ตอนที่ 5 โอสถ
ยามนี้ตันหยางจื่อมิได้ใส่ใจเลยว่าหลี่ฮั่วหวังคิดสิ่งใด เขากำลังอบรมเหล่าศิษย์ที่ขวัญกระเจิงไปหมดแล้ว
“ต่อไปหากผู้ใดคิดการคดทรยศ ก็จงนึกถึงสิ่งที่ได้เห็นในวันนี้ไว้!”
ถ้อยคำนั้นทำให้หัวใจของทุกคนบีบรัด ความหวาดกลัวในแววตายิ่งทวีขึ้น
เขาไพล่มือไว้ด้านหลัง เยื้องย่างผ่านหน้าศิษย์ของตนอย่างช้าๆ สายตาคมดุจเหยี่ยวกวาดผ่านใบหน้าของทุกคน
“ท่านเต๋าผู้นี้จะบอกพวกเจ้าให้ การช่วยผู้อื่นบรรลุเซียนนับเป็นมหากุศล หากท่านเต๋าผู้นี้สำเร็จเป็นเซียน ย่อมไม่ลืมความดีของพวกเจ้าแน่ แต่ถ้าใครกล้ามาทำลายเรื่องดีของท่านเต๋าละก็! หึหึ!!”
สิ้นเสียง เขาก็หยุดยืนตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง พินิจเด็กหนุ่มผู้มีท่าทีแตกต่างจากศิษย์คนอื่น
“ภาพหลอนอย่างแกน่ะเหรอ ฉันจะกลัวแก? แกก็แค่ความคิดหนึ่งในหัวฉันเท่านั้นแหละ!” คิดได้ดังนั้น หลี่ฮั่วหวังก็สบตาอาจารย์หัวขี้กลากตรงหน้าด้วยแววตาสงบนิ่ง
ครั้นตันหยางจื่อยกมือขวาที่ซอกเล็บเต็มไปด้วยดินโคลนขึ้น บรรยากาศในถ้ำก็หนักอึ้งขึ้นมา สายตาของคนอื่นต่างจับจ้องไปยังศิษย์พี่ผู้บังอาจล่วงเกินอาจารย์ เฝ้ารอดูว่าอาจารย์จะจัดการเจ้าหมอนี่อย่างไร
ใครจะคาดว่าสีหน้าของตันหยางจื่อกลับผ่อนคลายลง มือขวาที่ยกขึ้นวางลงบนศีรษะของหลี่ฮั่วหวังแล้วตบเบาๆ บรรยากาศอันตึงเครียดพลันสลายไปไร้ร่องรอย
“เมื่อคืนพวกกบฏชวนเจ้าไปด้วย เหตุใดเจ้าจึงไม่ยอมไปเล่า?”
ถ้อยคำนี้ฟังเผินๆ เหมือนเป็นการซักถาม ทว่าแท้จริงคือคำชื่นชม
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งจะอ้าปาก ตันหยางจื่อก็ยกมือขวาห้ามไว้
“ไม่ต้องพูดจาเสแสร้ง แม้เจ้าจะมิได้รีบมารายงานท่านเต๋า แต่เมื่อเทียบกับเหล่าศิษย์ทรพีใจคดพวกนั้น เจ้าก็นับว่าดีมากแล้ว”
เขาลดมือลงแล้วกล่าวต่อ “ข้าเห็นว่าเจ้ามีพรสวรรค์ไม่เลว ไม่ต้องทำงานในห้องวัตถุดิบอีกแล้ว ต่อไปเจ้าคือศิษย์ในนามของท่านเต๋าผู้นี้”
หลี่ฮั่วหวังชะงัก ตนได้เลื่อนฐานะเชียวหรือ? ทว่าไม่ช้าเขาก็เข้าใจ ในถ้ำมีคนตายไปมากมายในคราวเดียว ลูกมือข้างกายเจ้านี่ย่อมไม่พอใช้แน่
“จริงสิ ในเมื่อเจ้าเป็นศิษย์ของท่านเต๋าแล้ว เข้าสู่ลัทธิของข้าแล้ว จะไม่มีฉายาพรตก็กระไรอยู่ ต่อไปฉายาพรตของเจ้าคือ เสวียนหยาง”
หลี่ฮั่วหวังเหลือบมองหลุมกลมที่มุมถ้ำ ภาพอันน่าอนาถของเสวียนหยางคนก่อนแล่นวาบในหัว เขาบ่นในใจ “เหอะ ชื่อนี้อัปมงคลชะมัด”
แม้หลี่ฮั่วหวังจะไม่ยินดียินร้ายกับการปูนบำเหน็จนี้ ทว่าคนอื่นๆ จากห้องวัตถุดิบกลับตาวาวด้วยความอิจฉา ได้เป็นศิษย์ในนามของตันหยางจื่อ ก็ไม่ต้องตายแล้ว
