คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 8

ตอน 8

ตอนที่ 8 พลิกหน้า

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังหันหลังจะเดินกลับ เขาก็เห็นเด็กสาวผิวเผือกถอดรองเท้าข้างหนึ่งออกอย่างเอียงอาย แล้วปลดกำไลข้อเท้าทองคำพันด้ายแดงออกจากข้อเท้าที่ขาวจนแทบโปร่งแสงของนาง

หลี่ฮั่วหวังเบิกตากว้างพลางรับไว้ เขาวางกำไลบนฝ่ามือแล้วกะน้ำหนักดู แม้กำไลจะเส้นเล็กไปบ้าง แต่อย่างไรก็เป็นทองคำ คงมีค่าไม่น้อย

เขายัดของทั้งหมดเข้าแขนเสื้อชุดพรตอันกว้างอย่างพอใจ แล้วชี้ไปที่เด็กสาวผมขาว “พวกเจ้าฟังไว้ ต่อไปห้องวัตถุดิบให้นางดูแล ทุกเรื่องให้ฟังนาง”

เมื่อเห็นทุกคนพยักหน้าอย่างลังเล หลี่ฮั่วหวังก็หิ้ววัตถุดิบที่เตรียมไว้รีบตรงไปยังห้องหลอมโอสถ

ระหว่างทางเขาลอบชำเลืองเอวของผู้อื่นไปด้วย หวังจะพบป้ายหยกอีกสักชิ้น ทว่าน่าผิดหวังที่ไม่พบเลย

ครั้นกลับมาถึงห้องหลอมโอสถ เขาก็เห็นเตาโอสถอันน่าอึดอัดนั้นค่อยๆ เปิดออก

ตันหยางจื่อสะบัดแขนเสื้อกว้างเพียงครั้งเดียว โอสถสีน้ำเงินเข้มไม่กี่เม็ดก็เรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ แล้วพุ่งเข้าน้ำเต้าสีเหลืองดินที่เอวเขาไปอย่างรวดเร็ว

ฝีมือเช่นนี้ทำเอาหลี่ฮั่วหวังตาร้อนผ่าว นี่คงเป็นอภิญญาที่เสวียนอินเอ่ยถึง ไม่รู้ว่าเขาจะหาทางเรียนได้หรือไม่ “แค่คิดหาเงินนี่ฉันมองการณ์แคบไปจริงๆ ถ้าเอาความสามารถนี้ไปโลกจริงได้ล่ะก็...”

หลี่ฮั่วหวังก้มตัววางวัตถุดิบในมือลง แล้วยืนสำรวมกิริยาอยู่ด้านข้าง ยามนี้เขายังไม่รู้สิ่งใดเลย ฟังให้มากดูให้มากไว้ก่อนย่อมดีกว่า

“เสวียนหยาง~”

“งานมาอีกแล้ว? เร็วขนาดนี้เลย? ฉันกลายเป็นเด็กวิ่งรับใช้ไปแล้วจริงๆ สินะ? จะวิ่งรับใช้ไปตลอดก็ไม่ได้ ต้องหาทางให้ไอ้หัวขี้กลากนี่สอนอภิญญาให้ฉันให้ได้”

หลี่ฮั่วหวังประสานมือคารวะตันหยางจื่อ “ท่านอาจารย์ มีสิ่งใดจะบัญชาหรือขอรับ?”

“ไป พากระสายยาชื่อไป๋หลิงเหมี่ยวในห้องวัตถุดิบมานี่”

หัวใจของหลี่ฮั่วหวังวูบลง มือขวาที่ประสานคารวะสอดเข้าไปในแขนเสื้อ ลูบกำไลที่พันด้ายแดงนั้น ไป๋หลิงเหมี่ยวดูเหมือนจะเป็นชื่อของเด็กสาวผิวเผือกผู้นั้น

“หืม?” ตันหยางจื่อหันมามองศิษย์ใหม่ที่ยืนนิ่งไม่ตอบสนองอยู่นาน

หลี่ฮั่วหวังรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที ว่ากันตามจริง เขาเพิ่งรับปากว่าจะดูแลนางไปหยกๆ พริบตาเดียวกลับต้องไปบอกให้นางมารับความตาย ช่างไม่สมควรเลยจริงๆ

“คำของข้า เจ้าไม่ได้ยินรึ?”

