ตอนที่ 11 เสวียนหยวน
“มีเพียงตรีเอกะอริยบุคคล~ คือหนึ่งไท่จี๋น้อย~ รับมหาเคราะห์ทั่วหล้าตามชะตากรรม~ เทิดทูนสรรเสริญคุณธรรมหาที่สุดมิได้~...ประทานพรขจัดภัย ปลดเปลื้องทุกข์ทั้งคนเป็นและคนตาย เต๋าสูงล้ำเหนือชั้นฟ้า พระคุณแผ่ไพศาลทั่วตรีภพ มหาเมตตามหาปณิธาน มหาอริยะมหากรุณา...”
เสียงสวดคัมภีร์ขึ้นลงเป็นจังหวะก้องสะท้อนไปทั่วถ้ำอันกว้างขวาง ศิษย์อารามลมใสทั้งหกคนรวมทั้งหลี่ฮั่วหวังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะรองนั่ง ทำวัตรเช้าตามท่านอาจารย์
ไม่มีผู้ใดมีคัมภีร์อยู่ตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังจึงได้แต่สวดพึมพำตามศิษย์พี่ไปอย่างไม่ชัดถ้อยชัดคำ
ระหว่างสวด หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องตันหยางจื่อผู้นั่งอยู่แถวหน้าสุด ไออำมหิตในดวงตาเพิ่งผุดขึ้นก็ถูกเขากดข่มลงอย่างรวดเร็ว
ต่อเจ้าสารเลวน่าขยะแขยงผู้นี้ เขาแทบอยากกินเนื้อถลกหนังมันเสียเดี๋ยวนี้ ทว่าหลี่ฮั่วหวังรู้ดีว่ายามนี้ตนอ่อนแอเกินไป มิใช่คู่ต่อกรของมันเลย
อีกฝ่ายแข็งแกร่งยิ่ง เขาจะบุ่มบ่ามไม่ได้ สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือต้องอดกลั้น แล้วลอบหาโอกาสอยู่เงียบๆ
เส้นทางนี้อาจเต็มไปด้วยอุปสรรค หรืออาจถูกตันหยางจื่อจับได้แล้วตายอย่างอนาถ ทว่าหลี่ฮั่วหวังไม่ใส่ใจสิ่งใดอีกแล้ว
ครั้นเห็นตันหยางจื่อเอี้ยวกายเล็กน้อย สายตาของหลี่ฮั่วหวังก็รีบเลื่อนขึ้น ข้ามธูปดอกใหญ่สามดอก ไปยังเทวรูปสามองค์ที่ประดิษฐานอยู่ในโพรงซึ่งคว้านเข้าไปในผนังหิน
เทพเซียนสามองค์ผู้มีรูปโฉมแตกต่างกันสวมชุดพรตสีเหลือง โอบแส้ปัดไว้ในอ้อมแขน ดวงตาไร้ทั้งทุกข์และสุข ทอดมองมนุษย์อันกระจ้อยร่อยเบื้องล่าง
ทว่าบนกายพวกท่านกลับไม่มีกลิ่นอายเซียนแม้แต่น้อย รูปโฉมธรรมดาสามัญ หากมิใช่เพราะชุดพรตที่สวมอยู่ ก็ไม่ต่างจากคนธรรมดาร่างใหญ่สามคน
เทวรูปทั้งสามคือผู้ใด หลี่ฮั่วหวังย่อมไม่รู้จัก ทว่าเขาจดจำรูปโฉมของทั้งสามไว้ในใจอย่างแม่นยำ
ยามนั้นเสียงสวดเริ่มช้าลง ครั้นวรรคสุดท้ายของบทสวดจบลง เด็กนักพรตข้างๆ ก็ตีกลองสีแดงอย่างแรงสามครั้ง การทำวัตรเช้าสิ้นสุดลง
ศิษย์ทั้งปวงลุกขึ้นตามตันหยางจื่อ ใช้มือขวากุมนิ้วโป้งของมือซ้าย นิ้วทั้งสี่ของมือซ้ายทาบบนนิ้วมือขวา แล้วยกสองมือขึ้นเหนือศีรษะคารวะเทวรูป
ครั้นคารวะเสร็จ ตันหยางจื่อก็ค่อยๆ หมุนกายกลับมา กวาดตามองเหล่าศิษย์ด้านหลัง
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังในชุดพรตยืนอยู่ท้ายแถวด้วยสีหน้าสงบ เขาก็พยักหน้าอย่างพอใจ
