ตอนที่ 4 กระถางทมิฬ
เมื่อเห็นเสวียนหยางปิดปากหลี่ฮั่วหวังไว้ คนอื่นๆ ที่ถือกลักไฟก็กรูเข้ามาล้อมเขาไว้ตรงกลาง แววตาไม่เป็นมิตร
“ไม่ไปใช่หรือไม่? เช่นนั้นวันนี้เจ้าก็จงตายอยู่ที่นี่เสียเถิด! พวกเราไม่มีวันปล่อยให้เจ้าไปแจ้งข่าวแก่ไอ้หัวขี้กลากนั่นเด็ดขาด!”
ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับไม่สะทกสะท้านต่อความเป็นความตายเบื้องหน้าแม้แต่น้อย เขากลอกตาอย่างเอือมระอา สบถด่าพล็อตเรื่องของภาพหลอนนี้อยู่ในใจ แล้วหลับตาลงสูดลมหายใจลึก
ครั้นลืมตาขึ้นอีกครา เขาก็พบว่าตนถูกสายหนังเส้นใหญ่รัดตรึงอยู่กับเตียงคนไข้ เหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องที่ล้อมเขาไว้เมื่อครู่อันตรธานไปสิ้น
“ป้าหวังครับ ผมตื่นแล้ว ช่วยแก้มัดให้หน่อยได้ไหมครับ?” หลี่ฮั่วหวังส่งเสียงเรียกพยาบาลเวรดึกผ่านไมโครโฟนที่หัวเตียง เขาร้อนใจอยากรู้เหลือเกินว่าป้ายหยกอยู่ในเสื้อของตนหรือไม่
ทว่าเรียกอยู่นานก็ไร้เสียงตอบรับ หลี่ฮั่วหวังรู้ทันทีว่าพยาบาลหวังคงแอบดูละครรักน้ำเน่าระหว่างเข้าเวรดึกอีกตามเคย หล่อนชอบอู้งานเช่นนี้อยู่เสมอ
หลี่ฮั่วหวังก้มมองหน้าอกที่ห่อหุ้มด้วยชุดคนไข้สีน้ำเงินขาว แล้วบิดกายสุดแรง หวังจะอาศัยแรงกดเบียดให้รู้ว่าที่อกมีป้ายหยกอยู่หรือไม่
ทว่าร่างของเขาถูกรัดไว้แน่นหนาเหลือเกิน ประเดี๋ยวรู้สึกว่ามี ประเดี๋ยวก็รู้สึกว่าไม่มี ลองอยู่หลายคราก็ได้แต่ยอมแพ้อย่างจนใจ
หลี่ฮั่วหวังหาวออกมาครั้งหนึ่ง ทำได้เพียงนอนนิ่งอยู่บนเตียง ภาวนาให้พยาบาลหวังดูละครจบแล้วเกิดเมตตาเหลือบมองกล้องวงจรปิดบ้าง
ยามดึกสงัด แม้แต่ชั้นสองซึ่งขังผู้ป่วยอาการหนักก็ยังเงียบเชียบ หลี่ฮั่วหวังสะลึมสะลือจนเผลอหลับไป ครั้นรู้สึกตัวอีกครา ก็พบว่าตนนอนอยู่บนพื้นถ้ำอันเย็นเฉียบแล้ว
เขายังอยู่ ณ ที่เดิม ทว่าพวกที่คิดหลบหนีเมื่อครู่หายไปจนไม่เหลือสักคน
