ตอนที่ 3 ป้ายหยก
ครั้นแน่ใจว่าตังเมบนอกเป็นของจริงแท้แน่นอน หัวใจของหลี่ฮั่วหวังก็เต้นระรัว ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาโดยไม่ทันยั้งคือ “ฉันต้องบอกหมอหลี่!”
ทว่าเท้าขวาเพิ่งยกขึ้นก็ค้างอยู่กลางอากาศ ความคิดอีกสายหนึ่งแล่นวาบเข้ามาในหัว
เขารู้ดีว่าในภาพหลอนของตนมิได้มีเพียงตังเม หากยังมีสิ่งอื่นอีก และมีของที่ล้ำค่ากว่านี้อีกมาก!
หลี่ฮั่วหวังเดินวนไปมาในห้องผู้ป่วยช้าๆ พลางลิ้มรสหวานที่ละลายอยู่ในปาก
“นี่คือโอกาส! โอกาสที่จะทำให้ฉันกับหยางน่ารวยในชั่วข้ามคืน! หรือถึงขั้นพาฉันขึ้นไปถึงจุดสูงสุดของชีวิตเลยก็ได้!” เขาตื่นเต้นจนตัวสั่น และไม่ช้าก็ปักใจเชื่อเช่นนั้น
“บอกหมอหลี่ไม่ได้เด็ดขาด ฉันไม่อยากโดนส่งเข้าแล็บไปผ่าเป็นชิ้นๆ หรอก อีกอย่างเรื่องแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่หมอจะจัดการได้” หลี่ฮั่วหวังคิดในใจ
“แต่ด่วนสรุปเร็วเกินไปไม่ได้ ฉันต้องหาให้รู้แน่ก่อนว่าเรื่องทั้งหมดนี้มันเป็นยังไงกันแน่” เขาตั้งปณิธานในสิ่งที่จะทำไว้ในใจเงียบๆ
ทันใดนั้นเอง ทุกสิ่งรอบกายก็เริ่มบิดเบี้ยวแปรเปลี่ยน ห้องผู้ป่วยอันสะอาดเป็นระเบียบค่อยๆ ถอยห่างออกไป
หลี่ฮั่วหวังคุ้นชินกับเรื่องเช่นนี้มานานแล้ว เขารีบยัดแบบฝึกหัดกับหนังสือลงกระเป๋าสะพาย แล้วโยนไปไว้มุมห้องไกลๆ เกรงว่าตัวเขาเองยามจมอยู่ในภาพหลอนจะฉีกมันจนขาดวิ่น
จากนั้นเขาก็กดปุ่มสีแดงข้างเตียง ไม่กี่วินาทีต่อมา ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือพยาบาลหลายคนเดินเข้ามา แล้วใช้สายรัดตรึงเขาไว้กับเตียง
ครั้นลืมตาขึ้นอีกครา ถ้ำอันซอมซ่อเย็นเยียบก็หวนกลับมาอยู่เบื้องหน้า เหล่า “ศิษย์น้อง” ร่างพิการรอบข้างต่างมองเขาด้วยความสงสัย
หลี่ฮั่วหวังยันกายลุกจากพื้นหินอันเย็นเฉียบ แล้วกวาดตามองทุกสิ่งที่สมจริงอย่างยิ่งรอบกายด้วยสายตาที่ต่างออกไป
