ตอนที่ 106 เริ่มต้น
มือทั้งสองข้างที่ซอกเล็บเต็มไปด้วยคราบสกปรกของจิ้งซินยื่นเข้าไปในกล่องลงรัก หยิบลูกตาสีแดงฉานคู่นั้นออกมาแล้วบีบนวดเบาๆ “หึๆ นี่เป็นของดีจริงๆ”
ครั้นกล่าวจบ นางก็ถือลูกตาสีแดงขนาดเท่าไข่ไก่ไว้ข้างละข้าง แล้วตบอัดเข้าไปในเบ้าตาอันมืดมิดบนใบหน้าของตนเองอย่างรุนแรง
เมื่อนางลดมือลงอีกครา ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นก็ได้เจ้าของใหม่แล้ว “ขอบใจ ในที่สุดข้าก็กลับมามองเห็นได้อีกครั้ง”
แม่ชีชราผู้อ้วนฉุ อัปลักษณ์ และไร้ฟัน บนใบหน้ากลับมีดวงตาโปนโตสีแดงฉานไร้เปลือกตาอยู่คู่หนึ่ง ภาพอันชวนขนหัวลุกนี้ทำให้คนอื่นๆ ในห้องรู้สึกไม่สบายตัวไปทั้งร่าง
“ศิษย์พี่หลี่ นางเป็นคนดีจริงๆ หรือเจ้าคะ เหตุใดข้ารู้สึกว่าไม่เหมือนเลย.....” ไป๋หลิงเหมี่ยวหดตัวอยู่ด้านหลังหลี่ฮั่วหวังพลางกระซิบถาม
“ชู่ว อย่าพูดเลย” หลี่ฮั่วหวังกลับไม่ได้รู้สึกตกตะลึงกับการกระทำตรงหน้าของจิ้งซินมากมายอย่างไม่คาดคิด
หลังผ่านเหตุการณ์ต่างๆ นานามาโดยไม่รู้ตัว ความสามารถในการรับมือกับเรื่องราวของเขาก็เพิ่มพูนขึ้นมากโขแล้ว
หลี่ฮั่วหวังผู้มีสีหน้าเคร่งขรึมอย่างยิ่งมองดูใบหน้าชราอันชวนขนลุกตรงหน้าแล้วเอ่ยขึ้น “ได้ของสิ่งนี้ไปแล้ว จะเริ่มขับไล่ตันหยางจื่อเมื่อใดกัน”
“จะรีบร้อนอันใดกัน คนหนุ่มนี่ใจร้อนจริงเชียว” สิ้นเสียงของจิ้งซิน หลี่ฮั่วหวังก็ได้ยินความเคลื่อนไหวจากด้านหลัง เมื่อหันไปมองก็พบแม่ชีอ้วนแถวหนึ่งที่เดินโซซัดโซเซพลางเรอเอิ้กอ้าก
“พวกนางจะทำอันใด คิดจะข้ามสะพานแล้วรื้อสะพานทิ้งหรือ!” หลี่ฮั่วหวังเอามือทาบลงบนบันทึกมหาภพตามสัญชาตญาณ
ทว่าการกระทำของอีกฝ่ายกลับทำให้หลี่ฮั่วหวังเข้าใจได้ในทันทีว่าตนเองเข้าใจผิดไปเสียแล้ว แม่ชีตรงหน้าเหล่านี้กลับเริ่มใช้มือเปล่ารื้อกำแพง
ร่างกายของซือไท่จิ้งซินใหญ่โตเกินไป แต่ประตูกลับเล็กนิดเดียว หากคิดจะออกมาก็จำต้องรื้อกำแพงทิ้งเท่านั้น
ครั้นกำแพงทั้งแถบถูกรื้อจนโล่งเตียน แผ่นไม้ที่มีล้อเลื่อนด้านล่างจำนวนมากก็ถูกเหล่าแม่ชีเข็นเข้ามา นี่คือพาหนะสำหรับเคลื่อนย้ายของซือไท่จิ้งซิน
ภายใต้สายตาของทุกคน ซือไท่จิ้งซินบิดตัวกระดึ๊บๆ ราวกับหนอนอ้วนขนาดยักษ์ คลานมุ่งหน้าไปยังรถกระดานไม้นั้น
จิ้งซินกระเถิบอยู่นานสองนาน จึงเอ่ยกับหลี่ฮั่วหวังที่อยู่ด้านข้างด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดอยู่บ้าง “เจ้านี่ช่างไม่มีสายตาเอาเสียเลย มิใช่ว่าอยากสลัดอาจารย์ของเจ้าทิ้งหรอกรึ เหตุใดไม่เห็นเจ้าจะร้อนใจบ้างเล่า ไม่เห็นรึว่าข้าไปได้ช้า ยังไม่รีบเข้ามาช่วยเข็นอีก!”
