ตอนที่ 105 ความละโมบ
เมื่อมองดูไป๋หลิงเหมี่ยวตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังในยามนี้พลันรู้สึกลังเลขึ้นมาบ้าง เขาไม่รู้ว่าตนควรพานางขึ้นไปด้วยหรือไม่
ความสามารถในการเป็นร่างทรงของอีกฝ่ายช่วยเขาได้ในระดับหนึ่งจริงๆ ทว่าเขาก็ไม่อยากให้นางต้องตกอยู่ในอันตราย
ขณะนั้นเองคนอื่นๆ ก็เริ่มเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมขึ้นมา
“จริงด้วย ศิษย์พี่หลี่ ให้พวกเราตามไปด้วยเถิดขอรับ”
“หากเกิดเรื่องอันใดขึ้นมาพวกเรายังพอช่วยได้ ท่านมิได้บอกหรือว่าแม่ชีพวกนั้นไม่มีอันตรายอันใด”
“ถูกแล้ว เรื่องอื่นมิต้องพูดถึง หากเกิด..... หากเกิดท่านอาการกำเริบขึ้นมาอีก ข้างกายก็ยังมีคนคอยดูแลมิใช่หรือ”
ประโยคสุดท้ายของโก่วหวาทำให้หลี่ฮั่วหวังยอมผ่อนปรนในที่สุด “เป่าลู่ เจ้าไปฝากรถม้าไว้ที่โรงเตี๊ยมก่อน แล้วพวกเราค่อยขึ้นเขา”
พลังในการสะกดภาพหลอนของไท่ซุ่ยดำกำลังสลายหายไปอย่างรวดเร็ว ตนอาจตกลงสู่ภาพหลอนได้ทุกเมื่อ ยามนี้ข้างกายตนจึงขาดคนมิได้
เมื่อได้ยินวาจานี้ ใบหน้าของคนอื่นๆ พลันผุดรอยยิ้มขึ้นมาทันใด รีบสาวเท้าตามมาติดๆ
ทางดินขึ้นเขานั้นคดเคี้ยวยิ่งนัก ทว่าสำหรับพวกหลี่ฮั่วหวังแล้ว ย่อมเคยชินกับการเดินเช่นนี้นานแล้ว
หลังจากพักผ่อนตรงกึ่งกลางเขาอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงหน้าประตูซานเหมินของอารามอันฉือก่อนที่ฟ้าจะมืดลง
เมื่อมองจากตรงนี้เข้าไป อารามอันฉือยังคงทรุดโทรมดั่งคราวก่อน วัชพืชขึ้นรกตามรอยต่อของแผ่นหินบนพื้น หอพระหลายหลังที่หลังคาเป็นรูโหว่อยู่ไกลออกไปก็ยังไม่มีผู้ใดซ่อมแซม
ยามทอดสายตามองดูบทกวีคู่ตัวอักษรหนี่ซูตรงสองฟากฝั่งของประตูซานเหมิน หัวใจของหลี่ฮั่วหวังก็อดที่จะเต้นระรัวขึ้นมามิได้
การที่ตนต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดจนสายตัวแทบขาด ก็เพื่อวันนี้นี่เอง
เพียงคิดว่าจะสามารถหลุดพ้นจากท่านอาจารย์ตัวประหลาดผู้นั้นได้ หลี่ฮั่วหวังก็มิอาจสะกดกลั้นความตื่นเต้นภายในใจเอาไว้ได้จริงๆ
เขายืนสูดลมหายใจเข้าลึกอยู่ตรงนั้น จากนั้นจึงหมุนตัวกลับมาเพื่อบอกกล่าวให้คนอื่นๆ ได้เตรียมใจไว้ล่วงหน้า
“ข้างในอารามอันฉือสกปรกและรกรุงรังยิ่งนัก เหล่าแม่ชีข้างในก็อ้วนท้วนมากเช่นกัน ประเดี๋ยวพอเข้าไปแล้วอย่าได้ตื่นตกใจจนกระโตกกระตาก เข้าใจหรือไม่”
