คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 17

ตอน 17

ตอนที่ 17 หาเจอแล้ว

“ใคร!! ผู้ใด!!!” เสียงคำรามอันโหดร้ายก้องไปทั่วถ้ำ นั่นคือเสียงของตันหยางจื่อ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเดือดดาลถึงเพียงนี้

ก่อนหน้านี้ตอนมีคนหลบหนี ตันหยางจื่อไม่โกรธ ตอนหลี่ฮั่วหวังใช้ตัวอักษรล่วงเกินเขาโดยไม่ตั้งใจ เขาก็ไม่โกรธ ทว่าบัดนี้เขาโกรธแล้ว

บรรยากาศทั่วอารามลมใสหนักอึ้งกดดันยิ่ง แม้ตะเกียงน้ำมันบนผนังก็ดูริบหรี่กว่าปกติมาก

ตามคำสั่งของตันหยางจื่อ ทุกคนทยอยมารวมตัวในโถงใหญ่ที่ใช้ทำวัตรเช้า

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในอากาศ ศพที่นอนระเนระนาดบนพื้นบอกชัดว่าตันหยางจื่อได้ระบายโทสะที่ไร้ทางออกใส่ผู้บริสุทธิ์ไปแล้วจำนวนหนึ่ง

การฆ่าคนทำให้เขารู้สึกดีขึ้นบ้าง ทว่ายังไม่พอ ยังห่างไกลจากคำว่าพอนัก

“เผละ~” ก้อนเนื้อเละเลือดที่มีศีรษะติดอยู่ถูกโยนลงกระแทกพื้นตรงหน้าทุกคน

นั่นคือศีรษะแจกันที่หลี่ฮั่วหวังทุบแตกเมื่อครู่ ความตายทำให้ชาดบนแก้มนางหม่นหมองไร้สี ดวงตาไร้ประกายยังฉายความหวาดกลัวอันลึกล้ำ

“นี่เป็นฝีมือผู้ใด? ผู้ใดฉวยจังหวะที่ข้าหลอมโอสถลอบเข้าไปในห้องข้า!!”

น้ำเสียงของตันหยางจื่อยามนี้ทุ้มต่ำอัดอั้น ดุจราชสีห์ที่ใกล้จะระเบิด “ก้าวออกมาเสียดีๆ ตอนนี้ ท่านเต๋าผู้นี้จะให้เจ้าตายอย่างสบาย หากรอให้ข้าจับได้เองละก็ หึๆ! ข้าจะทำให้เจ้าคุกเข่าอ้อนวอนให้ท่านเต๋าฆ่าเจ้าเสีย!”

ทั้งถ้ำเงียบกริบ ไม่ว่ากระสายยา ศิษย์ หรือเด็กนักพรต ไม่มีผู้ใดกล้าขยับ

“ดี! ไม่มีผู้ใดพูดใช่หรือไม่? เช่นนั้นข้าจะถามทีละคน! ฉางหมิง ฉางเหริน ตอนข้าหลอมโอสถ พวกเจ้าทำอะไรอยู่?”

ศิษย์สะพายกระบี่ยาวทั้งสองรีบคารวะตันหยางจื่อ “เรียนท่านอาจารย์ ข้าทั้งสองเฝ้าประตูใหญ่อารามลมใสตามบัญชา มิได้ละเลยแม้ชั่วขณะเดียวขอรับ!!”

ตันหยางจื่อสีหน้าไร้อารมณ์เดินไปตรงหน้าทั้งสอง พินิจท่าทางของพวกเขาอย่างละเอียด จ้องจนทั้งคู่เหงื่อเย็นแทบไหล จึงค่อยๆ หันไปอีกด้าน “เสวียนหยวน! แล้วเจ้าเล่า?”

หลี่ฮั่วหวังที่ยืนข้างเสวียนหยวนใจกระตุก เขารู้ว่าคนต่อไปคือตน จึงรีบปลุกใจตัวเอง อดทนไว้! ขอแค่อย่าให้มันจับพิรุธได้ ฉันก็ชนะแน่!

“เสวียนหยาง! ถึงตาเจ้า วันนี้หลังส่งกระสายยาแล้ว เจ้าไปที่ใด?”

