ตอนที่ 1 ท่านอาจารย์
หลี่ฮั่วหวังยกสากบดยาในมือขึ้น ก่อนกระแทกลงในโกร่งอย่างเบื่อหน่ายทีละครั้ง บดหินประกายครามที่ปะปนโคลนตมให้ค่อยๆ แหลกละเอียดเป็นผุยผง
แม้ถ้ำหินปูนแห่งนี้จะชื้นแฉะและหนาวเหน็บ และกายเขาจะมีเพียงเสื้อผ้าเนื้อหยาบปกคลุมอยู่ตัวเดียว ทว่าสีหน้ากลับเฉยชาไร้ความแยแส ราวกับสิ่งเหล่านี้ไม่เคยอยู่ในสายตา
ในถ้ำมิได้มีเพียงเขาผู้เดียว ยังมีชายหญิงอีกหลายคน ทุกคนเกล้าผมเช่นเดียวกัน สวมผ้าหยาบคาดเชือกป่านเช่นเดียวกัน
สิ่งเดียวที่พวกเขาต่างจากหลี่ฮั่วหวังคือ ร่างกายล้วนมีความพิการปรากฏให้เห็นชัด บ้างเป็นคนเผือก บ้างเป็นโปลิโอ
ความวิปริตของร่างกายทั้งที่ติดตัวมาแต่กำเนิดและที่เกิดขึ้นภายหลังล้วนหาพบได้ที่นี่ ห้องวัตถุดิบในถ้ำอันไม่กว้างนักจึงไม่ต่างจากพิพิธภัณฑ์แห่งความผิดรูป
งานของคนเหล่านี้ไม่ต่างจากหลี่ฮั่วหวัง คือตำบดสิ่งของ เพียงแต่สิ่งที่ตำนั้นต่างกันไป มีทั้งแร่หินและตัวยา ทว่าเห็นได้ชัดว่าบางคนหาได้ตั้งใจทำงานไม่
“กรี๊ด!” เสียงกรีดร้องอย่างหวาดกลัวของหญิงสาวดังขึ้น เรียกสายตาทุกคู่ให้หันไปมอง
ณ มุมหนึ่งของถ้ำ เด็กหนุ่มร่างอ้วนปากแหว่งผู้หนึ่งแสยะยิ้มลามก พยายามฉุดเด็กสาวผิวเผือกเข้ามาในอ้อมอก
“ข้าขอแค่นิดเดียว รับรองว่าทีเดียวพอ ฮิๆๆ~”
หลี่ฮั่วหวังมิได้ใส่ใจความอึกทึกนั้น เขาหลับตาลงแล้วทำงานของตนต่อไปทีละครั้ง
ครั้นเสียงร่ำไห้ของหญิงสาวข้างหูยิ่งทวีความน่าเวทนา หลี่ฮั่วหวังก็เริ่มขุ่นเคืองจนสบถในใจ แล้วคว้าโกร่งหินด้วยมือเดียวลุกขึ้นยืน
“พลั่ก!” หินกระทบกระดูก เกิดเสียงทึบหนักดังก้อง
เจ้าอ้วนปากแหว่งหัวแตกเลือดอาบ ล้มก้นกระแทกพื้นนิ่งงัน เห็นได้ชัดว่าแรงฟาดนั้นทำให้มันมึนงงไปชั่วขณะ ผ่านไปเพียงอึดใจ ใบหน้าของมันจึงบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด มือกุมบาดแผลพลางแหกปากโหยหวน
เด็กสาวผมขาวผิวขาวผู้รอดพ้นจากชะตากรรมอันโสมม กอดเสื้อผ้าของตนไว้แน่นแล้วหลบไปอยู่ด้านหลังหลี่ฮั่วหวังด้วยความหวาดกลัว
“ข้าจะบอกเจ้าให้! เจ้าจบเห่แน่ เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นอะไยกับท่านอาจารย์? ให้ท่านรู้เข้าเถอะ ท่านเอาเจ้าตายแน่!” เจ้าอ้วนปากแหว่งข่มขู่ด้วยสีหน้าเคียดแค้นถึงขีดสุด
“มันนับเป็นตัวอะไรกัน มันไม่มีค่าแม้แต่ลมตด!!” วาจานี้ของหลี่ฮั่วหวังทำให้ทั่วทั้งถ้ำตกตะลึงจนเงียบกริบ
ไม่มีผู้ใดในที่นั้นคาดคิดว่าชายผู้นี้จะกล้าเอ่ยวาจาเช่นนั้นออกมา
เมื่อเห็นสีหน้าของบรรดาผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องเหล่านั้น หลี่ฮั่วหวังก็สูดหายใจลึก สะกดเพลิงโทสะในอกลงไป
“ฉันเป็นอะไรไป ทำไมถึงไปโมโหกับไอ้พวกนี้ นิสัยตัวเองไม่ได้กร่างขนาดนี้แท้ๆ จะยอมให้สิ่งพวกนี้มาเปลี่ยนนิสัยตัวเองไม่ได้ เมื่อกี้ไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของฉัน ใจเย็น ใจเย็นไว้”
