ผมปล่อยให้ไอ้หมอนั่นสลบอยู่อย่างนั้น แล้วก้าวลงจากรถไปทำธุระด่วนก่อน
พอกลับมาจากทำธุระเสร็จ ผมก็กระชากเปิดประตูเบาะหลังทันที
“ลงมากันให้หมดครับ”
“อะ-อา...”
“ฮือออ...”
ผู้แปรพักตร์สองคนตรงเบาะหลังที่ขวัญผวากับสถานการณ์กะทันหันต่างตัวสั่นงันงกขณะก้าวลงมาจากรถ
สีหน้าของพวกเขาเปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัวเพราะไม่รู้ว่านี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น
“รับนี่ไปครับ”
“คะ-ครับ?”
“เอ๋...”
ผมไม่พูดพล่ามทำเพลง ล้วงซองหนึ่งออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้พวกเขา
มันคือซองเงินที่เหลือจากการใช้จ่ายในข้อตกลงพาคนแปรพักตร์คราวก่อน
“ในซองนี้ให้หยิบไปคนละหนึ่งหมื่นดอลลาร์สหรัฐ ผมคงอธิบายรายละเอียดไม่ได้ แต่ผมกำลังช่วยพวกคุณอยู่”
“หะ-หนึ่งหมื่นดอลลาร์เหรอ?”
“นะ-นี่มันเรื่องอะไรกัน...?”
“ตอนนี้พวกคุณไม่ได้กำลังจะไปเกาใต้ แต่กำลังจะถูกขายไปที่อื่นต่างหาก ไอ้เวรพวกนี้เป็นพวกสารเลวที่ลอบพาผู้แปรพักตร์ส่งต่อไปขายให้องค์กรอาชญากรรม”
พวกเขาจะเชื่อคำพูดของผมหรือไม่ ในสถานการณ์ตอนนี้นับว่าไม่สำคัญเท่าไรนัก
ผมยัดเยียดซองเงินใส่มือคนทั้งสองที่ยังยืนอึ้งแข็งทื่อ ก่อนจะดึงกระดาษโน้ตออกมาอีกแผ่นแล้วยื่นให้
“ผมจะให้เบอร์ติดต่อนายหน้าที่ไว้ใจได้ไว้ ติดต่อไปตามนี้แล้วบอกเขาว่าอยากไปเกาหลีใต้ เขาจะรับเงินก้อนนั้นแล้วพาพวกคุณหนีไปเกาหลีใต้เอง”
พอผมพยักพเยิดหน้าเป็นเชิงไล่ พวกเขาก็ถอยร่นออกไปด้านหลังพลางส่งเสียงอึกอัก
จากนั้นผมก็ค้นตัวไอ้หมอนั่นที่นอนแผ่หราอยู่ตรงเบาะคนขับ
พอคลำไปตามเข็มขัดทั้งด้านหน้าและแผ่นหลัง มือก็สะดุดเข้ากับก้อนเหล็กชิ้นหนึ่ง
“เอ้า พกปืนด้วยแฮะ ไอ้หมอนี่ใช่แน่ๆ”
สมาชิกแก๊งซ่านเหยียนฮุ่ยไม่ผิดแน่
ต่อให้ไม่ใช่คนของซ่านเหยียนฮุ่ย ถ้าถึงคราวจำเป็นก็เป็นพวกที่สมควรโดนเป่าหัวทิ้งอยู่ดี
“ฮึบ”
ผมยึดปืนมายัดใส่กระเป๋าเสื้อตัวเอง แล้วดันร่างของมันไปกองไว้ที่ขอบเบาะข้างคนขับ
เมื่อก้าวขึ้นไปนั่งประจำตำแหน่งคนขับ ภาพใบหน้าของผู้แปรพักตร์ทั้งสองคนก็สะท้อนผ่านกระจกมองหลัง
พวกเขายังคงถือฟ่อนเงินไว้พลางยืนเหม่อลอยเหมือนคนไร้สติเพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อหน้าต่อตา
“ทางขากลับผมคงช่วยดูแลไม่ได้ ต้องขอโทษด้วยครับ”
บรื้นนน!
