ตอนที่ 107 พุทธะ
“ผู้บำเพ็ญเพียรแลเห็นแล้ว พลันบังเกิดปีติยินดีล้นพ้น เห็นกายตนประทับเหนือวัชรอาสน์ เสด็จตามเบื้องหลังพระพุทธองค์ เพียงชั่วลัดนิ้วมือเดียว ได้ไปอุบัติยังแดนพุทธเกษตรนั้น ครั้นอุบัติยังแดนนั้นแล้ว ย่อมแลเห็นพระรูปกายแห่งพระพุทธะ เพียบพร้อมด้วยมหาปุริสลักษณะทั้งปวง แลเห็นเหล่าพระโพธิสัตว์ เพียบพร้อมด้วยรูปกายอันบริสุทธิ์...”
พระสูตรที่เอื้อนเอ่ยจากปากของหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ ดังก้องขึ้นเรื่อยๆ ภายใต้การโอบอุ้มของเสียงสวดภาวนา ยามนี้ใบหน้าของเขาราวกับถูกชโลมไว้ด้วยแสงพุทธานุภาพอันศักดิ์สิทธิ์
แรกเริ่มมีเพียงสุรเสียงของเขาเพียงเสียงเดียว ทว่ามินานนัก เสียงสวดอันเรียบเดี่ยวนี้ก็เริ่มผสานก้องสะท้อน
เสียงขับขานบทสรรเสริญที่สูงต่ำสลับกันเริ่มสอดประสานไปพร้อมกับหลี่ฮั่วหวัง
เสียงเหล่านี้เปล่งออกมาจากปากของเหล่าแม่ชีร่างท้วมและซือไท่โดยรอบ บนดวงหน้าของพวกนางเผยความเลื่อมใสศรัทธาเฉกเช่นเดียวกับใบหน้าของหลี่ฮั่วหวังไม่มีผิดเพี้ยน
ภายในหอพระและเรือนพักรอบด้านพลันแว่วเสียงเครื่องดนตรีแห่งพุทธธรรม ทั้งฆ้องเล็ก ระฆังมือ และมู่หยู ดังประสานขึ้นพร้อมกัน
ภายใต้การสอดรับของเครื่องดนตรีเหล่านี้ เสียงสวดมนต์ของหลี่ฮั่วหวังยิ่งมายิ่งเปี่ยมบารมี ยิ่งมายิ่งเปี่ยมด้วยพุทธลักษณะ
คลื่นเสียงอันแสนพิเศษนี้เริ่มแปรเปลี่ยนสรรพสิ่งที่ไม่ควรจะเปลี่ยนเพราะเสียง ดั่งเช่นสีสันทั้งมวลรอบกายที่ค่อยๆ บิดเบือนผิดเพี้ยน ราวกับถูกฉาบทับไว้ด้วยม่านกรองแสงสีเหลืองเข้มหนาเตอะ
ครั้นกาลเวลาผันผ่าน เสียงสวดพระสูตรก็ยิ่งดังกึกก้อง ไป๋หลิงเหมี่ยว โก่วหวา เกาจื้อเจียน กระทั่งบุตรในอ้อมอกของซือไท่จิ้งซินต่างก็เริ่มเปล่งเสียงสวดตามไปด้วย
ท่ามกลางเสียงที่ดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ ร่างพระโพธิสัตว์แมลงวันในหลุมลึกพลันขยับไหวอย่างน่าสะพรึงกลัว
