรอบๆ ให้ดีเถอะ

-แต่แรกมันจะมีอะไรให้ต้องคอยดูล่ะ หนูสักตัวยังไม่มีวิ่งผ่านเลย

“แล้วไอ้หวังไค่มันยังไม่ติดต่อมาอีกเหรอ ไหนบอกว่าตอนออกเดินทางจะติดต่อมาไง”

-ไอ้ปัญญาอ่อนนั่นก็คงลืมอีกตามเคยล่ะสิ

-หึๆๆๆ

ชายติดอาวุธคนหนึ่งยืนอยู่หน้าทางเข้ากำแพงที่ล้อมรอบบ้านร้าง

สิ่งเดียวที่เขาทำได้มีเพียงการเปิดวิทยุสื่อสารปรับทุกข์ถึงชะตากรรมอันน่าเวทนากับพวกพ้องที่ถูกส่งตัวมาจากกัมพูชาด้วยกัน

ขณะที่เขากำลังเดินเตร็ดเตร่อัดบุหรี่เข้าปอดมวนแล้วมวนเล่า จู่ๆ ก็มีบางอย่างเกิดขึ้น

“โอ้? รถมาแล้ว”

ชายคนนั้นสังเกตเห็นลำแสงที่กำลังเคลื่อนตัวใกล้เข้ามาแต่ไกล

-จริงเหรอ

-ฮ้า ในที่สุดก็มาถึงจนได้นะ

แสงไฟหน้ารถยนต์จากระยะไกลส่องสว่างฝ่าความมืดสลัวเข้ามาเรื่อยๆ

วันนี้เป็นวันที่ฐานลับแห่งนี้จะได้เปิดรับแขกกลุ่มแรกเสียที

มันคือวันที่นายหน้านัดแนะจะส่งตัวพวกผู้แปรพักตร์เข้ามา

“หึๆ พวกแกจะรู้ไหมนะว่าพวกเรารอคอยพวกแกขนาดไหน”

แม้ภายนอกจะดูเหมือนบ้านพักตากอากาศร้าง แต่ภายในกลับจัดเตรียมไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยไม่แพ้โรงแรมหรู

มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ทั้งโต๊ะบิลเลียด ห้องคาราโอเกะ และห้องพักผ่อน

ก็แหงล่ะ นี่คือการต้อนรับพนักงานที่จะต้องทำงานถวายหัวให้ซ่านเหยียนฮุ่ยในอนาคต อย่างน้อยก็ต้องมีสวัสดิการระดับนี้ให้ไม่ใช่หรือไง

ในขณะที่เขากำลังเตรียมพร้อมต้อนรับเด็กใหม่อย่างใจจดใจจ่ออยู่นั้นเอง...

“หือ?”

ทว่าความเร็วของรถที่พุ่งเข้ามากลับดูไม่ชอบมาพากล

“เฮ้ย? เฮ้ยๆ...”

แม้จะโบกกระบองไฟส่งสัญญาณให้ชะลอความเร็ว แต่เสียงเครื่องยนต์ของรถกลับคำรามกึกก้องรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

เขายืนมองตาค้างผ่านกระจกฝั่งคนขับ

“เฮือก?”

ปรากฏใบหน้าของชายแปลกหน้าที่กำลังกุมพวงมาลัยอยู่

นั่นไม่ใช่หน้าของหวังไค่ เพื่อนร่วมงานที่เขากำลังรอคอย

ทันทีที่เห็นรอยยิ้มผุดขึ้นตรงมุมปากของชายคนนั้น ความเย็นยะเยือกก็แล่นปราดไปทั่วทั้งร่าง

ความรู้สึกเหมือนกำลังดูฉากในหนังผีสยองขวัญไม่มีผิด!

“...ฮะ-ฮี่ก! ว้ากกกกก!”

