คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 111

ตอน 111

ตอนที่ 111 หนทาง

หลี่ฮั่วหวังที่นั่งอยู่บนพื้นมีสีหน้าลังเลและขัดแย้งในใจอย่างรุนแรง

หลังจากนิ่งค้างอยู่ที่เดิมแล้วครุ่นคิดอยู่นานแสนนาน ในที่สุดเขาก็จับพู่กันขึ้นมาจรดเขียนลงบนกระดาษเซวียนจื่อ

ทว่าทุกครั้งที่เขียนได้เพียงไม่กี่ตัว หลี่ฮั่วหวังจำต้องหยุดชะงักไปเป็นเวลานาน

การไม่คุ้นชินกับการใช้พู่กันนับเป็นปัญหาหนึ่ง ทว่าเรื่องที่สำคัญยิ่งกว่าคือ เวลานี้หลี่ฮั่วหวังเริ่มหลงลืมวิธีเขียนตัวอักษรที่ใช้บ่อยในชีวิตประจำวันไปมากแล้ว

หลี่ฮั่วหวังเข้าใจดี นี่หมายความว่าตนเริ่มคล้ายคลึงกับตันหยางจื่อเข้าไปทุกที

หลังจากเขียนยืดยาวไปเป็นกองโต หลี่ฮั่วหวังก็เขียนอักษรตัวโตห้าตัวปิดท้ายไว้ว่า ลายมือสุดท้ายของหลี่ฮั่วหวัง

เมื่อเขียนทุกสิ่งเสร็จสิ้น หลี่ฮั่วหวังก็เป่ากระดาษให้แห้ง แล้วยื่นให้แม่ชีร่างท้วมที่อยู่ด้านข้าง

“หากเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องของข้ากลับมาตามหาข้า รบกวนท่านช่วยส่งจดหมายฉบับนี้ให้ถึงมือเจ้าคนตัวสูงผู้นั้นด้วย เขารู้หนังสือ”

ต่อจากนั้นเขาก็ยื่นคัมภีร์สวรรค์ น้ำเต้า และกระดิ่งเต๋าส่งไปให้อีก “รบกวนช่วยนำของสามสิ่งนี้ไปส่งมอบให้แก่พวกเขาด้วยเช่นกัน”

“น้ำเต้ากับกระดิ่งเต๋านี้พวกเขารู้วิธีใช้ ส่วนคัมภีร์สวรรค์เล่มนี้ ก็ถือเสียว่าทิ้งไว้ให้พวกเขาดูต่างหน้าเถิด”

เมี่ยวอินเหลือบสายตามองของทั้งสามสิ่งอยู่สองครา ก่อนจะเบนไปยัง บันทึกมหาภพ ตรงเอวของหลี่ฮั่วหวัง

“ของสิ่งนั้นไม่ส่งให้รึ”

หลี่ฮั่วหวังวางมือทาบลงบนม้วนไม้ไผ่ที่นำพาความเจ็บปวดอันไร้ที่สิ้นสุดมาสู่ตน พลางส่ายหน้าเบาๆ “ไม่ส่ง ของสิ่งนี้อัปมงคลนัก ทิ้งไว้ให้พวกเขาข้าคงจากไปอย่างไม่สบายใจ ให้มันตามข้าไปด้วยจะดีกว่า”

ครั้นจัดการทุกสิ่งทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว หลี่ฮั่วหวังจึงหันหน้าไปมองจิ้งซินที่ยืนรออยู่ด้านข้าง “ซือไท่ ทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้ว”

ซือไท่จิ้งซินพยักหน้า หันหลังเดินมุ่งหน้าลึกเข้าไปในอารามอันฉือ ผิวหนังเนื้อตัวที่หย่อนคล้อยของนางลากครูดไปบนพื้นราวกับชายกระโปรง

นางเดินนำอยู่เบื้องหน้า หลี่ฮั่วหวังกุมหน้าท้องเดินตามหลัง ทั้งสองต่างเงียบงันไร้วาจาต่อกัน

