คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 109

ตอน 109

ตอนที่ 109 บาดแผล

เสียง “ฉี่ ฉี่~” ดังขึ้นไม่หยุดหย่อน ของเหลวสีดำพวยพุ่งออกมาจากรอยโหว่ของหลี่ฮั่วหวังอย่างต่อเนื่อง

อย่างไรนี่ก็เป็นกระเพาะของตนเอง หลี่ฮั่วหวังมีสีหน้าเจ็บปวดทรมานอย่างยิ่งก่อนจะโซเซทรุดลงกับพื้น

ทว่าเมื่อเห็นร่างอันชั่วร้ายพิลึกพิลั่นของตันหยางจื่อตรงหน้าเริ่มโอนเอนไม่มั่นคงเช่นกัน บนใบหน้าของเขาก็เผยความสะใจออกมาสายหนึ่ง

ขอเพียงฆ่าตันหยางจื่อให้ตายได้ ตนจะต้องทนทุกข์ทรมานเพียงใดก็ย่อมได้ทั้งสิ้น!

“ไอ้หมาป่าตาขาว! หากมิใช่เพราะท่านเต๋าผู้นี้ลงมือ เจ้าก็ยังคงจมปลักอยู่ในภาพหลอนวิปลาส!!”

หลี่ฮั่วหวังกัดฟันแน่น คมมีดสั่นระริกขณะออกแรงกดลงไป

“ไอ้สารเลว ใครขอให้เจ้าลงมือกัน! ก็เพราะเจ้านั่นแหละ!! ข้าถึงต้องมีชีวิตอยู่อย่างทรมานเช่นนี้!!”

“ดี! ดียิ่ง!!” ดวงตาทั้งสามคู่ของตันหยางจื่อเผยจิตสังหารอันเข้มข้นถึงขีดสุดออกมา จิตสังหารนี้ยังพลอยส่งผลกระทบต่อหลี่ฮั่วหวังไปด้วยพร้อมกัน

ในชั่วขณะนี้ ภายในใจของหลี่ฮั่วหวังไม่มีความรู้สึกอื่นใดหลงเหลืออยู่อีก สิ่งเดียวที่เขาอยากทำในยามนี้ก็คือฆ่าตันหยางจื่อเสีย!

ในจังหวะที่บรรยากาศอันชวนอึดอัดนี้พุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุด ฝูงแมลงวันกลุ่มใหญ่ก็ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า พัดพาความเน่าเปื่อยโสมมเข้ามาห่อหุ้มคนทั้งสองไว้จนมิดชิด

ซือไท่จิ้งซินทั้งหกรูปที่อยู่ไกลออกไป สองมือที่ถือลูกประคำประกบเข้าหากันแน่นอย่างแรง ก่อนจะเริ่มสวดพระสูตรตามรูปปั้นพระพุทธรูปขนาดยักษ์นั้นอีกครา

“ไร้ทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค ไร้ปัญญาและไร้การบรรลุ ด้วยเหตุที่ไร้สิ่งใดให้บรรลุ พระโพธิสัตว์อาศัยปรัชญาปารมิตา จิตจึงไร้เครื่องกีดขวาง ด้วยเหตุที่ไร้เครื่องกีดขวางจึงไร้ความหวาดกลัว ห่างไกลจากความหลงผิดวิปลาส บรรลุถึงนิพพานอย่างแท้จริง พระพุทธเจ้าทั้งสามภพต่างอาศัยปรัชญาปารมิตา!”