“เหอะ แค่พวกเอ็นพีซีอย่างพวกแกจะมาเล่นงานฉันเนี่ยนะ?” หลี่ฮั่วหวังล้วงป้ายหยกออกมาจากอกเสื้อ โยนเล่นบนฝ่ามือเบาๆ แล้วยัดกลับเข้าไปดังเดิม
ผ่านไปราวครึ่งก้านธูป เขาก็กลับมาถึงห้องนอนรวม ล้มตัวลงบนกองฟางแห้ง เฝ้ารอรุ่งสางอย่างอดทน ทว่าเมื่อนึกถึงมูลค่าของป้ายหยก ความตื่นเต้นก็พลุ่งพล่านจนข่มตาไม่หลับ
ไร้นาฬิกาบอกเวลา หลี่ฮั่วหวังจึงไม่รู้ว่ากาลเวลาล่วงไปนานเพียงใด ครั้นเห็นศิษย์พี่ศิษย์น้องรอบข้างเริ่มตื่น เขาก็ลุกขึ้นนั่งบ้าง
“ทางนี้เช้าแล้ว ป้าหวังก็คงเปลี่ยนเวรแล้วมั้ง กลับไปดูก่อนดีไหมนะ? พยาบาลอ้ายขยันกว่าป้าแกตั้งเยอะ”
ขณะหลี่ฮั่วหวังกำลังลังเล เสียงฝีเท้าเร่งร้อนก็ดังมาจากหน้าประตู
เด็กนักพรตผู้หนึ่งในชุดพรตสีดำ เกล้าผมไว้กลางศีรษะ วิ่งพรวดพราดเข้ามาด้วยท่าทีลนลาน
“เร็วเข้า! ท่านอาจารย์สั่งให้ทุกคนไปรวมกันที่ตำหนักเมตตาสันติ!!”
ข่าวอันกะทันหันนี้ทำให้ทุกคนงุนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก ทว่าในเมื่อเป็นคำสั่งของท่านอาจารย์ ก็ไม่มีผู้ใดมีเหตุให้ขัดขืน
ไม่นานนัก ณ ถ้ำที่ใหญ่ที่สุดซึ่งได้ชื่อว่าตำหนักเมตตาสันติ ศิษย์ทั้งปวงก็มาพร้อมหน้า แสงคบเพลิงสาดให้เห็นความฉงนบนใบหน้าของทุกคนอย่างชัดเจน
หลี่ฮั่วหวังสังเกตเห็นความผิดปกติอย่างหนึ่งได้อย่างฉับไว ในฝูงชนขาดคนไปจำนวนหนึ่ง นอกจากเสวียนหยางแล้ว แม้แต่ศิษย์สายตรงหลายคนของอาจารย์หัวขี้กลากก็หายไปด้วย
“อ้าว พวกนี้หนีตามไปด้วยเหรอเนี่ย?” เขาคิดอย่างคนชอบดูเรื่องชาวบ้าน ภาพตรงหน้าทำให้เขารู้สึกราวกับกำลังดูละครเรื่องหนึ่ง
ครั้นศีรษะอัปลักษณ์โผล่ออกมาจากอุโมงค์มืด ทุกคนรวมถึงเหล่าเด็กนักพรตต่างก้มหน้าลงโดยสัญชาตญาณ เว้นเพียงหลี่ฮั่วหวังผู้เดียว
นั่นคือท่านอาจารย์ของพวกเขา ตันหยางจื่อ
“แค่ก!” เสียงกระแอมเพียงครั้งเดียวทำให้ทุกคนเกร็งไปทั้งร่าง
“เมื่อคืนยามสอง มีคนคิดหลบหนี ในนั้นยังมีศิษย์สายตรงของท่านเต๋าถึงสองคน ท่านเต๋าผู้นี้ช่างปวดใจนัก!!”
