คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 16

ตอน 16

ตอนที่ 16 ศีรษะ

ถูกเจิ้งคุนเล่นงานเช่นนั้น ซี่โครงของหลี่ฮั่วหวังหักไปสองซี่ ร่างกายยังมีรอยบุ๋มช้ำเขียวอีกหลายแห่ง ทว่านั่นไม่นับเป็นอะไร อาศัยโอสถ เขาพอจะรักษาบาดแผลเพียงเท่านี้ได้

เทียบกับบาดแผล เขาใส่ใจหมากที่ตนวางไว้มากกว่า

ประจวบกับใกล้วันขึ้นหนึ่งค่ำ หลี่ฮั่วหวังอาศัยจังหวะที่ปะทะกับอีกฝ่ายอีกครั้ง ทำทีเผลอหลุดปากบอกเรื่อง ‘ท่านพเนจร’ ที่รู้มาจากไป๋หลิงเหมี่ยวให้เขาฟัง

ครั้นเห็นสีหน้าอีกฝ่ายเปลี่ยนไปเล็กน้อย หลี่ฮั่วหวังก็ยินดีในใจ

ที่จริงเขาก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายได้ข่าวนี้ไปแล้วจะทำอย่างไร เขาแค่อยากลองดู อย่างไรก็ว่างอยู่แล้ว ลองเหวี่ยงแหไปก่อน ได้ไม่ได้ค่อยว่ากัน ตอนนี้ดูท่าจะได้ผล อีกฝ่ายต้องมีความคิดเห็นแก่ตัวซ่อนอยู่แน่

ในถ้ำไม่มีกลางวันกลางคืน วันขึ้นหนึ่งค่ำตามจันทรคติมาถึงอย่างรวดเร็ว วันนี้เป็นฤกษ์ดีที่สุดสำหรับการหลอมโอสถของตันหยางจื่อ เขาจะอยู่ในห้องหลอมโอสถตลอดช่วงเช้า ทั้งยังตรงกับเวลาที่ ‘ท่านพเนจร’ ไม่อยู่พอดี

อารามลมใสแม้ไม่ใหญ่ทว่าก็ไม่เล็ก อยู่มานานเพียงนี้ หลี่ฮั่วหวังรู้ความเคลื่อนไหวของเจิ้งคุนหมดแล้ว ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ทำสิ่งใดเลย เอาแต่นั่งขัดสมาธิอยู่เงียบๆ ในตำหนักเจิ้งอี

“หรือฉันเดาผิด? หมอนี่ไม่ได้โลภขนาดนั้น?” หลี่ฮั่วหวังนอนบนเตียงครุ่นคิดว่าพลาดตรงไหน

สิบห้าวันผ่านไปจนถึงขึ้นหนึ่งค่ำเดือนสอง เจิ้งคุนก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวใด

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังคิดว่าตนคำนวณพลาดแล้ว ครั้นถึงวันขึ้นสิบห้าค่ำเดือนสอง ตำหนักเจิ้งอีที่เจิ้งคุนไปประจำกลับไม่มีผู้ใด ในที่สุดเขาก็อดใจไม่ไหว

ทันทีที่เห็นตันหยางจื่อเปิดเตา หลี่ฮั่วหวังก็รีบรุดไปยังที่พักของตันหยางจื่อตามแผนที่วางไว้

ใกล้จะถึงปากถ้ำ หลี่ฮั่วหวังก็ชะงักฝีเท้า เขาเห็นเจิ้งคุนยืนเฝ้าอยู่ไกลๆ ไม่ได้เข้าไปข้างใน

เห็นเขายืนสังเกตการณ์อย่างระวังอยู่หน้าประตู หลี่ฮั่วหวังก็รู้ทันที มีคนเข้าไปแทนเขาแล้ว เขาเป็นคนดูต้นทาง เจ้านี่ระแวงยิ่งกว่าที่คิดเสียอีก

ผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม หลี่ฮั่วหวังก็เห็นเสวียนอินย่องออกมาจากข้างใน

เจิ้งคุนมองเขาแวบหนึ่ง แล้วหยิบยันต์สีดำแปะลงที่เข่าของทั้งสอง ทั้งคู่หายวับไปอย่างรวดเร็วดุจลมพัด

