คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 10

ตอน 10

ตอนที่ 10 หมั่นโถว

หลี่ฮั่วหวังขดกายเป็นก้อนกลมดุจทารกในครรภ์ นอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ ณ มุมหนึ่งของห้องวัตถุดิบ ปิดกั้นตนจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง

กระสายยาคนอื่นไม่กล้าและไม่อยากเข้าไปรบกวน ต่างทำงานของตนไปเงียบๆ

ราตรีคืบคลานมาโดยไม่รู้ตัว ตะเกียงน้ำมันบนผนังดับลงจนหมด ความมืดแผ่คลุมร่างหลี่ฮั่วหวังดุจผ้าห่มผืนหนา

เขานอนนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับซากศพ ไม่ไหวติงต่อสิ่งใดที่เปลี่ยนแปลงรอบกาย

ครั้นถึงยามสาม แสงเทียนริบหรี่ก็ส่องสว่างขึ้นที่ปากประตู ทาบไล้ชั้นวางของข้างๆ และขับไล่ความมืดออกจากร่างของหลี่ฮั่วหวัง

ไป๋หลิงเหมี่ยวผู้ขลาดกลัวหอบหญ้าแห้งกำหนึ่งเดินมาข้างกายหลี่ฮั่วหวัง แล้วค่อยๆ ห่มหญ้าแห้งลงบนร่างเขาอย่างระมัดระวัง

จากนั้นนางก็ล้วงหมั่นโถวธัญพืชก้อนหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ วางไว้ข้างริมฝีปากเขา

ครั้นเห็นหลี่ฮั่วหวังยังนิ่งไม่ไหวติง นางก็เม้มปากแล้วเขย่าตัวเขาเบาๆ “ศิษย์พี่ กินสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ท่านไม่ได้กินอะไรเลยมาทั้งวันแล้ว”

ดวงตาของหลี่ฮั่วหวังเบิกค้าง นัยน์ตาที่ไม่ได้กะพริบมาหลายชั่วยามทอดมองพื้นเย็นเยียบอย่างด้านชา มิได้เหลือบไปทางไป๋หลิงเหมี่ยวแม้แต่น้อย

ไป๋หลิงเหมี่ยวคิดจะจากไป ทว่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ล้วงป้ายหยกชิ้นหนึ่งออกจากอกเสื้อ วางไว้ข้างมือของหลี่ฮั่วหวัง

“ศิษย์พี่ นี่เป็นของท่าน ท่านเอาคืนไปเถิดเจ้าค่ะ”

คราวนี้หลี่ฮั่วหวังจึงมีปฏิกิริยา เขามองสิ่งนั้นแล้วพบว่าเป็นป้ายหยกทรงกลมที่ตนขโมยมาจากเสวียนหยางคนก่อน

หลี่ฮั่วหวังยังจำได้ว่าตนมอบสิ่งนี้ให้หยางน่าไปขาย พอนึกถึงหยางน่า หัวใจที่แหลกยับของเขาก็เริ่มหลั่งเลือดอีกครา “สิ่งนี้... มาอยู่กับเจ้าได้อย่างไร?”

“ก็... ศิษย์พี่หลี่เป็นผู้ให้ข้าเองนี่เจ้าคะ ข้าบอกว่าไม่รับแล้ว แต่ท่านยังยืนกรานยัดใส่มือข้า”

หลี่ฮั่วหวังค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง อาศัยแสงเทียนสลัวพินิจป้ายหยกทรงกลมสลักลายเมฆนั้นอย่างละเอียด

ไม่เคยมีครั้งใดที่เขารู้สึกว่าทุกสิ่งจริงแท้ได้ถึงเพียงนี้ ทว่าในความจริงนี้กลับมีเพียงความสิ้นหวังอันแท้จริงกับความเจ็บปวดอันแท้จริง

หากเลือกได้ เขาอยากจมอยู่ในภาพหลอนอันงดงามนั้นไปตลอดกาลเหลือเกิน

ครั้นเห็นหลี่ฮั่วหวังมีปฏิกิริยา ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ถามเบาๆ “ศิษย์พี่หลี่ ท่านถูกท่านอาจารย์จับมาจากที่ใดหรือเจ้าคะ? ข้ามาจากแคว้นเหลียง แล้วท่านเล่า?”

