ตอนที่ 108 ตันหยางจื่อ
ความเปลี่ยนแปลงที่อุบัติขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ทำให้ทุกคนตั้งตัวไม่ทัน
หนวดระยางที่มุดออกมาจากปากของหลี่ฮั่วหวัง พลันเหยียดตรงแล้วพุ่งเข้าจู่โจมเหล่าแม่ชีเบื้องหน้าทันที
ครั้นหนวดระยางเหยียดตรงก็แปรเปลี่ยนเป็นแข็งแกร่งหาใดเปรียบ แทงทะลุท้องของแม่ชีร่างท้วมรูปหนึ่งในชั่วพริบตา บาดแผลมิได้มีโลหิตหลั่งริน ทว่ากลับมีไขมันสีขาวขุ่นซึมทะลักออกมาไม่ขาดสาย
ทว่าไม่ว่าข้างในจะไหลเยิ้มสิ่งใดออกมา เสียงกรีดร้องโหยหวนของแม่ชีก็ทำให้เสียงสวดมนต์อันเปี่ยมความศักดิ์สิทธิ์เจือไปด้วยสุ้มเสียงอันขัดหู
เมื่อเสียงสวดมนต์แผ่วลง พระโพธิสัตว์แมลงวันรูปนั้นก็มิได้เกาะตัวแน่นหนาอีกต่อไป ทว่าเริ่มคลายตัวปริแตก
นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น หนวดระยางสีดำที่เคลื่อนไหวเหนอะหนะยึดโยงอวัยวะของตันหยางจื่อเอาไว้ ยังคงมุดทะลักออกมาจากปากของหลี่ฮั่วหวังอย่างต่อเนื่อง แล้วเข้าจู่โจมแม่ชีรูปอื่นอย่างบ้าคลั่ง
เหล่าหนวดระยางสีดำยกร่างของหลี่ฮั่วหวังกลับหัวขึ้น ราวกับปลาหมึกยักษ์ที่ใช้หนวดระยางยันพื้นพาร่างของเขาเคลื่อนที่ไปรอบทิศ
ลานพิธีทั้งหมดตกอยู่ในความโกลาหลวุ่นวาย แม่ชีร่างท้วมรูปหนึ่งเพิ่งจะคิดลงมือขัดขวาง ฝูงแมลงวันที่รวมตัวเป็นองค์พระโพธิสัตว์กลางเวหาก็พังทลายลงเสียแล้ว
ด้วยความช่วยเหลือจากตันหยางจื่อบนพื้น ตันหยางจื่อที่ถูกจองจำจึงหลุดพ้นจากพันธนาการ สถานการณ์ของทั้งสองฝ่ายพลิกผันกลับตาลปัตรในพริบตา
พวกจิ้งซินคิดจะรับมือตันหยางจื่อ ทว่ากลับทำไม่ได้แม้แต่น้อย เมื่อปราศจากการเชื่อมต่อของจิตบริสุทธิ์ ในสายตาของพวกนางจึงไม่มีตันหยางจื่ออยู่อีกต่อไป มีเพียงนักพรตชุดแดงผู้หนึ่งที่มีหนวดระยางดิ้นพล่านนับสิบเส้นงอกออกมาจากปากเท่านั้น
“ต้องหาทางให้เจ้าหนุ่มนี่ยอมเชื่อมจิตบริสุทธิ์กับพวกเราอีกครา มิเช่นนั้นพวกเราย่อมไม่อาจส่งผลกระทบใดต่อตันหยางจื่อได้เลย”
“ไม่ทันแล้ว ตันหยางจื่ออยู่ในท้องของเขา คอยก่อกวนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ศิษย์น้อง อัญเชิญพระโพธิสัตว์ประทับร่างเถิด หากชักช้าไปกว่านี้ในอารามชีต้องเกิดเรื่องแน่”
จิ้งซินมองดูหลี่ฮั่วหวังที่ถูกห้อยหัวอยู่แต่ไกล ภายในใจทอดถอนหายใจอย่างจนปัญญา มาถึงขั้นนี้แล้วเชียว หากแต่กลับต้องมาพ่ายแพ้เอาในก้าวสุดท้าย
ไม่ว่าในสายตาของผู้อื่นจะเป็นเช่นไร แต่ในสายตาของหลี่ฮั่วหวังยามนี้ ในปากของตนมิได้มีหนวดระยางใดๆ และตนเองก็มิได้ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย แต่เป็นตันหยางจื่ออันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังบุกโจมตีเหล่าแม่ชีร่างท้วมเหล่านั้นอย่างบ้าคลั่ง
วาจาของจิ้งซินเมื่อครู่ เขาก็ได้ยินเข้าหูเช่นกัน
“ตันหยางจื่อยังไม่ตายรึ เขายังไม่ตายจริงๆ หรือนี่ คอยอาศัยอยู่ร่วมกับไท่ซุ่ยดำในท้องฉันมาตลอดงั้นเหรอ” หลี่ฮั่วหวังพลันรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งร่าง
ตันหยางจื่อผู้เข่นฆ่าคนเป็นผักปลา เอาคนเป็นๆ มาหลอมโอสถผู้นั้น ถึงกับยังไม่ตาย!