ครั้นรู้สึกว่าน้ำเสียงของตันหยางจื่อเริ่มไม่สบอารมณ์ หลี่ฮั่วหวังก็ถอนหายใจอย่างจนใจแล้วหลับตาลง

ครั้นลืมตาขึ้นอีกครา เขาก็กลับมาอยู่ในห้องผู้ป่วยสีขาวสะอาดแล้ว “จะทำยังไงดีล่ะ?”

หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงทำตามโดยไม่ลังเล ทว่าปัญหาคือโลกฝั่งนั้นมีแนวโน้มสูงยิ่งว่าจะเป็นของจริง หากเขาพาคนไปจริงๆ ก็เท่ากับฆ่าคนจริงๆ ใจของเขาก้าวข้ามจุดนั้นไม่ได้

ครั้นพยาบาลแก้มัดให้แล้ว หลี่ฮั่วหวังก็กัดเล็บนิ้วโป้งเดินวนไปมาในห้อง “ทำยังไงดี? ทำยังไงดี?”

ยังคิดหาทางไม่ทันได้ ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดจากด้านนอก แพทย์เจ้าของไข้เดินเข้ามา

เขาได้แต่ยิ้มขื่น เอาล่ะสิ คราวนี้ตันทั้งสองทาง จะหนีไปไหนก็ไม่ได้

แพทย์ชี้นิ้วมาที่เขาด้วยสีหน้าทั้งโกรธทั้งเสียดาย “เธอนี่นะเธอ รอญาติที่มาเยี่ยมกลับก่อน แล้วเราค่อยคุยกันสองคน”

“ญาติเยี่ยมเหรอครับ”

ยังไม่ทันที่หลี่ฮั่วหวังจะตั้งตัว เขาก็เห็นมารดาผู้มีสีหน้าอิดโรยหิ้วถุงส้มรีบร้อนเดินเข้ามา

“แม่ได้ยินว่าลูกไปมีเรื่องต่อยตีกับคนในโรงพยาบาล? หัวไปโดนอะไรมา? ทำไมพันแผลขนาดนี้? เจ็บไหม?” หญิงวัยกลางคนรุดเข้ามาสำรวจตัวเขาด้วยสีหน้าร้อนใจ

“แม่ ไม่เจ็บครับ ผมไม่เป็นไร ไม่เป็นไรจริงๆ คนที่เป็นคือพวกนั้นต่างหาก” หลี่ฮั่วหวังรีบปลอบ

ปลอบอยู่นาน ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็รั้งน้ำตาของมารดาไว้ได้

ต่อหน้าคนที่รักที่สุด ไม่ว่าปัญหาในฝั่งใดก็ต้องพักไว้ก่อน

“แม่สบายใจได้ ผมสบายดีครับ อาการดีขึ้นเยอะแล้ว การบ้านผมก็ไม่ได้ทิ้งนะ ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ก็ไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้เลย” หลี่ฮั่วหวังเลือกเล่าแต่เรื่องดี ปิดเรื่องร้ายไว้ให้มากที่สุด

“อย่ามาปิดบังเลย หมอบอกแม่หมดแล้ว เล่ามาสิ วันนั้นมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ใครเป็นคนลงมือก่อน”

หลี่ฮั่วหวังเล่าเรื่องให้มารดาฟังด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่สุดเท่าที่ทำได้ ทว่าดูเหมือนไม่ช่วยให้นางใจเย็นลงเลย

“เราเป็นฝ่ายถูก จะไปจ่ายค่าชดเชยอะไรกัน!! พวกนั้นทำผิดเอง ต่อให้ป่วยก็เป็นความรับผิดชอบของโรงพยาบาลที่ต้องดูแล! บ้านเราไม่เคยรังแกใคร แต่ก็ไม่ยอมให้ใครมารังแกเด็ดขาด! แน่จริงก็ฟ้องศาลเลย! ไปถึงศาลเราก็ยังเป็นฝ่ายถูก!!” ซุนเสี่ยวฉินตบโต๊ะดังปังๆ อย่างเดือดดาล

เห็นแพทย์ยืนลูบจมูกแก้เก้ออยู่ข้างๆ หลี่ฮั่วหวังก็รีบปลอบต่อ “แม่ แม่ครับ ใจเย็นๆ กว่าจะได้มาหาผมสักที อยู่กับผมก่อนนะครับ”

ซุนเสี่ยวฉินข่มโทสะลง ก้มหยิบผลไม้ออกจากถุง “เรื่องนี้ลูกไม่ต้องยุ่ง เดี๋ยวแม่จัดการเอง มา นี่องุ่นนมที่ลูกชอบ กินเยอะๆ ดูสิผอมไปขนาดไหนแล้ว อาหารโรงพยาบาลไม่อร่อยใช่ไหม?”