สิ้นคำถาม หลี่ฮั่วหวังก็ตอบทันที “ศิษย์อยู่ที่ห้องวัตถุดิบ เตรียมวัตถุดิบโอสถคราวหน้าให้ท่านอาจารย์ขอรับ”

“เช่นนั้นรึ?” ตันหยางจื่อเดินเข้ามา กลิ่นเหม็นชวนคลื่นไส้กับแรงกดดันอันหายใจไม่ออกจากร่างเขาทำให้หลี่ฮั่วหวังเกร็งตัวถึงขีดสุด เขาเข้าใจแล้วว่าเหตุใดศิษย์พี่เมื่อครู่จึงเหงื่อแตกมากเพียงนั้น

เวลาผ่านไปทีละวินาที ภายใต้แรงกดดัน เม็ดเหงื่อบนหน้าผากหลี่ฮั่วหวังผุดขึ้นมากขึ้นทุกที

ทันใดนั้นร่างกายก็เบาลง ขณะที่เขาคิดว่ารอดพ้นเคราะห์แล้ว เสียงของตันหยางจื่อก็ดังขึ้นอีก “พวกเจ้าเห็นเสวียนหยางอยู่ในห้องวัตถุดิบจริงรึ?”

หลี่ฮั่วหวังมองตามไป เห็นตันหยางจื่อไปยืนอยู่หน้าไป๋หลิงเหมี่ยวและคนจากห้องวัตถุดิบแล้ว คำถามนี้ถามพวกกระสายยา

“คิดให้ดีก่อนพูด ผู้ใดช่วยข้าหาตัวคนทำได้ ท่านเต๋าผู้นี้ไม่เพียงส่งกลับบ้าน ยังให้เงินค่าเดินทางด้วย”

สิ้นคำนี้ คนพิการสิบกว่าคนที่เหลือในห้องวัตถุดิบต่างเบิกตากว้าง พวกเขาอยากกลับบ้าน ฝันถึงการออกไปจากที่ผีสางแห่งนี้ทุกคืน

“ท่านอาจารย์..... ตอนนั้นศิษย์พี่หลี่อยู่กับพวกเราจริงๆ เจ้าค่ะ.....” ไป๋หลิงเหมี่ยวสัมผัสได้ว่าใจคนเริ่มหวั่นไหว จึงชิงพูดก่อนเป็นคนแรก

ตันหยางจื่อมองหน้านางอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง “โอ้? แล้วคนอื่นเล่า?”

ยามนี้โก่วหวาหายใจถี่กระชั้น สีหน้าลังเลดิ้นรน สุดท้ายเขาก็กัดฟันกระทืบเท้าก้าวออกมา “เอ่อ ท่านปู่เซียน ข้าน้อยขอพูด! วันนี้เจ้าเสวียนหยางนั่นไม่ได้มาห้องวัตถุดิบเลยสักครั้ง! คนผู้นั้นต้องเป็นมันแน่ขอรับ!”

สิ้นคำนี้ เสวียนอินที่หน้าซีดเผือดอยู่ในฝูงชนก็กระตุกมุมปากขึ้น แทบจะหัวเราะออกมา ชีวิตเขารอดแล้ว

ตันหยางจื่อหันไปมองหลี่ฮั่วหวังแวบหนึ่ง แล้วค่อยๆ เดินไปตรงหน้าโก่วหวา เหวี่ยงมือขวาตบหน้าเขาดังฉาด “ตอแหล! กระสายยาเมื่อเช้าเสวียนหยางพามาส่งเอง! เขาไม่ไปห้องวัตถุดิบแล้วจะไปหากระสายยามาจากไหน? เจ้าอยากตายรึ?”

โก่วหวาราวกับกลัวจนขวัญหนี รีบคุกเข่าลงพื้น น้ำมูกน้ำตาไหลพราก โขกศีรษะไม่หยุด “ท่านปู่เซียน ข้าน้อยผิดไปแล้ว ข้าน้อยหน้ามืดตามัวไปชั่วขณะ จึงพูดปดออกไปขอรับ”

ตันหยางจื่อมองโก่วหวาที่กลัวจนแทบปัสสาวะราดบนพื้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ชั่วอึดใจถัดมาก็หันขวับไปทางเสวียนอิน “เมื่อครู่เจ้ายิ้มอะไร? เสวียนหยางถูกใส่ร้าย เจ้าดีใจนักรึ?”