หลังจากได้รับคำตอบรับที่หนักแน่นจากทุกคนแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็กุมดวงตาของสิบแปดค่ำเดือนสิบสองไว้ด้วยมือข้างเดียว สูดลมหายใจลึกแล้วเริ่มก้าวเดินเข้าไปข้างใน
เพิ่งจะย่างเท้าผ่านประตูซานเหมินและยังมิทันได้เข้าหอพระ กลิ่นเหม็นเน่าก็ถาโถมปะทะใบหน้ามาราวกับกำแพงหนาชั้นหนึ่ง
“แม่ชีพวกนี้กำลังทำสิ่งใดกัน เหตุใดจึงเหม็นกว่าคราวก่อนตั้งมากโข”
หลี่ฮั่วหวังที่ขมวดคิ้วแน่นอดมิได้ที่จะยกมือขึ้นมาบดบังจมูกไว้ แล้วฝืนทนต่อกลิ่นเหม็นเน่าพุ่งตัวเข้าไปข้างใน
ในเพลานี้ เหล่ากระสายยาคนอื่นๆ ต่างเริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมาบ้างแล้ว ที่นี่แม้ไม่มีอันตราย ทว่าสู้มีอันตรายเสียยังดีกว่า มันเหม็นเกินทนจริงๆ
ครั้นก้าวเข้าสู่อารามหลังแรกของอารามอันฉือ เท้าขวาที่หลี่ฮั่วหวังเหยียบลงไปพลันสัมผัสได้ถึงความนุ่มยวบ ครั้นเขารีบยกเท้าขึ้นมาจึงได้พบว่าสิ่งที่ตนเหยียบลงไปนั้นคือขนมเถาซูที่นิ่มยวบชิ้นหนึ่ง
“ระวังใต้เท้าให้ดี คนข้างในนี้มิใคร่ชอบปัดกวาดเช็ดถูเท่าใดนัก”
เขาเงยหน้าขึ้นมองดูพระโพธิสัตว์ที่เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นซึ่งไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ หลี่ฮั่วหวังเดินวนอ้อมพระวิหารมุ่งหน้าไปยังด้านหลังองค์พระโพธิสัตว์
เป็นไปตามคาด ตรงด้านหลังของพระโพธิสัตว์มีภูเขาเนื้อขนาดย่อมทอดร่างนอนอยู่ แม่ชีอ้วนผู้นี้สวมกัวขุยขนาดใหญ่ไว้บนศีรษะของตนเอง นางทั้งกินทั้งนอนหลับใหลอย่างสะลึมสะลือ
“แม่เจ้า นี่มัน..... นี่คือคนหรือ” คนอื่นๆ ที่ตามหลี่ฮั่วหวังมาพลันตกตะลึงกับภาพตรงหน้ายิ่งนัก
เมื่อมีประสบการณ์จากคราวก่อน หลี่ฮั่วหวังจึงมิคิดที่จะส่งเสียงปลุกนาง คาดว่าต่อให้ตะโกนปลุกก็คงไม่ตื่นอยู่ดี
ทั้งคณะเดินผ่านประตูข้างบนกำแพงด้านหนึ่ง เข้าสู่ด้านในของอารามอันฉืออย่างแท้จริง
ทว่าเพิ่งจะเดินเข้าไปได้ไม่กี่ก้าว พวกหลี่ฮั่วหวังก็พบว่าไม่มีที่ให้หย่อนเท้าลงไปได้เลยแม้แต่น้อย
ยามกวาดสายตามองไป ทั่วทั้งบนพื้นและบนหลังคาต่างเต็มไปด้วยเศษอาหารเน่าเปื่อยนานาชนิด ทางด้านขวาของพวกเขากระทั่งกองพะเนินกลายเป็นภูเขาหมั่นโถวขึ้นราขนาดย่อม ฝูงแมลงวันและหนอนสีขาวสารพัดไต่ยั้วเยี้ยขึ้นลงอยู่บนนั้น