ปากเอ่ยว่าปวดใจ หากไออำมหิตบนใบหน้ากลับเข้มข้นจนแทบจะจับต้องได้
“โดนจับได้แล้วเหรอ? พวกเสวียนหยางนี่ห่วยจริงๆ” หลี่ฮั่วหวังเบ้ปาก
“อันว่าไร้กฎย่อมไร้ระเบียบ ผู้กระทำผิดย่อมต้องรับโทษ นี่คือกฎแห่งสำนักบูรพาประภาแห่งภูผาประจิมของข้า! ตามข้ามาทั้งหมด”
ศิษย์ทั้งปวงไม่กล้าแม้แต่หายใจแรง ได้แต่เดินตามหลังตันหยางจื่อไปอย่างเงียบงัน
พวกเขาลัดเลาะผ่านถ้ำน้อยใหญ่ เลียบสายน้ำใต้ดินที่ไหลเชี่ยวกราก ไม่นานก็มาถึงถ้ำอันชื้นแฉะขนาดราวห้องเรียนห้องหนึ่ง
หลี่ฮั่วหวังเห็นว่าผู้ที่หลบหนีไปเมื่อคืนทั้งหมด บัดนี้ถูกมัดแน่นหนาราวบ๊ะจ่างกองรวมกันอยู่ที่มุมถ้ำ ไม่ตกหล่นแม้แต่คนเดียว
คนเหล่านั้นสีหน้าอิดโรย ครั้นเห็นท่านอาจารย์ก็ดิ้นรนอย่างร้อนรน ราวกับอยากจะชี้แจงสิ่งใด ทว่าเศษผ้าที่อุดปากไว้ทำให้เอ่ยอะไรไม่ได้เลย
ตันหยางจื่อดูไม่ใส่ใจจะฟังคำแก้ตัวใดๆ เขาพลิกมือข้างเดียวผูกมุทราพรต แล้วชี้ไปข้างหน้า “เปิด!”
พื้นถ้ำที่ถูกน้ำกัดเซาะจนเรียบลื่นพลันแยกออกเป็นหลุมกว้าง คนที่หลบหนีทั้งหมดร่วงลงไปในพริบตา
ชั่วขณะต่อมา เสียงร้องอู้อี้อย่างคลุ้มคลั่งและเสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังขึ้นจากในหลุมไม่ขาดสาย
ต่อหน้าภาพอันน่าสยดสยองนี้ เด็กนักพรตหลายคนขาสั่นระริก แทบอยากหลับตาลงเสียให้พ้นๆ
“เข้ามาใกล้ๆ! นี่คือจุดจบของผู้คิดหลบหนี!” ถ้อยคำของตันหยางจื่อทำให้ใบหน้าของทุกคนซีดลงในทันที
ไม่มีผู้ใดกล้าขัดคำสั่งอาจารย์ ทุกคนต่างเบียดเสียดกันเดินไปยังขอบหลุม
ในหลุมนั้นมืด มืดยิ่งนัก มืดสนิทจนไม่เห็นสิ่งใด
หลุมทรงกลมอันดำมืดดุจวังน้ำวน ราวกับจะดูดกลืนทุกคนให้จมดิ่งลงไป
หลี่ฮั่วหวังเพ่งมองอยู่นานจึงเห็นว่าในหลุมมีกระถางสามขาสีดำใบใหญ่ตั้งอยู่ ขอบปากกระถางถูกยันต์บิดเบี้ยวบางอย่างผนึกทับไว้
ในกระถางคล้ายมีบางสิ่งเคลื่อนไหว ทว่าหลี่ฮั่วหวังมองเท่าไรก็ไม่ชัด สิ่งเดียวที่ประสาทสัมผัสของเขารับรู้ได้คือกลิ่นคาวเลือดฉุนจัดชวนคลื่นเหียนที่โชยออกมา
ไม่ว่าภายในจะบรรจุสิ่งใด มั่นใจได้เพียงอย่างเดียวว่ามันอันตรายยิ่งนัก
“ตามหลักแล้วของในภาพหลอนไม่น่าจะทำร้ายฉันได้นี่ เมื่อก่อนก็ไม่เคยเกิดเรื่องแบบนั้นเลย”
ปากว่าเช่นนั้น ทว่าใจกลับหวั่นวิตก เตรียมพร้อมจะถอยกลับไปยังโรงพยาบาลได้ทุกเมื่อ
