คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 7

ตอน 7

ตอนที่ 7 อารามลมใส

หลี่ฮั่วหวังในเสื้อรัดตัวของโรงพยาบาลนอนนิ่งอยู่บนเตียง สายตาทอดมองตะขอแขวนขวดน้ำเกลือเหนือศีรษะอย่างเงียบงัน ราวกับกำลังรอคอยบางสิ่ง

“เอี๊ยด” ประตูห้องเปิดออก “เฮ้อ เสี่ยวหลี่ ก่อนหน้านี้อาการเธอดีขึ้นมากแล้วไม่ใช่เหรอ? นี่มันเกิดอะไรขึ้นอีก?”

แพทย์เจ้าของไข้เดินเข้ามา มองเขาด้วยสีหน้าผิดหวัง

ได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังซึ่งศีรษะยังพันผ้าก๊อซขาวก็ร้อนรนขึ้นมาทันที “หมอครับ พวกนั้นทำร้ายหยางน่าก่อนนะครับ! ผมจำเป็นต้องสู้กลับเพื่อปกป้องเธอ!”

แพทย์งอนิ้วชี้ดันแว่น “นั่นเรียกว่าสู้กลับเหรอ? นั่นเธอเกือบฆ่าเขาแล้วต่างหาก! ตอนนี้หลิวเจี้ยนเยี่ยยังนอนอยู่ไอซียูไม่ออกมาเลย ถีบทีเดียวเกือบส่งเขาไปแล้ว เธอเองก็อยู่ที่นี่มานาน เรื่องของทุกคนก็รู้ดี ก่อนลงมือไม่คิดถึงอาการของลุงหลิวเขาบ้างเลยเหรอ? ฉันนึกว่าเธอเป็นเด็กที่รู้ความเสียอีก”

เมื่อนึกถึงหยางน่าที่ตกใจจนน้ำตานองหน้า หลี่ฮั่วหวังก็ยังไม่ยอมลงให้ “เขาป่วยแล้วไงครับ? ป่วยแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ? ถ้าให้เลือกระหว่างให้หยางน่าโดนทำร้ายกับผมต้องติดคุก ผมยอมติดคุกดีกว่า”

“เธอ-” แพทย์ถูกสวนกลับจนพูดไม่ออก

ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจแล้วส่ายหน้า “ช่างเถอะๆ ผู้อำนวยการโทรแจ้งญาติทั้งสองฝ่ายแล้ว เรื่องนี้เธอไม่ต้องกังวล”

ได้ยินเช่นนั้น หลี่ฮั่วหวังก็ขดตัวเล็กน้อยแล้วพลิกไปนอนตะแคงอีกฝั่งที่ไร้ผู้คน ในใจเริ่มคำนวณว่าป้ายหยกมูลค่าสี่แสนหยวนจะพอจ่ายค่าชดเชยหรือไม่

ทว่ายามนี้เขาหาได้ร้อนใจไม่ เมื่อได้เห็นกับตาว่าโอสถนั้นได้ผลจริง หลี่ฮั่วหวังก็พลันตระหนักว่าชีวิตของเขามีหนทางใหม่ๆ เพิ่มขึ้นอีกมากมาย

แพทย์สัมผัสได้ว่าคนไข้ตัวน้อยอารมณ์ไม่ดีนัก จึงปลอบ “เสี่ยวหลี่ ไม่ต้องห่วงนะ เธอไม่ต้องติดคุกหรอก ทางโรงพยาบาลออกใบรับรองให้ได้ อย่าคิดมาก พักรักษาตัวไปเถอะ เรื่องอื่นเราจัดการเอง”

หลี่ฮั่วหวังรับรู้ถึงความห่วงใยในถ้อยคำของแพทย์ “ขอบคุณครับหมอ”

“ขอบคุณอะไรกัน ก็หมอเป็นหมอเจ้าของไข้ของเธอนี่ เธอยังเด็กขนาดนี้ ก็ต้องดูแลกันหน่อย” หลี่ฮั่วหวังรู้สึกถึงมือของอีกฝ่ายที่ตบไหล่เขาเบาๆ

“แต่ว่านะเสี่ยวหลี่ บอกหมอตามตรง ตอนนั้นเธอทำเขาเจ็บหนักขนาดนั้นได้ยังไง? คนธรรมดาทำไม่ได้หรอกนะ ตอนนั้นเธอมีสติดีอยู่ หรือว่าหลุดเข้าไปในภาพหลอนแบบใหม่อีก?”

ได้ยินดังนั้น หัวใจของหลี่ฮั่วหวังก็บีบรัด ความสนใจพุ่งไปยังกระเป๋าเสื้อในทันที “คือ... ผม...”