ภายใต้เสียงสวดภาวนาที่คลอเคลีย มันค่อยๆ ลอยละล่องมาเหนือศีรษะของหลี่ฮั่วหวังอย่างเชื่องช้า ในเพลานี้ แม้แต่เสียงกระพือปีกหึ่งๆ ของเหล่าแมลงวันก็แปรเปลี่ยนเป็นท่วงทำนองเดียวกับเสียงสวดพระสูตรไปเสียแล้ว
เมื่อบทสวดดำเนินมาถึงจุดสูงสุด พระโพธิสัตว์เนื้อหนังพลันเบิกเนตรดำขลับขึ้นอย่างกะทันหัน ก่อนจะดิ่งวูบลงมาเบื้องล่าง แมลงวันหัวเขียวที่ส่งเสียงหึ่งๆ พลันโผเข้าคลุมร่างของหลี่ฮั่วหวังไว้จนมิดในพริบตา
เสียงกระพือปีกของแมลงวันเริ่มสั่นรัวอย่างบ้าคลั่ง เสียงสั่นไหวนั้นสอดประสานทับซ้อนกับบทสวดพุทธธรรมรอบทิศอย่างมิขาดสาย
ทุกผู้คนกับแมลงวันนับล้านตัวในเพลานี้ ต่างเชื่อมโยงจิตเข้าหากันอย่างเหนียวแน่น มิแบ่งแยกเขาเรา
มนุษย์ล่วงรู้ความคิดของแมลงวัน แมลงวันเองก็ล่วงรู้ความคิดของมนุษย์
ครั้นจิตของซือไท่จิ้งซินไหววูบ แมลงวันที่ห่อหุ้มกายหลี่ฮั่วหวังก็รวมตัวกันใหม่อีกครา ก่อร่างเป็นพระโพธิสัตว์สีดำทมิฬประทับขัดสมาธิเหนือดอกบัวหัตถ์ถือคนโท เสียงของมันก้องกังวานกลบเสียงของหลี่ฮั่วหวัง แล้วเริ่มนำพาคนอื่นๆ สวดภาวนาต่อไป
ทว่าฉากอันเปี่ยมบารมีเช่นนี้กลับดำรงอยู่ได้มินาน ก็ถูกเสียงอัสนีบาตฟาดทำลายลง ทุกสายตาพลันตวัดมองไปพร้อมเพรียง ท้องนภาปริแตกเสียแล้ว
ตันหยางจื่อผู้มีสามเศียร ทั่วร่างเกาะกุมแน่นขนัดไปด้วยอวัยวะชวนคลื่นเหียน กำลังลอยคว้างอยู่ตรงนั้นอย่างสง่างามดั่งเซียนเหยียบเมฆาขาว ดวงตาทั้งสามคู่จ้องเขม็งลงมายังอารามอันฉือเบื้องล่างด้วยความเย้ยหยัน
“หึๆ..... เจ้าหนูเอ๋ย..... เจ้ายึดติดในรูปลักษณ์แล้ว.....”
มิมีถ้อยคำไร้สาระใด แม่ชีชราร่างอ้วนทึบทุกคนรวมถึงซือไท่จิ้งซิน ต่างชักสายประคำที่หลอมจากทองคำแท้ออกมาจากรอยพับของชั้นไขมันมันเยิ้มของตนอย่างรวดเร็ว
พวกนางพันสายประคำไว้รอบง่ามมือทั้งซ้ายและขวา จากนั้นงอนิ้วชี้กับนิ้วหัวแม่มือเข้าสู่ใจกลางฝ่ามือ ตั้งมุทราอมิตาภะ กอปรด้วยสง่าราศีอันน่าเกรงขาม แล้วซัดส่งขึ้นเหนือศีรษะอย่างรุนแรง
“พุทธานุสสติ! ธัมมานุสสติ! สังฆานุสสติ! สีลานุสสติ! จาคานุสสติ! เทวตานุสสติ! ภิกษุบำเพ็ญอนุสสติหก! ย่อมบรรลุประตูธารณีนับร้อยพันประมาณมิได้!”
