คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 12

ตอน 12

ตอนที่ 12 เทียบโอสถ

“ไอ้หยา บอกไปเจ้าก็ไม่เข้าใจหรอก ความลึกล้ำในเรื่องนี้ซับซ้อนนัก ติดตามท่านอาจารย์แล้วดูให้ดี เรียนให้ดีเถิด”

“อ้อ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” หลี่ฮั่วหวังแสร้งทำท่าครุ่นคิด ทว่าในใจกลับคิดถึงเรื่องอื่น

โอสถที่ตันหยางจื่อให้มาได้ผลจริงอย่างเห็นได้ชัด นั่นหมายความว่ากฎของโลกนี้ต่างจากโลกของเขาโดยสิ้นเชิง

หากคิดจะจัดการตันหยางจื่อ เขายังต้องรู้เรื่องราวของโลกอันแปลกหน้านี้ให้มากกว่านี้

“ผู้บำเพ็ญเซียนแบบในนิยายเหรอ? ไม่เหมือนเลย ที่ไหนจะมีผู้บำเพ็ญเซียนที่เอาคนมาหลอมยา? ที่ไหนจะมีผู้บำเพ็ญเซียนที่ต้องจับคนธรรมดามาเป็นทาสช่วยให้ตัวเองเป็นเซียน?”

“แล้วตามธรรมเนียม สำนักเซียนทั่วไปไม่ควรให้คัมภีร์วิชาสร้างรากฐานมาสักเล่มเหรอ? ทำไมไม่มีอะไรเลย?”

ยิ่งหลี่ฮั่วหวังรู้จักที่นี่มากเท่าใด ก็ยิ่งรู้สึกว่าอารามแห่งนี้พิลึกมากเท่านั้น ไม่มีเค้าของผู้บำเพ็ญเต๋าตามที่เขาเคยนึกภาพไว้เลยแม้แต่น้อย

“จริงสิ ศิษย์น้องเสวียนหยาง ศิษย์พี่จะสอนเคล็ดลับให้ข้อหนึ่ง ทางที่ดีเจ้าควรเตรียมทุกอย่างให้พร้อมก่อนท่านอาจารย์จะเอ่ยปาก”

“อย่างโอสถเมื่อวาน อาการวิปลาสของเจ้ากำเริบจนเลยฤกษ์ไป หากเจ้านำกระสายยาไปส่งก่อนยามจื่อของวันมะรืน ก็มิเท่ากับขอขมาท่านอาจารย์แล้วหรอกรึ?”

“ถึงท่านอาจารย์จะอารมณ์แปรปรวน ทว่าขอเพียงเจ้าเอาใจท่านจนพอใจ ผลดีย่อมตกถึงเจ้าเอง”

“วัตถุดิบโอสถของเมื่อวานรึ?” หลี่ฮั่วหวังชะงักไป

“ใช่น่ะสิ เป็นอะไร ลืมแล้วรึ? เมื่อวานท่านอาจารย์สั่งให้เจ้าส่งผู้ใดไปเล่า?”

“ไป๋.....ไป๋หลิงเหมี่ยว” รูม่านตาของหลี่ฮั่วหวังหดเล็กลงในพริบตา เรื่องราวมากมายเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ทว่าเรื่องนี้ยังไม่จบเลย

หากเขาคิดหาทางไม่ได้ก่อนวันมะรืน แม่นางผิวเผือกผู้นั้นก็จะถูกตำจนแหลกเป็นเนื้อบดเช่นเดียวกับกระสายยาทุกคนก่อนหน้า!

หลี่ฮั่วหวังไม่รู้ว่าตนกลับมาถึงที่พักได้อย่างไร เขานอนลงบนเตียงหิน กำไลข้อเท้าทองคำพันด้ายแดงกดทับอยู่บนอกดุจก้อนเหล็กเผาไฟ เร่งเร้าให้เขาคิดหาทางให้ได้

ทว่ายามนี้ อย่าว่าแต่ฝีมือของตันหยางจื่อกับหลี่ฮั่วหวังห่างกันราวฟ้ากับดินเลย ทั่วทั้งอารามยังล้วนเป็นคนของมันทั้งสิ้น

บทเรียนจากศิษย์พี่ที่ตายไปก่อนหน้าก็บอกชัดแล้วว่า การหนีอย่างไร้แผนการนั้นไร้ประโยชน์

พลิกตัวกระสับกระส่ายไปมา ชั่วคืนหนึ่งก็ผ่านพ้นไป

ก่อนถึงเวลาทำวัตรเช้า หลี่ฮั่วหวังสวมเสื้อผ้าแล้วเดินออกไปนอกถ้ำ

เขาอยากไปดูที่ห้องหลอมโอสถ ว่าพอจะมีหนทางอื่นบ้างหรือไม่

เพิ่งชูตะเกียงก้าวออกมา ใบหน้าปากแหลมแก้มตอบก็โผล่พรวดออกมาจากความมืด ทำเอาหลี่ฮั่วหวังสะดุ้ง นั่นคือโก่วหวา