“หมอเป็นจิตแพทย์ แล้วก็เชี่ยวชาญเรื่องนี้พอตัว อย่าคิดจะปิดบังอาการ คิดให้ดีก่อนตอบนะ หมอเกลียดคนไข้ที่โกหกหมอที่สุด”

แม้น้ำเสียงของแพทย์จะอ่อนโยน ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับรู้สึกถึงแรงกดดันไร้รูปที่อบอวลอยู่ในห้อง “ทำยังไงดี เรื่องยาจะให้หมอรู้ไม่ได้เด็ดขาด”

ขณะหลี่ฮั่วหวังกำลังร้อนรนหาทางออก ทุกสิ่งรอบตัวก็เริ่มสั่นไหวไม่มั่นคง เสียงของแพทย์ก็ยิ่งแว่วเลือนลาง

เพียงไม่กี่วินาที เขาก็พบว่าตนหลุดเข้าสู่ภาพหลอนอีกครา นอนอยู่บนเตียงหินในถ้ำส่วนตัวของเสวียนหยาง

หลี่ฮั่วหวังกุมศีรษะลุกขึ้นนั่ง มองข้าวของอันซอมซ่อรอบกายแล้วหัวเราะ “หึๆ ยังไงก็นับว่าเป็นทางรอดได้ทางหนึ่ง”

คราวนี้เขาไม่คิดจะรีบกลับไป เกรงว่าแพทย์จะยังเฝ้าอยู่ข้างเตียง

ครั้นก้าวออกจากห้อง หลี่ฮั่วหวังมองเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องที่เดินเข้าออกในอุโมงค์ถ้ำ แล้วเริ่มวางแผนการขั้นต่อไปในใจ

ในเมื่อโอสถเหล่านั้นเป็นของจริง เขาก็จะทำตัวตามสบายเช่นเดิมไม่ได้อีก ต้องบริหารที่แห่งนี้ให้ดี เพื่อจะกอบโกยประโยชน์ออกมาให้ได้มากที่สุด

ยังดีที่ตอนนี้เขามิใช่กระสายยาในห้องวัตถุดิบอีกแล้ว หากเป็นศิษย์ในนามของอาจารย์หัวขี้กลาก จึงเคลื่อนไหวได้อิสระขึ้นมาก

ครั้นเห็นนักพรตไว้เคราผู้หนึ่งในชุดพรตเดินผ่านหน้า ดวงตาของหลี่ฮั่วหวังก็เป็นประกาย เขารีบตามไป “ศิษย์พี่ ศิษย์พี่ขอรับ!”

นักพรตไว้เคราหันมาเห็นว่าเป็นหลี่ฮั่วหวัง ท่าทีไม่ร้อนไม่เย็น “ศิษย์น้องเสวียนหยาง มีธุระอันใด?”

หลี่ฮั่วหวังเลียนแบบท่วงทีวาจาของคนที่นี่ “ศิษย์น้องเพิ่งได้เป็นศิษย์ของท่านอาจารย์ ใคร่ขอศิษย์พี่ช่วยชี้แนะ ข้าควรทำสิ่งใดต่อไป?”

“อย่าถือสาที่ศิษย์พี่พูดไม่เข้าหูเลย แม้เจ้าจะเป็นผู้ที่ท่านอาจารย์รับเข้าสำนักด้วยตนเอง แต่อาวุโสของเจ้าต่ำที่สุด ยามนี้ทำได้เพียงวิ่งรับใช้อยู่ในอารามลมใสเท่านั้น”

“หากหวังให้ท่านอาจารย์สอนวิชาสำเร็จเซียน นั่นเป็นสิทธิ์ของศิษย์ปิดสำนักเท่านั้น เจ้ายังไม่คู่ควร ตอนนี้ตามข้าไปรอที่หน้าห้องหลอมโอสถก่อนเถิด”

“สำเร็จเซียน...?” หลี่ฮั่วหวังพึมพำ เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่ามีเทพเซียนองค์ใดสำเร็จเป็นเซียนด้วยการเอาคนมาหลอมโอสถ

“ท่านอาจารย์สำเร็จเป็นเซียนได้จริงหรือ?”