“ฟึ่บ!” เงาดำยั้วเยี้ยกลุ่มหนึ่งพุ่งพรวดขึ้นมาจากหลุมในพริบตา รัดพันศิษย์น้องผู้หนึ่งที่ยืนข้างหลี่ฮั่วหวัง แล้วหดกลับลงไปอย่างรวดเร็ว
ภาพนั้นทำให้ทุกคนขวัญหนีดีฝ่อ พากันถอยกรูดไปจนชิดผนังถ้ำอันเรียบลื่น หากมิใช่เพราะตันหยางจื่อยืนจับตาดูอยู่ข้างๆ พวกเขาคงวิ่งหนีออกไปนานแล้ว
ใบหน้าของแทบทุกคน ณ ที่นั้นล้วนเต็มไปด้วยความหวาดผวา ในใจสั่นสะท้านพลางคาดเดาว่าสิ่งเมื่อครู่คืออะไร
ทว่าหลี่ฮั่วหวังมิได้อยู่ในหมู่ผู้ที่คาดเดา เพราะเมื่อครู่เขายืนอยู่ใกล้ที่สุด จึงมองเห็นได้ชัดเจน
มันคือก้อนเนื้อสีดำที่มีริ้วลายของเนื้อเยื่อ บนผิวหนังอันลื่นเมือกเหนียวหนืดมีหนวดสีดำสั้นๆ งอกเป็นกระจุก กระดิกสั่นไหวไม่หยุด!
เพียงเท่านี้ หลี่ฮั่วหวังก็มั่นใจได้ว่าสิ่งที่ตันหยางจื่อเลี้ยงไว้ในหลุมนี้มิใช่สิ่งที่โลกปกติพึงมี
ส่วนแท้จริงมันคืออะไรนั้น หลี่ฮั่วหวังเดาไม่ออก และก็ไม่อยากเดินกลับไปดูซ้ำด้วย
แม้จะรู้ว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนผุดขึ้นมาจากสมองของตนเอง ทว่าหลี่ฮั่วหวังก็ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าเหตุใดตนจึงจินตนาการสิ่งเช่นนี้ขึ้นมาได้
หลี่ฮั่วหวังกวาดตามองทุกสิ่งรอบกายที่สมจริงจนหาที่ติไม่ได้ ในใจพลันเกิดความคิดอันน่าหวาดหวั่นขึ้นมา “หรือว่าโลกอันน่ากลัวและวิปริตนี้จะเป็นของจริง?”
ความคิดนั้นทำให้ร่างของหลี่ฮั่วหวังสั่นสะท้านในทันที เขานึกถึงผู้คนที่ตายไปก่อนหน้า หากคนเหล่านั้นมีตัวตนจริงมิใช่ภาพหลอนของเขา เช่นนั้นหากเมื่อครู่เขาถูกสิ่งนั้นลากลงไป เขาก็จะตายจริงๆ หรือ?
หลี่ฮั่วหวังแทบถูกความหวาดกลัวอันบีบคั้นนี้กดทับจนแหลกสลาย เขาสูดหายใจลึกหลายครา แล้วรีบปลอบตนเองตามวิธีที่หมอหลี่เคยสอนไว้
“ทั้งหมดนี้คือภาพหลอน ต่อให้สมจริงแค่ไหนก็คือภาพหลอน หลี่ฮั่วหวัง นายจะหลงเข้าไปในภาพหลอนพวกนี้อีกไม่ได้เด็ดขาด พวกมันเป็นสิ่งที่นายสร้างขึ้นมาเอง จะกลัวไปทำไม”
“หยางน่ายังรอฉันอยู่ ฉันจะทำให้เธอผิดหวังไม่ได้ ฉันเอาชนะเรื่องพวกนี้ได้! ต้องได้แน่!”
ครั้นปลอบใจตนเองเสร็จ อารมณ์ของหลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ สงบลง จนพอจะเผชิญทุกสิ่งเบื้องหน้าได้อย่างสงบนิ่ง
กำลังโหลดความเห็น...