คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 15

ตอน 15

ตอนที่ 15 เจิ้งคุน

“บ้านข้าอยู่ย่านเป่าลู่ เลขที่ยี่สิบสอง ประตูเมืองตะวันออกของเซี่ยเหลียง เจ้าบอกเมียข้าว่า ใต้เตียงมีไหผักดองใบที่สาม ในชั้นลับมีทองคำแท่งเล็กสองแท่ง ใช้อย่างประหยัดก็น่าจะพอเลี้ยงเป่าเอ๋อร์จนโต”

ชายวัยกลางคนหน้าเต็มไปด้วยสิวข่มความหวาดกลัว กระซิบสั่งเสียหลี่ฮั่วหวังเป็นครั้งสุดท้าย

นี่คือกระสายยาที่จะส่งไปห้องหลอมโอสถในวันนี้ ทว่าหลี่ฮั่วหวังทำสิ่งใดไม่ได้เลย ได้แต่จดจำคำสั่งเสียไว้ในใจ

มองชายผู้นั้นเดินตัวสั่นเข้าไปในห้องหลอมโอสถแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็หันหลังเดินกลับด้วยสีหน้าหงุดหงิด

นี่เป็นคนที่แปดแล้ว เวลาผ่านไป คนในห้องวัตถุดิบก็ลดลงเรื่อยๆ ที่ทำให้เขาเจ็บปวดยิ่งกว่าคือ ดูเหมือนตนจะเริ่มชินชาแล้ว ความรู้สึกผิดที่ส่งคนไปตายเจือจางลงทุกที

เขากำลังถูกกลืนให้กลายเป็นคนอย่างตันหยางจื่อผู้น่าขยะแขยง เขาไม่อยากเป็นเช่นนั้น

หลี่ฮั่วหวังร้อนรนอยากหลุดพ้นจากสภาพที่ทรมานใจนี้ เขาเสาะหาทางออก ทว่าหาได้ยากยิ่ง อาศัยเพียงตนกับคนพิการในห้องวัตถุดิบ จะต่อกรกับตันหยางจื่อผู้ลึกล้ำยากหยั่งแทบเป็นไปไม่ได้

สิ่งที่เขารู้ตอนนี้มีเพียง ‘ท่านพเนจร’ ที่ตันหยางจื่อบัญชาจะไม่อยู่ในวันขึ้นหนึ่งค่ำกับสิบห้าค่ำ จึงจับตาพวกเขาไม่ได้ อีกเรื่องคือตันหยางจื่อไม่รู้หนังสือ ในอารามลมใสต้องมีบางสิ่งคอยอ่านคัมภีร์สวรรค์ให้เขา

“ถ้าฉันไปที่พักของตันหยางจื่อ หาไอ้สิ่งนั้นให้เจอแล้วฆ่าทิ้งล่ะ? ศิษย์ในถ้ำทั้งหมดมีแค่ฉันที่รู้หนังสือ มันก็ต้องให้ฉันช่วยอ่านคัมภีร์สวรรค์แน่! ถึงตอนนั้นจะฆ่าตันหยางจื่อก็ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือไม่ใช่เหรอ?”

ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นได้ไม่นาน หลี่ฮั่วหวังก็ปัดตกไป

แม้เขารู้ว่าถ้ำที่ตันหยางจื่อพำนักอยู่ที่ใด ทว่าข้อหนึ่ง เขาไม่รู้ว่าข้างในมีกับดักอะไร ข้อสอง เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่อ่านคัมภีร์สวรรค์ให้ตันหยางจื่อแข็งแกร่งเพียงใด หากบุ่มบ่ามบุกเข้าไป เกรงว่าตายแล้วยังไม่รู้ว่าตายอย่างไร

“วางยาพิษในวัตถุดิบโอสถของมัน? ไม่ได้ วิชาหลอมโอสถของฉันมันสอนมาทั้งนั้น แบบนี้ก็เหมือนเอามะพร้าวห้าวไปขายสวน รนหาที่ตายชัดๆ”

หลี่ฮั่วหวังเดินกลับไปพลางครุ่นคิดหาวิธีใหม่จัดการตันหยางจื่อไม่หยุด

ขณะนั้นเอง ชายหนุ่มสีหน้าหม่นมัวในชุดพรตสวมผ้าคลุมผมฟางซื่อเดินสวนมา หลี่ฮั่วหวังรู้จักเขา นี่คือเจิ้งคุน ศิษย์สายในของตันหยางจื่อ

หลี่ฮั่วหวังรู้เรื่องของเขาไม่มากนัก นอกจากบางครั้งพบกันตอนกินข้าว เวลาอื่นแทบไม่เคยเห็นแม้แต่เงาของเจิ้งคุน