พอผมเหยียบคันเร่ง ร่างของคนทั้งสองก็ลับตาไปอย่างรวดเร็ว
ใจกลางเส้นทางยาวเหยียดที่มุ่งหน้าจากเมืองตานตงสู่เมืองจี๋หลิน มีบ้านพักตากอากาศร้างหลังหนึ่งตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวในสภาพทรุดโทรม
ที่แห่งนี้เป็นสถานที่ห่างไกลไร้ร่องรอยผู้คน
“อ่า บัดซบเอ๊ย วันนี้ยุงจะเยอะไปไหนวะเนี่ย เมื่อไรจะมาเปลี่ยนกะกันสักทีวะ?”
-ยังเหลือเวลาอีกตั้งชั่วโมงกว่า อย่ามาบ่นเป็นเด็กน่า คอยดูรอบๆ ให้ดีเถอะ
-แต่แรกมันจะมีอะไรให้ต้องคอยดูล่ะ หนูสักตัวยังไม่มีวิ่งผ่านเลย
“แล้วไอ้หวังไค่มันยังไม่ติดต่อมาอีกเหรอ ไหนบอกว่าตอนออกเดินทางจะติดต่อมาไง”
-ไอ้ปัญญาอ่อนนั่นก็คงลืมอีกตามเคยล่ะสิ
-หึๆๆๆ
ชายติดอาวุธคนหนึ่งยืนอยู่หน้าทางเข้ากำแพงที่ล้อมรอบบ้านร้าง
สิ่งเดียวที่เขาทำได้มีเพียงการเปิดวิทยุสื่อสารปรับทุกข์ถึงชะตากรรมอันน่าเวทนากับพวกพ้องที่ถูกส่งตัวมาจากกัมพูชาด้วยกัน
ขณะที่เขากำลังเดินเตร็ดเตร่อัดบุหรี่เข้าปอดมวนแล้วมวนเล่า จู่ๆ ก็มีบางอย่างเกิดขึ้น
“โอ้? รถมาแล้ว”
ชายคนนั้นสังเกตเห็นลำแสงที่กำลังเคลื่อนตัวใกล้เข้ามาแต่ไกล
-จริงเหรอ
-ฮ้า ในที่สุดก็มาถึงจนได้นะ
แสงไฟหน้ารถยนต์จากระยะไกลส่องสว่างฝ่าความมืดสลัวเข้ามาเรื่อยๆ
วันนี้เป็นวันที่ฐานลับแห่งนี้จะได้เปิดรับแขกกลุ่มแรกเสียที
มันคือวันที่นายหน้านัดแนะจะส่งตัวพวกผู้แปรพักตร์เข้ามา
“หึๆ พวกแกจะรู้ไหมนะว่าพวกเรารอคอยพวกแกขนาดไหน”
แม้ภายนอกจะดูเหมือนบ้านพักตากอากาศร้าง แต่ภายในกลับจัดเตรียมไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยไม่แพ้โรงแรมหรู
มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ทั้งโต๊ะบิลเลียด ห้องคาราโอเกะ และห้องพักผ่อน
ก็แหงล่ะ นี่คือการต้อนรับพนักงานที่จะต้องทำงานถวายหัวให้ซ่านเหยียนฮุ่ยในอนาคต อย่างน้อยก็ต้องมีสวัสดิการระดับนี้ให้ไม่ใช่หรือไง
ในขณะที่เขากำลังเตรียมพร้อมต้อนรับเด็กใหม่อย่างใจจดใจจ่ออยู่นั้นเอง...
“หือ?”
ทว่าความเร็วของรถที่พุ่งเข้ามากลับดูไม่ชอบมาพากล
“เฮ้ย? เฮ้ยๆ...”
แม้จะโบกกระบองไฟส่งสัญญาณให้ชะลอความเร็ว แต่เสียงเครื่องยนต์ของรถกลับคำรามกึกก้องรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
เขายืนมองตาค้างผ่านกระจกฝั่งคนขับ
“เฮือก?”