เสียงหึ่งๆ พลันกึกก้อง ฝูงแมลงวันดำมืดที่ก่อตัวเป็นองค์พระพุทธะพุ่งทะยานขึ้นสู่เวหา โถมซัดเข้าหาตันหยางจื่อกลางอากาศดั่งเกลียวคลื่นสมุทรที่โอบอุ้มสรรพสำเนียงแห่งพุทธวจนะ
เมื่อมองคลื่นยักษ์สีดำตรงหน้า ใบหน้าใหญ่โตทั้งสามของตันหยางจื่อพลันผุดรอยยิ้มเย้ยหยันถึงขีดสุด สองเท้าเหยียบเมฆขาว ละอองเซียนพลิ้วไหวรอบกาย พุ่งทะยานสวนกลับเข้าใส่ฝูงแมลงวันเหล่านั้นทันที
ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยหนวดระโยงระยางสะบัดฟาดออกไปอย่างแรง กระบี่เหรียญทองแดงที่ประกอบขึ้นจากลูกตา หนวด และเลือดเนื้อพลันงอกออกมาจากกลางฝ่ามือของเขา
เมื่อกระบี่เหรียญทองแดงเลือดเนื้อตวัดสะบัด เศษเนื้อก็ปลิวว่อน แมลงวันตัวใดที่ถูกเศษเนื้อนั้นกระเซ็นใส่ ร่างเนื้อจะบิดเบี้ยวผิดรูปในทันใด
ศีรษะตันหยางจื่อขนาดจิ๋วที่กรีดร้องและขยับดิ้น พลันงอกขึ้นมาแทนที่หัวแมลงวัน แล้วหันขวับเข้าโจมตีพวกพ้องแมลงวันรอบข้างอย่างรวดเร็ว
เพลานี้ หลี่ฮั่วหวังผู้นั่งขัดสมาธิด้วยสีหน้าเคร่งขรึมอยู่เบื้องล่างหาได้หวั่นไหวไม่ ริมฝีปากยังคงเอื้อนเอ่ยพระสูตรต่อไป เสียงนั้นยิ่งมายิ่งดังกึกก้องขึ้นทุกที
ภายใต้แรงเร่งเร้าของเสียงสวด หนอนแมลงวันสีขาวทั้งหมดที่คืบคลานอยู่บนเศษอาหารเน่าเปื่อยทั่วอารามอันฉือ ต่างลอกคราบกลายเป็นแมลงวันอย่างรวดเร็ว พวกมันกระพือปีกอันเปียกชื้น โผบินขึ้นสู่เวหาอันโกลาหลบ้าคลั่งอย่างมิคิดชีวิต
ท้องนภาปั่นป่วนวุ่นวายถึงขีดสุด ภายใต้การต่อสู้อันดุเดือด ถึงกับมีห่าฝนซากแมลงวันสีดำร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า
แม้ศึกเบื้องหน้าจะยิ่งตึงเครียด ทว่าจิ้งซินกลับดูสุขุมไม่ร้อนรน ในเมื่อนางตกลงจะช่วยหลี่ฮั่วหวัง ย่อมต้องมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมอยู่แล้ว
หลี่ฮั่วหวังค่อยๆ ประนมมือเข้าหากัน เอ่ยสวดด้วยน้ำเสียงต่ำเปี่ยมด้วยความเมตตา “น้อมรับพระสัทธรรม ละวางส่วนทั้งสาม ประดุจรูปทั้งปวงล้วนเข้าสู่อากาศธาตุ ดั่งพระโพธิสัตว์ตั้งปณิธานดั่งเม็ดทรายในคงคา ล้วนรวมลงสู่ปณิธานนี้ สาธุ สาธุ”
ทันใดที่สุรเสียงแห่งพุทธธรรมอันเวิ้งว้างกังวานขึ้น ลำแสงสายหนึ่งก็แทงทะลุท้องฟ้าที่ปริแตก พุ่งดิ่งลงมาจากสรวงสวรรค์ ชโลมร่างเขาจนกลายเป็นพระพุทธะกายทองคำที่ไร้ซึ่งความโศกเศร้าและความยินดี
ชั่วขณะที่ร่างของหลี่ฮั่วหวังเปล่งประกายสีทอง อวัยวะอันน่าสะพรึงกลัวบนร่างตันหยางจื่อกลางเวหาก็ถูกเคลือบด้วยทองคำชั้นหนึ่งเช่นกัน การเคลื่อนไหวพลันเชื่องช้าลงอย่างยิ่งยวด
