ตอนที่ 9 ไท่ซุ่ยดำ
“ไท่ซุ่ย ไท่ซุ่ยดำ” เสียงเย็นเยียบของตันหยางจื่อดังขึ้นในห้องวัตถุดิบอันคับแคบ
หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าเล็กน้อย มองสิ่งน่าสะอิดสะเอียนในมือของอีกฝ่ายอีกครั้ง
ครั้นพินิจดูให้ดีก็พบว่ามันคล้ายกับสิ่งที่อยู่ในกระถางทมิฬอยู่หลายส่วน ไม่สิ สิ่งในมือนั้นก็คือตัวกินคนในกระถางทมิฬนั่นเอง
“ไอ้นี่ชื่อไท่ซุ่ยดำเหรอ? คงไม่ได้จะเอามันไปหลอมโอสถหรอกนะ? รสนิยมหนักชะมัด” หลี่ฮั่วหวังคิดในใจ
ตันหยางจื่อสะบัดข้อมือเบาๆ ก้อนไท่ซุ่ยดำที่ดิ้นยั้วเยี้ยก็ลอยเป็นเส้นโค้งกลางอากาศ แล้วตกลงกระแทกหลังเท้าของเขา
สัมผัสอันเหนียวเหนอะนุ่มหยุ่นนั้นทำให้หลี่ฮั่วหวังขนลุกซู่ไปทั้งศีรษะ สองขาสั่นระริกพลางถอยกรูดไม่หยุด
เขาจ้องไท่ซุ่ยดำที่ตกอยู่บนพื้นจนเปื้อนฝุ่น แล้วเงยหน้ามองตันหยางจื่ออย่างตกตะลึง ชั่วขณะหนึ่งยังไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายหมายความว่าอย่างไร
“รางวัลของเจ้า เก็บขึ้นมากลืนลงไป แต่ก่อนเจ้าเป็นกระสายยาย่อมไม่เป็นไร ทว่าบัดนี้เจ้าเป็นศิษย์ของท่านเต๋าผู้นี้แล้ว จะปล่อยไว้ตามยถากรรมไม่ได้ สิ่งนี้สะกดอาการวิปลาสของเจ้าได้”
หลี่ฮั่วหวังราวกับไม่เข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายพูด และเขาก็ไม่อยากเข้าใจด้วย ใบหน้าของเด็กหนุ่มซีดขาว ก้าวถอยหลังไม่หยุด “ข้าไม่กิน! ข้าไม่ได้ป่วย!!”
“ไม่กินรึ? ฮึ เรื่องนี้เจ้าเลือกเองไม่ได้หรอก ฉางหมิง ฉางเหริน”
ตันหยางจื่อเชิดคางเล็กน้อย นักพรตสองคนที่สะพายกระบี่ก็ก้าวพรวดเข้ามาตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง จับแขนเขาไว้คนละข้าง
จากนั้นตันหยางจื่อก็กวักมือขวา ไท่ซุ่ยดำบนพื้นที่กำลังคืบหนีไปทางมุมห้องก็ลอยกลับเข้าสู่มือเขาในทันที
ครั้นเห็นตันหยางจื่อถือสิ่งน่าคลื่นเหียนนั้นเดินตรงเข้ามา ร่างของหลี่ฮั่วหวังก็สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ความหนาวเหน็บเสียดแทงแผ่จากภายในออกมาทั่วร่าง
สัญชาตญาณสั่งให้เขาดิ้นรนหนี ทว่ามือของศิษย์พี่ทั้งสองข้างกายกลับแข็งแกร่งดุจหล่อจากเหล็ก ตรึงไหล่เขาไว้แน่นหนา