เขาต่างจากศิษย์ในนามอย่างหลี่ฮั่วหวัง ไม่ต้องคอยจัดการกิจการน้อยใหญ่ในอารามลมใส ส่วนปกติเขาทำอะไรอยู่ หลี่ฮั่วหวังก็ไม่รู้

ทั้งสองเดินสวนกัน เจิ้งคุนเอียงไหล่เข้ามาเพียงเล็กน้อย หลี่ฮั่วหวังก็ชนเข้ากับร่างเขาเต็มแรง ชั่วขณะที่กระทบ หลี่ฮั่วหวังรู้สึกราวกับชนเข้ากับก้อนเหล็กหล่อ

เจิ้งคุนหยุดเดินกะทันหัน เอี้ยวตัวมามองเขาด้วยรอยยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา “เสวียนหยาง พักนี้เจ้าเต้นแร้งเต้นกาในอารามเหลือเกิน ประจบจนท่านอาจารย์ชอบอกชอบใจเชียวนะ”

หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วเล็กน้อย มองเขาแวบหนึ่ง ไม่พูดสิ่งใดแล้วหันหลังจะเดินจากไป

ทว่ายังเดินไม่ถึงสองก้าว เขาก็รู้สึกถึงแรงมหาศาลกระแทกจากด้านหลัง ผลักร่างเขากระเด็นออกไป

หลี่ฮั่วหวังเซถลาไปหลายก้าว ทรงตัวอยู่นาน ในที่สุดก็ไม่ล้มหน้าคะมำ

“เป็นอะไรไป ศิษย์น้องเสวียนหยาง คำพูดของศิษย์พี่ใช้ไม่ได้แล้วรึ?” เจิ้งคุนกอดอกก้าวเข้ามาทีละก้าว จนมาหยุดตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง

“ศิษย์พี่เจิ้งคุน ข้ายังต้องไปช่วยท่านอาจารย์จัดวัตถุดิบโอสถ” หลี่ฮั่วหวังพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“อย่าเอาท่านอาจารย์มาข่มข้า! ตอนข้าติดตามท่านอาจารย์หนีการไล่ล่า เจ้ายังไม่รู้ไปผุดไปเกิดอยู่ที่ไหน! ข้าบอกเจ้าไว้ เสวียนหยาง ทำงานของเจ้าไปเงียบๆ ก็พอ เรื่องอื่นหุบปากไว้ อย่าทำตัวไม่ดูตาม้าตาเรือ” น้ำเสียงของเจิ้งคุนดุดันขึ้นอีกระดับ

หลี่ฮั่วหวังไม่ได้โกรธ เขากลับมองเจิ้งคุนตรงหน้านิ่งๆ ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดบางอย่าง คนผู้นี้อารมณ์ร้ายจริงอย่างที่เสวียนหยวนบอก เช่นนั้นก็หมายความว่าเจ้านี่ค่อนข้างวู่วามมิใช่หรือ?

“เป็นอะไร? เป็นใบ้ไปแล้วรึ? พูดมา!”

หลี่ฮั่วหวังที่สีหน้าทื่อมาตลอดเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้น น้ำเสียงเจือความเหน็บแนม

“ท่านอาจารย์เมตตาข้าก็เป็นความคิดของท่านอาจารย์ ต่อให้ท่านอาจารย์บอกวิธีสำเร็จเซียนแก่ข้า ก็เป็นเรื่องของท่าน เกรงว่าศิษย์พี่เจิ้งคุนจะก้าวก่ายไม่ได้กระมัง”

เจิ้งคุนชะงักไป ตั้งตัวไม่ทันว่าอีกฝ่ายจะกล้าพูดกับตนเช่นนี้

ครั้นได้สติ ใบหน้าเขาก็บิดเบี้ยวดุร้าย รวบสองนิ้วตั้งมุทรามือเดียว แทงทะลุชุดพรตเข้าที่ชายโครงซ้ายของหลี่ฮั่วหวังราวกับสิ่วเล่มเล็ก

“อย่างเจ้าน่ะรึจะคู่ควร? วิชาสำเร็จเซียน ท่านอาจารย์ยังไม่เคยบอกข้าเลย แล้วจะบอกเจ้ารึ? คิดว่าตัวเองเป็นใคร? ไอ้กากยา!!”

ความเจ็บปวดรุนแรงแทบทำให้หลี่ฮั่วหวังหมดสติ ทว่าบนใบหน้ากลับคลี่ยิ้มออกมา เขาเดาถูก

“หึๆ ท่านอาจารย์ไม่บอกท่าน บางทีอาจเพราะท่านปัญญาทึบก็ได้ ศิษย์พี่เจิ้งคุน การบำเพ็ญเซียนต้องดูที่พรสวรรค์ ในเมื่อพรสวรรค์ท่านไม่ถึง ก็อย่าให้ท่านอาจารย์เสียเวลากับท่านเลย”

คำนี้ราวกับแตะเกล็ดย้อนของมังกรเข้า เจิ้งคุนดึงสองนิ้วออกแล้วแทงเข้าร่างหลี่ฮั่วหวังซ้ำอีกสามครั้งติด “ไอ้กากยา! เจ้ารนหาที่ตาย!!”