เมื่อเสียงสวดพระสูตรดังขึ้น ความชรา ความโสมม และความอ้วนฉุบนร่างของพวกนางก็ลดทอนลงด้วยความเร็วอันน่าตระหนก

สิ่งเหล่านี้ถักทอเข้าด้วยกันและแผ่ขยายขึ้นสู่เวหาอย่างต่อเนื่อง

ในทางตรงกันข้าม ความเปลี่ยนแปลงประหลาดเริ่มบังเกิดขึ้นบนท้องฟ้า ณ รอยแยกของผืนฟ้านั้น ปรากฏดวงตาขนาดบดบังฟ้าบดบังตะวันข้างหนึ่ง ดวงตาของอรหันต์เนตรพิโรธไร้มลทินไร้วิสุทธิ์

“ฮ้า!” เสียงตวาดกร้าวแผ่ซ่านออกไปไกลหลายสิบลี้ ทั่วทั้งห้วงมิติสะเทือนเลื่อนลั่น ทุกสิ่งอันผิดปกติในอารามอันฉือต่างแตกกระจายสลายไปอย่างรวดเร็ว ซึ่งรวมถึงตันหยางจื่อด้วย

◆ ◆ ◆

ไป๋หลิงเหมี่ยวฟื้นคืนสติขึ้นมาท่ามกลางความสะลึมสะลือ ครั้นนางได้สติกลับมาอย่างสมบูรณ์แล้ว ก็พบว่าตนเองกำลังนอนคว่ำอยู่หน้ากระทะเหล็กใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยข้าวผัดมันเยิ้ม สองมือกอบโกยข้าวผัดยัดเข้าปากตนเองอย่างเอาเป็นเอาตาย

“อุแหวะ~!” นางคายข้าวผัดอันเลี่ยนเอียนในปากทิ้ง แล้วกวาดสายตามองไปรอบข้างอย่างตื่นตระหนก

หลังจากมองสำรวจอยู่ครู่หนึ่ง นางจึงเพิ่งพบว่าตนเองกำลังนั่งอยู่ในโรงครัวของอารามอันฉืออย่างปกติ รอบกายล้วนเป็นแม่ชีอ้วนที่กำลังกินอาหาร เสียงเคี้ยวและเสียงกลืนดังแว่วเข้าสู่รูหูของนางไม่ขาดสาย

นางเอี้ยวศีรษะกลับมามองดูกระทะเหล็กอีกครั้ง จึงเห็นว่าข้าวในกระทะนี้มิได้มีไว้สำหรับนางเพียงลำพัง ทว่ามีไว้สำหรับคนทั้งโต๊ะของพวกเขา

โก่วหวา เสี่ยวหม่าน เป่าลู่ หยางเสี่ยวไห เกาจื้อเจียน ทุกคนต่างอยู่ที่นี่ พวกเขากำลังสวาปามอย่างหิวกระหายไม่ต่างจากแม่ชีเหล่านั้น

ทว่าหลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็ได้สติฟื้นคืนมา ต่างพากันมองดูทุกสิ่งรอบตัวด้วยความตื่นตระหนก

“นะ-นี่มันเกิดอันใดขึ้น พวกเรามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” เห็นได้ชัดว่าคนอื่นๆ ยังตั้งตัวไม่ทันว่าเกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่

ไป๋หลิงเหมี่ยวกวาดตามองหาไปรอบหนึ่งอย่างรวดเร็ว พบว่าคนอื่นๆ ล้วนอยู่กันครบ มีเพียงหลี่ฮั่วหวังคนเดียวที่หายไป

“นี่มันเรื่องอันใดกันแน่ มิใช่บอกว่าจะขับไล่สิ่งอัปมงคลให้ศิษย์พี่หรอกรึ เหตุใดจู่ๆ ถึงมากินข้าวที่นี่เล่า กับข้าวสักอย่างก็ไม่มี เลี่ยนปานนี้จะกินลงได้อย่างไร”

โก่วหวาพูดจบก็หันไปมองโต๊ะอื่น บรรดาแม่ชีบนโต๊ะอื่นไม่คิดจะสนใจไยดีเขาแม้แต่น้อย ต่างก้มหน้าก้มตากินอย่างบ้าคลั่ง ทว่าสิ่งที่พวกนางกินมิใช่ข้าวผัด หากแต่เป็นหมั่นโถวขึ้นราและอาหารการกินอื่นๆ