แม้ที่นี่จะเป็นภาพหลอน ทว่าในสายตาเขายามนี้ มันคือคลังสมบัติที่อัดแน่นด้วยขุมทรัพย์ล้ำค่า
บางทีเขาอาจมิได้ป่วย แต่ครอบครองพลังพิเศษที่หาได้ยากยิ่ง เพียงแต่หมอกระจอกเหล่านั้นตรวจไม่พบเท่านั้น
“บางทีฉันอาจจะไม่ได้ป่วยเลยด้วยซ้ำ ใช่ ถูกแล้ว ฉันไม่ได้ป่วย”
หลายปีที่ผ่านมา เขาเหลืออดกับตราบาปว่าเป็นคนบ้าเต็มทน ทุกคนล้วนมองเขาด้วยสายตาแปลกแยก
ราวกับว่านับแต่วินาทีที่ล้มป่วย เขาก็มิใช่มนุษย์อีกต่อไป หากกลายเป็นสิ่งแปลกปลอมไปเสียแล้ว
เมื่อนึกว่าวันหนึ่งข้างหน้าอาจสลัดตราบาปนี้ทิ้งได้ หลี่ฮั่วหวังก็ตื่นเต้นจนแทบควบคุมตนเองไม่อยู่
อารมณ์ที่แจ่มใสยิ่งทำให้เขายื่นมือไปลูบหัวโล้นๆ ของผู้หนึ่งที่ชะโงกเข้ามาอย่างครึกครื้น “ฮ่าๆ น่าสนุกจริงๆ”
“มาสุมหัวทำอะไรกันอยู่? ยังไม่รีบทำงานอีกรึ? หากกระสายยาที่ท่านอาจารย์ต้องการยังไม่เสร็จจนเสียการใหญ่ในการบรรลุเซียนของท่าน ท่านได้ถลกหนังพวกเจ้าทั้งเป็นแน่!” สุ้มเสียงอันน่าชิงชังดังมาจากปากถ้ำ
หลี่ฮั่วหวังหันไปมอง ก็พบว่าผู้พูดคือนักพรตหนุ่มท่าทางเย่อหยิ่งที่มาส่งคำสั่งคราวก่อน ใบหน้าของเขายังคงเปี่ยมด้วยความโอหัง ราวกับว่าแค่เอ่ยวาจากับกระสายยาอย่างหลี่ฮั่วหวังก็ทำให้สายตาแปดเปื้อนแล้ว
หลี่ฮั่วหวังจำชื่อเขาได้ ฉายาพรตของคนในภาพหลอนผู้นี้ดูเหมือนจะเป็น เสวียนหยาง
เมื่อถูกหลี่ฮั่วหวังจ้องมองอย่างไร้ความยำเกรง เสวียนหยางรู้สึกถึงการท้าทายอย่างชัดแจ้ง เขาสะบัดแส้ปัดในมือแล้วเดินมาหยุดตรงหน้า “ศิษย์น้องหลี่ คราวนี้เจ้าไม่ได้เป็นกระสายยาของท่านอาจารย์ ช่างน่าเสียดายเสียจริง”
หลี่ฮั่วหวังไม่แยแสคำเหน็บแนมนั้นแม้แต่น้อย ความสนใจทั้งหมดของเขาอยู่ที่ป้ายหยกทรงกลมซึ่งห้อยอยู่ที่เอวของอีกฝ่าย
“นี่น่าจะเป็นของโบราณสินะ? ถ้าเอากลับไปขายในโลกจริงได้ คงได้เงินไม่น้อยเลย”
“แต่จะทำยังไงดีล่ะ? แย่งมาแล้วแนบไว้ที่อกเหมือนตังเมก้อนนั้นเหรอ?”