ถึงกระนั้น แม้จะมาถึงขั้นนี้แล้ว ในบรรดาอาหารการกินเหล่านี้กลับไม่มีเศษเนื้อสัตว์คาวเลือดเลยแม้แต่น้อย ล้วนเป็นอาหารเจทั้งสิ้น
เมื่อมองดูสิ่งของเหล่านี้ หลี่ฮั่วหวังก็เข้าใจได้ในทันที สิ่งเหล่านี้เห็นได้ชัดว่าแลกมาด้วยทองคำที่ตนส่งขึ้นมาก่อนหน้านี้นั่นเอง
หลังจากได้เงินไปแล้ว สิ่งแรกที่แม่ชีพวกนี้ทำก็คือการกว้านซื้อของกิน ซื้ออาหารนานาชนิดสารพัดอย่าง
“เหยียบข้ามไป” หลี่ฮั่วหวังยื่นเท้าย่ำลงไปบนเศษอาหารเน่าเปื่อย ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ราวกับกำลังย่ำอยู่ในปลักโคลน
คนอื่นๆ มีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก โดยเฉพาะอย่างยิ่งไป๋หลิงเหมี่ยวผู้รักความสะอาด ยิ่งแสดงสีหน้าลำบากใจเป็นพิเศษ
แต่เมื่อนางทอดสายตามองไปยังแผ่นหลังที่อยู่เบื้องหน้า ก็กัดฟันยกเท้าย่ำตามขึ้นไป
“แม่ชีพวกนี้ซื้อของมามากมายเพียงนี้แล้วปล่อยให้เน่าไปไยกัน ช่างสิ้นเปลืองยิ่งนัก ยามนี้เป็นปีกลียุคแท้ๆ อาหารพวกนี้อาจช่วยชีวิตผู้คนได้ตั้งมากมายเชียว!”
ในฐานะที่เคยเป็นขอทานมาก่อน ภาพตรงหน้านี้ทำให้หยางเสี่ยวไหทนดูต่อไปมิได้จริงๆ จึงได้เอ่ยปากพูดออกมาอย่างหาได้ยากยิ่ง
หลี่ฮั่วหวังเหลือบมองเด็กนักพรตตัวน้อยแวบหนึ่ง “เพราะพวกนางละโมบ”
หยางเสี่ยวไหเม้มปากแน่น มิได้เอ่ยสิ่งใดอีก
เดินไปเช่นนั้นได้ราวหนึ่งก้านธูป หลี่ฮั่วหวังก็พาคนอื่นๆ มาถึงสถานที่ที่เหล่าแม่ชีเคยกินอาหารเมื่อคราวก่อน และได้เห็นแม่ชีคนอื่นๆ
“อุแหวะ~” แม่ชีอ้วนรูปหนึ่งกำลังอาเจียนออกมาคำใหญ่ต่อหน้าต่อตาหลี่ฮั่วหวัง สำรอกเอาสิ่งของที่อยู่ในกระเพาะออกมาจนหมดสิ้น
นางอาเจียนจนเหงื่อท่วมศีรษะ หากแต่หาได้สนใจจะเช็ดเหงื่อไคลบนใบหน้าไม่ ยังคงใช้พุงแทนโต๊ะแล้วสวาปามกินอย่างบ้าคลั่งต่อไป
“ท่านอาจารย์เมี่ยวอิน สบายดีหรือไม่” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยทักทายแม่ชีร่างท้วมรูปนั้น
ครั้นเมี่ยวอินอ้าปาก เศษอาหารในปากที่ปนเปื้อนน้ำลายก็พุ่งกระเซ็นใส่ใบหน้าของหลี่ฮั่วหวังทันที “เจ้าเองรึ ยังต้องให้นำทางอีกหรือไม่ คราวนี้ต้องขึ้นราคาแล้ว อย่างน้อยที่สุดก็หนึ่งตำลึงทอง”