ที่ผ่านมาหลี่ฮั่วหวังคิดเสมอว่าตันหยางจื่อเพียงแค่กัดกินตนทางจิตใจอย่างไม่หยุดยั้ง ผลลัพธ์กลับคาดไม่ถึงเลยว่า แม้แต่ในระดับเนื้อหนังมังสา อีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมปล่อยไป!
หลี่ฮั่วหวังมองดูตันหยางจื่อที่อยู่ไกลออกไป แววตาเผยความเคียดแค้นชิงชังถึงขีดสุด
“ไม่ได้การ! ต้องทำอะไรสักอย่าง ฉันต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว! จะมานั่งรอความตายอยู่ที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด! หากคิดจะกำจัดมัน ก็ต้องเป็นวันนี้แหละ!”
มือขวาของหลี่ฮั่วหวังเอื้อมไปที่บันทึกมหาภพตรงเอว ส่วนมือซ้ายเปิดถุงอุปกรณ์ทรมานตรงชายเสื้อ
เขาหยิบเหล็กแหลมสามเหลี่ยมอันคมกริบออกมาจากถุงอุปกรณ์ทรมาน หลี่ฮั่วหวังกัดฟันกรอด แทงสวนเข้าไปในฝ่ามือของตนเองตรงๆ แล้วกดลึกลงไปเรื่อยๆ
ความเจ็บปวดรวดร้าวอย่างแสนสาหัสเกือบทำให้หลี่ฮั่วหวังชักเกร็งจนหมดสติ ภายใต้สภาวะที่ความเจ็บปวดทวีคูณเป็นเท่าตัว ความรู้สึกเช่นนี้ยากที่ปุถุชนคนธรรมดาจะทนรับไหวจริงๆ
บางทีในยามที่ใช้บันทึกมหาภพ ความเจ็บปวดที่ทวีความรุนแรงขึ้นอาจเป็นเรื่องดี แต่ในครานี้หลี่ฮั่วหวังกลับมิได้ตั้งใจจะใช้บันทึกมหาภพ
ทันทีที่กำลังจะเปิดบันทึกมหาภพ แถบผ้าเซียนที่พวยพุ่งด้วยไอเซียนสายหนึ่งก็สะบัดลอยมา พันรัดบันทึกมหาภพตรงเอวของหลี่ฮั่วหวังแล้วเหวี่ยงกระเด็นออกไปในทันที
“เด็กเอ๋ย เจ้าต้องช่วยอาจารย์บรรลุเป็นเซียน จะไปช่วยคนนอกก่อเรื่องได้อย่างไรเล่า~!” ศีรษะชายชราหัวล้านทางด้านซ้ายของตันหยางจื่อพลันเอ่ยขึ้น
“การช่วยผู้อื่นบรรลุเป็นเซียนนับเป็นมหากุศลเชียว! วันหน้าเมื่อเจ้าได้ก้าวขึ้นสู่หนทางบำเพ็ญเซียน เจ้าก็จะเข้าใจเอง!” ศีรษะวัยกลางคนตรงกลางกล่าว
“เจ้าจินตนาการไม่ออกหรอกว่าข้าได้เห็นสิ่งใดที่ขอบแดนเซียน! ข้าจะเข้าไป ข้าต้องเข้าไปให้จงได้! ข้าขาดอีกเพียงก้าวเดียวเท่านั้น! ช่วยข้า!!” ผู้ที่กล่าวเป็นคนสุดท้ายคือศีรษะเด็กของตันหยางจื่อ
“ไปตายเสียเถิด! ต่อให้ข้าต้องตาย ข้าก็ไม่มีวันช่วยเจ้าอีก!!” หลี่ฮั่วหวังกัดฟันแน่นแล้วออกแรงดึงเหล็กแหลมสามเหลี่ยมออกจากบาดแผล
ริมฝีปากที่ซ้อนทับกันไปมาของตันหยางจื่อแสยะยิ้มชั่วร้ายมองดูหลี่ฮั่วหวัง “เด็กเอ๋ย เรื่องตัดกิเลสสามศพเช่นนี้ ไม่ว่าเจ้าอยากช่วยหรือไม่ เจ้าก็ต้องช่วยอยู่ดี เจ้าอย่าได้ลืมเสียล่ะว่าใครเป็นอาจารย์”
“ตัดกิเลสสามศพบ้าบออันใด เจ้าคิดว่าข้ายังจะเชื่อคำลวงของเจ้าอีกรึ! อยากได้ร่างข้าก็พูดมาตรงๆ เถิด! ข้าหลอกเจ้าได้ มิได้หมายความว่าเจ้าจะหลอกข้าได้!”
“ข้าจะบอกให้เจ้ารู้ไว้! เจ้าถูกเลือดเนื้อของสิ่งอัปมงคลในวัตถุดิบโอสถบิดเบือนจนกลายเป็นสัตว์ประหลาดไปโดยสมบูรณ์แล้ว! เคล็ดวิชาบรรลุเซียนพวกนั้นข้ากุขึ้นมาเองทั้งสิ้น!!”