“เปล่าครับ อาหารโรงพยาบาลก็อร่อยดี” หลี่ฮั่วหวังนั่งลงข้างมารดาแล้วหยิบองุ่นมากิน

ฟังเสียงบ่นของมารดา ลิ้มรสองุ่นหวานฉ่ำ จิตใจของหลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ สงบลง

เขาชอบความรู้สึกเช่นนี้ นับแต่เข้าโรงพยาบาลมา เขาไม่ได้สัมผัสความอบอุ่นของครอบครัวเช่นนี้มานานเหลือเกิน

มองมารดาแล้ว หลี่ฮั่วหวังเกือบจะเอ่ยทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนออกไป ทว่าถ้อยคำมาถึงริมฝีปากก็ถูกกลืนกลับลงไป

ไม่ได้ แม่ไม่เหมือนหยางน่า ถ้าบอกไป แม่จะคิดแค่ว่าอาการเขาหนักขึ้น จะให้แม่ห่วงมากไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว รอให้ทุกอย่างลงตัวก่อนค่อยบอก

ขณะสองแม่ลูกคุยกันอย่างมีความสุข โทรศัพท์ของแพทย์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ดังขึ้น “คุณซุนครับ ญาติของคนไข้หลิวมาถึงแล้ว คุณจะ...”

“ลูก อยู่เฉยๆ นะ กินเยอะๆ หมดแล้วแม่ซื้อมาให้อีก”

ซุนเสี่ยวฉินพูดกับหลี่ฮั่วหวังด้วยสีหน้าอ่อนโยน ก่อนยืดอกแล้วหันหลังเดินไปทางประตูราวกับไก่ชนที่กำลังจะลงสังเวียน

ไม่รู้เหตุใด เมื่อมองแผ่นหลังของมารดาที่ลับไป หลี่ฮั่วหวังกลับรู้สึกอุ่นใจยิ่งนัก

แม้มารดาจะเป็นคนเข้มแข็งเด็ดขาด ทว่าเพียงได้อยู่ข้างกายนาง หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกปลอดภัย นางเปรียบดั่งร่มคันใหญ่ที่กางคุ้มอยู่เหนือศีรษะ บังลมบังฝนให้เขา ความกังวลจากปัญหาสารพัดก่อนหน้านี้พลันมลายไปในชั่วขณะนั้น

“หึๆ เดี๋ยวห้องโถงคงวุ่นวายน่าดู” หลี่ฮั่วหวังเด็ดองุ่นสีเขียวอมเหลืองเข้าปากอีกลูก กัดลงไป น้ำหวานสดชื่นก็แตกซ่านในปาก

เพิ่งคิดเช่นนั้น ร่างของหลี่ฮั่วหวังก็เซวูบ ทุกสิ่งรอบกายเริ่มเปลี่ยนสีอีกครา “แย่แล้ว แม่มาจนฉันลืมคิดว่าจะหลอกไอ้หัวขี้กลากยังไง คราวนี้ทำไงดี?”

เมื่อทุกสิ่งรอบด้านนิ่งลงอีกครั้ง หลี่ฮั่วหวังก็พบว่าตนยืนอยู่ในห้องวัตถุดิบ ตันหยางจื่อยืนอยู่ไม่ไกลด้วยสีหน้าบึ้งตึง กระสายยาคนอื่นๆ ก้มหน้าต่ำยืนล้อมเป็นวง

มือขวาอันโสโครกของตันหยางจื่อพลิกขึ้น ก้อนสีดำเหนียวหนืดที่ดิ้นยั้วเยี้ยก็ปรากฏบนฝ่ามือ ทุกครั้งที่มันบิดตัวจะส่งเสียงราวคางคกกำลังเลียลูกตา

“หือ? ไม่ใช่ว่าจะเอาไป๋หลิงเหมี่ยวไปหลอมโอสถหรอกเหรอ? จบเรื่องไปแล้วเหรอเนี่ย?”

หลี่ฮั่วหวังลังเลอยู่เพียงอึดใจก็เอ่ยถาม “ท่านอาจารย์ นี่คือสิ่งใดหรือขอรับ?”

“ฮึ ของดี ไท่ซุ่ย ไท่ซุ่ยดำ”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 8
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 9 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 7กลับหน้าเรื่อง
ตอน 7ตอน 9