หลี่ฮั่วหวังนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้าอย่างสิ้นแรง “ไม่รู้”

เขาไม่รู้จริงๆ อดีตนั้นเขามีความทรงจำอยู่ ทว่าหลังเรื่องเมื่อกลางวัน หลี่ฮั่วหวังก็ไม่อาจแยกได้อีกแล้วว่าในความทรงจำเหล่านั้น สิ่งใดจริง สิ่งใดลวง

แม้มาถึงที่นี่ เขาก็ยังคงเป็นคนบ้า คนบ้าที่แยกความจริงกับภาพหลอนไม่ออก

ขณะส่ายหน้านั้นเอง หลี่ฮั่วหวังพลันรู้สึกผิดปกติที่ศีรษะ เขาเอื้อมมือไปคลำ ก็พบว่าเส้นผมจับตัวแข็งด้วยสะเก็ดเลือด ศีรษะเขาเคยได้รับบาดเจ็บมา

เห็นหลี่ฮั่วหวังคลำศีรษะ ไป๋หลิงเหมี่ยวจึงอธิบาย “นั่นฝีมือศิษย์พี่หวังเจ้าค่ะ”

หลี่ฮั่วหวังรู้ดีว่าศิษย์พี่หวังผู้นี้คือเจ้าอ้วนปากแหว่งที่เคยคิดล่วงเกินไป๋หลิงเหมี่ยว “แล้วไอ้แซ่หวังนั่นล่ะ?”

“ถูกท่าน... ถูกท่าน... ถีบตายไปแล้วเจ้าค่ะ”

ได้ยินดังนั้น ภาพตาเฒ่าหลิวที่ถูกเขาถีบกระเด็นในภาพหลอนก็แล่นวาบเข้ามาในหัว เขาก้มหน้าลงยิ้มอย่างไร้เสียง ตัวเขาช่างวิปลาสเสียจริง

หลี่ฮั่วหวังล้วงกำไลข้อเท้าทองคำพันด้ายแดงออกจากอกเสื้อแล้วยื่นไปตรงหน้าไป๋หลิงเหมี่ยว “นี่ของเจ้าใช่หรือไม่ รับคืนไปเถิด”

ไป๋หลิงเหมี่ยวมองกำไลของตน แล้วยกสองฝ่ามือดันกลับ “ศิษย์พี่หลี่ ที่ท่านพูดไว้ก่อนหน้านี้ถูกแล้วเจ้าค่ะ ของเช่นนี้อยู่ที่นี่ไร้ประโยชน์ ท่านเก็บไว้เถิด”

หลี่ฮั่วหวังจ้องกำไลทองนั้นอย่างเหม่อลอย ทว่ายามนี้สิ่งนี้ก็ไร้ประโยชน์สำหรับเขาเช่นกัน ทุกสิ่งที่เขาห่วงใยล้วนสูญสลายไปแล้ว

“เอ่อ ศิษย์พี่หลี่ ข้าขอใช้สิ่งนี้เป็นค่าตอบแทน ขอให้ท่านช่วยข้าสักเรื่องได้หรือไม่เจ้าคะ?” ถ้อยคำของไป๋หลิงเหมี่ยวทำให้หลี่ฮั่วหวังหันมามองนาง

“หากท่านรอดชีวิตออกไปจากที่นี่ได้ ช่วยนำความไปบอกบิดามารดาของข้าสักคำได้หรือไม่เจ้าคะ? ท่านทั้งสองอยู่เชิงเขาหนิวซินในแคว้นเหลียง บอกพวกท่านว่า ลูกสาวอกตัญญู ไม่อาจอยู่ปรนนิบัติจนส่งท่านถึงวาระสุดท้ายได้” พูดถึงตรงที่ปวดร้าว เสียงของไป๋หลิงเหมี่ยวก็สั่นเครือ

“ศิษย์พี่หลี่ ข้าไม่อยากรบกวนท่านเลยจริงๆ แต่ข้าไม่มีหนทางอื่นแล้ว คาดว่าอีกไม่นานพวกเขาก็จะพาข้าไปห้องหลอมโอสถ ข้า...”

