ตอนที่ 2 หลี่ฮั่วหวัง
“ฟู่ ในที่สุดก็กลับมาเสียที” หลี่ฮั่วหวังถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนส่งเสียงเรียกผ่านไมโครโฟนที่หัวเตียง
ไม่นานนัก แพทย์เจ้าของไข้ก็ถือแท็บเล็ตสีขาวเดินนำพยาบาลเข้ามาในห้อง
“เสี่ยวหลี่ รู้สึกยังไงบ้าง? ภาพหลอนคราวนี้มีอะไรเปลี่ยนไปไหม?” แพทย์นั่งลงบนเก้าอี้ แล้วเอ่ยถามด้วยท่าทีอ่อนโยน
“ยังเป็นที่เดิมครับ ผมก็ทำงานเดิมๆ แต่คราวนี้อาจารย์หัวขี้กลากฆ่าคนอย่างโหดเหี้ยมต่อหน้าผม แถมยังเอาเธอไปหลอมโอสถด้วย” หลี่ฮั่วหวังเล่าทุกสิ่งที่ตนเห็นในภาพหลอนอย่างละเอียด
“อืมๆ” แพทย์พยักหน้าพลางพิมพ์บันทึกลงแท็บเล็ตอย่างรวดเร็ว
หลี่ฮั่วหวังครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนถามอย่างลังเล “หมอครับ ภาพหลอนที่ไม่เหมือนกันพวกนี้หมายถึงอะไรเหรอครับ? มันสะท้อนอะไรในใจผมหรือเปล่า?”
“ไม่ เธออย่าไปใส่ใจเรื่องพวกนี้เลย สิ่งที่เธอควรใส่ใจคือภาพหลอนแต่ละครั้งนานแค่ไหน แล้วสภาพจิตใจนิ่งพอหรือเปล่า” แพทย์ส่ายหน้าปฏิเสธความคิดของหลี่ฮั่วหวัง
“ในเมื่อมันเป็นภาพหลอน ก็ต้องจำไว้ให้ขึ้นใจว่าทั้งหมดนั่นเป็นของปลอม เธอหลุดออกมาจากกลุ่มอาการประสาทหลอนได้แล้ว อย่าถลำกลับเข้าไปอีกเด็ดขาด”
“ขอแค่ทุกครั้งที่หลุดเข้าไปในภาพหลอน เธอทำตามตรรกะของฝั่งนั้นไป แล้วร่วมมือกับการรักษาของเรา อีกไม่นานก็หายแล้ว”
ถ้อยคำนั้นทำให้หัวใจของหลี่ฮั่วหวังกระตุกวูบ เรื่องนี้เกี่ยวพันกับการที่เขาจะได้ออกจากโรงพยาบาลเร็วเพียงใด จะประมาทมิได้เป็นอันขาด
จากนั้นแพทย์ก็ไม่ลืมกล่าวให้กำลังใจคนไข้ของตน
“ที่จริงตอนนี้เธอดีขึ้นมากแล้วนะ ตอนมาใหม่ๆ เธอยังแยกความจริงกับภาพหลอนไม่ออกเลย ต่อไปทุกอย่างจะดีขึ้นเอง ประคองแบบนี้ไว้ สู้ๆ”
ขณะทั้งสองสนทนากันอยู่นั้น เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังมาจากหน้าประตู
ทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน ก็พบเด็กสาวในเสื้อไหมพรมคอเต่าสีดำผู้หนึ่งกำลังแอบชะโงกหน้ามองเข้ามา
เด็กสาวดูอายุราวสิบหกสิบเจ็ด อยู่ในวัยแรกแย้มที่งดงามที่สุด
ผิวของเธอขาวผ่องดุจหยก ผมดำขลับทิ้งตัวลงคลุมบ่าดุจม่านน้ำตก ดุจดอกไม้ที่กำลังผลิบานอย่างงดงามที่สุด
เมื่อเห็นหนุ่มสาวทั้งสองมีท่าทีอยากจะพูดแต่ไม่กล้าเอ่ย แพทย์ก็รู้กาลเทศะ หัวเราะเบาๆ แล้วดันแว่นบนสันจมูก ก่อนหมุนตัวเดินไปทางประตู
“ทางฉันยังมีธุระอยู่ พวกเธอคุยกันไปก่อนนะ จริงสิ เสี่ยวหลี่ อย่าลืมกินยาให้ตรงเวลาด้วยล่ะ”
ครั้นแพทย์เดินพ้นไป เด็กสาวก็ก้าวเข้ามา ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้ม หลี่ฮั่วหวังรู้สึกหวานชื่นในอก ความกังวลเรื่องอาการป่วยถูกปัดทิ้งไปจนสิ้น
“เลิกยิ้มเลย ยิ้มแล้วขี้เหร่จะตาย ดูสิว่าฉันเอาอะไรมาให้? การบ้านทบทวนที่ครูสั่งมาเองกับมือเลยนะ!” เด็กสาวยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วหยิบกระเป๋าผ้าใบออกมาจากด้านหลัง
ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังก็หมองลงทันตา “น่าหน่า เราโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กแท้ๆ นี่เธอแก้แค้นฉันแบบนี้เลยเหรอ?”