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังยังพยายามสงบอารมณ์อยู่นั้น ก็มีเสียงเรียกเขาดังมาจากปากถ้ำ
“ศิษย์น้องหลี่ ศิษย์น้องหวัง ท่านอาจารย์เรียกพวกเจ้าไปพบ” ชายหนุ่มร่างสูงผู้ส่งเสียงเรียกเห็นได้ชัดว่ามีฐานะต่างจากหลี่ฮั่วหวัง กายของเขาสวมชุดพรตสีเขียวคราม
แม้ชุดพรตตัวนั้นจะเก่าคร่ำคร่าจนขอบแขนเสื้อซีดขาวด้วยผ่านการซักมานับครั้งไม่ถ้วน ทว่าก็ยังดีกว่าเศษผ้าป่านขาดวิ่นบนร่างหลี่ฮั่วหวังไม่รู้กี่เท่า
เขาโอบแส้ปัดหางม้าไว้ในวงแขนข้างหนึ่ง แววตาที่ทอดมองบรรดารุ่นน้องแฝงความเย่อหยิ่งอยู่จางๆ
ครั้นเห็นนักพรตหนุ่มปรากฏตัว เจ้าอ้วนหัวแตกก็พลันเผยสีหน้าสะใจ “ฮ่าๆ! เจ้าจบเห่แล้ว!! วันนี้ถึงคราวเจ้าแล้ว”
ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับเมินเฉยต่อมันโดยสิ้นเชิง เขาหันหลังเดินตามหญิงสาวปากเบี้ยวน้ำลายไหลผู้หนึ่งมุ่งไปยังปากถ้ำ ใบหน้าของนางซีดขาวดุจขี้ผึ้ง ดูอมโรคยิ่งนัก
เพิ่งก้าวไปได้สองก้าวก็รู้สึกว่ามีคนดึงชายแขนเสื้อรั้งไว้ไม่ให้ไป หลี่ฮั่วหวังเหลียวกลับไปมองจึงพบว่าเป็นเด็กสาวผิวเผือกที่เขาเพิ่งช่วยไว้
นางน้ำตาคลอเบ้า ส่ายหน้าไม่หยุด ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดผวา
หลี่ฮั่วหวังยังคงเย็นชาไม่หวั่นไหว เขาสะบัดแขนเสื้อหลุดจากมือนางอย่างแรง แล้วก้าวยาวๆ ตรงไปข้างหน้า
พ้นห้องวัตถุดิบออกมาคือถ้ำหินปูนที่กว้างใหญ่กว่า บนผนังยังมีโพรงถ้ำเช่นเดียวกับห้องวัตถุดิบอีกมากมายซึ่งใช้ทำการอื่น ดูจากผนังที่ขรุขระเว้าแหว่งแล้ว ฝีมือของผู้ที่สร้างที่นี่ขึ้นเห็นได้ชัดว่าหยาบกระด้างยิ่งนัก
ถ้ำทั้งถ้ำกว้างใหญ่ไพศาล อุโมงค์น้อยใหญ่ทะลุถึงกันไปทุกทิศดุจรังมดที่ขยายใหญ่ขึ้นนับร้อยเท่า
แผ่นไม้ท้อผุพังถูกตอกไว้เหนือปากถ้ำเล็กแต่ละแห่ง บนนั้นสลักชื่อของแต่ละถ้ำไว้ลึกเข้าเนื้อไม้ ตำหนักเทพพิทักษ์ หอวินัย ตำหนักบูชาปรมาจารย์ ตำหนักจตุราชันสวรรค์
ถ้ำหินปูนที่ธรรมชาติก่อเกิด กลับถูกตกแต่งเสียจนกลายเป็นอารามพรตอย่างแท้จริง
ขณะที่ทั้งสองเดินลึกเข้าไปในถ้ำ หญิงปากเบี้ยวข้างกายก็ล้วงก้อนสีดำมะเมื่อมออกจากถุงผ้า แล้วยื่นมาตรงหน้าหลี่ฮั่วหวังอย่างกะทันหัน พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอยเซื่องซึม “กิน...ตังเมหรือไม่”
หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับรู้ดีว่าอีกฝ่ายสติไม่สมประกอบ จึงรับมาอย่างรำคาญแล้วยัดเข้าแขนเสื้อไป
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังรับไว้ นางก็ล้วงออกมาอีกก้อนใส่ปากตนเอง ก่อนหัวเราะอย่างซื่อเซ่อแล้วพูดต่อ “ท่านอาจารย์ดี... อยู่กับท่านอาจารย์มีตังเมกิน...”