เสวียนหยางพูดไปสองสามประโยคแล้วเห็นหลี่ฮั่วหวังไม่ตอบโต้ ก็นึกว่าอีกฝ่ายหวาดกลัว จึงเชิดหน้าอย่างเหยียดหยามแล้วเดินออกจากที่อยู่ของพวกกระสายยาไป
หลี่ฮั่วหวังมองตามแผ่นหลังนั้นแล้วตัดสินใจได้ ป้ายหยกชิ้นนี้คือสิ่งที่เขาจะใช้ทดลองการส่งของข้ามโลกเป็นชิ้นต่อไป
ส่วนจะได้มาอย่างไรนั้นยิ่งง่ายดาย เพียงลอบขโมยมาในยามค่ำคืนก็สิ้นเรื่อง “ป้ายหยกนั่นดีจริงๆ แต่อีกไม่นานมันจะเป็นของฉันแล้ว”
มือน้อยขาวผ่องจนแทบสะท้อนแสงยื่นมาจากด้านข้าง ดึงแขนเสื้อผ้าป่านของหลี่ฮั่วหวังเบาๆ เสียงอ่อนนุ่มดังขึ้นข้างหู
“ศิษย์พี่หลี่ รีบทำงานเถอะเจ้าค่ะ หากทำไม่เสร็จจะไม่ได้กินข้าวนะเจ้าคะ”
หลี่ฮั่วหวังหันไปมอง ก็พบว่าเป็นเด็กสาวผิวเผือกที่เขาเคยช่วยไว้
เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วล้วงตังเมสีดำที่ละลายไปครึ่งก้อนจากอกเสื้อมาวางบนมือนาง ก่อนกลับไปยังที่ของตน หยิบสากบดยาขึ้นมาทำงานต่อ
ในยามนี้ ไม่ว่าที่นี่หรือที่โรงพยาบาล เขาตัดสินใจว่าจะยังไม่ทำสิ่งใดให้ผิดสังเกต
เรื่องอันน่าตื่นตะลึงเช่นนี้ บอกผู้ใดก็ไม่เหมาะสมทั้งสิ้น เขาต้องค่อยๆ คลำหากฎเกณฑ์ของมันให้กระจ่างเสียก่อน แล้วค่อยวางแผนขั้นต่อไป
งานในวันนั้นจบลงท่ามกลางเสียงตำยาอันทึบหนัก ยามดึกสงัด ท่ามกลางเสียงกรนและเสียงขบฟันรอบกาย หลี่ฮั่วหวังซึ่งนอนอยู่บนแคร่นอนรวมก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น
ถ้ำที่ไร้หน้าต่างมืดมิดจนมองไม่เห็นแม้นิ้วมือของตน หลี่ฮั่วหวังคลำทางมุ่งไปยังปากถ้ำ
เขาแวะที่ทำงานของตนก่อน หยิบหินสีครามที่บดไว้ขึ้นมาก้อนหนึ่ง แสงเรืองรองจางๆ ของมันช่วยให้เขาไม่ต้องเดินคลำทางในถ้ำอันมืดสนิท
แม้ในความมืดมิดเช่นนี้ การถือหินเรืองแสงไว้ในมือจะสะดุดตาอยู่บ้าง แต่หลี่ฮั่วหวังหาได้ใส่ใจไม่
“ต่อให้โดนจับได้ อย่างมากฉันก็แค่ถอยกลับไปโรงพยาบาล มีทางถอยอยู่แล้วจะกลัวอะไร?” เขาพึมพำกับตนเองอย่างกระหยิ่มใจขณะเดินอยู่ลำพังในถ้ำ
ภาพหลอนทั้งหมดนี้ก่อเกิดจากตัวเขาเองแท้ๆ เขาจะต้องกลัวภาพหลอนที่ตนสร้างขึ้นด้วยเหตุใด? แม้ตอนนี้จะยังควบคุมมันไม่ได้ก็ตาม
ถ้ำแห่งนี้ถูกขุดขยายจนกว้างขวางยิ่งนัก หลี่ฮั่วหวังอยู่ที่นี่มาระยะหนึ่งแล้ว จึงคุ้นเคยเส้นทางเป็นอย่างดี
ไม่นานเขาก็คลำมาถึงถ้ำของเสวียนหยาง แม้ที่นี่จะยังซอมซ่อ แต่เตียงใหญ่ที่นอนได้เพียงผู้เดียวก็บ่งบอกถึงความต่างชั้นระหว่างเขากับกระสายยาอย่างหลี่ฮั่วหวังได้ชัดเจนแล้ว