ยังดีที่เขายังมีหนทางสุดท้าย ลมหายใจของหลี่ฮั่วหวังหอบกระชั้น หน้าอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง เขากัดฟันแน่นด้วยความหวาดกลัว หลับตาลงสุดแรง แล้วใช้กำลังทั้งหมดที่มีบีบรัดทั้งจิตใจและร่างกายให้หดเข้าสู่ศูนย์กลาง
“ฮั่วหวัง? ฮั่วหวัง! เป็นอะไรไป? ไม่สบายเหรอ?” เสียงอ่อนโยนของหยางน่าในยามนี้ช่างไพเราะดุจเสียงสวรรค์ในหูของหลี่ฮั่วหวัง
ครั้นลืมตาขึ้นเห็นเด็กสาวที่เปลี่ยนมาสวมเสื้อไหมพรมคอเต่าสีขาว เขาก็โผเข้าไปกอดเธอไว้แน่นด้วยอารมณ์ท่วมท้น ราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้
แก้มของเด็กสาววัยแรกแย้มแดงระเรื่อ เธอขยับขืนตัวพลางกระซิบแผ่วเบาราวเสียงยุง “ฮั่วหวัง ปล่อยก่อนสิ คุณน้ากับทุกคนยืนดูอยู่ข้างหลังนะ”
หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้นจึงได้เห็นว่ามารดายืนอยู่ข้างแพทย์เจ้าของไข้ มองมาทางนี้ด้วยรอยยิ้มเอ็นดูอย่างคนเป็นแม่ “แหม ลูกชายแม่เก่งจริงๆ”
มองห้องผู้ป่วยอันสะอาดเป็นระเบียบ แสงแดดสดใสนอกหน้าต่าง และครอบครัวที่รักยิ่งของตน หัวใจที่ถูกความหวาดกลัวครอบงำของหลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ สงบลง
แพทย์เจ้าของไข้ที่อยู่ข้างๆ ดันแว่นแล้วขมวดคิ้วเดินเข้ามา “เสี่ยวหลี่ ในภาพหลอนเห็นอะไรมา? อารมณ์เธอแกว่งแรงนะ ช่วงนี้เป็นอะไรกันแน่ ทำตามที่หมอบอกบ้างหรือเปล่า?”
เมื่อนึกถึงสิ่งที่เพิ่งเผชิญ หัวใจของหลี่ฮั่วหวังก็บีบรัดวูบ เขาพูดกับแพทย์อย่างร้อนรน “หมอครับ มียาที่ระงับภาพหลอนพวกนั้นได้ชั่วคราวไหมครับ? ผมทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ขอพักสักหน่อย”
“เฮ้อ ก็ได้ เดี๋ยวหมอจ่ายฮาโลเพอริดอลกับเพอร์เฟนาซีนให้ แต่เสี่ยวหลี่ ยาช่วยได้แค่เสริมเท่านั้น ถ้าอยากหลุดจากภาพหลอนจริงๆ ก็ต้องทำตามวิธีของหมอ” แพทย์พูดจบก็สั่งยาผ่านแท็บเล็ตในมือ
ครั้นเห็นพยาบาลนำแคปซูลสีฟ้าสองสามเม็ดมาให้ หลี่ฮั่วหวังก็ถลันเข้าไปรับ ไม่แม้แต่จะดื่มน้ำ ยัดใส่ปากในทันที
ไม่ว่าอาจารย์หรือโอสถใด เขาไม่อยากคิดถึงอีกแล้ว ยามนี้เขาเพียงอยากอยู่อย่างสงบสักพัก ภาพเมื่อครู่ทำให้เขาขวัญหนีดีฝ่อไม่น้อยเลย
แคปซูลนั้นเหนียวหนืดและสากลิ้น กลืนแล้วชวนคลื่นไส้ยิ่งนัก ทว่าเขาก็ฝืนข่มความคลื่นเหียนกลืนลงไปจนได้
“เสี่ยวหลี่ เล่าให้หมอฟังหน่อย เมื่อกี้เจออะไรในภาพหลอนถึงได้กลัวขนาดนั้น?”