เด็กสาวนามหยางน่าหันไปปิดประตูให้เรียบร้อย ก่อนหยิบเครื่องเกมพกพาเครื่องเล็กออกมาโบกไปมาอย่างได้ใจ “ยังมีนี่ด้วยจ้า~ คิกๆ เด็กดี เรียกพี่ก่อนสิ แล้วจะให้”
“พี่! พี่คือพี่แท้ๆ ของฉันเลย” หลี่ฮั่วหวังโผเข้าไปแย่งเครื่องเกมจากมือเธออย่างตื่นเต้น
การถูกขังอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชทุกวันช่างน่าเบื่อหน่ายเกินทน ต่อให้ไม่บ้าก็แทบจะเฉาจนบ้าไปเสียแล้ว
“เล่นน้อยๆ หน่อยนะ อย่าลืมทำการบ้านด้วย” หยางน่านั่งตะแคงที่ขอบเตียง กำชับหลี่ฮั่วหวังซึ่งกำลังเปิดเครื่อง
“อืมๆๆ” ความสนใจทั้งหมดของหลี่ฮั่วหวังจดจ่ออยู่ที่หน้าจอเครื่องเกม
นิ้วเรียวขาวคีบชายชุดคนไข้ลายทางสีน้ำเงินขาวของเขาแล้วดึงเบาๆ อย่างออดอ้อน “นี่ อย่าลืมนะว่าเธอเคยสัญญาอะไรกับฉันไว้”
มือของหลี่ฮั่วหวังชะงัก เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ สีหน้าพลันจริงจัง “อืม เราตกลงกันแล้ว ว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันให้ได้”
หยางน่าถูกจ้องจนเขินอายต้องก้มหน้าลง เสียงของเธอแผ่วเบาราวเสียงยุง “อืม ตั้งใจรักษาตัวนะ ฉันจะรอ...”
หลี่ฮั่วหวังพลันเอื้อมมือไปดึงเธอเข้ามากอดไว้แนบอก
หยางน่าใบหน้าแดงซ่านแต่มิได้ขัดขืน เพียงหลับตาลงแล้วกระซิบแผ่วเบาว่า “ไอ้หื่น”
ทั้งสองมิได้ทำสิ่งใดเกินเลย คู่รักที่กำลังดื่มด่ำในความรัก เพียงได้โอบกอดกันไว้ก็สุขใจเหลือล้นแล้ว
หลังจากคลอเคลียกันอยู่นาน หยางน่าก็ถึงเวลาต้องกลับ เพราะนี่คือช่วงชี้เป็นชี้ตายของชั้นมัธยมปีสุดท้าย การที่เธอเจียดเวลามาได้ครึ่งวันก็นับว่ามีค่ายิ่งนักแล้ว
แม้แต่ละครั้งจะแสนสั้น ทว่าสำหรับหลี่ฮั่วหวัง นี่คือแสงอรุณเพียงหนึ่งเดียวในห้วงวันอันทุกข์ทรมาน
“ฉันไปส่งที่ประตูโรงพยาบาลนะ” หลี่ฮั่วหวังในชุดคนไข้ลายทางสีน้ำเงินขาวเลิกผ้าห่มขึ้น แล้วสวมรองเท้าแตะสีขาวของโรงพยาบาล
ขณะเดินตามหยางน่าไปทางประตู เขากลับรู้สึกถึงความผิดแผกบางอย่างอยู่ตลอด แล้วจู่ๆ ก็พบว่าโกร่งบดยาที่เขาใช้ตำยาในภาพหลอนวางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง
ร่างของหลี่ฮั่วหวังสะท้านเฮือกจนถอยหลังไปสองก้าว ทว่าเมื่อตั้งสติเพ่งมองอีกครา โกร่งบดยานั้นกลับกลายเป็นกล่องข้าวของเขาเองไปเสียแล้ว
“เป็นอะไรไป? ไม่เป็นไรใช่ไหม?” เมื่อเห็นท่าทีตื่นตระหนกของเขา ใบหน้าของหยางน่าก็ฉายแววกังวล
ครั้นเห็นความห่วงใยบนใบหน้าของเธอ หลี่ฮั่วหวังก็รีบปั้นหน้าทะเล้น “ฮ่าๆ เป็นไงล่ะ โดนหลอกจนตกใจเลยใช่ไหม?”
