ตอนที่ 110 คนบ้า
หลี่ฮั่วหวังเอามือกุมบาดแผลตนเองเบาๆ พลางขยับตัวอย่างเชื่องช้า ย้ายร่างเข้าไปในเรือนหลังนั้นของจิ้งซิน แล้วเอนหลังพิงโคนผนังทรุดกายนั่งลงช้าๆ
“แม้แต่พวกท่านก็ยังรับมือตันหยางจื่อไม่ได้หรือ” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยปากถาม
“ย่อมรับมือได้อยู่แล้ว ขอเพียงฆ่าเจ้าทิ้งเสียก็สิ้นเรื่อง”
วาจาของจิ้งซินทำเอาหลี่ฮั่วหวังหลุดหัวเราะ “นึกไม่ถึงว่าซือไท่จะรู้จักเล่นมุกตลกเช่นนี้ด้วย”
“ข้ามิได้ล้อเจ้าเล่น รากของตันหยางจื่อในยามนี้หยั่งลึกลงในร่างเจ้าอย่างสมบูรณ์แล้ว ตอนนี้เจ้าก็คือหนึ่งในสามศพที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ของมัน”
“เจ้าอยากมีชีวิตรอดด้วย ทั้งยังอยากจะลอกเอาตัวท่านอาจารย์ของเจ้าออกไปด้วย นี่เป็นงานประณีตอย่างแท้จริง เพราะอย่างไรเสียพวกเจ้าก็ผูกพันกันลึกซึ้งเกินไป อาจกล่าวได้ว่า ยามนี้เจ้าก็นับเป็นเสี้ยวหนึ่งของตันหยางจื่อได้แล้ว นี่จึงเป็นเหตุผลที่ข้ามิได้ลอกเอาไท่ซุ่ยดำก้อนนั้นออกมาจากกระเพาะของเจ้าโดยตรง เพราะบัดนี้มันมิได้เป็นเพียงตันหยางจื่อ ทว่ามันยังเป็นตัวเจ้าด้วยเช่นกัน”
การที่หลี่ฮั่วหวังไหว้วานให้พวกแม่ชีแห่งอารามอันฉือกำจัดตันหยางจื่อไม่ประสบผลสำเร็จ แม้พวกนางจะร่วมมือกับหลี่ฮั่วหวังจนทำร้ายตันหยางจื่อบาดเจ็บสาหัสและขับไล่มันไปได้ชั่วคราว
ทว่านี่เป็นเพียงแผนการเฉพาะหน้า ปัญหายังคงอยู่ มิได้คลี่คลายลงแต่อย่างใด
หลี่ฮั่วหวังหลบอยู่ท่ามกลางความมืดมิดโดยเอาแผ่นหลังพิงกำแพงอันเย็นเฉียบ เหม่อมองกระเบื้องหลังคาที่เรียงซ้อนกันเป็นชั้นๆ ซึ่งปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำบนยอดวิหารด้านนอกด้วยสายตาไร้ความรู้สึก
“เรื่องนี้จะโทษพวกเรามิได้ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าท่านอาจารย์ของเจ้าจะยังมีอีกครึ่งหนึ่งที่ตายไม่สนิท อารามอันฉือของพวกเราค่อนข้างชำนาญในด้านอนัตตาภพ แต่หากข้องเกี่ยวกับเรื่องเลือดเนื้อ ลาโล้นผู้ไม่รักษาวินัยสงฆ์พวกนั้นแห่งวัดเจิ้งเต๋อจะเจนจัดกว่า”
“ซือไท่ ข้ามิได้โทษท่าน ข้าเพียงอยากถามว่าอีกนานเท่าใดข้าถึงจะแปรเปลี่ยนกลายเป็นตันหยางจื่อโดยสมบูรณ์”
ความล้มเหลวมิได้ทำให้หลี่ฮั่วหวังรู้สึกท้อแท้แม้แต่น้อย
“หากคำนวณตามเพลานี้ ก็เหลืออีกสองเดือน” ซือไท่จิ้งซินเอ่ยพลางเดินเข้าไปในเงามืด นางมาหยุดอยู่หน้าเปลไผ่หลังหนึ่งแล้วไกวมันเบาๆ เมื่อมองดูชายชราที่อยู่ในเปล บนใบหน้าของนางก็ปรากฏรอยยิ้มอันเปี่ยมด้วยความเมตตา
“อ้อ.....”