เดินผ่าน “บึง” เศษอาหารเน่าขึ้นราและก้าวพ้นวิหารอันทรุดโทรมสกปรกโสมมมาได้หลายหลัง เจดีย์พุทธเตี้ยๆ สีดำหลังหนึ่งก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า

เมื่อเห็นเจดีย์หลังนั้น ในที่สุดจิ้งซินก็เอ่ยปากขึ้น “เจ้าคิดจะทำเช่นนี้จริงๆ รึ”

หลี่ฮั่วหวังพยักหน้า “คำพูดก่อนหน้านี้ของท่านช่วยเตือนสติข้า สิ่งที่ข้าอยากทำมาโดยตลอด แท้จริงแล้วคือการกำจัดตันหยางจื่อให้สิ้นซาก ส่วนตัวข้าเองจะรอดชีวิตไปได้หรือไม่นั้น...”

กล่าวถึงตรงนี้ หลี่ฮั่วหวังก็หัวเราะหึๆ ในลำคอ “พอหวนคิดดูตอนนี้ เอาเข้าจริงข้าก็มิได้ใส่ใจชีวิตตนเองถึงเพียงนั้นดอก”

หลี่ฮั่วหวังกดบาดแผลที่หน้าท้อง ใบหน้าเผยความเหนื่อยล้าอย่างรุนแรง

“ซือไท่ หากพูดกันตามตรง ผ่านเรื่องราวมามากมายถึงเพียงนี้ ข้าเหนื่อยเหลือเกินแล้วจริงๆ ข้าไม่อยากเห็นแม่ต้องทนทุกข์อีกต่อไป และข้าก็ไม่อยากทนรับการกัดกินของตันหยางจื่ออยู่ทุกเมื่อเชื่อวันอีกแล้ว ข้าอยากพักผ่อนให้สบายเสียทีจริงๆ”

พอคิดถึงความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ในใจหลี่ฮั่วหวังกลับไร้ความหวาดกลัวอย่างที่คิด ตรงกันข้ามกลับรู้สึกโล่งขึ้นมาบ้าง “เฮ้อ ข้ารู้สึกเหนื่อยเหลือเกินจริงๆ.....”

ซือไท่จิ้งซินพยักหน้า พลางพาเขาเดินตรงเข้าไปในเจดีย์ “เช่นนั้นก็ดี ให้เป็นไปตามที่เจ้าปรารถนา”

“ขอบพระคุณซือไท่มาก ในโลกใบนี้ข้าได้พบเจอผู้คนมากมาย ท่านนับเป็นคนดีเพียงคนเดียวอย่างแท้จริง”

“ข้าเป็นผู้ออกบวช ผู้ออกบวชย่อมยึดถือเมตตาธรรมเป็นที่ตั้ง ย่อมต้องเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว”

“ซือไท่ ในเมื่อท่านเป็นศิษย์แห่งพุทธศาสนา ข้าขอถามสักคำถามได้หรือไม่”

“อ้อ คำถามอันใดรึ”

“ท่านว่า บนโลกใบนี้ คนเราตายไปแล้วจะกลายเป็นผีจริงๆ หรือไม่”

“เช่นนั้นประเดี๋ยวเจ้าก็จะตายแล้ว กลายเป็นผีดีกว่า หรือดับสูญสลายไปเสียดีกว่าเล่า”

“ข้าว่า ตอนมีชีวิตอยู่คนเราก็เหนื่อยพอแรงแล้ว ตายไปก็พักผ่อนเสียเถิด อย่าวุ่นวายอีกเลย” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยออกมาอย่างสงบปลง

จิ้งซินเอียงคอเล็กน้อย แล้วใช้ดวงตาที่ลีบฝ่อนั้นมองมายังหลี่ฮั่วหวังอีกครั้ง “เจ้าแน่ใจจริงๆ แล้วรึว่าไม่เหลือสิ่งใดให้ห่วงหาอีก ในโลกีย์วิสัยนี้ไม่มีสิ่งใดให้เจ้าอาลัยอาวรณ์แล้วจริงๆ หรือ”

สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังชะงักค้างไปเล็กน้อย ในหัวของเขานึกถึงสิ่งต่างๆ ขึ้นมามากมาย “มี ทว่าตัวข้าในยามนี้หากอยู่กับพวกเขา มีแต่จะทำร้ายพวกเขาเท่านั้น”

เมื่อเห็นภาพนั้น ซือไท่จิ้งซินก็มิได้เอ่ยสิ่งใดอีก มุ่งหน้าเดินไปยังเจดีย์สีดำเบื้องหน้าต่อไป

ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ หลี่ฮั่วหวังก็ได้ยินเสียงสวบสาบ เป็นสุ้มเสียงที่ประหลาดพิกล ราวกับใบไม้กำลังเสียดสีกัน

เขาเงยหน้ามองไปยังทิศทางของเสียง ในที่สุดก็จำแนกออกว่าเสียงนั้นดังมาจากที่ใด นั่นคือแมลงสาบ แมลงสีดำมะเมื่อมเบียดเสียดยัดเยียดกันอยู่ภายในเจดีย์แน่นขนัด

สองเท้าของจิ้งซินมิได้หยุดชะงัก กลับพาหลี่ฮั่วหวังก้าวตรงเข้าไปท่ามกลางฝูงแมลงสาบเหล่านั้นเสียดื้อๆ

ความรู้สึกที่ถูกแมลงสาบไต่ยั้วเยี้ยไปทั่วตัวนั้นชวนสะอิดสะเอียนยิ่งนัก ทว่าหลี่ฮั่วหวังที่ตัดสินใจยอมรับความตายแล้วเวลานี้กลับไม่นำพาต่อสิ่งเหล่านี้เลยสักนิด

เขาทำได้เพียงออกแรงปัดพวกแมลงที่ไต่เพ่นพ่านเหล่านั้นออกไป แล้วกัดฟันก้าวตามมิให้คลาดสายตา

เดินฝ่าดงแมลงสาบไปได้ราวครึ่งก้านธูป เบื้องหน้าของหลี่ฮั่วหวังพลันโล่งเตียน หากแต่ยังมิทันได้ผ่อนลมหายใจ สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้เขาสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย

บรรดาหนูสีเทาทั้งตัวเล็กตัวใหญ่ต่างเกี่ยวพันหางเข้าด้วยกัน ก่อตัวเป็นก้อนหนูกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าที่เบียดเสียดแนบชิดและเคลื่อนไหวไปพร้อมกัน

กลุ่มหนูกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าเชื่อมต่อประสานกัน จนกระทั่งก่อร่างกลายเป็นขุนเขาหนูอันมหึมา

เวลานี้ ดวงตาสีแดงดวงเล็กดวงใหญ่ภายในภูเขาหนูต่างพากันจับจ้องตรงมายังหลี่ฮั่วหวัง

บนขุนเขาหนูที่ขยับเขยื้อนยั้วเยี้ยนั้นมีโพรงอยู่โพรงหนึ่ง ราวกับกำลังเฝ้ารอให้ผู้ใดสักคนก้าวเข้าไปข้างใน

“คงเป็นที่นี่กระมัง” หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจเข้าลึก ยกเท้าก้าวตรงไปยังโพรงหนูกลางขุนเขาหนูแห่งนั้น

แต่เพิ่งก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว หลี่ฮั่วหวังก็หยุดชะงักลงอีกครา เอ่ยถามเพื่อยืนยันกับซือไท่จิ้งซินอีกครั้ง “ซือไท่ ท่านแน่ใจหรือว่าหลังจากข้าตายแล้ว พวกท่านจะสามารถกำจัดตันหยางจื่อได้จริงๆ”