ทว่าสิ่งที่ทำให้หลี่ฮั่วหวังประหลาดใจคือ เสวียนหยางไม่อยู่ในถ้ำ คนไม่อยู่ แต่เสื้อผ้ายังอยู่ หลี่ฮั่วหวังไม่คิดใส่ใจให้มากความ เขาล้วงมือขวาเข้าไปในชุดพรตแล้วกระชากป้ายหยกออกมา
ครั้นแอบย่องออกมานอกถ้ำได้แล้ว หลี่ฮั่วหวังก็อาศัยแสงจากหินเรืองแสงพินิจป้ายหยกทรงกลมในมืออย่างละเอียด
ป้ายหยกชิ้นนี้ใสกระจ่าง เนื้อเนียนกลมมน สลักลวดลายเมฆอย่างวิจิตรประณีต แม้คนที่ไม่รู้เรื่องหยกเลยอย่างเขาก็ยังดูออกว่านี่คือหยกชั้นดี
ยิ่งมองหลี่ฮั่วหวังก็ยิ่งปีติ หากนำสิ่งนี้กลับไปยังโลกจริงได้ ป้ายหยกเพียงชิ้นเดียวก็น่าจะพอจ่ายค่าเล่าเรียนมหาวิทยาลัยสี่ปีของเขากับหยางน่าได้สบาย
“ฮิๆๆ หยางน่าเอ๋ยหยางน่า เตรียมตัวเป็นเศรษฐีนีตัวน้อยได้เลย” กล่าวจบ หลี่ฮั่วหวังก็ยัดป้ายหยกใส่ถุงเสื้อแล้วเดินย้อนกลับ
ทุกอย่างราบรื่นดี ทว่าบางเรื่องก็มิอาจราบรื่นไปจนตลอด ขณะใกล้ถึงประตู ครั้นเลี้ยวตรงขั้นบันไดหิน เขากลับเผชิญหน้ากับคนกลุ่มหนึ่งเข้าอย่างจัง
คนกลุ่มนั้นคือเด็กหนุ่มเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกับหลี่ฮั่วหวัง ใบหน้าตื่นตระหนกของพวกเขาวูบไหวสลัวรางใต้แสงกลักไฟในมือ
ทั้งสองฝ่ายต่างตกใจจนนิ่งงันอยู่กับที่ นานทีเดียวกว่าที่ใครจะเอ่ยเสียง
ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็เป็นฝ่ายเอ่ยก่อน เขาชี้หินเรืองแสงไปยังเสวียนหยางผู้สวมชุดผ้าป่านอยู่ท่ามกลางคนกลุ่มนั้น “ศิษย์พี่เสวียนหยาง ท่านแต่งกายเช่นนี้ ถูกส่งมาห้องวัตถุดิบแล้วรึ?”
ในกลุ่มนั้นมิได้มีเพียงเสวียนหยาง ยังมีเด็กนักพรตที่ทำหน้าที่อื่นอยู่ด้วย หนึ่งในนั้นคือเด็กนักพรตที่เคยพัดไฟเตาหลอมโอสถ
ทว่าไม่ว่าก่อนหน้านี้จะทำหน้าที่ใด ยามนี้ทุกคนล้วนสวมเสื้อกางเกงผ้าป่าน และมิได้พกสิ่งใดติดตัวมาเลย
ยามนี้เสวียนหยางไร้ท่าทีเย่อหยิ่งดังเมื่อกลางวัน สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปมาหลายครา ก่อนเดินมาตรงหน้าหลี่ฮั่วหวังแล้วกดเสียงต่ำ
“ไป! ไปกับพวกเรา! พวกเราจะหนีออกจากที่อัปรีย์แห่งนี้! ศิษย์พี่ที่เฝ้าประตูพวกเราจัดการไว้แล้ว”
“ไป? อ๋อ! ที่แท้พวกเจ้ากำลังจะ-”
คำว่า หนี ยังไม่ทันหลุดจากปากหลี่ฮั่วหวัง เสวียนหยางก็ใช้มือปิดปากเขาไว้แน่นเสียก่อน
กำลังโหลดความเห็น...