ทันทีที่เวรยามกระโจนตัวหลบจากหน้าทางเข้า รถคันนั้นก็กวาดผ่านจุดที่เขาเคยยืนอยู่ไปในชั่วพริบตา

แล้วก็เป็นไปตามคาด

โครมมมมมมครามมม!

“อะ-อ๊า...”

ประตูเหล็กที่ตั้งตระหง่านอย่างแน่นหนาพังยับเยินราวกับเศษกระดาษ แรงปะทะทำให้ตัวรถที่พังไปครึ่งคันหมุนคว้าง เศษชิ้นส่วนปลิวกระจัดกระจายไปทั่วทุกทิศทาง

“อือออ...”

ตุก ตุก

บานประตูที่พังยับกับเศษซากรถฉีกขาดร่วงหล่นลงมากองระเกะระกะ ควันดำที่พวยพุ่งออกจากตัวรถยิ่งย้อมความมืดมิดยามค่ำคืนให้ทึบลงไปอีก

ในตอนที่เวรยามซึ่งทรุดนั่งกับพื้นกำลังหอบหายใจรวยรินกับภาพเหตุการณ์ที่แทบไม่อยากเชื่อสายตาอยู่นั้น

แอ๊ด

“ซี๊ด ฮ่า อากาศที่นี่ดีชะมัดเลยแฮะ”

“...”

ภาพที่เหนือจริงยิ่งกว่าเดิมทำให้เวรยามถึงกับพูดอะไรไม่ออก

เพราะมีชายคนหนึ่งก้าวเท้าเดินออกมาจากซากรถยนต์ที่พังยับเยินนั่นน่ะสิ

ยิ่งไปกว่านั้น ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง

ตูมมมม!

“โอ้”

“อ๊ากกกก!”

ภาพของยานพาหนะที่ไม่อาจทนรับแรงกระแทกไหวจนระเบิดตูมตามออกมาอย่างสะใจในที่สุด

กราว กราววว

ทั้งที่เศษชิ้นส่วนกระหน่ำร่วงลงมาใส่ตัว แต่ชายคนนั้นกลับนั่งปรบมืออย่างไม่สะทกสะท้าน

-อะ-อะไรวะ!

-เมื่อกี้เสียงอะไรกันแน่เนี่ย!

“...”

ไม่ว่าเพื่อนร่วมงานจากปลายสายวิทยุจะเอะอะโวยวายด้วยความร้อนรนแค่ไหน เวรยามก็ถูกภาพความจริงตรงหน้าสะกดจนช็อกไปหมดแล้ว

ในระหว่างนั้น ชายคนดังกล่าวก็สาวเท้าก้าวเข้ามาหาเขาที่ทรุดนั่งอยู่ตรงทางเข้าอย่างกระชั้นชิด

“สวัสดีครับ?”

“ฮึก แฮ่ก...”

“มีเรื่องจะถามหน่อยน่ะครับ ไม่ทราบว่าข้างในนี้มีผู้แปรพักตร์อยู่กี่คนเหรอครับ”

สำเนียงเหยียนเปียนเด่นชัดราวกับถอดแบบมา

ชายคนนั้นยืนหันหลังให้เปลวเพลิงที่กำลังแผดเผารถยนต์แล้วแย้มยิ้มถามขึ้น

เวรยามอ้าปากที่สั่นระริกค้างไว้อย่างเหม่อลอย ก่อนจะเริ่มยกมือขึ้นถูกันปลกๆ

“ละ-ไว้ชีวิต ไว้ชีวิตผมด้วย...”

“อย่าเพิ่งเอาแต่ขอความเมตตาสิครับ ตอบคำถามมาก่อน ว่าขังผู้แปรพักตร์ไว้ข้างในกี่คน”

“มะ-มะมะไม่มีครับ!”

“อย่ามาโกหกกันน่า”

“จะ-จริงๆ ครับ! ข้างใน มะ-ไม่มีใครอยู่เลยครับ! วะ-วันนี้เพิ่งเปิดรับวันแรกเอง...”