ด้วยความช่วยเหลือของทุกคน ในที่สุดซือไท่จิ้งซินก็ถูกดันขึ้นไปบนรถได้สำเร็จ เสียงเอี๊ยดอ๊าดจากการหมุนของเพลาล้อดังขึ้น แม่ชีอ้วนคนอื่นๆ พากันเข็นนางมุ่งหน้าไป
หลังจากปล่อยมือจากก้อนเนื้อไขมัน หลี่ฮั่วหวังก็ใช้มือออกแรงเกาในจุดที่ซือไท่เกาไม่ถึง
ถอยหลังออกมาสองสามก้าว มองดูซือไท่จิ้งซินร่างอ้วนเทอะทะที่ถูกเหล่าแม่ชีอ้วนห้อมล้อมอยู่ หลี่ฮั่วหวังพลันเกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นมาว่า ยามนี้อีกฝ่ายดูคล้ายพระพุทธรูปองค์หนึ่ง
“พระพุทธรูปก็เป็นแค่พระพุทธรูป คิดจะบรรลุเป็นพระพุทธเจ้าจริงๆ หาได้ง่ายดายปานนั้นไม่ รีบตามมาเถิด”
เมื่อได้ยินคำนี้ หลี่ฮั่วหวังก็ก้าวเท้าตามไป
เหล่าแม่ชีมิได้เข็นซือไท่จิ้งซินไปทางประตูอาราม หากแต่เข็นลึกเข้าไปยังส่วนที่ลึกที่สุดของอารามอันฉือที่หลี่ฮั่วหวังไม่เคยย่างกรายเข้าไป
“เอามือของเจ้าออกจากบันทึกมหาภพเสีย คราวนี้จะปล่อยไปก่อน ทว่าวันหน้าห้ามนำของพรรค์นี้เข้ามาในอารามชีอีกเด็ดขาด อัปมงคลยิ่งนัก”
แม้น้ำเสียงของจิ้งซินจะเต็มไปด้วยความรังเกียจ แต่เวลานี้หลี่ฮั่วหวังไม่มีเวลามาสนใจเรื่องเหล่านั้นเลย ในสมองของเขาตอนนี้คิดถึงแต่เรื่องราวที่จะเกิดขึ้นต่อไป
“พิธีขับไล่ตันหยางจื่อใช้วิธีการใดหรือ จะสำเร็จแน่หรือไม่” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยถามด้วยความกระวนกระวายอยู่บ้าง
“เจ้ามาถามความเอาป่านนี้ มิสายไปหน่อยรึ วางใจเถิด อารามอันฉือของพวกเรายังคงรักษาคำพูด หากแม้แต่พวกเราเจ้ายังไม่เชื่อใจ เช่นนั้นที่อื่นก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแล้ว”
วาจาของซือไท่จิ้งซินมิได้ทำให้จิตใจของหลี่ฮั่วหวังสงบลงได้เลย นับตั้งแต่วินาทีที่รู้ว่าตันหยางจื่อคอยตามรังควานตนเองไม่ห่าง เขาก็เฝ้ารอวันนี้มาโดยตลอด
บัดนี้ภาระหนักอึ้งนับพันชั่งที่กดทับอยู่บนร่างของตน ในที่สุดก็จะได้ปลดลงเสียที ชั่วขณะหนึ่งเขาจึงครุ่นคิดไปมากมาย