ชีวิตตนเองเป็นเรื่องเล็ก หากแต่การทำให้เดรัจฉานบัดซบตัวนั้นมิอาจได้ผุดได้เกิดต่างหากคือเรื่องใหญ่

ครั้นได้รับการยืนยันอย่างหนักแน่น หลี่ฮั่วหวังจึงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วยกเท้าก้าวไปยังโพรงหนูนั้นต่อ

ในภาพสุดท้ายก่อนความตาย เงาร่างของหยางน่าและไป๋หลิงเหมี่ยวพลันผุดขึ้นมาในใจของหลี่ฮั่วหวังพร้อมๆ กัน ไม่ช้าไม่นาน ร่างของพวกนางก็ค่อยๆ ทาบทับซ้อนกันจนสนิท

“ลาก่อน ที่เฮงซวยแห่งนี้!” หลี่ฮั่วหวังคิดพลางยกเท้าหมายจะก้าวเข้าไปข้างใน

ยามที่เห็นว่าหลี่ฮั่วหวังกำลังจะมุดเข้าไปในโพรงหนูอยู่นั้น เสียงของซือไท่จิ้งซินก็ดังขึ้นจากเบื้องหลัง

“ในเมื่อเจ้าไม่กลัวแม้กระทั่งความตาย เช่นนั้นข้าสามารถแนะนำอีกหนึ่งทางเลือกให้แก่เจ้าได้ หากไม่ได้ผลจริงๆ ยามนั้นเจ้าค่อยกลับมาตายก็ยังมิสาย”

เมื่อได้ยินคำนี้ หลี่ฮั่วหวังก็หันขวับกลับมามองซือไท่จิ้งซินด้วยความประหลาดใจ “ยังมีหนทางอื่นอีกรึ”

หัวใจที่เคยมอดดับเป็นเถ้าถ่านของเขา พลันถูกถ้อยคำประโยคนี้ของซือไท่จุดประกายลุกโชนขึ้นมาในพริบตา

จิ้งซินพยักหน้า นิ้วชี้ไปยังบันทึกมหาภพตรงเอวของเขา “จงไปขอความช่วยเหลือจากเจ้าของเดิมของสิ่งนี้”

“พวกเขารึ” หลี่ฮั่วหวังมองไปยังม้วนไม้ไผ่สีแดงด้วยความประหลาดใจเป็นล้นพ้น “ซือไท่ ก่อนหน้านี้มิเคยได้ถามท่านเลย ของที่ใช้เลือดเนื้อสังเวยชิ้นนี้มีที่มาจากที่ใดกันแน่”

“ลัทธิอ่าวจิ่ง” ซือไท่จิ้งซินบอกชื่อที่หลี่ฮั่วหวังรู้สึกแปลกหูอย่างยิ่งออกมา

“ในอดีตพวกเขาเคยเป็นสองลัทธิ ลัทธิหนึ่งคืออ่าว อีกลัทธิหนึ่งคือจิ่ง ภายหลังมิรู้รวมตัวเข้าด้วยกันได้อย่างไร บันทึกมหาภพในมือเจ้าก็คือของของพวกเขานั่นแล”

“ลัทธิอ่าวจิ่งรึ” หลี่ฮั่วหวังยืนพึมพำอยู่กับที่ ศาสนาพุทธและศาสนาเต๋าเขารู้จัก ทว่าลัทธิอ่าวจิ่งนี้เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก

“พวกเขามีวิธีดึงเอาตันหยางจื่อออกจากร่างของข้าได้รึ”

“เจ้าไปตามหาพวกเขาเพื่อลองดูได้ หากจะกล่าวว่าบนโลกนี้ยังมีผู้ใดที่พอจะแก้ปัญหาประหลาดพิสดารของเจ้าได้ ก็มีเพียงพวกเขาที่พิลึกกึกกือยิ่งกว่าเท่านั้น”