“อ๋อ อย่างนั้นเหรอครับ”

ทันใดนั้นชายคนนั้นก็ยิ้มกว้างออกมา แล้วเริ่มล้วงควานเข้าไปในถุงช้อปปิ้งที่ถือแยกไว้อีกมือหนึ่ง

สิ่งที่เขาหยิบออกมาจากข้างในนั้น คือของบางอย่างที่รูปร่างหน้าตาคล้ายลูกระเบิดมือ

“ไหนดูซิ...”

แป๊ก แป๊ก

ขณะที่ชายคนนั้นจับมันคลึงไปมา ชิ้นส่วนที่ดูเหมือนสลักนิรภัยก็หลุดร่วงออกมาอย่างเป็นธรรมชาติเหลือเกิน

กริ๊ก แก๊ง

หลังจากนั้นไม่นาน วูบ

“...”

“...”

ตูม!

“ฮึก”

เวรยามตกใจแทบสิ้นสติ

จะไม่ให้ตกใจได้อย่างไร

เพราะนั่นไม่ใช่ของที่หน้าตาเหมือนระเบิดมือ แต่มันคือระเบิดมือของจริงเลยต่างหาก!

สั่นงันงกๆๆๆๆๆ

“ผมโลภมากไปหน่อยน่ะครับ พอดูอีกทีถึงได้รู้ว่าหยิบติดมือมาเยอะเกินไป”

“ฮึก แฮ่ก...”

“คิดว่ายังไงก็ต้องหาทางใช้ๆ ให้หมดไป เลยขนเจ้านี่มาแทนเคลย์มอร์น่ะครับ”

ไม่ว่าเวรยามจะตัวสั่นงันงกกับคำบ่นพึมพำที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้านั่นเพียงใด ชายคนนั้นก็ยังหยิบระเบิดมือลูกถัดไปออกมาจากถุงช้อปปิ้งอย่างเป็นธรรมชาติเหลือเกิน

แป๊ก แป๊ก

ชายคนนั้นเตรียมตัวขว้างอีกครั้ง

ฟึ่บ

เพล้ง!

ระเบิดมือพุ่งทะลุหน้าต่างบ้านพักเข้าไปอย่างแม่นยำ

ไม่นานนัก ตูมมม!

-อ๊ากกกก!

-ฉะ-ฉิบหาย! นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ยยย!

เสียงกรีดร้องของพวกพ้องทะลักล้นออกมาจากวิทยุสื่อสาร

ชายคนนั้นแอบได้ยินเสียงเล็ดลอดเล็กๆ นั่นหรืออย่างไรกันนะ

“วิทยุสื่อสารนั่นดูเข้าท่าดี ขอยืมหน่อยก็แล้วกันครับ”

“แฮ่ก แฮ่ก”

ชายคนนั้นดึงวิทยุสื่อสารออกจากอกของเวรยามไปอย่างง่ายดาย

จากนั้นก็ยัดหูฟังอินเอียร์ใส่รูหูของตัวเองแล้วลุกขึ้นเดินทอดน่องมุ่งหน้าไปยังตัวอาคาร

โดยไม่หยุดมือจากการล้วงถุงช้อปปิ้งควักระเบิดมือออกมาแล้วขว้างฟึ่บฟั่บเข้าไปเรื่อยๆ

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือการที่ไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าในถุงช้อปปิ้งใบนั้นยังมีระเบิดมือเหลืออยู่อีกมากเท่าใด

กริ๊ก กริ๊ก

ตูมมม!

ตูม!

“แฮ่ก แฮ่ก...”

หัวใจเต้นระทึก ตึกตัก โครมครามจนแทบจะกระดอนออกมา

ขณะมองดูภาพเหตุการณ์ทั้งหมดนั้น เขาได้แต่วิงวอนขอให้ช่วงเวลานี้เป็นเพียงแค่ความฝัน

พลางค่อยๆ เล็งปากกระบอกปืนไรเฟิลที่สะพายไหล่อยู่ไปยังชายคนนั้นอย่างระมัดระวังที่สุด...