หลังกินยา หลี่ฮั่วหวังรู้สึกเบาใจขึ้นมาก เขายิ้มตอบ “ไม่ได้เจออะไรหรอกครับ แค่คนฝั่งนั้นพูดน้ำเสียงแปลกๆ ฟังแล้วเหมือนจะบอกว่าฝั่งนั้นต่างหากที่เป็นของจริง ส่วนฝั่งเรานี่แหละที่เป็นภาพหลอน ฮ่าๆๆ”
สิ้นคำนั้น อากาศรอบด้านพลันนิ่งงันราวถูกแช่แข็ง สีสันที่เคยสดใสผิดปกติพลันหม่นซีด หยางน่า มารดา แพทย์ และพยาบาลที่มาส่งยาต่างแข็งค้างอยู่กับที่ในชั่วขณะนั้น
ความเปลี่ยนแปลงอันฉับพลันทำให้ร่างของหลี่ฮั่วหวังเริ่มสั่นเทา ลมหายใจยิ่งหอบกระชั้น เขามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างสิ้นหวัง ท้องฟ้าที่เคยสดใสเมื่อครู่กลับมืดมิดสนิท ความปลอดภัยและสงบสุขมลายไปสิ้น
ความหวาดกลัวที่หนาแน่นจนแทบจับต้องได้แผ่คลุมร่างเขา ความตื่นตระหนกบดขยี้ทุกความรู้สึก หลี่ฮั่วหวังอาศัยสัญชาตญาณคว้าหยางน่าแล้วโผเข้าหาอ้อมกอดของมารดา
ทว่าทันทีที่แตะต้องตัวมารดา ร่างของนางก็แตกกระจายดุจฟองสบู่ มารดาผู้เข้มแข็งที่พึ่งพาได้ ผู้พร้อมบังลมบังฝนให้เขาทุกเมื่อ ก็สลายหายไปเช่นกัน
“ฮั่วหวัง...” ร่างของหลี่ฮั่วหวังสะท้านเฮือก เขาหันขวับกลับไป ได้แต่มองร่างของหยางน่าเลือนหายไปต่อหน้าต่อตา คนรักเพียงหนึ่งเดียวของเขาก็อันตรธานไปสิ้นแล้ว
ในวินาทีนั้น ทุกสิ่งอันดีงามที่หลี่ฮั่วหวังทะนุถนอมไว้ในใจล้วนสูญสลาย สิ่งที่เหลือไว้ให้เขามีเพียงความสิ้นหวัง ความบีบคั้น และความเจ็บปวด
ผนังขาวสะอาดของโรงพยาบาลและทุกสิ่งรอบกายถอยห่างไปอย่างรวดเร็วดุจน้ำลง เขากลับมาอยู่ในถ้ำมืดสลัวกลางหุบเขาลึกอีกครั้ง
หลี่ฮั่วหวังตาแดงก่ำ เส้นเลือดปูดโปนบนหน้าผาก เขาอยากตะโกน อยากคำราม อยากระบายความสิ้นหวังและความทุกข์ทั้งหมดในใจออกมาให้สิ้น
ทว่าเขาทำไม่ได้ เพราะลำคอถูกไท่ซุ่ยดำอุดไว้จนแน่นสนิท ไม่อาจเปล่งเสียงใดได้แม้แต่น้อย ความสิ้นหวังและความเจ็บปวดทั้งหมดจึงย้อนกลับมาให้เขาต้องแบกรับไว้ทั้งสิ้นเพียงลำพัง
มองศิษย์ที่คุกเข่าตัวสั่นขย้อนอยู่บนพื้น ตันหยางจื่อก็ไพล่มือไว้ด้านหลัง ส่ายหน้าแล้วเดินไปทางประตูห้องวัตถุดิบ
“จึ๊ๆๆๆ วิปลาสถึงเพียงนี้ยังจะว่าตนไม่มีอาการอีกรึ? ทั้งห้องวัตถุดิบนี้เจ้าป่วยหนักที่สุด เจ้าคิดว่าที่ผ่านมาท่านเต๋าผู้นี้เลือกกระสายยาส่งเดชหรือไร?”
“เอาละ อาการวิปลาสหายแล้ว คราวนี้ก็ทำงานให้ดี จำไว้ อารามลมใสไม่เลี้ยงคนเกียจคร้าน วันขึ้นหนึ่งค่ำของทุกเดือนมารับยาที่ข้า”
สิ้นคำ ศิษย์คนอื่นของตันหยางจื่อก็เดินตามออกไป ในห้องวัตถุดิบนอกจากหลี่ฮั่วหวังที่นอนอยู่บนพื้น ก็เหลือเพียงเหล่ากระสายยารอบด้าน
เหล่ากระสายยารูปร่างพิกล ผู้มีโรคภัยทั้งแต่กำเนิดและภายหลังต่างมองหน้ากัน ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
ผ่านไปราวครึ่งก้านธูป ไท่ซุ่ยดำในปากหลี่ฮั่วหวังจึงไถลลงคอไปในที่สุด เสียงร่ำไห้โหยหวนปานใจจะขาดของเขาก้องสะท้อนไปทั่วถ้ำไม่ขาดสาย
“ทำไม!! ทำไมข้ามาถึงที่บัดซบนี่แล้ว! ไอ้โรคบ้านี่ก็ยังไม่ยอมปล่อยข้าไปอีก!!”
กำลังโหลดความเห็น...