หลี่ฮั่วหวังมิได้คิดจะต่อคำ ทั้งสองเดินต่อไปเช่นนั้นราวหนึ่งเค่อ เตาหลอมโอสถทรงสูงมหึมาสีดำสนิทอันอบอวลด้วยกลิ่นอายโบราณก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
เตาหลอมที่พวยพุ่งควันสีเขียวตั้งตระหง่านสูงจรดเพดานถ้ำ ใหญ่โตราวกับภูเขาโลหะขนาดย่อม
ยิ่งเดินใกล้เข้าไป เตาโอสถก็ยิ่งใหญ่ขึ้นในสายตา จนในที่สุดเงาของมันก็ทอดทับกลืนร่างเขาไว้ทั้งร่าง หลี่ฮั่วหวังรู้สึกอึดอัดคับข้องอย่างบอกไม่ถูก
สิ่งที่บีบคั้นใจเขามิได้มีเพียงเตาโอสถห้าชั้นอันมหึมานั้น หากยังมีแผ่นหลังของบุคคลหนึ่งที่นั่งอยู่เบื้องหน้าเตา
มองจากด้านหลัง บุคคลผู้นั้นสวมชุดพรตสีเขียวคราม เกล้ามวยปักปิ่นสวมกวาน ขมับทั้งสองข้างมีผมสีดอกเลา ดูสง่างามดุจผู้มีกระดูกเซียน
เขานั่งขัดสมาธิอยู่กับพื้น ดูเหมือนกำลังทำสิ่งเดียวกับที่หลี่ฮั่วหวังทำเมื่อครู่ คือยกสากตำลงทีละครั้ง เพียงแต่สากในมือเขาใหญ่โตกว่ามาก ราวกับเสาต้นมหึมา
ทุกคราที่สากยกขึ้นและกระแทกลง เสียงโลหะปะทะหินก็ก้องสะท้อนไปทั่วถ้ำไม่ขาดสาย
“ทะ-ท่านอาจารย์!” หญิงปากเบี้ยวใช้มือขวากุมนิ้วหัวแม่มือซ้ายอย่างเก้งก้าง นิ้วทั้งสี่ของมือซ้ายทาบลงบนนิ้วมือขวา ยกสองมือขึ้นแนบอกคำนับแผ่นหลังนั้น แววตาเปี่ยมด้วยความเคารพเลื่อมใส
ทันทีที่นางเอ่ยปาก เสียงกระแทกอันบาดหูก็หยุดลง
ร่างนั้นหันกลับมา แม้หลี่ฮั่วหวังจะเตรียมใจไว้แล้ว รูม่านตาของเขาก็ยังหดเล็กลงด้วยความตระหนก
ด้านหน้าของนักพรตผู้นี้ช่างต่างจากด้านหลังราวฟ้ากับเหว มองจากด้านหลังสง่างามดุจเซียน หากมองจากด้านหน้ากลับเป็นตาเฒ่าหัวขี้กลากอันน่าสะอิดสะเอียน คางยื่นจนฟันล่างครอบฟันบน เผยฟันเหลืองหร็อมแหร็มไม่กี่ซี่ให้เห็นอย่างโจ่งแจ้ง
“มาแล้วรึ? ศิษย์รักของข้า ทำเอาข้ารอเสียนาน”
ชายแขนเสื้อพรตอันสกปรกมอมแมมสะบัดวูบ นักพรตเฒ่าทะยานกายขึ้นกลางอากาศ มือข้างเดียวคว้าลำคอหญิงปากเบี้ยวไว้แล้วถอยกลับไปยังที่เดิม
หญิงสติฟั่นเฟือนยังไม่ทันเอ่ยได้แม้ครึ่งคำ ร่างก็ถูกโยนลงในไหหินสูงครึ่งตัวคนในพริบตา ชั่วขณะถัดมา ท่านอาจารย์ผู้มีสีหน้าเหี้ยมเกรียมก็ใช้สองมือกุมสากหินกระหน่ำลงไปอย่างรุนแรง
“ติงโฉ่วต่ออายุข้า ติงไห่พิทักษ์วิญญาณข้า เจี่ยจื่อปกป้องกายข้า เจี่ยซวีคุ้มครองร่างข้า เจี่ยเซินเสริมชะตาข้า เจี่ยอู่รักษาขวัญข้า เจี่ยเฉินชุบวิญญาณแท้แห่งข้า!”