“แล้วเจ้าตั้งใจจะทำเช่นไรต่อไป”
“ข้าจำต้องรอก่อน รอคำตอบบางอย่าง ซือไท่ ข้าขอยืมสิ่งของจากท่านสักหน่อยได้หรือไม่”
ชั่วขณะนั้น ภายในห้องอันสลัวรางพลันเงียบสงัดลง เงียบงันอยู่นานแสนนาน
หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจเข้าลึก สีหน้ามีความดิ้นรนฝืนทนผุดขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้นเขาก็เบิกตากว้างขึ้นโดยแรง ความมืดมิดรอบด้านก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยสีขาวโพลนไปหมดสิ้น เขามาโผล่ที่โรงพยาบาลอีกครั้ง
หลังจากจำแนกอย่างละเอียดรอบหนึ่งแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็พบว่าที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาลจิตเวช แต่เป็นโรงพยาบาลทั่วไป ในภาพหลอนนี้ บาดแผลของเขาดูเหมือนจะยังไม่หายดี
เมื่อเลื่อนสายตาลงต่ำ ก็เห็นซุนเสี่ยวฉินผู้เป็นแม่ของตนในยามนี้นั่งอยู่บนม้านั่งตัวเล็กพลางฟุบหลับอยู่ข้างเตียง หลับสนิทเป็นอย่างยิ่ง
ในความทรงจำของหลี่ฮั่วหวัง แม่ของเขาเป็นคนที่รักความสะอาดมากมาโดยตลอด ทว่าในยามนี้เส้นผมของเธอกลับมันเยิ้ม ดูท่าคงไม่ได้สระผมมานานมากแล้ว
หลี่ฮั่วหวังอยากจะยื่นมือออกไป ทว่ากลับพบว่าแขนขาทั้งสี่ข้างของตนถูกมัดไว้อย่างแน่นหนา จึงจนปัญญาทำได้เพียงส่งเสียงเรียกไปทางนั้นเบาๆ “แม่ ผมเอง ฮั่วหวัง”
ครั้นซุนเสี่ยวฉินลืมตาขึ้นมาพบว่าลูกชายของตนกำลังจ้องมองเธออยู่ ทั้งยังเอ่ยปากเรียกตนด้วยสีหน้าที่เป็นปกติอย่างยิ่ง เธอจึงโผเข้ากอดเขาไว้แน่นด้วยความตื่นเต้นระคนดีใจ “ลูก ในที่สุดลูกก็มีสติแล้ว”
เขารอคอยอย่างเงียบๆ อยู่ครู่ใหญ่ กระทั่งอารมณ์ของอีกฝ่ายไม่ตื่นเต้นถึงเพียงนั้นแล้ว หลี่ฮั่วหวังจึงเอ่ยปากถามขึ้นอีกครั้ง “แม่ พ่อล่ะครับ”
“พ่อของลูกไปหาเงินน่ะ ตอนนี้บ้านเราขัดสนเงินทองมาก แถมยังติดหนี้สินข้างนอกอยู่อีกตั้งเยอะ”
ทันทีที่พูดประโยคนี้จบ ในใจของซุนเสี่ยวฉินพลันกระตุกวูบ เธอรีบประคองใบหน้าของหลี่ฮั่วหวังไว้พลางอธิบายด้วยความปวดใจ
“ฮั่วหวัง แม่ไม่ได้โทษลูกนะ แม่รู้ว่าลูกไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนี้ ทั้งหมดมันเป็นเพราะไอ้โรคนั่น โรคบ้าที่น่าโดนสับเป็นพันๆ ท่อนั่น! คนตั้งเยอะแยะทำไมต้องมาตกอยู่ที่หัวลูกชายของฉันด้วยนะ”
“แม่ ช่วยแก้มัดมือให้ผมข้างหนึ่งได้ไหมครับ ผมอยากขยับมือหน่อย”
เมื่อเห็นท่าทางพูดจาเป็นปกติดีเช่นนี้ของลูกชายตรงหน้า ซุนเสี่ยวฉินลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะฝืนยิ้มขึ้นมาบนใบหน้าอีกครา
“ได้สิ คลายออกหน่อยก็ดี มัดไว้ทุกวี่ทุกวัน เดี๋ยวร่างกายจะพังเอาเสียก่อน”
หลี่ฮั่วหวังที่มือขวากลับมาเป็นอิสระแล้วส่งยิ้มให้ซุนเสี่ยวฉิน “ขอบคุณครับแม่”
พูดจบ เขาก็สอดมือเข้าไปในชุดคนไข้ของตน แล้วล้วงเอาสายประคำทองคำที่หนักอึ้งเส้นหนึ่งออกมาจากข้างใน
ท่ามกลางแววตาที่ตกตะลึงอย่างยิ่งของซุนเสี่ยวฉิน หลี่ฮั่วหวังได้วางสายประคำเส้นนี้ลงบนมือของเธอ
“แม่ เอาไปแลกเป็นเงินเถอะครับ เอาไปใช้หนี้ของที่บ้าน ถ้ายังเหลืออยู่ ก็ซื้อบ้านของเรากลับคืนมานะ ผมยังชอบหมู่บ้านนี้อยู่เลย”
ซุนเสี่ยวฉินประคองสายประคำทองคำอันหนักอึ้งไว้ด้วยท่าทางลนลานทำอะไรไม่ถูก “นี่...นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ลูก ทองนี่ไปเอามาจากไหน ลูกแอบออกไปเอามาตอนที่แม่หลับเหรอ”
หลี่ฮั่วหวังส่ายหน้าเบาๆ เขายื่นมือไปปลดป้ายหยกชิ้นนั้นที่คล้องคอของตนออก แล้ววางลงบนมือของซุนเสี่ยวฉินเช่นเดียวกัน
“แม่ เอาอันนี้ไปด้วยนะครับ น่าจะพอแลกเงินได้บ้าง ถึงผมจะรู้ว่าแม่เป็นภาพหลอน แต่ผมก็ไม่อยากเห็นแม่ต้องมาลำบากต่อหน้าต่อตาผมอยู่ดี”
เมื่อได้ยินถ้อยคำนี้ ซุนเสี่ยวฉินก็ไม่สนใจทองคำและป้ายหยกในมืออีกต่อไป สองมือคว้าไหล่ของหลี่ฮั่วหวังไว้แน่นแล้วเขย่าไม่หยุด น้ำตาไหลพรากลงมาอย่างมิอาจห้ามได้
“ลูก ดูให้ชัดๆ สิ! แม่เป็นแม่ของลูกนะ แม่ไม่ใช่ภาพหลอน แม่ไม่ใช่ภาพหลอนจริงๆ นะลูก!”