สีหน้าของไป๋หลิงเหมี่ยวแฝงแววร้อนรน เดินไปทางด้านหลังของแม่ชีอ้วนรูปหนึ่งแล้วเอ่ยถาม “ท่านอาจารย์เจ้าคะ ไม่ทราบว่าเห็นศิษย์พี่หลี่ของข้าหรือไม่เจ้าคะ”

“ศิษย์พี่หลี่รึ เจ้าหนุ่มจิตวิสุทธิ์นั่นใช่หรือไม่ เขาอยู่กับซือไท่จิ้งซิน เจ้าไปหานางเถิด”

แม่ชีรูปนั้นตอบกลับมาโดยไม่แม้แต่จะหันศีรษะมามอง ขณะพูดสองมือก็ยังคงแย่งชิงอาหารอยู่ ด้วยเกรงว่าหากแย่งช้าไปจะได้กินน้อยลง

ครั้นคนกลุ่มนี้บุกฝ่าปลักอาหารเน่ารามาได้อีกครา จนกระทั่งมาถึงเบื้องหน้าห้องของซือไท่จิ้งซิน

ก็แลเห็นหลี่ฮั่วหวังกำลังยืนสนทนากับแม่ชีที่มีรูปร่างหน้าตาประหลาดพิกลรูปหนึ่งอยู่ตรงนั้น แม่ชีรูปนั้นประหลาดยิ่งนัก ในเบ้าตามิได้มีลูกตาอยู่เลย ดวงตาทั้งสองข้างหดลีบเข้าไปด้านในจนหมดสิ้น

รูปร่างดูผอมโซอย่างยิ่ง หากแต่ผิวหนังบนกายกลับหย่อนยานเทอะทะเหลือเกิน หนังตรงคางหย่อนยานลงมาได้ถึงหน้าท้อง หนังตรงหน้าท้องหย่อนยานลงมาได้ถึงพื้นดิน ราวกับเสื้อคลุมนักพรตตัวโคร่งตัวหนึ่ง

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า หลี่ฮั่วหวังก็หมุนตัวกลับมา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มพลางกวักมือเรียกให้พวกเขาเดินเข้าไปหา

ภายในใจของไป๋หลิงเหมี่ยวพลันบังเกิดความประหลาดใจ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นศิษย์พี่หลี่ยิ้ม

“พวกเจ้ามากันแล้วรึ มิได้ตกใจใช่หรือไม่ อิทธิฤทธิ์ของท่านอาจารย์ทั้งหลายแห่งอารามอันฉือยากจะควบคุมกลับคืนมาได้ จึงได้รับผลกระทบไปบ้าง ย่อมเป็นเรื่องปกติ” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยอธิบายแก่คนอื่นๆ

ทันทีที่ไป๋หลิงเหมี่ยวเดินเข้าไปใกล้ ก็ต้องตะลึงงันกับรูปโฉมของแม่ชีผอมหนังหุ้มกระดูกรูปนั้น อีกฝ่ายงดงามหยาดเยิ้มเหลือเกิน

แม้ว่าอีกฝ่ายจะมีรูปร่างหน้าตาประหลาด แม้ว่าตัวนางเองก็เป็นสตรีก็ตามที

หลังจากไป๋หลิงเหมี่ยวดึงหลี่ฮั่วหวังออกห่างมาเล็กน้อยแล้ว จึงเอ่ยถามเสียงเบา “ศิษย์พี่หลี่ ผู้นี้คือใครหรือเจ้าคะ”

“นางคือซือไท่จิ้งซิน อย่างไรเล่า จำมิได้แล้วรึ”

สิ้นเสียงของหลี่ฮั่วหวัง ดรุณีตาบอดเนื้อหนังลากดินผู้อยู่ไกลออกไปก็พยักหน้าให้แก่คนอื่นๆ