ปังๆๆ!

“อ๊ะ!”

กะไว้แล้วเชียว!

“ชะ-ใช่สิ ไอ้ฉิบหาย นึกแล้วว่าต้องเป็นความฝัน...”

เพราะทั้งที่โดนกระสุนชุดสามนัดเจาะเข้าท้ายทอยไปเต็มๆ ชายคนนั้นกลับหันมามองตนตาแป๋วเสียนี่!

เวรยามส่ายหัวอย่างเหลือเชื่อพร้อมกับยกมือกุมขมับ

“เฮ้อ ใช่แล้วล่ะ ฝันไปแน่นอนอยู่แล้ว ฝันบ้าบอคอแตกอะไรวะเนี่ย...”

กลิ้ง กลิ้ง

โดยที่ไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่ามีระเบิดมือลูกหนึ่งกำลังกลิ้งเข้ามาตรงหน้าตน

ตูมมม!

◆ ◆ ◆

ธรรมดาแล้วแก๊งไตรแอดมักจะพัวพันกับเรื่องผิดกฎหมาย แต่ส่วนใหญ่ก็มักจะจำกัดอยู่แค่ยาเสพติด ของเถื่อน บ่อนการพนัน หรือการฉ้อโกงเท่านั้น

แม้จะมีความรุนแรงหรือการฆ่าฟันเกิดขึ้นเป็นเครื่องมือที่เลี่ยงไม่ได้อยู่บ้าง ทว่าแก๊งที่ยึดเอาการฆ่าคนเป็นอาชีพหลักตั้งแต่แรกนั้นมีอยู่น้อยมาก

แต่ซ่านเหยียนฮุ่ยนั้นต่างออกไป

องค์กรนี้เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วจากการรับจ้างทำงานที่แม้แต่แก๊งไตรแอดกลุ่มอื่นยังขยาด ทั้งการลอบสังหาร การก่อการร้าย และการวางเพลิง การฆ่าคนคืองานของพวกเขา

ซ่านเหยียนฮุ่ยที่ว่านั้น มีธุรกิจหนึ่งที่กำลังผลักดันอย่างทะเยอทะยานไปพร้อมกับการย้ายฐานที่มั่นไปยังกัมพูชา

นั่นคือแก๊งคอลเซ็นเตอร์

แถมยังกำหนดเป้าหมายเอาไว้แล้วด้วย

นั่นก็คือสาธารณรัฐเกาหลี

ซ่านเหยียนฮุ่ยวาดฝันถึงวิสัยทัศน์อันยิ่งใหญ่ในธุรกิจนี้ และเที่ยวเสาะหากำลังคนมาทำหน้าที่คอลเซ็นเตอร์โทรหาคนเกาหลี

ด้วยเหตุนี้จึงยอมทุ่มทุนก้อนโตตระเตรียมฐานลับใกล้เมืองตานตงไว้รองรับผู้แปรพักตร์

“สเตรต”

“ฮะ บัดซบเอ๊ย”

คนที่ถูกส่งมาเป็นผู้รับผิดชอบที่นี่ก็คือเล่อเหวย

อดีตมือสังหารชื่อกระฉ่อนจากตรอกซอกซอยในเวียดนามกำลังนั่งเล่นโป๊กเกอร์อยู่กับลูกน้องระดับหัวกะทิสองคนที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมา

“เสียเงินแท้ๆ ทำไมถึงดูดีใจขนาดนั้นครับ”

“หึๆ จะไม่ให้ฉันดีใจได้ยังไงล่ะ”