หลี่ฮั่วหวังยื่นมือออกไป เช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้า
“ครับ ใช่แล้ว แม่เป็นคนจริงๆ แม่ไม่ใช่ภาพหลอน เมื่อกี้ผมแค่ล้อแม่เล่นน่ะ”
เมื่อได้ยินคำปลอบโยนจากปากของหลี่ฮั่วหวัง ซุนเสี่ยวฉินก็ตื่นเต้นดีใจจนกระโดดโลดเต้น สองมือพนมเข้าหากัน ปากก็พร่ำบ่นว่าพระโพธิสัตว์คุ้มครอง
ขณะที่เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาด้วยความตื่นเต้น เตรียมจะให้หลี่ฮั่วหวังวิดีโอคอลกับพ่อที่กำลังทำงานอยู่ หลี่ฮั่วหวังก็ยื่นมือขวาไปแกะเสื้อของเธอ ปลดกระดุมสีแดงชาดเม็ดหนึ่งออกมาแล้วยัดเข้าไปในอกเสื้อของตน
อาจเป็นเพราะหลี่ฮั่วหวังเป็นฝ่ายริเริ่มเปลี่ยนผ่านเอง การหวนกลับมาในครานี้จึงรวดเร็วยิ่งนัก
ผู้เป็นพ่อผมสีดอกเลาในวิดีโอยังมิทันได้กล่าวแม้แต่ครึ่งประโยค สรรพสิ่งรอบกายก็สลับเปลี่ยนอีกครา กลับคืนสู่ภายในห้องอันมืดสลัวตามเดิม
ครั้นเขาได้สติกลับมา ก็เห็นซือไท่จิ้งซินผู้ถือลูกประคำสีทองในมือกำลังยืนมองตนอยู่อย่างเงียบสงบตรงนั้น
หลี่ฮั่วหวังยกมือขวาขึ้น ลมหายใจยิ่งทวีความกระชั้นถี่ขึ้นเรื่อยๆ ยามนี้สมองของเขาสับสนวุ่นวายยิ่งนัก
เขากัดฟันแน่น แล้วล้วงเข้าไปที่หน้าอกของตนอย่างฉับพลัน มือพลันชะงักค้าง ตรงนั้นว่างเปล่า ไม่มีสิ่งใดเลย
เมื่อเผชิญหน้ากับจุดจบที่คาดเดาไว้แต่แรกนี้แล้ว หลี่ฮั่วหวังก็หัวเราะออกมา
“หึๆ ฉันน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว ทางฝั่งนั้นจะเป็นเรื่องจริงไปได้อย่างไร ฉันดันไปเชื่อคำพูดของคนในภาพหลอนเข้าได้ ฉันนี่มันบ้าไปใหญ่แล้วจริงๆ”
หัวเราะไปหัวเราะมาหลี่ฮั่วหวังก็หยุดลงอีกครา เพราะเขาพบว่านี่ดูเหมือนจะมิใช่ข่าวดีอันใดเลย ยามนี้แม้กระทั่งความเป็นไปได้เพียงเศษเสี้ยวสุดท้ายในจินตนาการของเขาก็มิหลงเหลืออยู่อีกแล้ว
หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจเข้าลึก พูดกับความว่างเปล่าในอากาศอย่างอ่อนโยน “แม่ ไม่ได้ทำให้แม่ตกใจใช่ไหมครับ ขอโทษด้วยนะ มัดมือผมไว้เถอะ จะได้ไม่ไปโดนตัวแม่เข้า”
ซือไท่จิ้งซินที่เฝ้ามองทุกสิ่งอย่างเงียบงันมาตลอดพลันเปิดปากถามขึ้น “ในเมื่อทางฝั่งนั้นเป็นเรื่องเท็จ เช่นนั้นเจ้ากำลังตะโกนบอกผู้ใดกันเล่า”
หลี่ฮั่วหวังเงยหน้ามองแม่ชีในความมืด “ข้าตะโกนบอกตัวเองมิได้รึ”
“ต่อไปเจ้าคิดจะทำอย่างไร”
หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจเข้าลึกอย่างช้าๆ แววตาพลันถูกจิตสังหารอันเปี่ยมล้นเข้าปกคลุมในพริบตา “ข้าจะให้ตันหยางจื่อตาย!”
กำลังโหลดความเห็น...