“เสวียนหยวน เสวียนหยางเพิ่งเข้าสำนัก ย่อมยังไม่รู้อะไรอีกมาก เจ้าเป็นศิษย์พี่ ช่วยสอนเขาหน่อย”
“ขอรับ ท่านอาจารย์” ชายวัยกลางคนหน้ากลมรูปร่างค่อนข้างท้วมคารวะตันหยางจื่อ
“เอาละ พ้นยามเหม่าแล้ว ไม่มีอะไรแล้ว ไปกินข้าวกันเถิด” ตันหยางจื่อกล่าวจบก็ไพล่มือไว้ด้านหลัง เดินไปยังปากถ้ำด้านข้าง
ชายหนุ่มสีหน้าหม่นมัวผู้หนึ่งซึ่งสวมผ้าคลุมผมหุนหยวนเดินตามเขาออกไป
“นั่นคือศิษย์พี่เจิ้งคุน นับแต่ศิษย์พี่เจิ้งข่านกับศิษย์พี่เจิ้งเจิ้นทรยศหนีไป เขาก็เป็นศิษย์สายในเพียงผู้เดียวของท่านอาจารย์ ต่อไปหากพบเขาในอาราม จงนอบน้อมไว้ เขามิได้ใจดีเหมือนท่านอาจารย์หรอก”
เสวียนหยวนเดินมาข้างกายหลี่ฮั่วหวัง เล่าความเป็นมาของคนผู้นั้นให้ฟัง
หลี่ฮั่วหวังพยักหน้า “ขอบคุณศิษย์พี่เสวียนหยวนที่ชี้แนะ แล้วเขามีอภิญญาเช่นท่านอาจารย์ด้วยหรือไม่?”
เรื่องอื่นเขาไม่รู้ แต่หลี่ฮั่วหวังรู้ว่าตันหยางจื่อบังคับวัตถุได้ ทั้งยังมีพละกำลังมหาศาลจนน่าตระหนก ยกไหหินหนักหลายร้อยชั่งได้สบาย
ทว่านั่นยังมิใช่สิ่งที่น่าหวั่นเกรงที่สุด สิ่งที่หลี่ฮั่วหวังหวั่นเกรงยิ่งกว่าคือ ไม่ว่าเรื่องใดเกิดขึ้นในถ้ำ ตันหยางจื่อล้วนล่วงรู้ ไม่ว่าเรื่องที่เขาด่ามันว่าตด หรือเรื่องที่เขาไม่ยอมหนีไปกับพวกนั้น
หากคิดจะจัดการมันจริง เรื่องนี้ต้องสืบให้กระจ่าง
“เขาเป็นศิษย์สายใน เรียนอะไรจากท่านอาจารย์บ้างข้าจะไปรู้ได้อย่างไร” หลี่ฮั่วหวังจับความริษยาในน้ำเสียงของอีกฝ่ายได้
“กำลังคนเดียวน้อยเกินไป ฉันควรหาพันธมิตรในอารามลมใสดีไหม?” ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจหลี่ฮั่วหวัง ทว่าไม่นานก็ดับวูบลง
ผู้ที่มีใจคิดต่อต้านคงถูกไท่ซุ่ยดำกลืนกินไปตั้งแต่คราวก่อนแล้ว ผู้ที่ยังเหลืออยู่ หากมิใช่พวกที่จงรักตันหยางจื่ออย่างหมดใจ ก็คงเป็นพวกขี้ขลาดตาขาว
“ไปเถิด เดินไปคุยไป” เสวียนหยวนพูดจบก็พาหลี่ฮั่วหวังมุ่งไปทางโรงครัว “ข้ารู้ว่าเจ้าคิดอะไร อย่าหวังถึงวิชาสำเร็จเซียนของท่านอาจารย์เลย ไล่ลำดับจากบนลงล่าง เจ้าอยู่ท้ายสุด”
“เจ้าก็ทำงานของเจ้าไปอย่างสงบ ท่านอาจารย์สั่งอะไรก็ทำไป รอถึงคราวตามลำดับอาวุโส ก็ย่อมถึงตาเจ้าเอง”
ยามนั้นพวกเขามาถึงถ้ำที่ใช้กินข้าวแล้ว ศิษย์พี่คนอื่นที่มาถึงก่อนกำลังซดข้าวต้มกันอยู่
ในหมู่นั้นมีสามคนที่เขารู้จัก นักพรตสะพายกระบี่ยาวสองคนคือฉางหมิงกับฉางเหริน และเสวียนอินที่เคยพบหน้ากันครั้งหนึ่ง