หยางน่าโกรธจนคิ้วขมวดแก้มป่อง เอื้อมมือไปหยิกเนื้อที่เอวของเขาอย่างแรง “โตขนาดนี้แล้วยังคิดว่าตัวเองเป็นเด็กอยู่อีกเหรอ ทำอะไรเด็กๆ แบบนี้ได้ยังไง”
“อย่าโกรธสิ ฉันแค่อยากให้เธอยิ้มเท่านั้นเอง” หลี่ฮั่วหวังเอื้อมมือหมายจะจับมือเธอ ทว่ากลับถูกสะบัดทิ้งอย่างไม่ไยดี
ทว่าหลังจากสะบัดหลุดอยู่สองสามครา ในที่สุดมือของทั้งสองก็ประสานกันไว้จนได้
ผู้ป่วยคนอื่นที่นั่งอาบแดดอยู่ในสวนเห็นภาพนั้นต่างก็ยิ้มอย่างอบอุ่น ความรักอันใสซื่อบริสุทธิ์เช่นนี้ช่างงดงามนัก
แม้จะก้าวช้าเพียงใด ทางเดินก็ยังมาถึงปลายทางอยู่ดี หยางน่าหยุดยืนที่ประตูใหญ่ของโรงพยาบาล มองหลี่ฮั่วหวังอย่างอาลัยอาวรณ์ “อาทิตย์หน้าฉันจะมาอีกนะ อยู่ข้างในก็ทำตัวดีๆ ล่ะ”
“อาทิตย์หน้าเธอไม่ต้องมาก็ได้ ฉันรู้ว่าตอนนี้เรียนหนักแค่ไหน ทั้งอาทิตย์มีเวลาพักแค่ครึ่งวันแท้ๆ ยังต้องมาเสียเวลากับฉันอีก”
หยางน่ายกขาเรียวได้รูปขึ้น เหยียบลงบนรองเท้าแตะของหลี่ฮั่วหวังเบาๆ ทีหนึ่ง คิ้วงามขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
“ไอ้เด็กบ๊วย อย่าเอาตัวเองไปวัดคนอื่นได้ไหม ฉันไม่เคยหลุดท็อปสามเลยสักครั้ง จะไปเครียดเรื่องเรียนอะไร”
“อ๊า...” หลี่ฮั่วหวังยกมือขึ้นกุมอก แสร้งทำหน้าเจ็บปวดเจียนตาย “จี๊ดใจเลยน้องสาว”
หยางน่าหัวเราะคิกคักกับการหยอกเย้าของเขา ยกกำปั้นทุบเขาเบาๆ ทีหนึ่ง ก่อนหมุนตัววิ่งเหยาะๆ ดุจลูกกวางน้อยข้ามไปยังป้ายรถเมล์ฝั่งตรงข้ามประตูโรงพยาบาล
กระทั่งรถเมล์ที่แฟนสาวตัวน้อยนั่งไปลับสายตา รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่ฮั่วหวังจึงค่อยๆ เลือนหาย
เมื่อหวนนึกถึงสิ่งที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่ เขาก็ก้าวไปยังห้องทำงานของแพทย์ด้วยใจที่เต็มไปด้วยความกังวล
หนึ่งชั่วโมงต่อมา หลี่ฮั่วหวังนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงอย่างข่มตาไม่หลับ ครุ่นคิดถึงอนาคตของตนกับหยางน่าด้วยความกลัดกลุ้ม บนโต๊ะข้างเตียงมียาตัวใหม่ที่แพทย์จ่ายให้รักษาอาการที่เพิ่งปรากฏ
ภาพโกร่งบดยาเมื่อกลางวันกับรอยยิ้มของหยางน่าผลัดกันวนเวียนอยู่ในห้วงคิดไม่รู้จบ
