คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 14

ตอน 14

ตอนที่ 14 ผู้ช่วย

เพิ่งกลืนโอสถเม็ดนั้นลงไป หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกราวกับมีก้อนไฟอุ่นร้อนอยู่ในตันเถียน และก้อนไฟนั้นยิ่งเผาก็ยิ่งโหมแรงขึ้น

ร้อนจนเขาไม่มีเวลาใส่ใจความขยะแขยงและคลื่นไส้ที่ตีขึ้นมาในอก

“เสวียนหยางเอ๋ย กลับไปพักเถิด ฤทธิ์ยานี้รุนแรงนัก กว่าจะดูดซับได้หมดต้องใช้เวลาสักพัก”

“ขอรับ ท่านอาจารย์”

หลี่ฮั่วหวังเดินโซเซกลับถึงที่พัก มือเกาะวงกบประตูแล้วขย้อนอย่างหนัก ทว่าสำรอกออกมาได้เพียงน้ำใสๆ โอสถเม็ดนั้นถูกดูดซึมไปหมดสิ้นนานแล้ว

“กร๊อบ กร๊อบ” ข้อต่อทั่วร่างของหลี่ฮั่วหวังลั่นดังเอี๊ยดอ๊าด ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างควบคุมไม่ได้

ยามนี้ก้อนไฟในตันเถียนไหลไปตามเส้นลมปราณจนถึงแขนขาทั้งสี่แล้ว เขาเป็นดั่งคนสวมเสื้อนวมหนากลางฤดูร้อน ทั่วทั้งร่างราวกับถูกต้มจนสุก

ความร้อนยังทำให้หัวสมองมึนงง หลี่ฮั่วหวังนอนบนเตียงมองเพดานที่หมุนคว้างไม่หยุด นึกถึงทุกสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น นึกถึงแววตาหวาดกลัวสิ้นหวังของทุกคนในห้องวัตถุดิบ

ตัวเขากลายเป็นสมุนอันน่ารังเกียจของตันหยางจื่อไปแล้ว นำสิ่งที่อีกฝ่ายทำกับตนไปยัดเยียดใส่ผู้อื่น

อีกฝ่ายอาจไม่รู้หนังสือ ทว่ามิได้โง่เขลา ต่อหน้าพลังที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง ไม่ว่าเขาทำสิ่งใดก็ล้วนว่างเปล่า

“ฉันต้องฆ่ามัน ต้องหาทางฆ่ามันให้ได้!!” หลี่ฮั่วหวังคำรามอย่างบ้าคลั่งอยู่ในใจ

มือขวาของเขากำขอบเตียงหินโดยไม่รู้ตัว ครั้นประโยคสุดท้ายดังก้องในใจ เส้นเลือดบนหลังมือก็ปูดโปน

“กร๊อบ!” เตียงหินอันแข็งแกร่งถูกเขาหักออกมาเป็นชิ้นด้วยมือเปล่า

ความเปลี่ยนแปลงนี้อยู่นอกเหนือความคาดหมายของหลี่ฮั่วหวัง เขามองมือตน แล้วมองก้อนหินในกำมือ ก็เข้าใจในทันทีว่านี่คือฤทธิ์ของโอสถ

มิใช่แค่พละกำลัง ด้านอื่นก็เปลี่ยนไปด้วย หลี่ฮั่วหวังรู้สึกกระทั่งว่าดวงตามองได้ไกลขึ้น โอสถเม็ดนั้นทำให้เขารู้สึกราวกับได้ผลัดกระดูกเปลี่ยนร่าง

ทว่าพอนึกถึงว่าพลังนี้แลกมาด้วยสิ่งใด หลี่ฮั่วหวังก็คลื่นไส้ขึ้นมาอีกครั้ง

“ศิษย์พี่หลี่? ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะ?” ไป๋หลิงเหมี่ยวชะโงกหน้าเข้ามาทางประตูอย่างระมัดระวัง

หลี่ฮั่วหวังเงยหน้ามองนางด้วยสีหน้าซับซ้อน ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะพูดสิ่งใด

ไป๋หลิงเหมี่ยวก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว “ศิษย์พี่หลี่ ที่จริงท่านไม่ต้องโทษตัวเองหรอกเจ้าค่ะ พวกเรารู้ดีว่าท่านจำใจ หาก..... ข้าหมายความว่าหากท่านอาจารย์ให้ข้าไปอีก ท่านไม่ต้องเปลี่ยนเป็นคนอื่นแล้วเจ้าค่ะ อย่างไรเสีย..... ทุกคนก็จุดจบเดียวกัน”