“อย่าเพิ่งรีบดีใจไปนัก ปัญหาเรื่องอาจารย์ของเจ้าหมดไปแล้ว ทว่าเจ้ายังคงเป็นจิตวิสุทธิ์ นี่ต่างหากที่เป็นเรื่องใหญ่”
ได้ยินเช่นนั้น ใจของหลี่ฮั่วหวังก็พลันดิ่งวูบ “ซือไท่อย่าเพิ่งกล่าววาจาเด็ดขาดปานนั้น ในอดีตท่านอาจหาหนทางไม่พบ ทว่าข้าอาจจะหาพบก็เป็นได้”
ครั้นซือไท่ได้ยินคำนี้กลับหัวเราะออกมา “เจ้าคิดว่ามีเจ้าเพียงคนเดียวรึที่คิดเช่นนี้ จิตวิสุทธิ์คนอื่นๆ ล้วนคิดเช่นนี้กันทั้งนั้น แต่จุดจบสุดท้ายของพวกเขาก็แทบไม่ต่างกันเลย”
หลี่ฮั่วหวังที่ขมวดคิ้วแน่นกำลังจะอ้าปาก หากแต่กลับชะงักหยุดลงในทันใด เขาสูดหายใจเข้าลึกแล้วกล่าวขึ้น “ไม่ว่าจะมีหรือไม่ อย่างไรก็ต้องลองดูมิใช่รึ ใช้ชีวิตไปวันๆ อย่างสับสนเลอะเลือนเหมือนเช่นอวี๋เอ๋อร์ ท่านคิดว่านั่นเป็นเรื่องดีจริงๆ หรือ ข้าไม่คิดเช่นนั้นหรอก”
สีหน้าของซือไท่จิ้งซินสลดลงอย่างรวดเร็ว นางยื่นมือไปควักบุตรชายออกมาจากซอกชั้นไขมันของตน กอบกุมไว้ในอ้อมอกแผ่วเบา พลางมองดูใบหน้าชรานั้นด้วยความเวทนา
“เฮ้อ... เขาเป็นเช่นนี้แล้วข้าจะมีปัญญาทำสิ่งใดได้ ในฐานะที่เป็นแม่ สิ่งเดียวที่ข้าทำได้ก็มีเพียงช่วยให้เขามีชีวิตรอดต่อไปเท่านั้น”
หลี่ฮั่วหวังยื่นมือออกไป ลูบไล้เส้นผมขาวแห้งกรังของเขาอย่างแผ่วเบา ในแววตาเผยความเมตตาปรานีแบบเดียวกับในแววตาของซือไท่จิ้งซินออกมาอย่างไม่ผิดเพี้ยน
กระสายยาคนอื่นๆ รวมถึงเหล่าแม่ชีคนอื่น ในเวลานี้ต่างก็มองไปยังชายชราผู้มีแขนขาลีบเหี่ยวผู้นั้นเช่นเดียวกัน
หลี่ฮั่วหวังมองดูชายชรา แล้วกล่าวขึ้นช้าๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ข้ายังจำได้ดี ตอนเขายังเล็ก เขาเดินเตาะแตะโผเข้าหาข้า ช่างน่าเอ็นดูเหลือเกิน”
ซือไท่พยักหน้า จากนั้นบนใบหน้าก็เผยความเจ็บปวดออกมาจางๆ “กลายเป็นเช่นนี้แล้ว ยากจะบอกได้ว่าถูกหรือผิด ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ในภาพหลอน ยามเห็นแม่ของข้าคุกเข่าลงต่อหน้าข้า ใจข้ามันอึดอัดทรมานเหลือเกิน”
ความเจ็บปวดบนใบหน้าของซือไท่จิ้งซิน ราวกับโรคติดต่อที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทุกคนรอบด้านพร้อมๆ กัน