ปรากฏใบหน้าของชายแปลกหน้าที่กำลังกุมพวงมาลัยอยู่
นั่นไม่ใช่หน้าของหวังไค่ เพื่อนร่วมงานที่เขากำลังรอคอย
ทันทีที่เห็นรอยยิ้มผุดขึ้นตรงมุมปากของชายคนนั้น ความเย็นยะเยือกก็แล่นปราดไปทั่วทั้งร่าง
ความรู้สึกเหมือนกำลังดูฉากในหนังผีสยองขวัญไม่มีผิด!
“...ฮะ-ฮี่ก! ว้ากกกกก!”
ทันทีที่เวรยามกระโจนตัวหลบจากหน้าทางเข้า รถคันนั้นก็กวาดผ่านจุดที่เขาเคยยืนอยู่ไปในชั่วพริบตา
แล้วก็เป็นไปตามคาด
โครมมมมมมครามมม!
“อะ-อ๊า...”
ประตูเหล็กที่ตั้งตระหง่านอย่างแน่นหนาพังยับเยินราวกับเศษกระดาษ แรงปะทะทำให้ตัวรถที่พังไปครึ่งคันหมุนคว้าง เศษชิ้นส่วนปลิวกระจัดกระจายไปทั่วทุกทิศทาง
“อือออ...”
ตุก ตุก
บานประตูที่พังยับกับเศษซากรถฉีกขาดร่วงหล่นลงมากองระเกะระกะ ควันดำที่พวยพุ่งออกจากตัวรถยิ่งย้อมความมืดมิดยามค่ำคืนให้ทึบลงไปอีก
ในตอนที่เวรยามซึ่งทรุดนั่งกับพื้นกำลังหอบหายใจรวยรินกับภาพเหตุการณ์ที่แทบไม่อยากเชื่อสายตาอยู่นั้น
แอ๊ด
“ซี๊ด ฮ่า อากาศที่นี่ดีชะมัดเลยแฮะ”
“...”
ภาพที่เหนือจริงยิ่งกว่าเดิมทำให้เวรยามถึงกับพูดอะไรไม่ออก
เพราะมีชายคนหนึ่งก้าวเท้าเดินออกมาจากซากรถยนต์ที่พังยับเยินนั่นน่ะสิ
ยิ่งไปกว่านั้น ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง
ตูมมมม!
“โอ้”
“อ๊ากกกก!”
ภาพของยานพาหนะที่ไม่อาจทนรับแรงกระแทกไหวจนระเบิดตูมตามออกมาอย่างสะใจในที่สุด
กราว กราววว
ทั้งที่เศษชิ้นส่วนกระหน่ำร่วงลงมาใส่ตัว แต่ชายคนนั้นกลับนั่งปรบมืออย่างไม่สะทกสะท้าน
-อะ-อะไรวะ!
-เมื่อกี้เสียงอะไรกันแน่เนี่ย!
“...”
ไม่ว่าเพื่อนร่วมงานจากปลายสายวิทยุจะเอะอะโวยวายด้วยความร้อนรนแค่ไหน เวรยามก็ถูกภาพความจริงตรงหน้าสะกดจนช็อกไปหมดแล้ว
ในระหว่างนั้น ชายคนดังกล่าวก็สาวเท้าก้าวเข้ามาหาเขาที่ทรุดนั่งอยู่ตรงทางเข้าอย่างกระชั้นชิด
“สวัสดีครับ?”
“ฮึก แฮ่ก...”
“มีเรื่องจะถามหน่อยน่ะครับ ไม่ทราบว่าข้างในนี้มีผู้แปรพักตร์อยู่กี่คนเหรอครับ”
สำเนียงเหยียนเปียนเด่นชัดราวกับถอดแบบมา
ชายคนนั้นยืนหันหลังให้เปลวเพลิงที่กำลังแผดเผารถยนต์แล้วแย้มยิ้มถามขึ้น
เวรยามอ้าปากที่สั่นระริกค้างไว้อย่างเหม่อลอย ก่อนจะเริ่มยกมือขึ้นถูกันปลกๆ
“ละ-ไว้ชีวิต ไว้ชีวิตผมด้วย...”