“ฮี่ๆๆ ศิษย์พี่หลี่ ไม่มีอะไรขอรับ ข้าน้อยเห็นเมื่อวานท่านไม่มาห้องวัตถุดิบทั้งวัน เป็นห่วงนัก เลยมาดูท่านสักหน่อย”

“ศิษย์น้องไป๋ไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?” หลี่ฮั่วหวังถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วถาม

“ไม่เป็นไรขอรับ ไม่เป็นไร ท่านเอ่ยปากเองให้ศิษย์น้องไป๋ดูแลห้องวัตถุดิบแทน ใครจะกล้าขัด ฮี่ๆๆ ศิษย์พี่หลี่ช่างเก่งกาจนัก ดูสิขอรับ ตั้งแต่ท่านคุมห้องวัตถุดิบ ยังไม่มีใครถูกพาตัวไปสักคน”

ได้ยินโก่วหวาพูดเช่นนั้น หลี่ฮั่วหวังก็ยิ่งหงุดหงิดใจ เขาใช้ตะเกียงปัดเจ้านั่นพ้นทาง แล้วก้าวยาวๆ ออกไป

ครั้นหลี่ฮั่วหวังมาถึงห้องหลอมโอสถ ก็พบว่าเด็กนักพรตบางคนที่ตื่นแต่เช้าเริ่มใช้ผ้าป่านเช็ดเตาหลอมและพื้นแล้ว

เด็กนักพรตคนหนึ่งถึงกับยืนอยู่ในไหหิน ใช้แปรงขนหมูขัดผนังไหอย่างแรง

ในฐานะศิษย์ของตันหยางจื่อ การที่เขาเข้ามาในห้องหลอมโอสถย่อมไม่มีผู้ใดกล้าว่าอะไร

หลี่ฮั่วหวังแสร้งเดินไปมาอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าสายตาเริ่มสังเกตรอบด้านอย่างละเอียด

ห้องหลอมโอสถทั้งห้องเรียบง่ายยิ่งนัก นอกจากเตาหลอมสีดำขนาดมหึมาที่กินพื้นที่ไปหนึ่งในสามแล้ว ก็มีเพียงไหหินกับสากหินที่ตันหยางจื่อใช้

อย่าว่าแต่ตำราหลอมโอสถเลย แม้แต่ภาพเขียนหรืออักษรพู่กันบนผนังก็ไม่มีสักแผ่น ห้องทั้งห้องโล่งกว้าง ไม่มีที่ให้หลบซ่อนแม้แต่น้อย

“เจ้ามองอะไรอยู่?” เสียงคุ้นหูทว่าชวนขนลุกพลันดังขึ้นด้านหลังเขา

หลี่ฮั่วหวังหันไปเห็นผู้มาเยือน ก็รีบประสานมือคารวะ “ท่านอาจารย์”

“ข้าถามว่าเจ้ามองอะไรอยู่?”

หลี่ฮั่วหวังคิดเร็วเพียงชั่วอึดใจ ก็นึกข้ออ้างขึ้นได้ “ศิษย์เห็นวิชาหลอมโอสถของท่านอาจารย์ร้ายกาจถึงเพียงนี้ ใจจึงบังเกิดความเลื่อมใส คิดอยู่ว่าเมื่อใดศิษย์จะไปถึงขั้นนั้นได้บ้างขอรับ”

ตันหยางจื่อพอใจยิ่งนักที่หลี่ฮั่วหวังเปลี่ยนท่าที ดูท่าเจ้าเด็กนี่จะคิดตกแล้วจริงๆ

เขาไพล่มือไว้ด้านหลัง เดินวนรอบเตาหลอมสีดำ “ใฝ่ก้าวหน้าเป็นเรื่องดี มิใช่ท่านเต๋าไม่สอนเจ้า หากแต่วิถีโอสถภายนอกมิได้ง่ายดายเช่นนั้น”

“โอสถธรรมดายังพอว่า แต่หากเจ้าอยากสำเร็จเซียนด้วยวิถีโอสถ ต้องหลอมทั้งโอสถภายนอกและโอสถภายในไปพร้อมกัน ท่านเต๋าผู้นี้หลอมจนใกล้บรรลุขั้นสูงสุดอยู่แล้ว ก็ต้องทุ่มเทไปไม่น้อยเลย”

ใบหน้าของตันหยางจื่อฉายแววกระหยิ่มและตื่นเต้น ราวกับกำลังวาดฝันถึงชีวิตเทพเซียนของตนหลังสำเร็จเซียน

“ท่านอาจารย์..... ใกล้จะสำเร็จเซียนแล้วหรือขอรับ?”

ทันทีที่หลี่ฮั่วหวังพูดเช่นนั้น สีหน้าของตันหยางจื่อก็หุบลง “การสำเร็จเซียนมิใช่เรื่องง่าย หนทางยังอีกยาวไกล ทว่าท่านเต๋าผู้นี้ต้องสำเร็จเซียนแน่นอน เจ้ารู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใด?”