ทว่าในสายตาของตันหยางจื่อ เพียงเท่านี้ยังไม่พอ ฟาดแส้แล้วก็ต้องยื่นลูกกวาดตามให้อีกสักสองสามเม็ด จึงจะผูกใจคนได้ “เสวียนหยางเอ๋ย ในเมื่อเพิ่งเข้าลัทธิ ท่านเต๋าผู้นี้ก็ต้องแสดงน้ำใจสักหน่อย”
ได้ยินเสียงเรียก หลี่ฮั่วหวังก็รีบเดินเข้าไปใกล้ ฟังจากน้ำเสียงดูเหมือนจะมีของมอบให้
ตันหยางจื่อเทโอสถสีดำสนิทห้าเม็ดออกจากน้ำเต้าที่เอว วางลงบนฝ่ามือของหลี่ฮั่วหวัง
“เก็บไว้ให้ดี โอสถห้าเม็ดนี้คือโอสถเซียนที่ท่านเต๋าผู้นี้หลอมขึ้นเอง กินแล้วไม่เพียงต่ออายุเจ้าได้สิบปี ยังให้พละกำลังมหาศาลไว้เอาตัวรอดชั่วคราวอีกด้วย”
หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วเล็กน้อย ยกโอสถขึ้นมาพิจารณา “ของพวกนี้คงไม่ได้หลอมจากคนด้วยหรอกนะ?”
ขณะนั้นเอง หลี่ฮั่วหวังพลันเห็นโอสถเม็ดหนึ่งในมือกลิ้งขยับเล็กน้อย รูปทรงกลมกลายเป็นรี ราวกับมีบางสิ่งพยายามจะมุดออกมาจากข้างใน
ทว่าเมื่อเพ่งมองอีกครั้ง โอสถเม็ดนั้นกลับไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง
“บ้าเอ๊ย ฉันเพี้ยนไปแล้วเหรอ จะไปใส่ใจเรื่องในภาพหลอนทำไม ทั้งหมดนี่ของปลอม ฉันจะถลำลงไปอีกไม่ได้เด็ดขาด”
หลี่ฮั่วหวังตบศีรษะตนเองอย่างหงุดหงิด
ตันหยางจื่อไม่สนใจท่าทีประหลาดของหลี่ฮั่วหวัง เขาหันไปมองคนที่เหลือ “เห็นแล้วใช่หรือไม่? คิดเป็นศัตรูกับท่านเต๋ามีแต่ทางตาย แต่ผู้ใดช่วยท่านเต๋าย่อมมีรางวัล และรางวัลนั้นงามนัก!!”
สายตาของทุกคนลอบสลับไปมาระหว่างตันหยางจื่อกับเม็ดโอสถ ยามนี้ต่างคนต่างมีความคิดในใจ ส่วนคิดสิ่งใดนั้น มีเพียงตนเองที่รู้
เมื่อเห็นว่าบรรลุจุดประสงค์แล้ว ตันหยางจื่อก็สะบัดแขนเสื้อยาวอันสกปรก ไล่ให้ทุกคนแยกย้ายไปทำงาน
ยามนี้หลี่ฮั่วหวังไม่ต้องกลับไปห้องวัตถุดิบอีกแล้ว ในเมื่อฉายาพรตของเขาคือเสวียนหยาง ทุกสิ่งที่เสวียนหยางคนก่อนเคยมีย่อมเป็นของเขา ทั้งฐานะ ชุดพรต ตลอดจนถ้ำส่วนตัวนั้น
ทว่าในยามนี้เขาหาได้ใส่ใจสิ่งที่เกิดขึ้นในภาพหลอนไม่ สิ่งที่เขาใส่ใจยิ่งกว่าคือของที่ตนได้มา
เขากอดอก มองสิ่งของสองชิ้นบนผ้าปูเตียงสีขาวในห้องผู้ป่วย ป้ายหยกกับเม็ดโอสถ
“ให้ตายสิ นี่เอาออกมาได้จริงๆ ทั้งคู่เลยเหรอเนี่ย”
ทว่ายามนี้หลี่ฮั่วหวังกลับลำบากใจ คำถามเดิมวนกลับมาตั้งอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง บีบให้เขาต้องเผชิญหน้ากับมัน
“ถ้าฉันเอาโอสถพวกนี้ออกไป แล้วกินแล้วได้ผลจริงๆ ที่นั่นมันใช่ภาพหลอนหรือเปล่าวะ? ตัวฉันเป็นอะไรกันแน่?”