“ถ้าอาการหนักขึ้นจนฉันออกจากโรงพยาบาลไม่ทันสอบเข้ามหาวิทยาลัยจะทำยังไง? ถ้าเป็นแบบนั้นฉันก็สอบเข้าที่เดียวกับหยางน่าไม่ได้น่ะสิ”
แม้จะอยู่ในนี้ หลี่ฮั่วหวังก็รู้ดีถึงเสียงซุบซิบนินทาภายนอก ในสายตาของเพื่อนบ้าน คนอย่างเขาคือคนบ้าโดยสมบูรณ์
ทว่าต่อหน้าคนบ้าเช่นเขา หนึ่งวันก่อนเข้าโรงพยาบาล หยางน่าเพื่อนเล่นแต่วัยเยาว์กลับเป็นฝ่ายสารภาพรักเสียเอง ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขานั้นชัดแจ้งโดยไม่ต้องเอ่ยสักคำ
เธอเป็นหญิงสาวที่ดี ในฐานะลูกผู้ชาย เขาไม่อยากทำให้เธอผิดหวัง
“ไม่น่าเป็นไปได้นะ ช่วงเวลานี้ฉันก็ทำตามคำสั่งหมอทุกอย่างแท้ๆ ทำไมอาการถึงยังหนักขึ้นอีกล่ะ? หรือว่าจะต้องย้ายโรงพยาบาลอีกแล้ว? นี่มันแห่งที่สามแล้วนะ”
“หมอหลี่น่าจะไม่มีปัญหาหรอก เขาเป็นหมอที่เก่งที่สุดที่พ่อหามาได้แล้วนี่นา”
ยิ่งคิดเรื่องชวนกลุ้มเหล่านี้ก็ยิ่งขุ่นใจ ท้ายที่สุดเขาก็ดีดตัวลุกขึ้นนั่ง เทหนังสือและแบบฝึกหัดของหยางน่าออกมา แล้วเริ่มลงมือทบทวนบทเรียน
เขาหวังจะใช้ความรู้อันซับซ้อนยากเย็นเหล่านี้เจือจางความกังวลที่วนเวียนอยู่ในใจไม่ยอมจางไป
หลี่ฮั่วหวังนั่งทำการบ้านต่อไปเรื่อยๆ เขียนไปเขียนมา กาลเวลาก็ล่วงเข้าสู่ยามดึกสงัดโดยไม่รู้ตัว
ครั้นทำแบบทดสอบภาษาอังกฤษเสร็จไปชุดหนึ่ง เขาก็บิดกายยืดเส้นยืดสายเต็มที่ แล้วใช้นิ้วนวดขมับที่ตื้อตึง
“หาว... กี่โมงแล้วเนี่ย? คงดึกมากแล้วมั้ง?” หลี่ฮั่วหวังสวมรองเท้าแตะ ตั้งใจจะไปเข้าห้องน้ำแล้วกลับมานอน
ขณะเดินหาวหวอดไปยังประตู มือขวาที่กำลังเกาหน้าอกพลันชะงัก หลี่ฮั่วหวังรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่อก
เขาดึงคอเสื้อออกดู ก็พบก้อนสีน้ำตาลดำเหลวหนืดก้อนหนึ่งติดอยู่บนอก
สีอันคุ้นตาอย่างประหลาดนั้นทำให้ความคิดหนึ่งแล่นวาบเข้ามาในหัว
หลี่ฮั่วหวังใช้นิ้วแตะมันขึ้นมาเบาๆ แล้วส่งเข้าปาก รสหวานจางๆ ที่แฝงอยู่ในความขมฝาดทำให้รูม่านตาของเขาหดเล็กลง
นี่คือตังเมที่ศิษย์พี่หญิงสติไม่ดีซึ่งตายไปในภาพหลอนยื่นให้เขา! ของในภาพหลอนโผล่มาอยู่ในโลกความจริงได้อย่างไรกัน!
กำลังโหลดความเห็น...