หลี่ฮั่วหวังไม่อยากพูดเรื่องนี้ เห็นหน้าผากนางยังมีเลือดไหล จึงหยิบโอสถที่หลอมไว้ก่อนหน้าส่งให้ “กินเสีย ห้ามเลือดได้”

ไป๋หลิงเหมี่ยวมองโอสถในมือหลี่ฮั่วหวัง แล้วกลับส่ายหน้าแรงๆ อย่างหวาดกลัว “ข้าไม่กินโอสถ ไม่กินเด็ดขาดเจ้าค่ะ”

หลี่ฮั่วหวังหัวเราะแห้งๆ แล้วโยนโอสถทิ้งลงพื้น “ก็จริง ยาทุกขนานล้วนมีพิษสามส่วน กินไปก็ไม่ดีหรอก”

ไป๋หลิงเหมี่ยวขบริมฝีปาก ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถาม “ศิษย์พี่หลี่ ท่านคิดจะจัดการท่านอาจารย์ใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

หลี่ฮั่วหวังหน้าเปลี่ยนสี มองไปทางประตูอย่างตื่นตระหนก แล้วรีบพุ่งไปปิดประตูให้สนิท

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ตอนนี้ท่านอาจารย์ไม่ได้ยินพวกเราหรอก ท่านอาจารย์อาศัย ‘ท่านพเนจร’ คอยสอดส่อง ทุกครั้งที่ถึงวันตลาดนัดใหญ่ ‘ท่านพเนจร’ ต้องกลับไปเดินตลาด”

“ท่านพเนจรคือสิ่งใด?” หลี่ฮั่วหวังถามอย่างสงสัย เขาเพิ่งได้ยินคำนี้เป็นครั้งแรก

“ท่านพเนจรก็คือท่านพเนจรนั่นแหละเจ้าค่ะ มองไม่เห็น จับต้องไม่ได้ ข้าเคยได้ยินท่านปู่เล่าว่า มีแต่ผู้วิเศษที่มีตบะเท่านั้นจึงจะบัญชาพวกมันได้”

“โอ้?” ใจของหลี่ฮั่วหวังไหววูบ เขาจดจำเรื่องนี้ไว้ ข้อมูลนี้สำคัญกับเขายิ่งนัก

“วันตลาดนัดใหญ่คือวันใด?”

ไป๋หลิงเหมี่ยวมองเขาอย่างงุนงง “ตลาดนัดใหญ่มีวันขึ้นหนึ่งค่ำกับขึ้นสิบห้าค่ำเจ้าค่ะ ศิษย์พี่หลี่ เหตุใดท่านไม่รู้แม้แต่เรื่องนี้? บิดามารดาไม่เคยพาท่านไปเดินตลาดเลยหรือเจ้าคะ?”

หลี่ฮั่วหวังส่ายหน้า ความทรงจำที่ไม่รู้ว่าจริงหรือลวงในหัวบอกว่าเขาเคยอาศัยอยู่แต่ในเมือง ไม่เคยไปงานแลกเปลี่ยนสินค้าแบบชนบทเช่นตลาดนัดมาก่อน

“ศิษย์พี่หลี่ กลับมาเรื่องสำคัญเถิดเจ้าค่ะ ท่านคิดจะจัดการท่านอาจารย์จริงหรือ?”

สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังแข็งขึ้น “แน่นอน ข้าแทบอยากกินเนื้อดื่มเลือดมัน!”

ไป๋หลิงเหมี่ยวสูดหายใจลึกแล้วพยักหน้าหนักแน่น “เช่นนั้นศิษย์พี่ นับข้าด้วยคนหนึ่งเถิดเจ้าค่ะ เรื่องนี้ข้าก็อยากช่วย!”

หลี่ฮั่วหวังมองแม่นางน้อยตรงหน้ากับแววตาแน่วแน่ของนาง ไป๋หลิงเหมี่ยวอาจไม่ได้อ่อนแออย่างที่เขาคิด

“ได้ นับเจ้าด้วยคนหนึ่ง” หลี่ฮั่วหวังรับปาก ตอนนี้เขาต้องการผู้ช่วยจริงๆ

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็พูดกับนางด้วยสีหน้าจริงจัง “สองคนยังไม่พอ เจ้ากลับไปสังเกตที่ห้องวัตถุดิบก่อน ดูว่ามีผู้ใดที่คับแค้นใจอยู่บ้าง”

ผู้อื่นอาจไม่กล้าต่อต้านตันหยางจื่อ ทว่ากระสายยาในห้องวัตถุดิบล้วนถูกลิขิตให้ต้องตาย ในหมู่พวกเขาย่อมมีคนที่ไม่ยอมจำนน นี่คือความขัดแย้งที่รากเหง้า ในหมู่คนเหล่านั้นย่อมมีคนที่เขาดึงมาเป็นพวกได้