ท่ามกลางความเจ็บปวดแสนสาหัส เสียงหัวเราะของหลี่ฮั่วหวังกลับดังขึ้นเรื่อยๆ “ฮ่าๆๆ เอาสิ ฆ่าข้าเลย แล้วดูว่าท่านอาจารย์รู้ว่าศิษย์ในอารามฆ่ากันเองจะว่าอย่างไร”

เห็นหลี่ฮั่วหวังหัวเราะลั่นจนกลายเป็นหัวเราะคลั่ง เจิ้งคุนก็ยกเท้าขวาถีบเขากระเด็นไปกระแทกผนัง “หึ! ไอ้บ้าไม่รู้จักตาย”

หลี่ฮั่วหวังนอนอยู่บนพื้นนานกว่าจะได้แรงคืน ผ่านไปราวชั่วจิบชาถ้วยหนึ่ง มือใหญ่คู่หนึ่งก็ยื่นมาประคองเขาลุกขึ้น

“เฮ้อ ศิษย์น้องเสวียนหยาง ไยเจ้าไม่ฟังคำเตือนเลย ข้าบอกแล้วมิใช่รึให้นอบน้อมเจิ้งคุนไว้? ไยยังไปหาเรื่องเขาอีก?”

ผู้พูดคือเสวียนหยวนคนดีขี้เกรงใจ ด้วยนิสัยเป็นกันเอง เขาจึงเป็นคนเดียวในอารามลมใสที่พอคุยกับหลี่ฮั่วหวังได้

หลี่ฮั่วหวังกุมสีข้าง ข่มความเจ็บแล้วกล่าว “แล้วอย่างไร? เขาจะฆ่าข้าได้รึ? ท่านพเนจรของท่านอาจารย์ดูอยู่ข้างๆ หากศิษย์ในอารามตายอีก อารามก็ไปต่อไม่ได้แล้ว”

“ท่านพเนจรอะไร?” เสวียนหยวนมีสีหน้าแปลกใจ

เขาไม่รู้? ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในใจหลี่ฮั่วหวัง หรือคนอื่นจะไม่รู้วิธีที่ท่านอาจารย์ใช้เฝ้าดูทั่วทั้งอารามลมใส?

นึกถึงคนที่ตายไปก่อนหน้านี้ ซึ่งมีศิษย์สายในรวมอยู่ด้วยสองคน หลี่ฮั่วหวังก็พบว่าคนเหล่านี้อาจไม่รู้จริงๆ

“ไม่มีอะไร ข้าแค่จะบอกว่าเขาไม่กล้าลงมือหรอก”

“พูดเช่นนั้นไม่ได้ เขาเป็นศิษย์สายใน เจ้าเป็นแค่ศิษย์ในนาม ถึงเขาจะไม่กล้าฆ่าเจ้าตรงๆ แต่ถ้าเขาอยากหาเรื่องให้เจ้าใส่รองเท้าคับ ก็ง่ายดั่งพลิกฝ่ามือ”

“ฮ่าๆ เท้าข้าเล็กมาแต่เกิด ใส่รองเท้าคับกำลังพอดี”

ระหว่างคุยกับเสวียนหยวน แววตาของหลี่ฮั่วหวังกลับเจือรอยยิ้ม เมื่อครู่เจิ้งคุนเผยข้อมูลออกมาอย่างหนึ่ง ต่อให้เป็นศิษย์สายใน เขาก็ยังไม่มีสิทธิ์เรียนวิชาสำเร็จเซียน

เจ้าตันหยางจื่อนี่ไม่ไว้ใจผู้ใดทั้งสิ้น

ทว่านั่นยังไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นคือเขาเห็นแววตาของอีกฝ่าย ตอนสบตากันเมื่อครู่ ยามที่เขาพูดว่าตนได้เรียนวิชาสำเร็จเซียน เขาสัมผัสได้ชัดถึงความไม่ยอมรับอันรุนแรงในดวงตาคู่นั้น

ศิษย์ที่ตันหยางจื่ออบรมมา ไม่มีทางจงรักภักดีอะไรนักหนา

นี่อาจเป็นจุดที่ใช้ประโยชน์ได้ เขาอยากลองดู

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 15
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 16 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 14กลับหน้าเรื่อง
ตอน 14ตอน 16