ตอนที่ 13 หลอมโอสถ
หลี่ฮั่วหวังจับตาดูเตาหลอมใบเล็กตรงหน้าอย่างระมัดระวัง ข้างกันมีธูปสามดอกปักไว้สำหรับนับเวลา
ในที่ซึ่งไม่มีนาฬิกาปลุกเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังทำได้เพียงอาศัยวิธีอันแสนเรียบง่ายนี้นับเวลา
ครั้นธูปดอกสุดท้ายมอดไหม้จนหมด เขาก็ดับไฟเตาทันทีแล้วเปิดประตูเตา กลิ่นประหลาดเจือกลิ่นหอมของสมุนไพรลอยออกมาจากข้างใน
หลี่ฮั่วหวังดีใจ หลอมสำเร็จแล้ว เขาร่อนวัตถุดิบที่หลอมเสร็จในตะแกรงไปมา ครั้นร่อนกากที่กลายเป็นเถ้าออกจนหมด ในกล่องก็เหลือเม็ดโอสถสีดำเล็กใหญ่ปะปนกันอยู่จำนวนหนึ่ง
เม็ดโอสถเหล่านี้คือโอสถหล่อเลี้ยงโลหิตที่ตันหยางจื่อกล่าวถึง เป็นโอสถพื้นฐานอย่างยิ่ง สรรพคุณคือห้ามเลือด
กินครั้งหนึ่งห้ามเกินหนึ่งตำลึง มิฉะนั้นเลือดทั่วร่างอาจแข็งตัวทั้งหมด
ฟังดูแทบไร้ประโยชน์ เอาไปใช้ทำร้ายคนอาจได้ผลดีกว่าใช้รักษาเสียอีก
ทว่าเพราะเป็นโอสถที่ง่ายที่สุดนี่เอง ตันหยางจื่อจึงให้หลี่ฮั่วหวังใช้ฝึกมือ
นับอย่างละเอียดแล้ว หลี่ฮั่วหวังได้โอสถหล่อเลี้ยงโลหิตเม็ดใหญ่สิบสามเม็ด เม็ดเล็กยี่สิบหกเม็ด
สิ่งที่หลี่ฮั่วหวังได้รับมิได้มีเพียงเท่านี้ ระหว่างหลอมโอสถหล่อเลี้ยงโลหิต เขายังได้เรียนรู้พื้นฐานการหลอมโอสถไปไม่น้อย
การหลอมโอสถยากกว่าที่เขาคาดไว้มาก นอกจากเรื่องเวลาแล้ว แม้แต่สมุนไพรที่เติบโตหันไปคนละทิศก็ต้องแยกแยะอย่างละเอียด
พลาดเพียงขั้นเดียว ฤทธิ์ยาและอัตราการก่อเม็ดก็จะต่างกันราวฟ้ากับดิน กองวัตถุดิบไหม้เกรียมข้างๆ คือหลักฐาน
หลี่ฮั่วหวังหยิบกระบอกไม้ไผ่เล็กๆ ออกมาเก็บโอสถทั้งหมด จากนั้นสูดลมหายใจลึก สวมชุดพรตที่วางอยู่ข้างๆ แล้วเดินออกไป “ได้เวลาแล้ว ใกล้ยามจื่อแล้ว”
ครั้นหลี่ฮั่วหวังผลักประตูห้องวัตถุดิบเข้าไป ทุกคนที่กำลังทำงานอยู่ก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกัน มองเขาด้วยความหวาดผวา
ยามนี้ในสายตาผู้อื่น เขาก็คือพญายมราชดีๆ นี่เอง
หลี่ฮั่วหวังมองพวกเขาด้วยสีหน้าซับซ้อน แล้วเดินผ่านหน้าทุกคนท่ามกลางสายตาที่จับจ้อง จนมาหยุดตรงหน้าไป๋หลิงเหมี่ยว
ผมขาวของแม่นางน้อยสั่นระริกไปพร้อมร่างกาย นางพยายามกลั้นน้ำตา ทว่าสุดท้ายก็กลั้นไม่อยู่ น้ำตาไหลออกจากดวงตาสีชมพูจางอันเป็นลักษณะเฉพาะของคนผิวเผือก
