ตอนที่ 6 มูลค่า
หยางน่าเห็นท่าทีนั้นของหลี่ฮั่วหวังก็ถอยไปครึ่งก้าวอย่างตื่นๆ “จะทำอะไรน่ะ? เราคุยกันตรงนี้ ห้องพยาบาลได้ยินหมดนะ”
สิ้นเสียงเธอ ลำโพงที่หัวเตียงก็ดังเสียงพยาบาลหัวเราะคิกคัก “โฮะๆๆ ไม่เป็นไรจ้ะ พวกพี่ไม่ได้ยินอะไรเลย น้องหลี่ สู้ๆ นะจ๊ะ~”
“พวกพี่ครับ เลิกเผือกได้ไหมครับ เอาความสนใจที่เหลือเฟือไปทุ่มให้หอผู้ป่วยหนักเถอะครับ”
ตะโกนใส่หัวเตียงเสร็จ หลี่ฮั่วหวังก็จูงหยางน่าไปยังอีกมุมหนึ่งของห้อง
เขาล้วงป้ายหยกออกจากกระเป๋าแล้วยัดใส่มือเธอ ก่อนโน้มไปกระซิบกำชับข้างหู ดวงตาของหยางน่ายิ่งเบิกกว้างขึ้นทุกขณะตามถ้อยคำที่เขาเล่า
“เป็นไปได้ยังไง นี่มัน-” ยังไม่ทันพูดจบ หลี่ฮั่วหวังก็ยื่นมือไปปิดปากเธอไว้
สายตาของทั้งสองประสานกัน แววตาของหลี่ฮั่วหวังที่จ้องหยางน่าเต็มไปด้วยความหวังอันแรงกล้า
“ช่วยฉันด้วย ที่ฉันพูดเป็นความจริงทั้งหมด คนข้างนอกไม่มีใครเชื่อฉันเลย แม้แต่พ่อแม่ ทุกคนคิดว่าฉันบ้า คนที่ฉันพึ่งได้มีแค่เธอ ทั้งโลกฉันเชื่อใจเธอคนเดียว ฉันไม่ได้บ้าจริงๆ!”
หยางน่าจ้องหลี่ฮั่วหวังอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็กัดริมฝีปากแล้วพยักหน้า ครั้นเดินจากไป ขอบตาของเธอแดงก่ำ ก้าวไปสามก้าวก็หันกลับมามองครั้งหนึ่ง ดูเป็นห่วงสภาพจิตใจของเขายิ่งนัก
หลี่ฮั่วหวังมองแผ่นหลังที่ลับไปของเธอด้วยความรู้สึกอันซับซ้อน คนอื่นจะคิดอย่างไรเขาไม่ใส่ใจอีกแล้ว ทว่าหยางน่านั้นต่างออกไป
“น่าหน่า เชื่อฉันสักครั้ง แค่ครั้งเดียว!”
ห้วงเวลาแห่งการรอคอยยาวนานเสมอ หลี่ฮั่วหวังเดินวนไปมาในห้องอย่างกระสับกระส่าย
ระหว่างนั้นภาพหลอนปรากฏขึ้นอีกครั้ง ทว่าหลี่ฮั่วหวังรีบดึงตนเองกลับมาให้เร็วที่สุด แม้ตามคำของหมอการทำเช่นนี้จะไม่เป็นผลดีนัก แต่เขากลัวจะคลาดกับหยางน่า
หนึ่งวัน สองวัน สามวัน วันเวลาผ่านไป หลี่ฮั่วหวังยิ่งกระวนกระวายใจไม่เป็นสุข
“เสี่ยวหลี่ แฟนตัวน้อยมาหาแล้วจ้ะ~” ได้ยินพยาบาลแจ้งเช่นนั้น หลี่ฮั่วหวังก็ดีดตัวลุกจากเตียงดุจปลาหลีฮื้อกระโดดน้ำ แล้วพุ่งตรงไปยังประตูลานโรงพยาบาล
ในสวนของโรงพยาบาล หลี่ฮั่วหวังกับหยางน่าก็ได้พบกัน ทั้งสองโผเข้ากอดกันแน่นด้วยความตื่นเต้น
หยางน่ากดเสียงต่ำกระซิบอย่างตื่นเต้นข้างหูเขา “ฮั่วหวัง เรื่องจริง ป้ายหยกนั่นเป็นของจริง!”
“ฉันไม่ได้ป่วย!! ฮ่าๆๆ!! ฉันไม่ได้ป่วย!!” หลี่ฮั่วหวังโอบเอวบางของเด็กสาวแล้วอุ้มเธอหมุนติ้วด้วยความดีใจ
ทั้งสองดีใจกันอยู่นาน กว่าจะสงบใจลงได้
“ที่ฉันขอให้ช่วย ไม่ได้ทำให้เธอเสียการเรียนใช่ไหม?” หลี่ฮั่วหวังถามหยางน่าที่นั่งตะแคงอยู่ขอบแปลงดอกไม้ด้วยความห่วงใย
ทว่าหยางน่ากลับไม่ตอบตรงๆ เธอเบี่ยงเรื่องแล้วชูนิ้วเรียวขาวราวต้นหอมสี่นิ้วขึ้นตรงหน้าเขา “รู้ไหมว่าป้ายหยกนั่นราคาเท่าไหร่? เท่านี้เลย!”