“เจ้าค่ะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวพยักหน้า แล้วหันหลังจากไป

หลี่ฮั่วหวังนั่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบป้ายหยกทรงกลมที่ผูกไว้ที่เอวขึ้นมา นึกถึงศิษย์พี่ผู้หนีไม่รอดคนนั้น

“เสวียนหยางเอ๋ย เสวียนหยาง ตอนนั้นพวกนายก็รวมตัวกันแบบนี้เหมือนกันใช่ไหม? หวังว่าฉันคงไม่จบแบบนายนะ”

ช่วงเวลาต่อจากนั้น หลี่ฮั่วหวังทุ่มเทกายใจหลอมรวมเข้ากับอารามลมใส จัดห้องวัตถุดิบจนเป็นระเบียบเรียบร้อยทั้งคนและของ

ต่อศิษย์ที่รู้งานเช่นนี้ ตันหยางจื่อย่อมต้องให้รางวัล เขาบอกเทียบโอสถพื้นฐานสารพัดชนิดให้ ราวกับคิดปั้นเขาเป็นศิษย์จริงๆ

โอสถธรรมดาเหล่านี้ฤทธิ์ไม่สู้ดีนัก อย่างมากก็ช่วยให้หลี่ฮั่วหวังรักษาไข้หวัดเล็กน้อยกับบาดแผลภายนอก

อีกทั้งหลี่ฮั่วหวังยังไม่รู้ว่าเป็นเพราะโอสถของตันหยางจื่อ หรือโอสถของโลกนี้ล้วนเป็นเช่นนี้ โอสถทุกชนิดมีขีดจำกัด กินมากเกินไป จากรักษาโรคก็กลายเป็นทำร้ายคน

ทั้งยังมีข้อห้าม กินปนกันไม่ได้ กินปนกันก็มักเกิดเรื่อง

จะว่ายามนี้หลี่ฮั่วหวังเป็นหมอฝีมือกระจอกได้คนหนึ่ง สู้ว่าเขาเป็นนักวางยาพิษที่ใช้การได้คนหนึ่งเสียยังดีกว่า

โอสถมิใช่เรื่องสำคัญ สิ่งสำคัญคือระหว่างคลุกคลีกันนี้ ความสัมพันธ์ของหลี่ฮั่วหวังกับตันหยางจื่อค่อยๆ อบอุ่นขึ้น

บางคราวยามหลอมโอสถ อีกฝ่ายถึงกับให้หลี่ฮั่วหวังเป็นลูกมืออยู่ข้างๆ

ครั้นตันหยางจื่อรับเด็กนักพรตคนหนึ่งเป็นศิษย์อีกคน หลี่ฮั่วหวังก็มิใช่ศิษย์คนเล็กสุดอีกต่อไป เขากลืนเข้ากับอารามลมใสอย่างสมบูรณ์แล้ว

จากการคลุกคลีใกล้ชิดเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังจึงยืนยันข้อสันนิษฐานของตน ตันหยางจื่อไม่รู้หนังสือจริง และยังรังเกียจอย่างยิ่งที่ผู้อื่นรู้หนังสือ

เขาไม่ยอมให้ศิษย์คนใดเหนือกว่าตนในเรื่องใดทั้งสิ้น ศิษย์ที่เขาหามาจึงแทบทั้งหมดไม่รู้หนังสือ

เรื่องนี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เขายังจำคำที่ตันหยางจื่อเคยพูดกับตนได้

“เพราะวิธีสำเร็จเซียนจารึกอยู่ในคัมภีร์สวรรค์ของท่านเหล่าจวิน ทั้งคัมภีร์สวรรค์ยังเป็นท่านเหล่าจวินมอบถึงมือข้าด้วยตนเอง ลองถามดูเถิดว่าใต้หล้านี้ยังมีผู้ใดจะสำเร็จเซียนได้อีก? ท่านบอกว่าข้าสำเร็จเซียนได้ ข้าก็ต้องสำเร็จเซียนแน่นอน!”

ในเมื่อท่านเหล่าจวินที่เขากล่าวถึงมอบคัมภีร์สวรรค์ให้เล่มหนึ่ง ศิษย์คนอื่นไม่รู้หนังสือ ตัวเขาเองก็ไม่รู้หนังสือ แล้วผู้ใดกันที่อ่านให้เขาฟัง?

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 14
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 15 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 13กลับหน้าเรื่อง
ตอน 13ตอน 15