“เฮ้อ...” ทุกคนในที่นั้นต่างทอดถอนหายใจออกมาแผ่วเบาพร้อมเพรียงกัน บรรยากาศพลันแปรเปลี่ยนเป็นอึดอัดกดดันอย่างยิ่งยวด
ท่ามกลางอารมณ์ความรู้สึกเช่นนี้ รถเข็นไม้คันเล็กส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดพลางถูกเข็นไปข้างหน้าต่อ ผ่านไปไม่นาน ด้านหน้าฝั่งซ้ายก็มีแม่ชีชราร่างอ้วนทึบมหึมาอีกรูปหนึ่งถูกเข็นออกมาเช่นกัน
หลี่ฮั่วหวังมองดูแม่ชีชรารูปนั้น ใบหน้าเผยความรังเกียจออกมาจางๆ “ศิษย์น้องจิ้งหยวน เร่งมือหน่อยได้หรือไม่ พึงรู้ว่าตันหยางจื่อกำลังบิดเบือนการรับรู้ของข้าอยู่ทุกขณะ”
“จะรีบร้อนอันใดเล่า รอมาร่วมเนิ่นนานปานนี้แล้ว ยังจะขาดเวลาเพียงแค่นี้อีกรึ หากก่อนหน้านี้เจ้าหาได้เร็วกว่านี้ มีความจำเป็นต้องมาประหยัดเวลาแค่นี้ด้วยหรือไร”
จิ้งหยวนกล่าวพร้อมกับหยิบขนมฟูขึ้นราก้อนหนึ่งจากพื้นด้านข้างยัดเข้าปากตนเอง
จิ้งหยวนมิใช่รูปแรก ไม่ช้าแม่ชีชราร่างอ้วนพีเทอะทะรูปที่สองและรูปที่สามก็ถูกรถเข็นไม้กระดานเข็นตามออกมาเช่นกัน ท้ายที่สุดเมื่อนับรวมจิ้งซินด้วยแล้ว มีแม่ชีชราถูกหามออกมาทั้งหมดหกรูป
พวกหลี่ฮั่วหวังเดินตามคนเหล่านี้มาถึงแอ่งที่ลุ่มแห่งหนึ่ง ในนั้นมีพระพุทธรูปยักษ์สีดำสูงสิบกว่าเมตรตั้งตระหง่านอยู่ ทั้งองค์กำลังขยับเขยื้อนยั้วเยี้ย
ครั้นพวกเขาก้าวเข้าไปใกล้จนถึงที่สุด เสียงหึ่งๆ ดังระงมขึ้น ที่แท้พระพุทธรูปสีดำที่ขยับเขยื้อนยั้วเยี้ยนั้นล้วนทับถมขึ้นมาจากแมลงวันหัวเขียวทีละตัวๆ
“ท้องข้าไม่ค่อยสบาย พวกท่านรอข้าสักประเดี๋ยวได้หรือไม่” หลี่ฮั่วหวังกุมท้องถามขึ้น
“อย่ามัวโอ้เอ้อยู่เลย รีบเข้าเถิด เจ้าคิดว่าพวกข้าออกมาข้างนอกสักเที่ยวมันง่ายนักรึ” จิ้งซินควักลูกประคำที่ลูบคลำจนขึ้นเงาพวงหนึ่งออกมาจากชั้นเนื้อแล้วโยนข้ามไป
หลี่ฮั่วหวังรับเอาไว้ได้พอดี มือหนึ่งนับลูกประคำไป อีกมือหนึ่งก็เริ่มสวดพระคัมภีร์อันฝืดหูยากจะเข้าใจออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา
กำลังโหลดความเห็น...