“สี่...หมื่นเหรอ?”
“สี่แสน! แล้วฉันว่าร้านนั้นต้องกดราคาแน่ๆ ถ้าไปถามอีกสักสองสามร้านต้องได้มากกว่านี้อีก”
“สี่แสน... สี่แสนเลยเหรอ...” หลี่ฮั่วหวังหัวเราะอย่างซื่อบื้อ เงินจำนวนนี้ไม่เพียงพอชดเชยค่ารักษาตลอดหลายปีของเขา ยังเหลือเก็บอีกก้อนหนึ่ง และที่สำคัญยิ่งกว่า นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
“หยางน่า เตรียมตัวเป็นเศรษฐีนีตัวน้อยหรือยัง?”
คำหยอกของหลี่ฮั่วหวังทำให้แก้มของหยางน่าแดงระเรื่อ “อย่ามาปากหวาน เรื่องนี้มันประหลาดเกินไปแล้ว แน่ใจนะว่าไม่เป็นอันตรายกับร่างกายนาย?”
“ไม่เป็นไรหรอก ฉันจะเป็นอะไรได้ สบายดี ถ้าเป็นแบบนี้ ฉันคงต้องยืดเวลารักษาออกไปหน่อยแล้ว นี่มันขุมทรัพย์ชัดๆ จะหายเร็วขนาดนั้นไม่ได้”
สีหน้าของหยางน่าพลันตึงเครียด เธอพูดกับหลี่ฮั่วหวังอย่างกังวล “ฮั่วหวัง มันคนละเรื่องกัน ฉันไม่เอาเงินหรอก การรักษาของนายห้ามหยุดเด็ดขาด ยาก็ห้ามหยุด สัญญากับฉันมา ไม่งั้นต่อไปฉันจะไม่ช่วยนายอีกแล้ว”
ในใจหลี่ฮั่วหวังมีเหตุผลมากมายจะโต้แย้ง ทว่าเมื่อมองดวงตาที่เปี่ยมด้วยความห่วงใยคู่นั้น ความอบอุ่นก็เอ่อท้นขึ้นในอก “ได้ ฉันสัญญา”
หยางน่ายิ้มออก เอื้อมมือไปตบศีรษะเขาเบาๆ “อย่างนี้สิถึงจะเด็กดี เจ้าน้องชายตัวแสบ”
ขณะทั้งสองกำลังปรึกษากันว่าจะขายป้ายหยกอย่างไร ชายวัยกลางคนร่างกำยำหลายคนก็ถือไม้ง่ามจับคนเดินผ่านไปอย่างเร่งร้อน
“ลุงจ้าวครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” หลี่ฮั่วหวังถามคนที่ตนรู้จักผู้หนึ่งด้วยความสงสัย
“อย่าถามมาก เสี่ยวหลี่รีบกลับห้องไป แล้วถ้าเจอตาเฒ่าหลิวต้องรีบมาบอกนะ หมอนั่นต้องแอบคายยาทิ้งอีกแน่” ชายผู้นั้นพูดอย่างรีบร้อนแล้วหันหลังรุดไปทางบันได
“โซนผู้ป่วยหนักมีลูกกรงเหล็กกั้นตั้งสองชั้นไม่ใช่เหรอ? ตาเฒ่าหลิวตัวแค่นั้นยังหนีออกมาได้อีก?” หลี่ฮั่วหวังมองไปทางนั้นอย่างแปลกใจ
สมัยที่เขายังแยกภาพหลอนกับความจริงไม่ออก เขาเคยอยู่ที่นั่นระยะหนึ่ง และนั่นมิใช่ความทรงจำที่ดีนัก
เมื่อเห็นผู้ป่วยคนอื่นถูกพยาบาลพากลับเข้าตึกไปหมด หลี่ฮั่วหวังจึงหันไปบอกหยางน่า “ตรงนี้ชักวุ่นวายแล้ว เธอกลับไปก่อนเถอะ ตกค่ำค่อยโทรมาที่โรงพยาบาล เราคุยกันทางโทรศัพท์”
“อื้ม งั้นนายอยู่ในนี้ก็ทำตัวดีๆ นะ แล้วก็อย่าลืมที่สัญญากับฉันไว้ล่ะ” พูดจบหยางน่าก็หันหลังเดินไปยังประตูใหญ่ที่อยู่ไกลออกไป
“ตั้งสี่แสน...” หลี่ฮั่วหวังพึมพำอย่างตื้นตันขณะหันหลังเดินกลับห้อง เมื่อแน่ใจแล้วว่าป้ายหยกมีค่ามากถึงเพียงนั้น ในใจเขาก็เกิดความคิดใหม่ๆ ขึ้นมากมาย
ภาพหลอนแล้วอย่างไร ความจริงแล้วอย่างไร ในเมื่อของจากฝั่งนั้นมีค่ามหาศาลเพียงนี้ จะเป็นภาพหลอนหรือความจริงก็ไม่สำคัญอีกต่อไป
เพิ่งเดินได้ไม่กี่ก้าว เสียงกรีดร้องอันคุ้นหูก็ดังขึ้นเบื้องหลัง หลี่ฮั่วหวังหันขวับกลับไป ก็เห็นชายชราร่างผอมแห้งศีรษะล้านคนหนึ่งตะครุบหยางน่าล้มลงกับพื้น
เลือดในกายของหลี่ฮั่วหวังพลันพลุ่งพล่าน เขากัดฟันแน่น สีหน้าบิดเบี้ยวดุร้าย แล้วพุ่งเข้าไปทางนั้น “ตาเฒ่าหลิว! นั่นแฟนฉัน ปล่อยเธอนะ!!”