“แน่นอนว่า หากพวกเขาช่วยเจ้าได้จริง ในภายภาคหน้าเจ้าอาจมิอาจถอนตัวออกมาได้ง่ายๆ แต่ในเมื่อแม้กระทั่งความตายเจ้ายังมิกลัว เกรงว่าเรื่องแค่นี้เจ้าคงมิตื่นกลัวดอก”

สิ้นคำ ซือไท่จิ้งซินก็ใช้มือพับผิวหนังอันหย่อนคล้อยบนร่างตนเบาๆ จากนั้นจึงใช้นิ้วกรีดลงไปคราหนึ่ง แผ่นหนังมนุษย์ชิ้นหนึ่งก็ถูกตัดหลุดออกมาเช่นนี้เอง

เล็บมือสีดำขลับขยับขีดเขียนบนนั้นอย่างรวดเร็ว กรีดเป็นเส้นอักษรหนี่ซูทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าสายแล้วสายเล่าลงบนแผ่นหนัง

เมื่อเขียนเสร็จ นางก็เดินมาข้างกายหลี่ฮั่วหวัง วางสิ่งนั้นลงในมือของเขา

“ถือสิ่งนี้เอาไปให้พวกเขาดู ครั้นพวกเขาเห็นเจ้าแล้ว จะได้มิลงมือในทันที”

“หากแม้กระทั่งพวกเขาก็มิมีหนทาง เจ้าค่อยกลับมาตายก็ยังมิสาย”

หลี่ฮั่วหวังใช้มือลูบคลำจดหมายหนังมนุษย์ในมืออย่างแผ่วเบา พลางรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง ทั้งที่เขาเตรียมใจยอมรับความตายไว้แล้วแท้ๆ กลับยังมีแสงแห่งความหวังริบหรี่หลงเหลืออยู่

“ขอบคุณซือไท่! หากกำจัดตันหยางจื่อได้จริงๆ ในภายภาคหน้าข้าจะตอบแทนบุญคุณอย่างสาสม!”

หากไม่ต้องตายได้ ก็ย่อมดีกว่า เมื่อกุมประกายความหวังสุดท้ายนี้ไว้ หลี่ฮั่วหวังจึงหันหลังเดินกลับเข้าไปในดงแมลงสาบด้านนอก

“ซือไท่ เช่นนั้นตกลงตามนี้! หากแม้กระทั่งพวกเขาก็มิอาจแก้ปัญหาตันหยางจื่อได้ อีกสองเดือนให้หลัง ข้าจะกลับมาให้ท่านฆ่าข้า”

คล้อยหลังหลี่ฮั่วหวังเดินจากไปได้มินาน แม่ชีร่างท้วมรูปหนึ่งก็เดินออกมาจากฝูงหนู ตรงเข้ามาหยุดยืนข้างกายจิ้งซิน

“ซือไท่ เหตุใดท่านจึงต้องช่วยเจ้าหนูจิตวิสุทธิ์นั่นถึงเพียงนี้เล่า ถึงกับใช้สาส์นหนังมนุษย์เชียวหรือ นี่นับเป็นหนี้บุญคุณก้อนโตนัก เดิมทีพวกเรากับคนเหล่านั้นก็มิลงรอยกันอยู่แล้ว”

ซือไท่จิ้งซินทอดสายตาอันซับซ้อนยิ่งนักมองตามทิศทางที่หลี่ฮั่วหวังจากไป เนิ่นนานผ่านไปนางจึงค่อยๆ ปริปาก

“ก่อนหน้านี้เด็กคนนั้นประคองหน้าข้า แล้วเรียกข้าว่าแม่”

“เจ้ารู้หรือไม่ เขาช่างเหมือนกับอวี๋เอ๋อร์ในยามหนุ่มแน่นเหลือเกิน มิว่าจะเป็นการกระทำหรือน้ำเสียงท่าทางยามพูดจา”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 111
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
ตอน 112 ยังไม่เปิดให้อ่านบนเว็บ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 110กลับหน้าเรื่อง
ตอน 110ตอนล่าสุด