หลี่ฮั่วหวังที่สีหน้าหมดอาลัยตายอยากได้ยินดังนั้น หัวใจก็พลันตึงขึ้น ดวงตาที่ไร้แววกลับมีประกายขึ้นอีกครั้ง

เขามองหญ้าแห้งที่ห่มกายอยู่ แล้วมองหมั่นโถวข้างตัว ก่อนดึงมือกลับ ยัดกำไลทองพันด้ายแดงคืนเข้าอกเสื้อ

“ข้าพูดคำไหนคำนั้น ในเมื่อรับของของเจ้าไว้แล้ว ข้าจะช่วยเจ้าเอง”

ดวงตาอันโศกเศร้าของไป๋หลิงเหมี่ยวสว่างวาบขึ้นในพริบตา ทว่าไม่นานก็หม่นลงอีก “ศิษย์พี่หลี่ ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ท่านจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย”

“หึๆ... เจ้าคิดว่ายามนี้ข้ายังจะกลัวเรื่องเช่นนี้อีกรึ?” ยามนี้หลี่ฮั่วหวังปลงตกแล้ว เขายอมทุ่มสุดตัว ในเมื่อสิ่งที่ห่วงใยล้วนไม่เหลือ จะมีสิ่งใดน่ากลัวอีกเล่า

“ดี! ศิษย์พี่หลี่ช่างองอาจนัก!” เสียงชายผู้หนึ่งดังขึ้นนอกประตูห้องวัตถุดิบ ทำเอาทั้งสองในห้องสะดุ้ง

ครั้นแสงเทียนส่องกระทบ ก็เผยใบหน้าทะเล้นปากแหลมแก้มตอบ ผิวหน้าด่างเป็นปื้นเหลืองปื้นขาวคล้ายคนเป็นโรคด่างขาว

ชายผู้นั้นหยิบหมั่นโถวธัญพืชสองก้อนออกมา วางไว้ข้างกายหลี่ฮั่วหวังอย่างประจบประแจง

“ฮี่ๆๆ ศิษย์พี่หลี่ เชิญกินหมั่นโถวขอรับ ตอนกินมื้อเย็นข้าน้อยนึกได้ว่าศิษย์พี่ยังไม่ได้กิน เลยตั้งใจเก็บไว้ให้สองก้อน”

“ท่านคงไม่รู้จักศิษย์น้อง ข้าน้อยเกิดเองโตเองไม่มีชื่อเสียงเรียงนาม ท่านเรียกข้าว่าโก่วหวาก็พอขอรับ ฮี่ๆๆ เมื่อวานข้าน้อยยังถวายเงินท่านไปสิบเจ็ดอีแปะอยู่เลย”

ท่าทางกระสับกระส่ายถูมือไปมาของโก่วหวาแทบจะเขียนคำว่าประจบไว้บนหน้า เห็นได้ชัดว่าเขาหวังพึ่งใบบุญหลี่ฮั่วหวังเพื่อไม่ต้องถูกส่งไปเป็นกระสายยา คนฉลาดมีอยู่ทุกหนแห่งจริงๆ

หลี่ฮั่วหวังไม่พูดสิ่งใด คว้าหมั่นโถวที่ค่อนข้างแข็งทั้งสามก้อนขึ้นมากินอย่างตะกละตะกลาม เขาหิวมาทั้งวันแล้ว

กินเร็วเกินไปจนติดคอ โก่วหวาก็รีบวิ่งออกไปตักน้ำมาให้หลี่ฮั่วหวังถ้วยหนึ่งอย่างรู้งาน

อาศัยน้ำใต้ดินเย็นเฉียบช่วยกลืน หลี่ฮั่วหวังก็ยัดหมั่นโถวทั้งสามก้อนลงท้องได้หมด

เขาพยุงกายลุกขึ้นอย่างโซเซ นอนอยู่บนพื้นนานถึงเพียงนั้น ขาทั้งสองจึงชาไปหมด

ไป๋หลิงเหมี่ยวยื่นมือจะประคอง ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับผลักนางออก

สายตาของเขาจับจ้องทางออกอันมืดมิดของห้องวัตถุดิบ แล้วก้าวโซเซออกไป

ยามนี้ศัตรูของเขามิใช่โรคที่แปรปรวนของตนอีกต่อไป หากคือตันหยางจื่อ นักพรตหัวขี้กลากที่เอาคนมาหลอมโอสถผู้นั้น

ครั้นใบหน้าใหญ่โตอัปลักษณ์น่าขยะแขยงของตันหยางจื่อผุดขึ้นในหัว ไออำมหิตก็ค่อยๆ ก่อตัวเข้มข้นในดวงตาของหลี่ฮั่วหวัง ฟันของเขาขบกันดังกรอดๆ

ผู้ที่เมื่อครู่ยังหมดอาลัยตายอยาก บัดนี้กลับเปี่ยมด้วยแรงขับเคลื่อน สิ่งเดียวที่ต้องทำยามนี้คือหาทางฆ่ามันให้ได้!

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 10
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 11 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 9กลับหน้าเรื่อง
ตอน 9ตอน 11