“ฟิ้ว!” เสียงแหวกอากาศดังขึ้นกะทันหัน แผ่นอิฐปูพื้นทรงหกเหลี่ยมที่ถูกงัดขึ้นมาหมุนคว้างพุ่งมากระแทกศีรษะของหลี่ฮั่วหวังเต็มแรง
ฟ้าดินหมุนคว้าง หลี่ฮั่วหวังล้มฟาดลงกับพื้นอย่างแรง ภาพตรงหน้าค่อยๆ ถูกย้อมด้วยสีแดง ศีรษะของเขาแตกเสียแล้ว
ท่ามกลางภาพสีเลือด หลี่ฮั่วหวังเห็นเท้าใหญ่บวมฉุคู่หนึ่งในกางเกงคนไข้ก้าวผ่านหน้าเขาไป มุ่งตรงไปยังหยางน่าที่กำลังดิ้นรนกรีดร้อง
ครั้นได้ยินเสียงฝีเท้าหนักอึ้งนั้นค่อยๆ เคลื่อนไปทางหยางน่า สมองของหลี่ฮั่วหวังก็อื้ออึง เหลือเพียงความคิดเดียว จะปล่อยให้พวกมันทำร้ายหยางน่าไม่ได้!!
มือที่สั่นเทาล้วงเข้าไปในกระเป๋า หยิบเม็ดยาที่อาจารย์มอบให้ออกมาเม็ดหนึ่ง แล้วยัดเข้าปากทั้งที่ปนเลือดของตนเอง
ชั่วพริบตา กระแสร้อนแรงแผดเผาสายหนึ่งพวยพุ่งจากกระเพาะไหลบ่าไปทั่วแขนขา เขารู้สึกถึงพละกำลังที่เอ่อล้นในทันใด ศีรษะที่มึนงงกลับปลอดโปร่งแจ่มใสยิ่งนัก
“พลั่ก!!” หมัดหนึ่งเหวี่ยงออกไป กระแทกเข้าที่คางอันอ้วนฉุอย่างแรง ชั่วพริบตาฟันเหลืองเต็มปากก็โยกคลอนกระเด็นหลุดออกมา เพียงครู่เดียวก็เหลืออยู่ไม่กี่ซี่
หลี่ฮั่วหวังผู้โชกเลือดไปทั้งร่างไม่สนใจเจ้าอ้วนที่ล้มลุกไม่ขึ้น เขาก้าวยาวๆ ไปตรงหน้าตาเฒ่าหลิว แล้วถีบเข้าที่แผงอกผอมแห้งนั้นเต็มแรง
“กร๊อบ! กร๊อบ!” เสียงกระดูกหักดังต่อเนื่อง ร่างของตาเฒ่าหลิวที่กระอักเลือดลอยละลิ่วออกไปอย่างอ่อนปวกเปียกราวเส้นบะหมี่
เมื่อเห็นหยางน่านั่งกุมเสื้อไหมพรมขาดวิ่นน้ำตาคลออยู่บนพื้น หลี่ฮั่วหวังก็ขบฟันแน่นจนเลือดซึมจากเหงือก
ดวงตาที่แดงก่ำด้วยเส้นเลือดจ้องเขม็งไปยังคนทั้งสองที่ล้มอยู่ข้างๆ เขากระทืบเท้าข้างหนึ่งลงบนพื้นปูนอย่างแรง แล้วโผนเข้าใส่ราวกับเสือดาว
“ฮั่วหวัง!! หยุดนะ!! นายจะทำอะไรน่ะ!”
กำลังโหลดความเห็น...