เขายกไหหินที่หนักหลายร้อยชั่งขึ้นด้วยมือข้างเดียว เทสิ่งที่อยู่ภายในลงเตาโอสถเบื้องหน้าจนหมดสิ้น จากนั้นจึงชูสองแขนขึ้นสู่เบื้องบนด้วยสีหน้าคลุ้มคลั่งถึงขีดสุด
“จุดเตา หลอมโอสถ!”
เด็กนักพรตสองคนผู้ทาแก้มแดงฉาดก้าวออกมาจากเงามืด พัดโบกไฟพลางเทเครื่องยานานาชนิดลงในเตา มีทั้งผงแร่หินโลหะสารพัด และสิ่งมีชีวิตที่ยังดิ้นยั้วเยี้ยอยู่อีกไม่น้อย
เพียงครู่เดียว กลิ่นหอมอันเข้มข้นและพิลึกพิลั่นก็อบอวลไปทั่วบริเวณ
ยามนั้นเอง ท่านอาจารย์หัวขี้กลากก็หลับตาสูดหายใจลึก มือลูบเคราบางเบาใต้คางที่มีอยู่เพียงไม่กี่เส้น ใบหน้าอัปลักษณ์โสโครกปรากฏแววพึงพอใจ
เขาค่อยๆ ลืมตา ไพล่มือไว้ด้านหลัง แล้วหันมาทางหลี่ฮั่วหวัง “ได้ยินว่าเจ้าเรียกท่านเต๋าผู้นี้ว่าลมตดรึ? มีเรื่องเช่นนี้จริงหรือไม่?”
ชั่วพริบตานั้น บรรยากาศรอบด้านราวกับจับตัวแข็งค้าง
ต่อหน้าอาจารย์ผู้ฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตา หลี่ฮั่วหวังกลับไม่หวั่นไหว เขาค่อยๆ หลับตาลงเพื่อระงับลมหายใจที่เริ่มหอบกระชั้น แล้วท่องในใจว่า “พวกแกหลอกฉันไม่ได้หรอก ทั้งหมดนี่มันของปลอม ปลอมทั้งนั้น”
“พูดสิ! เป็นใบ้ไปแล้วรึ? หือ?!” เสียงฝีเท้าของท่านอาจารย์ใกล้เข้ามาทุกที กลิ่นเหม็นเน่าคละคาวเลือดจากร่างของเขาถาโถมเข้าปะทะจมูกราวกับกำแพงทั้งผืน
หลี่ฮั่วหวังกายสั่นระริก เขาขบกรามแน่น ทุ่มเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเบิกตาขึ้นอย่างสุดกำลัง
อารามพรตในถ้ำอันมืดสลัวและอึดอัดเมื่อครู่พลันมลายไปในพริบตา ห้องผู้ป่วยที่สว่างสะอาดและอากาศปลอดโปร่งปรากฏขึ้นแทนที่ ทว่าท่อนล่างของเขาถูกสายผ้ารัดตรึงไว้กับเตียงอย่างแน่นหนา
กำลังโหลดความเห็น...