ประตูเพียงแง้มไว้ ราวกับกับดักที่ล่อให้คนเข้าไป

เห็นอีกฝ่ายเป็นคนนำทางให้แล้ว หลี่ฮั่วหวังรู้ว่าต่อให้ในห้องมีสิ่งใดเตรียมไว้ ก็คงถูกเจิ้งคุนกำจัดไปแล้ว เขาค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ นี่คือโอกาสของเขา

ที่พักของตันหยางจื่อกว้างขวางยิ่ง ทว่าข้างในรกและสกปรกนัก ทั้งยังมีกลิ่นหนูตายเหม็นคลุ้ง

แม้สภาพย่ำแย่ ทว่าหลี่ฮั่วหวังก็มองออกในแวบเดียวว่าสิ่งใดมีค่าที่สุด นั่นคือแผ่นหินแผ่นหนึ่งที่ถูกครอบด้วยตาข่ายด้ายดำร้อยเหรียญทองแดง

หากไม่ผิดคาด แผ่นหินนั้นก็คือคัมภีร์สวรรค์ที่ตันหยางจื่อพูดถึง เขาเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง พินิจข้อความบนแผ่นหินผ่านตาข่ายด้ายดำ

เจิ้งคุนต้องมาแอบเรียนวิชาสำเร็จเซียนแน่ ทว่าดูจากสภาพตรงนี้ เขาทำไม่สำเร็จ

หลี่ฮั่วหวังพยายามแกะข้อความบนคัมภีร์สวรรค์อย่างละเอียด เนื้อความลึกลับยากเข้าใจยิ่ง พอมองออกว่าเป็นอักษรภาพ ทว่าดูเหมือนเป็นอักษรของราชวงศ์ที่เก่าแก่กว่านั้น

แม้ว่ากันว่าอักษรฮั่นเปลี่ยนแปลงน้อยที่สุดตลอดหลายพันปี เขาก็ยังอ่านได้อย่างยากเย็น

ยิ่งอ่าน หลี่ฮั่วหวังก็ยิ่งรู้สึกผิดปกติ ตันหยางจื่อบอกมิใช่หรือว่าวิธีสำเร็จเซียนคือฝึกโอสถภายในกับโอสถภายนอกไปพร้อมกัน? ดูแล้วเจ้านั่นไม่ได้ฝึกตามที่เขียนไว้เลย

“คนธรรพ์เสียงแผ่ไพศาลผู้ก้าวย่างด้วยปีติ..... ได้ดุจเมฆแผ่คลุมให้ร่มเงาทั่วหล้า..... กายวิจิตรงามยังให้สรรพสัตว์ได้สุขและหลุดพ้น.....”

อีกทั้งสิ่งนี้มองอย่างไรก็ไม่เหมือนวิชาสำเร็จเซียนที่ว่า หากแต่เป็นคัมภีร์สวดมนต์เล่มหนึ่ง

“คิกๆ” เสียงหัวเราะคิกคักอันพิลึกดังขึ้นจนต้นคอหลี่ฮั่วหวังเย็นวาบ เขาหันขวับไป ทว่าด้านหลังไม่มีผู้ใด

บนผนังที่ถูกคว้านเป็นโพรง มีเพียงแจกันกระเบื้องลายครามทรงสูงขนาดเท่าแขนท่อนล่างตั้งอยู่ใบหนึ่ง

“มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล” หลี่ฮั่วหวังขวัญกระเจิง เริ่มถอยกลับทางเดิม ดูเหมือนเจิ้งคุนจะยังไม่ได้กำจัดอันตรายทั้งหมด

“ห้ามขยับนะ” เสียงสตรีแหลมเล็กดังขึ้นจากด้านหลัง

หลี่ฮั่วหวังค่อยๆ หันกลับไปอีกครั้ง ภาพตรงหน้าทำให้สันหลังเขาเย็นวาบ ที่ปากแจกันทรงสูงอันแคบใบนั้น มีศีรษะเด็กหญิงขาวซีดโผล่อยู่

ว่าเป็นเด็กหญิง ทว่าสีผิวไม่เหมือนคนเป็นนัก โดยเฉพาะชาดแดงบนแก้มทั้งสองข้าง แดงจนน่ากลัว

จ้องจุดแดงจัดกลางหน้าผากของนาง หลี่ฮั่วหวังยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกพิลึก

ในชั่วขณะนั้นเขาก็เข้าใจ สิ่งที่อ่านคัมภีร์สวรรค์ให้ตันหยางจื่อ ก็คือเจ้าสิ่งตรงหน้านี้เอง