สิ้นคำ เสวียนอินก็สะดุ้งตัวสั่น แรงกดดันมหาศาลจากร่างตันหยางจื่อทับจนเขาแทบหายใจไม่ออก

ยิ่งตันหยางจื่อก้าวเข้าไปหาช้าๆ สีหน้าเสวียนอินก็ยิ่งลนลาน ลนลานจนแม้แต่คนข้างๆ ที่ไม่รู้ความจริงก็ดูออกว่าเขามีพิรุธ

ครั้นตันหยางจื่อมาหยุดตรงหน้า เขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ทรุดฮวบลงกองกับพื้น ปัสสาวะสีเหลืองค่อยๆ ซึมออกจากชายชุดพรต “ท่านอาจารย์! ข้าไม่ได้อยากทำเลยขอรับ! ศิษย์พี่เจิ้งคุนบังคับให้ข้าทำ!!”

สิ้นคำนี้ เจิ้งคุนที่อยู่ข้างๆ ก็หน้าเหี้ยมเกรียม สองเท้าถีบพื้นหินแข็งเต็มแรง พุ่งทิ้งเงาลางไปทางปากถ้ำดุจเสือดาวตัวหนึ่ง

“ที่แท้ก็เป็นเจ้า!” ตันหยางจื่อแค่นเสียงเย็น สะบัดแขนเสื้อขวา เสียงกริ๊งๆ ใสกังวานดังขึ้น เหรียญทองแดงขึ้นสนิมเขียวเหรียญหนึ่งตีลังกาตกลงพื้น แล้วหมุนติ้วดุจลูกข่าง

ขณะที่เจิ้งคุนกำลังจะพ้นปากถ้ำ ตันหยางจื่อก็ยกเท้าขวาที่สวมรองเท้าผ้าขึ้นแล้วกระทืบลงอย่างแรง ฝุ่นฟุ้งตลบ

“เปรี๊ยะ!” เหรียญทองแดงแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ในพริบตา ทว่าที่แตกเป็นเสี่ยงมิใช่เพียงเหรียญ ยังมีเจิ้งคุนที่อยู่ไกลออกไปด้วย

แขนขาทั้งสี่ของเขาราวกับต้องโทษห้าม้าแยกร่าง ถูกฉีกขาดหลุดออกจากตัว

แขนขาไม่เหลือ เลือดไหลไม่หยุด ทว่าเจิ้งคุนกลับยังไม่ตาย ยังคงกระดึ๊บไปทางประตูดุจหนอนเนื้อตัวหนึ่ง

“ลูกเอ๋ย เจ้าติดตามข้ามานานที่สุด ไยต้องเป็นเจ้า! ข้าน่าจะคิดได้ตั้งแต่แรก อาคมผนึกในห้องข้า มีแต่เจ้าที่แก้ได้” ตันหยางจื่อสีหน้าดุร้ายเหยียบลงบนศีรษะเจิ้งคุน หยุดการกระดึ๊บของเขา

“ท่านอาจารย์ ขะ-ข้าผิดไปแล้ว ท่านอาจารย์ ตอนนี้ข้ากลายเป็นคนพิการแล้ว โปรดไว้ชีวิตข้าสักครั้งเถิด!”

“ท่านอาจารย์ ตอนพวกหลวงจีนวัดเจิ้งเต๋อไล่ล่าเรา น้องชายร่วมสายเลือดทั้งสองของข้าเอาชีวิตเข้าแลกให้พวกเรารอดมาได้นะขอรับ! ท่านอาจารย์!”

เท้าของตันหยางจื่อเลื่อนลงเล็กน้อย กดใบหน้าที่อั้นจนแดงม่วงของเจิ้งคุนแนบพื้น จนเขาพูดไม่ออกอีก

“ลูกเอ๋ย รู้หรือไม่? เจ้าคิดสิ่งใดในใจ ท่านเต๋าผู้นี้รู้กระจ่างแจ้งหมดแล้ว เจ้ากับน้องชายทั้งสองล้วนเป็นหมาป่าเนรคุณที่เลี้ยงไม่เชื่อง!!” ตันหยางจื่อกล่าวเน้นทีละคำ เท้าก็กดหนักขึ้นเรื่อยๆ

“ตูม!” เสียงระเบิดดังขึ้น เลือดข้นหยดหนึ่งกระเด็นมาติดใบหน้าหลี่ฮั่วหวัง

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 17
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 18 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 16กลับหน้าเรื่อง
ตอน 16ตอน 18