“ไม่ทราบขอรับ”

สีหน้าของตันหยางจื่อเริ่มฮึกเหิม “เพราะวิธีสำเร็จเซียนจารึกอยู่ในคัมภีร์สวรรค์ของท่านเหล่าจวิน ทั้งท่านเหล่าจวินยังมอบถึงมือข้าด้วยตนเอง ลองถามดูเถิดว่าใต้หล้านี้ยังมีผู้ใดจะสำเร็จเซียนได้อีก? ท่านบอกว่าข้าสำเร็จเซียนได้ ข้าก็ต้องสำเร็จเซียนแน่นอน!”

“ท่านเหล่าจวิน? ใครกัน? หนึ่งในเทวรูปสามองค์นั้นเหรอ?” หลี่ฮั่วหวังฟังคำที่คล้ายตำนานเทพเหล่านี้ไม่ค่อยเข้าใจ

แม้ไม่เข้าใจเลยสักนิด หลี่ฮั่วหวังก็ยังกล่าวประจบ “ท่านอาจารย์กล่าวถูกต้องยิ่ง ท่านต้องสำเร็จเซียน มีอายุยืนยาวเสมอฟ้าดินแน่นอนขอรับ!”

เห็นได้ชัดว่าตันหยางจื่อชอบฟังคำเช่นนี้ยิ่งนัก ใบหน้าอัปลักษณ์ยิ้มบานดุจดอกไม้

“ฮ่าๆๆ ดี ดี ดี ในเมื่อเจ้าอยากเรียนหลอมโอสถ ข้าจะสอนเทียบโอสถหล่อเลี้ยงโลหิตอย่างง่ายให้ก่อน จดไว้ให้ดี ชาดแดงสิบสองตำลึง แห้วหมูครึ่งชั่ง หินหยางฉี่สองตำลึงสี่เฉียน.....”

แม้จะได้ลาภลอยมาอย่างไม่ทันตั้งตัว หลี่ฮั่วหวังย่อมไม่มีทางปฏิเสธ

เขารีบมองหาพู่กันกับหมึกมาจด ทว่าเหลียวซ้ายแลขวา ในห้องหลอมโอสถทั้งห้องกลับไม่มีพู่กันหรือหมึกเลย

จนปัญญา เขาจึงคุ้ยเศษถ่านก้อนหนึ่งจากใต้เตา แล้วเขียนลงบนชายชุดพรตของตนเสียเลย

“.....จุดเตายามโฉ่วสามเค่อ ตรงกับช่วงสรงสนาน ใช้ดวงตาส่องอย่างสงบ ใช้ลมหายใจเป่าพ่น ใช้จิตอบรม แล้วค่อยๆ หล่อเลี้ยงด้วยไฟอ่อน ยามเหม่าสี่เค่อจึงเปิดเตา”

“เอาเทียบโอสถนี้ไปค่อยๆ ฝึก ท่านเต๋าจะดูก่อนว่าพรสวรรค์ของเจ้าเป็นอย่างไร”

หลี่ฮั่วหวังโยนเศษถ่านทิ้ง แล้วใช้สองมือยกชายเสื้อยื่นไปตรงหน้าตันหยางจื่อ “ท่านอาจารย์ โปรดดูว่าศิษย์จดตกหล่นตรงไหนหรือไม่ขอรับ?”

ทว่าเมื่อชายเสื้อที่เต็มไปด้วยตัวอักษรถ่านปรากฏตรงหน้า ใบหน้าที่เมื่อครู่ยังยิ้มแย้มของตันหยางจื่อก็มืดครึ้มลงในพริบตา

ขาขวายกขึ้น ถีบหลี่ฮั่วหวังกระเด็นไปกระแทกเตาหลอมดังหึ่ง ก่อนร่วงลงกระแทกพื้นอย่างแรง

ตันหยางจื่อหน้าเขียวคล้ำ สบถพึมพำแล้วไพล่มือเดินจากไปทันที ทิ้งหลี่ฮั่วหวังไว้ตรงนั้น

ครั้นโทสะในใจค่อยๆ จางลง หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มีพิรุธยิ่ง เขาไม่ได้ทำสิ่งใดเลย เหตุใดจู่ๆ อีกฝ่ายจึงเปลี่ยนท่าทีเช่นนี้?

หลี่ฮั่วหวังก้มมองเทียบโอสถในมือแล้วครุ่นคิด ลายมือของเขาแม้จะไม่สวย แต่ก็ยังอ่านออกได้ชัดเจน

ทันใดนั้นหลี่ฮั่วหวังก็ฉุกคิดได้ เขากวาดตามองห้องหลอมโอสถที่ไม่มีภาพเขียนหรืออักษรพู่กันประดับเลย แล้วนึกถึงตอนทำวัตรเช้าที่ไม่มีผู้ใดถือคัมภีร์

ความคิดหนึ่งผุดวาบขึ้นในหัวของหลี่ฮั่วหวัง “หรือว่าไอ้หัวขี้กลากนี่ไม่รู้หนังสือ มันอ่านหนังสือไม่ออก?”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 12
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 13 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 11กลับหน้าเรื่อง
ตอน 11ตอน 13