รวมกับเสวียนหยวนที่อยู่ข้างๆ และตัวเขาเสวียนหยาง ศิษย์ในนามทั้งห้าของอารามลมใสก็มาพร้อมหน้ากันที่นี่
“กฎของอารามลมใส ยามกินไม่พูด ยามนอนไม่คุย กินเสร็จข้าค่อยสอนเรื่องอื่น” เสวียนหยวนพูดจบก็นั่งลงซดข้าวต้มด้วยกัน
หลี่ฮั่วหวังนั่งลง ยกชามดินเผาสีดำขึ้นจิบคำหนึ่ง ลอบสังเกตกิริยาท่าทางของศิษย์พี่คนอื่นอย่างเงียบๆ
คนเหล่านี้หน้าตาต่างกันไป ไม่มีใครโดดเด่นหรืออัปลักษณ์เกินไปนัก ทว่าเมื่อคนเหล่านี้ในชุดพรตมานั่งรวมกัน หลี่ฮั่วหวังกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกพิกล
ครั้นเห็นเสวียนอินกดจมูกข้างหนึ่งแล้วสั่งน้ำมูกลงพื้นอย่างแรง ขณะที่ศิษย์พี่อีกสองคนขมวดคิ้ว หลี่ฮั่วหวังก็เข้าใจในที่สุด กลิ่นอายของพวกเขาต่างกัน
บางคนมีกลิ่นอายบัณฑิต ขณะที่บางคนข้อมือข้อเท้าใหญ่หยาบ ดูเหมือนคนใช้แรงงาน
“ห้าคนนี้ตันหยางจื่อไปหามาจากไหน? คงไม่ใช่เลื่อนขั้นมาจากกระสายยาเหมือนฉันหรอกนะ?”
ชามเปล่าถูกวางลงทีละใบ ศิษย์พี่คนอื่นไม่แม้แต่จะชายตามองศิษย์น้องเสวียนหยางผู้มาใหม่ แล้วก้าวยาวๆ ออกไปทางประตู
กินข้าวเสร็จ เสวียนหยวนก็พาหลี่ฮั่วหวังเดินแนะนำอารามลมใสต่อ จากคำบอกเล่าจึงรู้ว่าศิษย์ในนามทั้งห้าต่างรับผิดชอบงานคนละด้านในอาราม
บ้างดูแลเด็กนักพรต บ้างออกไปจัดซื้อของนอกอาราม บ้างเลี้ยงไท่ซุ่ยดำ ผู้อาวุโสบางคนยังต้องควบหลายหน้าที่
เดิมทีไม่ยุ่งถึงเพียงนี้ ทว่าหลังคนกลุ่มนั้นตายไป ภาระของพวกเขาก็ต้องตกมาอยู่กับศิษย์ที่เหลือ
หน้าที่ของหลี่ฮั่วหวังย่อมไม่ต้องกล่าวถึง ทุกเรื่องในห้องวัตถุดิบล้วนอยู่ในความดูแลของเขา และสิ่งที่ศิษย์ทั้งหมดทำก็เพื่อช่วยท่านอาจารย์ให้บรรลุเซียน
เดินวนอยู่เช่นนี้ทั้งวัน ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็รู้จักอารามแห่งนี้อย่างละเอียดจากเสวียนหยวน
หลี่ฮั่วหวังจดจำทุกอย่างไว้ในใจแน่นหนา ที่นี่มิใช่ภาพหลอนที่จะจากไปเมื่อใดก็ได้อีกแล้ว ข้อมูลเหล่านี้อาจเป็นประโยชน์ยิ่งต่อการสังหารตันหยางจื่อ
คลุกคลีกันมาทั้งวัน เสวียนหยวนกับหลี่ฮั่วหวังก็สนิทกันขึ้นเล็กน้อย ทั้งสองกำลังเดินกลับจากตำหนักเจิ้งอี
“ศิษย์น้องเสวียนหยางเอ๋ย ที่จริงไม่ต้องเคร่งเครียดขนาดนั้น งานของเจ้าไม่ได้ยุ่งนัก ท่านอาจารย์มิได้หลอมโอสถทุกวัน”
“โอ้? ขอศิษย์พี่เสวียนหยวนช่วยไขข้อข้องใจด้วย”
“การหลอมโอสถเกี่ยวพันใกล้ชิดกับดวงดาวและฤกษ์ยาม โอสถบางขนานต้องหลอมในยามที่กำหนดจึงจะได้ฤทธิ์สูงสุด อย่างเช่นวันนี้กับพรุ่งนี้ไม่ควรหลอมโอสถ แต่ยามจื่อของวันมะรืนเป็นฤกษ์ดียิ่ง”
กำลังโหลดความเห็น...