จะต้องให้พูดอะไรอีกล่ะ

ถ้าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปพวกผู้แปรพักตร์ทยอยมาถึงฐานลับ และธุรกิจคอลเซ็นเตอร์ขึ้นแท่นกลายเป็นธุรกิจหลักของซ่านเหยียนฮุ่ย ตำแหน่งของตนที่ปักหลักอยู่ในตานตงคอยลอบนำตัวผู้แปรพักตร์มาป้อนกำลังคนก็ย่อมมั่นคงขึ้นอย่างแน่นอน

พูดง่ายๆ ก็คือการใช้ฐานลับแห่งนี้ผลักดันตัวเองขึ้นเป็นหัวหน้าสาขาตานตงของซ่านเหยียนฮุ่ยนั่นเอง

“แจกไพ่เลยไหมครับ”

“เออ แจกเลย”

ในที่สุดองค์กรก็จะได้ล้างคราบเลือดบนมือแล้วก้าวขึ้นมาทำธุรกิจจริงจังบนดินเสียที มีหรือที่เขาจะไม่ยินดีปรีดา

ในจังหวะนั้นเอง

โครมมมม เพล้งงงง!

“อ๊ากกก!”

“อะ-อะไรวะ ฉิบหายเอ๊ย!”

พร้อมกับเสียงประตูเหล็กตรงแนวกำแพงแหลกเป็นชิ้นๆ ทุกคนต่างพากันหมอบคลานไปกับพื้นด้วยความตกใจจากแรงกระแทกอันกะทันหัน

มีเสียงบางอย่างถล่มครืนลงมา วิทยุสื่อสารที่วางอยู่ตามจุดต่างๆ แผดเสียงซ่าดังลั่น

“...อะไรวะ”

“เกิดอะไรขึ้น ไม่รู้สิ อะไรกัน”

ในตอนที่แต่ละคนกำลังแตกตื่นและกะพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง

ตูมมมม!

“อะ-อ๊ากกก!”

“อะ-อะไรวะเนี่ยยย!”

“มะ-มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น”

“เมื่อกี้ มะ-มะ-มันอะไร ระ-รถระเบิดไม่ใช่เหรอ”

แม้จะไม่รู้สาเหตุ แต่เสียงที่ดังขึ้นคล้ายกับเสียงรถยนต์ระเบิด

พอมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็เห็นเปลวไฟกับกลุ่มควันพวยพุ่งออกมาจากรถยนต์ที่ไม่รู้ว่าพุ่งมาจากไหน

ทว่าที่น่าตกใจคือ การระเบิดไม่ได้จบลงแค่นั้น

ตูมมม!

“อึ่ก?”

“ฮี๊ยกก!”

เสียงนี้แตกต่างจากแรงระเบิดเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

หากเป็นคนที่ยึดอาชีพฆ่าคนเป็นหลัก ย่อมไม่มีทางไม่รู้เด็ดขาด

“พะ-พวกเรามีระเบิดมือติดมาด้วยหรือเปล่า”

“มะ-ไม่มีนี่ครับ”

ในระหว่างที่กำลังถามตอบเรื่องไร้สาระ เสียงระเบิดก็ยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ตูมมม!

“ฉะ-ฉิบหายแล้ว!”

“ถะ-ถูกโจมตีแน่ๆ ครับ!”

“รีบวิ่งไปประจำตำแหน่งตัวเองเร็วเข้า!”

เสียงระเบิดมือดังตูมตามยังคงแว่วมาอย่างต่อเนื่อง

แถมมันยังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ อีกด้วย

ตูมมม!

“โธ่เว้ย ฉิบหาย!”

ใช่ ถูกโจมตี

ไม่ว่าจะจีน เวียดนาม หรือกัมพูชา

การถูกบุกโจมตีเป็นเรื่องธรรมดาสามัญที่เกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ เรื่องนั้นยังพอทำเนา

จะเป็นแก๊งไหนบุกเข้ามา หรือบุกมาโดยรู้ที่นี่ได้อย่างไรกันแน่

แม้จะมีเรื่องน่าสงสัยอยู่มากมายก่ายกองก็ตามที

แต่หากจะมีข้อเท็จจริงเพียงอย่างเดียวที่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ทำใจยอมรับไม่ได้เลยล่ะก็

ตูมมม!