ก่อนหน้านี้เขาปฏิบัติตามคำแนะนำของหมออย่างเคร่งครัด แน่วแน่ว่าทุกสิ่งในฝั่งนั้นล้วนเป็นภาพหลอน ทว่าสิ่งนี้กลับปรากฏอยู่ตรงหน้าอย่างจับต้องได้ ใจของเขาเริ่มคลอนแคลน
หากนั่นคือภาพหลอนจริง สิ่งของเหล่านี้กลายเป็นของจริงขึ้นมาได้เพราะเหตุใด และจะเป็นภัยต่อตัวเขาหรือไม่
และหากฝั่งนั้นคืออีกโลกหนึ่งจริงๆ เช่นนั้น...
ศิษย์พี่หญิงสติไม่ดีที่ถูกอาจารย์หลอมเป็นโอสถ เสวียนหยางที่ถูกกระถางทมิฬกลืนกิน ภาพอันสยดสยองสารพัดผุดวาบในหัวไม่หยุด ลมหายใจของเขาเริ่มหอบกระชั้น
“อ๊าก!! น่ารำคาญชะมัด คนจะปรึกษาสักคนก็ไม่มี” หลี่ฮั่วหวังยกสองมือขึ้นขยี้ศีรษะอย่างกลัดกลุ้ม
ระบายอารมณ์ไปพักหนึ่ง ท้ายที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็ต้องเผชิญหน้ากับความจริง เขาครุ่นคิดอยู่นานจนตัดสินใจได้ว่าจะรับมืออย่างไร
ฝั่งภาพหลอนนั้น ไม่ว่าจริงหรือเท็จ เขาจะยังคล้อยตามให้มากที่สุดเหมือนที่ผ่านมา ทำทุกอย่างประหนึ่งว่าเป็นเรื่องจริง
หากเกิดเป็นจริงขึ้นมา อย่างน้อยเขาก็รักษาชีวิตไว้ได้
หากเป็นเท็จ เขาก็ไม่เสียหายสิ่งใด
ตอนนี้เขาต้องพิสูจน์ก่อนว่าของที่ส่งข้ามมาเหล่านี้จริงแท้และมีค่าเพียงใด แล้วค่อยวางแผนขั้นต่อไป
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หลี่ฮั่วหวังก็สูดหายใจลึก ใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งคีบโอสถขึ้นมาเม็ดหนึ่งแล้วยกขึ้นตรงหน้า
“ไม่ได้ กินเองมันเสี่ยงเกินไป” สายตาของเขาทอดไปยังผู้ป่วยที่นั่งอาบแดดอยู่ในสวนด้านนอก
ใจดิ้นรนอยู่เพียงอึดใจเดียว เขาก็วางมันลงอย่างหมดแรง คนเหล่านั้นก็น่าสงสารไม่ต่างจากเขา จะให้พวกเขามาลองยาได้อย่างไร ไว้มีเวลาค่อยหาทางหาหนูทดลองสักตัวเถิด
จากนั้นหลี่ฮั่วหวังก็หันไปมองป้ายหยกทรงกลม เมื่อเทียบกับโอสถแล้ว สิ่งนี้จัดการได้ง่ายกว่ามากนัก
“ว่ามาเลยมีเรื่องอะไร ฉันปีนกำแพงโรงเรียนออกมาเลยนะ ถ้าเป็นการแกล้งกันล่ะก็ ฮึ่ม!” หยางน่ากำหมัดน้อยขาวผ่องแล้วขู่หลี่ฮั่วหวัง
“น้องสาว พี่จนปัญญาจริงๆ ถึงได้ต้องตามเธอมาช่วย เธอก็รู้ว่าฉันออกไปไหนไม่ได้เลย”
หลี่ฮั่วหวังพูดพลางเดินไปปิดประตูห้องให้สนิท แล้วรูดม่านลง
กำลังโหลดความเห็น...