หลี่ฮั่วหวังสีหน้าเคร่งเครียด ยื่นมือไปจูงมือนาง พาออกจากห้องวัตถุดิบมุ่งไปยังห้องหลอมโอสถ
ในอุโมงค์ถ้ำอันชื้นแฉะ ไป๋หลิงเหมี่ยวสะอึกสะอื้นสั่งเสียหลี่ฮั่วหวัง
หลี่ฮั่วหวังฟังเงียบๆ ไม่พูดสิ่งใดเลย ครั้นเดินมาถึงหน้าประตูที่พักของตนอย่างตั้งใจ เขาก็หมุนตัวดึงนางเข้าไปในห้อง “ถอดกางเกง”
ไป๋หลิงเหมี่ยวเบิกตากว้าง ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ดูเหมือนจะตกใจกับการกระทำของเขา
สามเค่อก่อนยามจื่อ หลี่ฮั่วหวังพาไป๋หลิงเหมี่ยวมาถึงห้องหลอมโอสถ ตันหยางจื่อเองก็เพิ่งมาถึงเช่นกัน
ครั้นเห็นหลี่ฮั่วหวังพากระสายยามาก่อนโดยไม่ต้องสั่ง ตันหยางจื่อก็ฉายแววพอใจ มองศิษย์คนเล็กผู้นี้แล้วรู้สึกเข้าตาขึ้นมาบ้าง
“หึๆ ศิษย์ที่ดี มานี่เถิด” ตันหยางจื่อกวักมือเพียงครั้งเดียว ร่างของไป๋หลิงเหมี่ยวก็ลอยเข้าไปหา ถูกเขาบีบคอแล้วโยนลงในไหหินที่จุคนได้หนึ่งคนใบนั้น
เห็นภาพนั้น หัวใจของหลี่ฮั่วหวังเต้นตึกตัก สองมือกำแน่น
ขณะที่สากหินตำยาหนักหลายร้อยชั่งกำลังจะทุบลงไป ตันหยางจื่อกลับหยุดมือกะทันหัน
“เฮ้อ ไยต้องมามีระดูเอาตอนนี้? เช่นนี้ฤทธิ์ยาก็เปลี่ยนไปหมด” ตันหยางจื่อขมวดคิ้วเล็กน้อย มองกางเกงของไป๋หลิงเหมี่ยวที่มีเลือดซึมออกมา
เห็นเช่นนั้น หลี่ฮั่วหวังก็ถอนหายใจโล่งอก แผนของเขาสำเร็จแล้ว
หลังจากหลี่ฮั่วหวังเข้าใจว่าการหลอมโอสถของโลกนี้เป็นอย่างไร เขาก็พบหนทางคลี่คลายสถานการณ์
ในเมื่อฤทธิ์ยาของแร่และพืชพรรณแปรเปลี่ยนได้ง่ายถึงเพียงนั้น กระสายยาที่เป็นคนก็ย่อมแปรเปลี่ยนได้เช่นกัน
อีกทั้งเท่าที่เขาจำได้ ลัทธิเต๋าถือว่าระดูของสตรีเป็นของมัวหมอง การให้ไป๋หลิงเหมี่ยวแสร้งว่ามีระดูจึงเป็นหนทางรับมือของเขา
และเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายระแวง เรื่องเช่นนี้จะให้ผู้อื่นบอกไม่ได้ ต้องให้ตันหยางจื่อพบเห็นเองเท่านั้น
ดูจากตอนนี้ เขาทำสำเร็จแล้ว ชีวิตของไป๋หลิงเหมี่ยวรอดแล้ว
ตันหยางจื่อสะบัดแขนเสื้อชุดพรตอันกว้างใหญ่ ร่างของไป๋หลิงเหมี่ยวในไหหินก็ลอยออกมา ตกกระแทกพื้นอย่างแรง
ตกลงมาแรงนัก ไป๋หลิงเหมี่ยวกุมเข่าอยู่นานกว่าจะลุกขึ้นได้ ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับช่วยไม่ได้ ทำได้เพียงยืนมองอยู่ข้างๆ อย่างเย็นชา