“อย่าเพิ่งเอาแต่ขอความเมตตาสิครับ ตอบคำถามมาก่อน ว่าขังผู้แปรพักตร์ไว้ข้างในกี่คน”
“มะ-มะมะไม่มีครับ!”
“อย่ามาโกหกกันน่า”
“จะ-จริงๆ ครับ! ข้างใน มะ-ไม่มีใครอยู่เลยครับ! วะ-วันนี้เพิ่งเปิดรับวันแรกเอง...”
“อ๋อ อย่างนั้นเหรอครับ”
ทันใดนั้นชายคนนั้นก็ยิ้มกว้างออกมา แล้วเริ่มล้วงควานเข้าไปในถุงช้อปปิ้งที่ถือแยกไว้อีกมือหนึ่ง
สิ่งที่เขาหยิบออกมาจากข้างในนั้น คือของบางอย่างที่รูปร่างหน้าตาคล้ายลูกระเบิดมือ
“ไหนดูซิ...”
แป๊ก แป๊ก
ขณะที่ชายคนนั้นจับมันคลึงไปมา ชิ้นส่วนที่ดูเหมือนสลักนิรภัยก็หลุดร่วงออกมาอย่างเป็นธรรมชาติเหลือเกิน
กริ๊ก แก๊ง
หลังจากนั้นไม่นาน วูบ
“...”
“...”
ตูม!
“ฮึก”
เวรยามตกใจแทบสิ้นสติ
จะไม่ให้ตกใจได้อย่างไร
เพราะนั่นไม่ใช่ของที่หน้าตาเหมือนระเบิดมือ แต่มันคือระเบิดมือของจริงเลยต่างหาก!
สั่นงันงกๆๆๆๆๆ
“ผมโลภมากไปหน่อยน่ะครับ พอดูอีกทีถึงได้รู้ว่าหยิบติดมือมาเยอะเกินไป”
“ฮึก แฮ่ก...”
“คิดว่ายังไงก็ต้องหาทางใช้ๆ ให้หมดไป เลยขนเจ้านี่มาแทนเคลย์มอร์น่ะครับ”
ไม่ว่าเวรยามจะตัวสั่นงันงกกับคำบ่นพึมพำที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้านั่นเพียงใด ชายคนนั้นก็ยังหยิบระเบิดมือลูกถัดไปออกมาจากถุงช้อปปิ้งอย่างเป็นธรรมชาติเหลือเกิน
แป๊ก แป๊ก
ชายคนนั้นเตรียมตัวขว้างอีกครั้ง
ฟึ่บ
เพล้ง!
ระเบิดมือพุ่งทะลุหน้าต่างบ้านพักเข้าไปอย่างแม่นยำ
ไม่นานนัก ตูมมม!
-อ๊ากกกก!
-ฉะ-ฉิบหาย! นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ยยย!
เสียงกรีดร้องของพวกพ้องทะลักล้นออกมาจากวิทยุสื่อสาร
ชายคนนั้นแอบได้ยินเสียงเล็ดลอดเล็กๆ นั่นหรืออย่างไรกันนะ
“วิทยุสื่อสารนั่นดูเข้าท่าดี ขอยืมหน่อยก็แล้วกันครับ”
“แฮ่ก แฮ่ก”
ชายคนนั้นดึงวิทยุสื่อสารออกจากอกของเวรยามไปอย่างง่ายดาย
จากนั้นก็ยัดหูฟังอินเอียร์ใส่รูหูของตัวเองแล้วลุกขึ้นเดินทอดน่องมุ่งหน้าไปยังตัวอาคาร
โดยไม่หยุดมือจากการล้วงถุงช้อปปิ้งควักระเบิดมือออกมาแล้วขว้างฟึ่บฟั่บเข้าไปเรื่อยๆ
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือการที่ไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าในถุงช้อปปิ้งใบนั้นยังมีระเบิดมือเหลืออยู่อีกมากเท่าใด
กริ๊ก กริ๊ก
ตูมมม!