“นาง! คือจิ้งซินหรือ!! คือยายอ้วนที่กระทั่งเดินยังเดินไม่ไหวคนนั้นหรือ”

ทุกคนพลันเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ความแตกต่างนี้ช่างใหญ่หลวงเกินไปแล้ว

“วิชาของอารามอันฉือมิเหมือนกับที่อื่น ทุกคนอย่าได้ซักไซ้เลย แต่ยังนับว่าดีที่ซือไท่จิ้งซินยอมสละถึงเพียงนี้แล้วบังเกิดผล ปัญหาของข้าหมดสิ้นไปแล้ว ตันหยางจื่อจะมิโผล่ออกมาอีก”

เมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายของหลี่ฮั่วหวัง ทุกคนต่างเผยรอยยิ้มบนใบหน้าและพากันเอ่ยแสดงความยินดีกับเขา

หลังจากสนทนากันสั้นๆ ไม่กี่ประโยค หลี่ฮั่วหวังผู้มีสีหน้าแช่มชื่นก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นกดลง เพื่อปรามคำถามเจาะลึกรายละเอียดของคนอื่นๆ เอาไว้ก่อน

“ข้ายังมีเรื่องต้องสะสางทางฝั่งนี้อีกเล็กน้อย คาดว่าคงต้องรั้งอยู่ต่ออีกสักพัก พวกเจ้าล่วงหน้าไปก่อนเถิด พองานเสร็จสิ้นแล้ว ข้าจะรีบตามไปให้เร็วที่สุด”

“ศิษย์พี่หลี่ เรื่องอันใดต้องใช้เพลานานถึงเพียงนั้นหรือเจ้าคะ มิสู้พวกเราอยู่ช่วยท่านต่อดีกว่าหรือไม่” เมื่อได้ยินว่าจะต้องแยกกันเดินทาง ไป๋หลิงเหมี่ยวเป็นคนแรกที่แสดงความไม่เห็นด้วย

“อย่าเอะอะไปเลย เรื่องเกี่ยวกับการฝึกตนพวกเจ้าช่วยอันใดมิได้ดอก เดินทางไปก่อนเถิด อย่างมากสิบกว่าวัน ข้าก็คงตามทันแล้ว”

“อีกประการหนึ่ง พวกเจ้ามิใช่จะกลับบ้านกันหรอกรึ รีบไปเถิด ยืดเยื้อมานานถึงเพียงนี้แล้ว หากชักช้าต่อไปคงต้องฉลองปีใหม่อยู่ข้างนอกอีกเป็นแน่”

“ข้ามิใช่ว่าจะมิไปเสียหน่อย วางใจเถิด ขอเพียงพวกเจ้าเดินตามเส้นทางที่วาดไว้บนแผนที่ต่อไป ข้าย่อมตามทันอย่างแน่นอน”

ภายใต้การเกลี้ยกล่อมของหลี่ฮั่วหวัง ในที่สุดบรรดาศิษย์พี่น้องคนอื่นๆ ก็ยอมคล้อยตาม พลางหันหลังเดินออกจากอารามอันฉือไป

ครั้นแผ่นหลังของพวกเขาค่อยๆ ลับสายตาไป รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่ฮั่วหวังก็พลันเย็นชาลงทีละน้อย และถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวอย่างช้าๆ

เขาปลดชุดนักพรตสีแดงของตนออก เลิกชายเสื้อขึ้น เผยให้เห็นรอยแยกขนาดมหึมาตรงหน้าท้องที่มีหนอนสีขาวเบียดเสียดไชเข้าออกกันยั้วเยี้ย

“ในอารามอันฉือแห่งนี้ บาดแผลเพียงเท่านี้อีกมิกี่วันก็หายดีแล้ว สิ่งที่เจ้าควรพะวงคือเรื่องอื่น เจ้าเข้าใจว่าข้าหมายถึงสิ่งใด”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 109
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 110 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 108กลับหน้าเรื่อง
ตอน 108ตอน 110