“ไอ้บ้าตัวไหนมันพกระเบิดมือมาเป็นลังวะ!”

ทันทีที่จับต้นชนปลายสถานการณ์ได้ ก็ไม่มีเวลาให้มัวชักช้าอีกต่อไป

เล่อเหวยวิ่งพรวดเข้าไปข้างในอาคาร มุ่งตรงไปยังห้องรักษาความปลอดภัยที่จัดไว้บนชั้นสองทันที

“คนบุกมีกี่คน!”

“คะ-คนเดียวครับ”

“อย่ามาพูดจาหมาๆ!”

ลูกน้องที่กำลังจ้องหน้าจอวงจรปิดตอบด้วยท่าทางตัวสั่นงันงก ทว่าสุดท้ายเล่อเหวยก็เลือกที่จะใช้ตาตัวเองพิสูจน์

แต่คนในจอกลับมีเพียงแค่คนเดียวจริงๆ

เจ้าหมอนั่นกำลังล้วงควานถุงช้อปปิ้งธรรมดาๆ ก่อนจะหยิบของทรงกลมบางอย่างออกมา พอนวดๆ คลำๆ ลวกๆ สองสามที ก็ขว้างหวือมาทางอาคารบ้านพักตากอากาศไม่ใช่หรือไง?

ตูมมม!

“ไอ้เชี่ยเอ๊ย...”

ขณะที่รู้สึกว่าสติสัมปชัญญะของตัวเองกำลังจะเตลิดเปิดเปิงไปกับภาพอันบ้าคลั่งนั้น เล่อเหวยก็รื้อค้นคลังอาวุธที่ตั้งอยู่ตรงมุมหนึ่งของห้องรักษาความปลอดภัย

เขาหยิบอาวุธจากตรงนั้นแล้ววิ่งออกไปข้างนอก กระโจนขึ้นไปบนราวระเบียงชั้นสองทันที

จะเป็นอย่างไรก็ช่าง เสียงระเบิดยังคงดังกึกก้องไม่หยุด

ตูมมม!

“ไอ้ระยำเอ๊ย!”

เล่อเหวยพาดเครื่องยิงลงบนไหล่เสียงดังปึ้กแล้วเล็งผ่านศูนย์เล็งทันที

ในระหว่างที่กำลังสูดหายใจลึกๆ เพื่อรวบรวมสมาธิ

ฟิ้วๆ ฟิ้วฮู ฟิ้ววว

“...อย่าบอกนะว่าไอ้เวรนั่นกำลังผิวปากอยู่?”

ในตอนนี้ที่ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นหัวกับภาพที่ไม่เคยจินตนาการถึงมาก่อน

ไม่นานนัก เงาร่างของชายคนนั้นก็ปรากฏขึ้นในศูนย์เล็ง

“หยุดได้แล้ว ไอ้ลูกหมาเอ๊ย!”

ฟู่ววว!

หัวรบของอาร์พีจี-7 ที่แบกอยู่บนบ่าพุ่งเป็นทางควันสีขาวฉวัดเฉวียนดั่งอสรพิษตรงเข้าใส่ชายคนนั้น

ไม่นานนัก บึ้มมมม!

“จัดการได้แล้วใช่ไหม!”

แรงระเบิดมหาศาลทำให้ชายคนนั้นอันตรธานหายไปโดยไม่เหลือแม้กระทั่งซากศพหรือคราบเลือดไว้ให้เห็น

NIS สายลับเงากายวัชระจบตอน 50
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
ตอน 51 ยังไม่เปิดให้อ่านบนเว็บ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 49กลับหน้าเรื่อง
ตอน 49ตอนล่าสุด