“เจ้าเป็นพวกเดียวกับคนเมื่อครู่รึ? คิกๆ พวกเจ้าเดือดร้อนแล้ว ข้าแค่สั่นกระดิ่ง ท่านพ่อก็จะกลับมา” บนแกละชี้ฟ้าของนางมีกระดิ่งทองแดงหลายลูกผูกด้วยด้ายแดงอยู่จริงๆ

ได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังก็ร้อนใจดั่งไฟสุม ทว่าชั่วอึดใจถัดมาสีหน้าเขากลับสงบลง “เรียกเลยสิ ให้พ่อเจ้ามารู้เสียทีว่าเจ้าหลอกเขามาตลอด”

เห็นศีรษะในแจกันฉายแววตื่นตระหนก หลี่ฮั่วหวังก็แค่นหัวเราะในใจ เขาเดาถูก ใช่แล้ว คนที่คิดหลอกเจ้าหัวขี้กลากผู้ไม่รู้หนังสือไม่ได้มีแค่เขา สิ่งที่ไม่รู้ว่าเป็นตัวอะไรนี่ทำเช่นนั้นมานานแล้ว!

บนคานไม่ตรง คานล่างย่อมคด ทั้งอารามลมใสต่างคนต่างมีเล่ห์ร้ายซ่อนในใจ!

“นะ-นี่..... นี่จะโทษข้าไม่ได้นะ ตัวอักษรพวกนั้นเขียนน่าเกลียดเกินไป ข้าอ่านไม่ออกเลย ท่านพ่อบังคับให้ข้าอ่านให้ฟัง ข้าจะทำอย่างไรได้เล่า” ศีรษะแจกันพูดอย่างน้อยใจจนน้ำตาจะไหล

มองสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีดของเด็กหญิงในแจกัน หลี่ฮั่วหวังครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว

“ดี เช่นนั้นเรามาตกลงกัน ข้าจะออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ เจ้าทำเป็นไม่เห็นข้า ข้าก็ทำเป็นไม่รู้เรื่องของเจ้า เช่นนี้ดีกับทุกฝ่าย”

ศีรษะแจกันส่ายไปมา สุดท้ายก็พยักหน้า “ก็ได้ เจ้ารีบไปเถิด ข้าจะทำเป็นว่าพวกเจ้าไม่เคยมา”

หลี่ฮั่วหวังค่อยๆ ขยับเท้าไปทางประตู “ในเมื่อคัมภีร์สวรรค์เป็นของปลอม เทียบโอสถที่เอาคนมาหลอมก็เป็นเจ้าที่กุขึ้นให้เขาใช่หรือไม่?”

ศีรษะแจกันยิ้มซื่อๆ “ใช่ เพราะข้าจำได้แต่ของพวกนั้น ข้าเลยแกล้งทำเป็นว่าเทียบโอสถพวกนั้นเขียนอยู่ในคัมภีร์ แล้วบอกท่านพ่อไป วางใจเถิด กินไม่ตายหรอก ข้าไม่อยากให้ท่านพ่อตาย ข้าแค่กลัวท่านพ่อรู้ว่าข้าไร้ประโยชน์แล้วจะไม่เอาข้า เจ้าดูสิ ข้าไม่มีทั้งมือทั้งเท้าเช่นนี้-”

ขณะที่ศีรษะแจกันพูดอย่างออกรส หลี่ฮั่วหวังก็ชูมือขวาขึ้นสูง กำป้ายหยกแน่นแล้วฟาดใส่แจกันเต็มแรง

ป้ายหยกทรงกลมพุ่งเป็นเงาขาวกระแทกตัวแจกันในพริบตา รอยร้าวปรากฏขึ้น ศีรษะแจกันตื่นตระหนก แจกันทั้งใบตกกระแทกพื้นอย่างแรง

แจกันแตกกระจาย เครื่องในทั้งห้าหกที่ถูกลูกประคำดำพันรัดไว้ คละเคล้าอุจจาระปัสสาวะ ก็เปิดเปลือยออกมาให้เห็นต่อหน้า

“ฮือๆๆ~ ท่านพ่อ!! ข้าเจ็บ ท่านพ่อ ข้าเจ็บเหลือเกิน” เสียงร่ำไห้ของศีรษะแจกันอ่อนแรงลงเรื่อยๆ

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 16
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 17 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 15กลับหน้าเรื่อง
ตอน 15ตอน 17