ตูม!
“แฮ่ก แฮ่ก...”
หัวใจเต้นระทึก ตึกตัก โครมครามจนแทบจะกระดอนออกมา
ขณะมองดูภาพเหตุการณ์ทั้งหมดนั้น เขาได้แต่วิงวอนขอให้ช่วงเวลานี้เป็นเพียงแค่ความฝัน
พลางค่อยๆ เล็งปากกระบอกปืนไรเฟิลที่สะพายไหล่อยู่ไปยังชายคนนั้นอย่างระมัดระวังที่สุด...
ปังๆๆ!
“อ๊ะ!”
กะไว้แล้วเชียว!
“ชะ-ใช่สิ ไอ้ฉิบหาย นึกแล้วว่าต้องเป็นความฝัน...”
เพราะทั้งที่โดนกระสุนชุดสามนัดเจาะเข้าท้ายทอยไปเต็มๆ ชายคนนั้นกลับหันมามองตนตาแป๋วเสียนี่!
เวรยามส่ายหัวอย่างเหลือเชื่อพร้อมกับยกมือกุมขมับ
“เฮ้อ ใช่แล้วล่ะ ฝันไปแน่นอนอยู่แล้ว ฝันบ้าบอคอแตกอะไรวะเนี่ย...”
กลิ้ง กลิ้ง
โดยที่ไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่ามีระเบิดมือลูกหนึ่งกำลังกลิ้งเข้ามาตรงหน้าตน
ตูมมม!
ธรรมดาแล้วแก๊งไตรแอดมักจะพัวพันกับเรื่องผิดกฎหมาย แต่ส่วนใหญ่ก็มักจะจำกัดอยู่แค่ยาเสพติด ของเถื่อน บ่อนการพนัน หรือการฉ้อโกงเท่านั้น
แม้จะมีความรุนแรงหรือการฆ่าฟันเกิดขึ้นเป็นเครื่องมือที่เลี่ยงไม่ได้อยู่บ้าง ทว่าแก๊งที่ยึดเอาการฆ่าคนเป็นอาชีพหลักตั้งแต่แรกนั้นมีอยู่น้อยมาก
แต่ซ่านเหยียนฮุ่ยนั้นต่างออกไป
องค์กรนี้เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วจากการรับจ้างทำงานที่แม้แต่แก๊งไตรแอดกลุ่มอื่นยังขยาด ทั้งการลอบสังหาร การก่อการร้าย และการวางเพลิง การฆ่าคนคืองานของพวกเขา
ซ่านเหยียนฮุ่ยที่ว่านั้น มีธุรกิจหนึ่งที่กำลังผลักดันอย่างทะเยอทะยานไปพร้อมกับการย้ายฐานที่มั่นไปยังกัมพูชา
นั่นคือแก๊งคอลเซ็นเตอร์
แถมยังกำหนดเป้าหมายเอาไว้แล้วด้วย
นั่นก็คือสาธารณรัฐเกาหลี
ซ่านเหยียนฮุ่ยวาดฝันถึงวิสัยทัศน์อันยิ่งใหญ่ในธุรกิจนี้ และเที่ยวเสาะหากำลังคนมาทำหน้าที่คอลเซ็นเตอร์โทรหาคนเกาหลี
ด้วยเหตุนี้จึงยอมทุ่มทุนก้อนโตตระเตรียมฐานลับใกล้เมืองตานตงไว้รองรับผู้แปรพักตร์
“สเตรต”
“ฮะ บัดซบเอ๊ย”
คนที่ถูกส่งมาเป็นผู้รับผิดชอบที่นี่ก็คือเล่อเหวย
อดีตมือสังหารชื่อกระฉ่อนจากตรอกซอกซอยในเวียดนามกำลังนั่งเล่นโป๊กเกอร์อยู่กับลูกน้องระดับหัวกะทิสองคนที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมา
“เสียเงินแท้ๆ ทำไมถึงดูดีใจขนาดนั้นครับ”
“หึๆ จะไม่ให้ฉันดีใจได้ยังไงล่ะ”