“เสวียนหยาง พากระสายยานี่กลับไป” ได้ยินตันหยางจื่อพูดเช่นนั้น หลี่ฮั่วหวังจึงวางใจได้เต็มที่ เขาคารวะตันหยางจื่ออย่างนอบน้อม “รับบัญชา ท่านอาจารย์”
ครั้นไป๋หลิงเหมี่ยวเดินมาถึงข้างกาย หลี่ฮั่วหวังจึงเห็นว่าศีรษะนางคงกระแทกจนแตก เลือดสดไหลอาบแก้มลงมา
ถึงกระนั้นไป๋หลิงเหมี่ยวก็ยังมองหลี่ฮั่วหวังด้วยแววตาซาบซึ้ง เมื่อเทียบกับความตาย ความเจ็บเพียงเท่านี้ย่อมไม่นับเป็นอะไร
“อย่างไรก็ผ่านด่านนี้มาได้ กว่าจะวนมาถึงตาไป๋หลิงเหมี่ยวอีกคงอีกนาน” หลี่ฮั่วหวังพาไป๋หลิงเหมี่ยวเดินออกไปทางประตู
ทว่าขณะที่ทั้งสองกำลังจะพ้นเงาดำของเตาหลอมขนาดมหึมา เสียงแผ่วเบาของตันหยางจื่อก็ลอยมาจากด้านหลัง
“เสวียนหยางเอ๋ย ในเมื่อกระสายยานี้ใช้ไม่ได้ เจ้าก็ไปพามาอีกคนเถิด ข้าจำได้ว่ากระสายยาเผือกเช่นนี้ยังเหลืออยู่อีกหนึ่ง รีบไปรีบกลับ อย่าให้เลยฤกษ์”
ร่างของหลี่ฮั่วหวังสั่นสะท้านเล็กน้อย จากนั้นเขาก็หันกลับไปคารวะตันหยางจื่ออีกครั้งอย่างนอบน้อม “ขอรับ ท่านอาจารย์”
หลี่ฮั่วหวังไม่รู้ว่าตนเดินไปถึงห้องวัตถุดิบได้อย่างไร เขาเดินไปหยุดตรงหน้าชายผิวเผือกอีกคนอย่างด้านชา แล้วฉุดแขนพาออกมา
อีกฝ่ายร้องไห้คร่ำครวญอย่างสิ้นหวัง คุกเข่าโขกศีรษะอ้อนวอนขอชีวิตไม่หยุด ทว่ายามนี้หลี่ฮั่วหวังไม่อาจทำสิ่งใดได้ ทำได้เพียงส่งคนผู้นี้ไปห้องหลอมโอสถด้วยมือของตนเอง
หลี่ฮั่วหวังตัวสั่นเทา เพิ่งหันหลังจะเดินจากไป ก็ถูกตันหยางจื่อเรียกไว้ “เจ้าใฝ่ฝันถึงวิถีโอสถมิใช่รึ? มานี่ ดูให้ดี การหลอมโอสถที่ซับซ้อนและหายากเช่นนี้ ที่อื่นหาดูไม่ได้หรอก”
หลี่ฮั่วหวังเดินเข้าไป สังเกตทุกอย่างอย่างละเอียด ฟังตันหยางจื่ออธิบายว่าเมื่อใดใส่วัตถุดิบใด เมื่อใดเร่งไฟแรงเพียงใด ดุจเด็กใฝ่เรียนที่เฝ้าดูการหลอมโอสถตั้งแต่ต้นจนจบ
ครั้นเปลวไฟใต้เตาดับลง เตาหลอมก็เปิดออก โอสถสีดำเจ็ดเม็ดที่ก่อตัวสมบูรณ์แล้วลอยเรียงแถวมาอยู่ตรงหน้าตันหยางจื่อ
“ไม่เลว ไม่เลว เจ้ามีพรสวรรค์ ศิษย์คนอื่นไม่มีใครใฝ่เรียนเท่าเจ้าเลย มา อาจารย์ให้รางวัล” ตันหยางจื่อหยิบโอสถเม็ดหนึ่งจากฝ่ามือส่งให้
“ขอบพระคุณท่านอาจารย์ที่ประทานโอสถ!” หลี่ฮั่วหวังคารวะตันหยางจื่ออย่างนอบน้อมเต็มพิธี สองมือสั่นเทาขณะประคองโอสถเม็ดนั้น
กำลังโหลดความเห็น...