ใบหน้าของนักพรตไว้เคราฉายแววภาคภูมิ “แน่นอน ท่านอาจารย์เปี่ยมด้วยอภิญญาอันยิ่งใหญ่ ปรนนิบัติท่านให้ดีก็พอ”

จากปากของศิษย์พี่นามเสวียนอินผู้นี้ หลี่ฮั่วหวังจึงรู้ว่าอารามในถ้ำแห่งนี้ประกอบด้วยผู้ใดบ้าง ศิษย์ในนามมีห้าคน ศิษย์สายตรงหนึ่งคน และเจ้าอารามคือตันหยางจื่อ

นอกจากนี้ล้วนเป็นคนวงนอก เช่น คนครัว กระสายยาในห้องวัตถุดิบ เด็กนักพรตที่ทำงานจิปาถะ รวมกันแล้วราวร้อยกว่าชีวิต

นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่ฮั่วหวังได้รู้จักอารามนี้อย่างถ้วนทั่ว คนในอารามมีไม่มากนัก ถึงขั้นเรียกได้ว่าซอมซ่อ โดยเฉพาะหลังจากที่เพิ่งตายไปเป็นกลุ่มใหญ่

ระหว่างสนทนา เตาหลอมโอสถอันน่าอึดอัดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลี่ฮั่วหวังอีกครา ควันขาวจางๆ ลอยอ้อยอิ่งออกจากเตา ดูเหมือนกำลังหลอมบางสิ่งอยู่

คราวนี้ข้างเตาโอสถ นอกจากตันหยางจื่อแล้วยังมีศิษย์ปิดสำนักของเขา ชายหนุ่มสีหน้าหม่นมัวผู้หนึ่ง

รอคอยอยู่ข้างๆ กับเสวียนอินพักหนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็ได้รับงาน ให้ถือรายการไปตรวจนับเครื่องยาที่ห้องวัตถุดิบ เช่นเดียวกับงานที่เสวียนหยางคนก่อนเคยทำ

ครั้นหลี่ฮั่วหวังถือแส้ปัดสีขาวมาถึงห้องวัตถุดิบ ทุกคนที่กำลังทำงานต่างหันมามอง แววตาตึงเครียดเจือความหวาดกลัว

เด็กสาวผิวเผือกเม้มปากแน่น ก้าวเข้ามาสองก้าวอย่างร้อนรน ทว่าสุดท้ายก็มิได้เอ่ยสิ่งใด ค่อยๆ ถอยกลับไปอย่างหวาดหวั่น

ในสายตาของพวกเขา ชายผู้นี้เปลี่ยนจากผู้ถูกกดขี่ไปเป็นผู้กดขี่เสียแล้ว

หลี่ฮั่วหวังมองพวกเขาแล้วความคิดก็เริ่มแล่น ในเมื่อฐานะของทั้งสองฝ่ายเปลี่ยนไปแล้ว บางทีเขาอาจหาประโยชน์จากจุดนี้ได้

“เอ่อ พวกเจ้ามีเงินติดตัวกันบ้างหรือไม่?” วาจานี้ทำให้ทุกคนตะลึงงัน “เงินน่ะ ฟังไม่เข้าใจรึ? เงินแท่ง ทองคำ หรือป้ายหยกก็ได้”

ว่ากันตามตรง ตอนนี้หลี่ฮั่วหวังต้องการเงินยิ่งนัก ค่าชดเชยของตาเฒ่าหลิวยังไม่รู้ว่าจะมากเพียงใด บ้านของเขาเป็นเพียงครอบครัวธรรมดา หากต้องชดใช้ก้อนโต มารดาคงต้องขายบ้าน เงินจึงเป็นสิ่งที่เขาต้องการอย่างเร่งด่วน

“ยังไงอยู่ที่นี่พวกเจ้าก็ใช้ไม่ได้ สู้ยกให้ข้าทั้งหมดดีกว่า ถือเป็นค่าคุ้มครอง ต่อไปข้าจะดูแลพวกเจ้าเอง”

พูดโจ่งแจ้งถึงเพียงนี้ ทุกคนย่อมเข้าใจ คนในห้องวัตถุดิบเริ่มควานหาของตามเนื้อตัว พวกเขามิได้หวังให้หลี่ฮั่วหวังคุ้มครอง ขอเพียงมอบของให้แล้วไม่ถูกรังแกก็พอ

เศษเงินดำคล้ำขนาดครึ่งนิ้วโป้ง ปิ่นทองแดงหนึ่งเล่ม เหรียญทองแดงกลมเจาะรูสี่เหลี่ยมอีกสี่สิบกว่าเหรียญ นี่คือทั้งหมดที่เขาได้มา

มองของเหล่านี้แล้วหลี่ฮั่วหวังก็ได้แต่ถอนใจ ดูท่าเขาจะคำนวณผิดไป คนพวกนี้จะไปมีเงินทองอะไร ของทั้งหมดนี้แลกเป็นเงินแล้วคงยังน้อยกว่าเงินในบัตรประกันสุขภาพของเขาเสียอีก

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 7
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 8 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 6กลับหน้าเรื่อง
ตอน 6ตอน 8