“มิรบกวนแล้ว ขอถามหน่อยเถิดว่าซือไท่จิ้งซินยังคงอยู่ที่เรือนเดิมหรือไม่” หลี่ฮั่วหวังพยายามถอยหลังอย่างสุดกำลัง ยืนอยู่ให้พ้นจากระยะวิถีพ่นของอีกฝ่ายให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
เมื่อเห็นว่าไม่มีทองคำให้กอบโกย ความละโมบโลภมากอย่างถึงที่สุดบนใบหน้าของเมี่ยวอินพลันแปรเปลี่ยนเป็นความผิดหวังอย่างรวดเร็ว “พูดจาไร้สาระ นางอ้วนจนแม้แต่จะเดินยังเดินมิไหว นางจะไปที่ใดได้เล่า”
หลี่ฮั่วหวังพยักหน้า หันกายออกเดินทางต่อไปตามเส้นทางเดิม
คนอื่นๆ ก็พากันตามหลี่ฮั่วหวังอย่างกระชั้นชิด เดินฝ่าดงปลักตมเศษอาหารเน่าเปื่อยต่อไป
กระนั้นหยางเสี่ยวไหที่รั้งอยู่ท้ายสุด ยามเดินผ่านข้างกายแม่ชีที่กำลังยัดทะนานเข้าปากอย่างตะกละตะกลามนั้น ทนดูต่อไปมิไหวจริงๆ
“ท่านทำเช่นนี้ช่างสิ้นเปลืองยิ่งนัก! ท่านรู้หรือไม่ว่าข้างนอกยังมีผู้คนต้องทนหิวโหย หรือกระทั่งอดตายไปอีกมากเท่าใด ท่านรู้หรือไม่ว่าการหิวจนแสบท้องมันทรมานเพียงไร”
เมี่ยวอินตอบกลับมาราวกับเป็นเรื่องสมควรยิ่ง “ถูกแล้ว เพราะเช่นนั้นจึงสิ้นเปลืองมิได้ ไม่เห็นหรือว่ามันกำลังเน่าไปหมดแล้ว หากยังไม่รีบกินก็ไม่มีโอกาสอีกแล้ว”
ครั้นพูดจบนางก็หันศีรษะกลับมา อ้าปากสำรอกของที่เพิ่งกลืนลงท้องออกมาใหม่อีกครา แล้วยัดทะนานสวาปามกินต่อไปด้วยแววตาอันละโมบ
หลี่ฮั่วหวังเดินผ่านเล้าหมูตามเส้นทางเดิม ในที่สุดก็มาถึงหน้าเรือนของซือไท่จิ้งซิน มีเพียงในที่อันค่อนข้างห่างไกลลับตาแห่งนี้เท่านั้น บนพื้นดินจึงมิได้มีเศษอาหารเน่าเปื่อยเกลื่อนกลาดมากมายปานนั้น
เมื่อมาถึงที่นี่ พวกเขารู้สึกดีขึ้นมาก กลิ่นเหม็นยังคงมีอยู่ แต่พวกเขาทั้งหมดต่างค่อยๆ ปรับตัวจนคุ้นชินแล้ว
หลี่ฮั่วหวังชูศิลาเรืองแสงในมือเพิ่งจะก้าวเดินเข้าไป ก็แลเห็นซือไท่จิ้งซินกำลังยัดบางสิ่งเข้าไปตามรอยพับชั้นไขมันของตนเอง
“อ้อ เจ้าหนุ่มเองรึ เป็นอย่างไรบ้าง หาตัวสิบแปดค่ำเดือนสิบสองพบแล้วรึ”
หลี่ฮั่วหวังผู้มีสีหน้าเคร่งขรึมพยักหน้า แล้วเปิดกล่องลงรักในมือออก
แม้จะไร้ซึ่งดวงตา ทว่าซือไท่จิ้งซินคล้ายรับรู้บางสิ่งได้ ใบหน้าที่หย่อนคล้อยพลันผุดรอยยิ้มอันละโมบอย่างถึงที่สุดออกมาทันใด
ขณะที่เนื้อหนังอันหย่อนยานเป็นชั้นของซือไท่จิ้งซินเริ่มขยับเขยื้อนเคลื่อนตัวมาทางหลี่ฮั่วหวัง เรือนทั้งหลังก็คล้ายกับเริ่มสั่นไหวขึ้นมาตามไปด้วย
กำลังโหลดความเห็น...