จะต้องให้พูดอะไรอีกล่ะ
ถ้าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปพวกผู้แปรพักตร์ทยอยมาถึงฐานลับ และธุรกิจคอลเซ็นเตอร์ขึ้นแท่นกลายเป็นธุรกิจหลักของซ่านเหยียนฮุ่ย ตำแหน่งของตนที่ปักหลักอยู่ในตานตงคอยลอบนำตัวผู้แปรพักตร์มาป้อนกำลังคนก็ย่อมมั่นคงขึ้นอย่างแน่นอน
พูดง่ายๆ ก็คือการใช้ฐานลับแห่งนี้ผลักดันตัวเองขึ้นเป็นหัวหน้าสาขาตานตงของซ่านเหยียนฮุ่ยนั่นเอง
“แจกไพ่เลยไหมครับ”
“เออ แจกเลย”
ในที่สุดองค์กรก็จะได้ล้างคราบเลือดบนมือแล้วก้าวขึ้นมาทำธุรกิจจริงจังบนดินเสียที มีหรือที่เขาจะไม่ยินดีปรีดา
ในจังหวะนั้นเอง
โครมมมม เพล้งงงง!
“อ๊ากกก!”
“อะ-อะไรวะ ฉิบหายเอ๊ย!”
พร้อมกับเสียงประตูเหล็กตรงแนวกำแพงแหลกเป็นชิ้นๆ ทุกคนต่างพากันหมอบคลานไปกับพื้นด้วยความตกใจจากแรงกระแทกอันกะทันหัน
มีเสียงบางอย่างถล่มครืนลงมา วิทยุสื่อสารที่วางอยู่ตามจุดต่างๆ แผดเสียงซ่าดังลั่น
“...อะไรวะ”
“เกิดอะไรขึ้น ไม่รู้สิ อะไรกัน”
ในตอนที่แต่ละคนกำลังแตกตื่นและกะพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง
ตูมมมม!
“อะ-อ๊ากกก!”
“อะ-อะไรวะเนี่ยยย!”
“มะ-มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น”
“เมื่อกี้ มะ-มะ-มันอะไร ระ-รถระเบิดไม่ใช่เหรอ”
แม้จะไม่รู้สาเหตุ แต่เสียงที่ดังขึ้นคล้ายกับเสียงรถยนต์ระเบิด
พอมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็เห็นเปลวไฟกับกลุ่มควันพวยพุ่งออกมาจากรถยนต์ที่ไม่รู้ว่าพุ่งมาจากไหน
ทว่าที่น่าตกใจคือ การระเบิดไม่ได้จบลงแค่นั้น
ตูมมม!
“อึ่ก?”
“ฮี๊ยกก!”
เสียงนี้แตกต่างจากแรงระเบิดเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง
หากเป็นคนที่ยึดอาชีพฆ่าคนเป็นหลัก ย่อมไม่มีทางไม่รู้เด็ดขาด
“พะ-พวกเรามีระเบิดมือติดมาด้วยหรือเปล่า”
“มะ-ไม่มีนี่ครับ”
ในระหว่างที่กำลังถามตอบเรื่องไร้สาระ เสียงระเบิดก็ยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ตูมมม!
“ฉะ-ฉิบหายแล้ว!”
“ถะ-ถูกโจมตีแน่ๆ ครับ!”
“รีบวิ่งไปประจำตำแหน่งตัวเองเร็วเข้า!”
เสียงระเบิดมือดังตูมตามยังคงแว่วมาอย่างต่อเนื่อง
แถมมันยังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ อีกด้วย
ตูมมม!
“โธ่เว้ย ฉิบหาย!”