เมื่อได้ยินความจริงข้อนี้ ตันหยางจื่อมิเพียงไม่แสดงสีหน้าโกรธเกรี้ยว หากแต่ดวงตาทั้งหกคู่กลับเผยความปรารถนาอันแรงกล้าออกมาพร้อมเพรียงกัน
“ไม่ บัดนี้ข้าบรรลุเป็นเซียนแล้วจริงๆ ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่กึ่งเซียนก็ตาม แต่ข้าได้เห็นประตูสวรรค์ทิศใต้เข้าแล้วจริงๆ ข้ายังเห็นเหล่าทวยเทพที่เหมือนกับข้าอยู่ข้างในนั้น และยังได้เห็นเหล่านางเซียนพวกนั้นด้วย!”
หลี่ฮั่วหวังแสยะยิ้มเย็นชา “เหอะๆ แดนเซียนรึ มัวแต่คุยกับข้าตั้งนาน เจ้าไม่ลองหันไปดูหน่อยหรือว่าข้างหลังเจ้ามีสิ่งใด”
ศีรษะทั้งสามหันขวับไปพร้อมกัน ทันใดนั้นพวกเขาก็แลเห็นพระกวนอิมขนาดยักษ์สามเศียรหกกรที่ก่อร่างขึ้นจากก้อนเนื้ออ้วนฉุกำลังยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า
“ตูม!” เนื้อไขมันอันเน่าเปื่อยบวมฉุกดทับลงมา ถึงกับกักขังตันหยางจื่อเอาไว้กับที่เช่นนี้เอง
ตันหยางจื่อที่ร่างครึ่งท่อนจมมิดอยู่ในก้อนเนื้อหันศีรษะกลับมา ใช้ดวงตาอันชวนสยดสยองคู่นั้นจ้องมองไปยังหลี่ฮั่วหวัง
“วางใจเถิด ปัญหาเล็กน้อยเท่านั้น ขอเพียงไม่ให้พวกชีเหล่านี้เชื่อมจิตกับเจ้าได้ พวกนางก็มองไม่เห็นข้า ก็เป็นแค่คนตาบอดฝูงหนึ่งเท่านั้น เก่งกาจกว่านี้แล้วจะมีประโยชน์อันใดเล่า”
“ส่วนเจ้าน่ะรึ อย่าหาว่าอาจารย์พูดจาไม่น่าฟัง หากเจ้าว่าง่าย เจ้าก็ยังเป็นศิษย์ข้า แต่หากดื้อด้าน เจ้าก็เป็นเพียงหมาจรจัดข้างทางที่ข้าจะเตะให้ตายเมื่อใดก็ได้! ในเรื่องพวกนี้ เจ้าทำอันใดไม่ได้สักอย่างหรอก”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ โลหิตสายหนึ่งพลันแล่นพล่านขึ้นสู่สมองของหลี่ฮั่วหวัง
หลี่ฮั่วหวังกุมด้ามมีดยกขึ้นแล้วแทงพรวดเข้าหน้าท้องตนเองอย่างเหี้ยมเกรียม มือสั่นเทากรีดไปทางซ้าย แล้วเริ่มล้วงควานหาข้างใน
“เจ้ากำลังทำอันใด หยุดเดี๋ยวนี้!” สีหน้าของตันหยางจื่อแปรเปลี่ยนเป็นน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
มันคิดจะลงมือขัดขวาง แต่กลับพบว่าตนเองถูกพวกแม่ชีเหล่านั้นกักขังเอาไว้เสียแล้ว
“ไหนเจ้าบอกว่าข้าทำอันใดไม่ได้มิใช่รึ” หลี่ฮั่วหวังผู้มีดวงตาแดงก่ำตะเบ็งเสียงใส่ตันหยางจื่อ
“แล้วเช่นนี้เล่า!” หลี่ฮั่วหวังข่มอาการสั่นเทาจากความเจ็บปวดแสนสาหัส ยกมีดขึ้นแล้วจ้วงแทงเข้าไปในกระเพาะอาหารที่อยู่ในมือตนอย่างดุดัน
เมื่อได้เห็นภาพนี้ สีหน้าของตันหยางจื่อพลันอัปลักษณ์ดูไม่ได้ขึ้นมาในพริบตา
“เจ้าศิษย์ทรพี เจ้าไม่รู้เลยว่ากำลังทำอันใดอยู่! เจ้าคิดว่าตนจะสู้ข้าได้รึ อย่าได้ฝันไปเลย! จุดจบของเจ้าถูกกำหนดไว้ตั้งนานแล้ว!”
หลี่ฮั่วหวังกัดฟันกรอด จ้วงแทงลงไปอีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง หนนี้เขาแทงทะลุกระเพาะอาหารทั้งดวงจนพรุนแหลก
“ถูกกำหนดไว้แล้วรึ ข้าไม่ยอมเชื่อหรอก!! หัวขี้กลาก!! เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ แน่!!”
กำลังโหลดความเห็น...