เมื่อสบโอกาสอันดี ฝูงแมลงวันโดยรอบก็โถมทะลักเข้าไปทันควัน พวกมันกรูเข้าห้อมล้อมกลืนกินร่างเขาไว้จนมิด
“หึ่งๆๆ...” กลุ่มก้อนแมลงวันขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ท้ายที่สุดก็ก่อร่างเป็นพระโพธิสัตว์ถือคนโทประทับขัดสมาธิเหนือดอกบัวขนาดยักษ์ ค่อยๆ ร่อนลงสู่ผืนดินอย่างช้าๆ
ทุกคืบที่ใกล้ถึงพื้นดิน พระโพธิสัตว์องค์นั้นก็ยิ่งหดเล็กลงหนึ่งส่วน นิมิตประหลาดที่ฉีกฟ้าแยกออกกลางเวหาก็พลันเลือนรางลงหนึ่งส่วนเช่นกัน
เสียงสวดพระสูตร เสียงเคาะมู่หยู เสียงย่ำระฆัง ทุกสรรพสำเนียงเริ่มแผ่วเบาลงทีละน้อย
บนพื้นดิน แม่ชีร่างท้วมสองรูปถือพู่กันขนาดเท่าไม้ถูพื้นไว้ในมือ ปลายพู่กันชุ่มไปด้วยขี้เถ้าจากกระถางธูป ทั้งสองจ้องมองแม่ชีแมลงวันตาไม่กะพริบ แววตาเปี่ยมด้วยความคาดหวังราวกับรอคอยบางสิ่ง
เมื่อเห็นภาพนี้ ประกายความละโมบพลันผุดวาบขึ้นในใจของซือไท่จิ้งซินผู้กำลังสวดพระสูตร หากเป็นไปตามปกติ ขอเพียงจัดการขั้นสุดท้ายเรียบร้อย สิ่งที่อยู่ภายในตัวแมลงวันตัวนี้ย่อมตกเป็นของนาง
“ของสิ่งนี้ก็นับว่าหายากยิ่งนัก มิรู้เลยว่ารสชาติจะเป็นเช่นไร”
ทว่าในขณะที่นางคิดว่าทุกสิ่งกำลังดำเนินไปได้ด้วยดี เหตุไม่คาดฝันกลับบังเกิดขึ้นเสียได้
หลี่ฮั่วหวังที่มีแสงสีทองห่อหุ้มทั่วร่างจู่ๆ ก็เริ่มไอออกมาหนึ่งครั้ง ซ้ำยังไอหนักขึ้นเรื่อยๆ
“เกิดอันใดขึ้น ข้าจับความคิดของเขาไม่ได้แล้ว! เจ้าเด็กนั่นตัดขาดจิตบริสุทธิ์ที่เชื่อมพวกเราไว้แล้ว!” แม่ชีชรารูปหนึ่งอุทานเสียงหลง
สิ้นเสียง หลี่ฮั่วหวังที่กุมคอตัวเองไว้ก็อ้าปากกว้างจนสุดอย่างฉับพลัน เสียงโก่งคอขยอกชวนคลื่นเหียนอย่างยิ่งดังขึ้นมา
จากนั้นทุกคนในที่นั้นก็ได้เห็นภาพอันพิลึกพิลั่นเหนือความคาดหมาย หนวดระยางสีดำเยิ้มเหนียวเหนอะหนะหลายเส้นที่กำลังดิ้นกระดึ๊บ ค่อยๆ มุดทะลักออกมาจากส่วนลึกในลำคอของนักพรตผู้สวมชุดพรตสีแดง
นั่นคือไท่ซุ่ยดำ ทว่าก็มิใช่ไท่ซุ่ยดำเสียทีเดียว ตรงโคนของหนวดระยางเส้นหนึ่งมีใบหน้าครึ่งซีกห้อยติดอยู่ นั่นคือใบหน้าของตันหยางจื่อ!
“ไอ้หยา! พระพุทธะองค์นั้นยังไม่ตาย! เขายังไม่บรรลุเป็นพุทธะโดยสมบูรณ์! แท้จริงแล้วพุทธะแอบปะปนอยู่กับไท่ซุ่ยดำซ่อนตัวอยู่ในท้องของหลี่ฮั่วหวังมาโดยตลอด! พวกเราเข้าใจผิดไปแล้ว! นี่ต่างหากคือตัวจริง!”
กำลังโหลดความเห็น...