ใช่ ถูกโจมตี
ไม่ว่าจะจีน เวียดนาม หรือกัมพูชา
การถูกบุกโจมตีเป็นเรื่องธรรมดาสามัญที่เกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ เรื่องนั้นยังพอทำเนา
จะเป็นแก๊งไหนบุกเข้ามา หรือบุกมาโดยรู้ที่นี่ได้อย่างไรกันแน่
แม้จะมีเรื่องน่าสงสัยอยู่มากมายก่ายกองก็ตามที
แต่หากจะมีข้อเท็จจริงเพียงอย่างเดียวที่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ทำใจยอมรับไม่ได้เลยล่ะก็
ตูมมม!
“ไอ้บ้าตัวไหนมันพกระเบิดมือมาเป็นลังวะ!”
ทันทีที่จับต้นชนปลายสถานการณ์ได้ ก็ไม่มีเวลาให้มัวชักช้าอีกต่อไป
เล่อเหวยวิ่งพรวดเข้าไปข้างในอาคาร มุ่งตรงไปยังห้องรักษาความปลอดภัยที่จัดไว้บนชั้นสองทันที
“คนบุกมีกี่คน!”
“คะ-คนเดียวครับ”
“อย่ามาพูดจาหมาๆ!”
ลูกน้องที่กำลังจ้องหน้าจอวงจรปิดตอบด้วยท่าทางตัวสั่นงันงก ทว่าสุดท้ายเล่อเหวยก็เลือกที่จะใช้ตาตัวเองพิสูจน์
แต่คนในจอกลับมีเพียงแค่คนเดียวจริงๆ
เจ้าหมอนั่นกำลังล้วงควานถุงช้อปปิ้งธรรมดาๆ ก่อนจะหยิบของทรงกลมบางอย่างออกมา พอนวดๆ คลำๆ ลวกๆ สองสามที ก็ขว้างหวือมาทางอาคารบ้านพักตากอากาศไม่ใช่หรือไง?
ตูมมม!
“ไอ้เชี่ยเอ๊ย...”
ขณะที่รู้สึกว่าสติสัมปชัญญะของตัวเองกำลังจะเตลิดเปิดเปิงไปกับภาพอันบ้าคลั่งนั้น เล่อเหวยก็รื้อค้นคลังอาวุธที่ตั้งอยู่ตรงมุมหนึ่งของห้องรักษาความปลอดภัย
เขาหยิบอาวุธจากตรงนั้นแล้ววิ่งออกไปข้างนอก กระโจนขึ้นไปบนราวระเบียงชั้นสองทันที
จะเป็นอย่างไรก็ช่าง เสียงระเบิดยังคงดังกึกก้องไม่หยุด
ตูมมม!
“ไอ้ระยำเอ๊ย!”
เล่อเหวยพาดเครื่องยิงลงบนไหล่เสียงดังปึ้กแล้วเล็งผ่านศูนย์เล็งทันที
ในระหว่างที่กำลังสูดหายใจลึกๆ เพื่อรวบรวมสมาธิ
ฟิ้วๆ ฟิ้วฮู ฟิ้ววว
“...อย่าบอกนะว่าไอ้เวรนั่นกำลังผิวปากอยู่?”
ในตอนนี้ที่ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นหัวกับภาพที่ไม่เคยจินตนาการถึงมาก่อน
ไม่นานนัก เงาร่างของชายคนนั้นก็ปรากฏขึ้นในศูนย์เล็ง
“หยุดได้แล้ว ไอ้ลูกหมาเอ๊ย!”
ฟู่ววว!
หัวรบของอาร์พีจี-7 ที่แบกอยู่บนบ่าพุ่งเป็นทางควันสีขาวฉวัดเฉวียนดั่งอสรพิษตรงเข้าใส่ชายคนนั้น
ไม่นานนัก บึ้มมมม!
“จัดการได้แล้วใช่ไหม!”
แรงระเบิดมหาศาลทำให้ชายคนนั้นอันตรธานหายไปโดยไม่เหลือแม้กระทั่งซากศพหรือคราบเลือดไว้ให้เห็น
กำลังโหลดความเห็น...