ตอนที่ 104 ร่างทรงรอง
เสียงซดดังซู้ดซ้าดไม่ขาดสาย คนอื่นๆ ต่างใช้ตะเกียบคุ้ยโจ๊กเข้าปากตนเองอย่างต่อเนื่อง
วันนี้เป็นวันเดินทาง ต้องกินให้มากเข้าไว้ มิเช่นนั้นยังไม่ทันถึงเที่ยงวันก็คงหิวโซ ท้องไส้คงทรมานอย่างยิ่ง
ทว่านี่เห็นได้ชัดว่ามิใช่เรื่องที่หลี่ฮั่วหวังขบคิดอยู่ในยามนี้ เขาเอียงศีรษะมองไปยังไป๋หลิงเหมี่ยวที่อยู่ด้านข้าง
สีหน้าของเด็กสาวดูหม่นหมองเล็กน้อย เพราะเมื่อคืนนี้เขาไม่ยอมให้นางเข้าห้อง แต่กลับไล่ให้ไปนอนกับชุนเสี่ยวหม่านแทน
อาศัยช่วงเวลาสั้นๆ นี้ เขาได้เก็บกวาดสีแดงทั้งหมดภายในห้องจนเกลี้ยงเกลา เพื่อมิให้อีกฝ่ายล่วงรู้ว่าตนเองเข้าพิธีแต่งงานอย่างน่าประหลาดโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว
แม้ภัยเงียบจะคลี่คลาย ทว่ายามนี้ในสมองของเขากลับมีเพียงคำถามเดียว “นั่นมันตัวอะไรกันแน่ เมื่อคืนนี้ฉันนอนกับตัวอะไรไปวะเนี่ย”
จากรอยกัดที่นิ้วมือของตนเอง ย่อมมองออกได้ว่านั่นมิใช่คนธรรมดาสามัญอย่างแน่นอน
พอหวนนึกย้อนกลับไปตอนนี้ หลี่ฮั่วหวังจึงเพิ่งจะตระหนักถึงข้อพิรุธมากมาย
เหตุใดตอนจะเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดง ต้องดับเทียนไขก่อนให้ได้ เหตุใดบนเตียง “นาง” ถึงได้แตกต่างจากไป๋หลิงเหมี่ยวมากมายปานนั้น
ยังมีในความมืด ปิ่นปักผมบนศีรษะของนาง บางทีนั่นอาจมิใช่ปิ่นปักผมแต่แรก ทว่ากลับเป็นสิ่งที่งอกติดอยู่บนศีรษะของนางเองแต่กำเนิด
“นางทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไร ทำแบบนี้แล้วมันมีประโยชน์อะไรกับนาง” หลี่ฮั่วหวังขบคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ
เมื่อคืนนี้แทบมิได้หลับตานอน ทั้งหมดก็เพื่อคอยระวังมิให้นางปรากฏกายขึ้นมาอีก ทว่านางกลับมิได้โผล่มาอีกเลย
สำหรับคำถามที่ว่าคนผู้นั้นเป็นใคร ยามที่หลี่ฮั่วหวังนึกถึงผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงผืนนั้น ความจริงในใจก็พอจะมีคำตอบเลาๆ อยู่แล้ว เพียงแต่เขาต้องการจะยืนยันให้แน่ใจ
หลี่ฮั่วหวังมองดูอย่างเงียบงัน มองดูไป๋หลิงเหมี่ยวที่กินกัวขุยไปถึงห้าแผ่นแกล้มกับโจ๊ก
ที่ผ่านมาเขาไม่เคยสังเกตเลยว่าร่างอันบอบบางของอีกฝ่ายเจริญอาหารถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใด
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกินใกล้จะเสร็จแล้ว หลี่ฮั่วหวังจึงใช้ปลายเท้าสะกิดข้างเท้าของนางเบาๆ ก่อนจะหมุนกายเดินมุ่งหน้าไปยังห้องนอน
ไป๋หลิงเหมี่ยวเช็ดปาก วางชามลง แล้วเดินตามหลังไป
ยามที่นางก้าวเข้ามาในห้อง ก็แลเห็นศิษย์พี่หลี่ของตนมีสีหน้าเคร่งขรึมอย่างยิ่ง ยืนอยู่ตรงนั้นพลางจดจ้องมองนาง
“ศิษย์พี่หลี่ เกิดสิ่งใดขึ้นหรือเจ้าคะ มีเรื่องอันใดหรือ” นางสัมผัสได้ว่าบรรยากาศผิดแผกไปเล็กน้อย น้ำเสียงจึงแผ่วเบาลง
“เจ้านั่งลงก่อน ข้ามีเรื่องบางอย่างอยากจะถามเจ้า” หลี่ฮั่วหวังยื่นมือออกไปกดตัวนางให้นั่งลงบนม้านั่ง
หลังจากใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังจึงเอ่ยปาก
“ข้ารู้มาจากหลี่จื้อว่า การเป็นร่างทรงโดยทั่วไปต้องใช้คนสองคนถึงจะทำได้ ร่างทรงใหญ่คนหนึ่งคอยอัญเชิญเซียน ร่างทรงรองคนหนึ่งคอยให้เซียนประทับร่าง ในเมื่อเจ้าสามารถใช้การเป็นร่างทรงมารักษาข้าได้ เช่นนั้นนอกจากเจ้าแล้วก็ยังมีร่างทรงรองอยู่อีกคนหนึ่งใช่หรือไม่”
ล้วนเป็นผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงเหมือนกัน หลี่ฮั่วหวังย่อมไม่อาจหลีกเลี่ยงที่จะสงสัยร่างทรงรองของไป๋หลิงเหมี่ยวได้
“เจ้าค่ะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวพยักหน้า
“แล้วนางเป็นคนเป็นๆ หรือเป็นท่านเซียน หรือว่าเป็นสิ่งอื่นใดกันแน่”
“เป็นคนเป็นๆ เจ้าค่ะ นางมิใช่ท่านเซียน ท่านเซียนต้องทำพิธีเชิญถึงจะออกมาได้”
“แล้วภรรยาของหลี่จื้อผู้นี้คลานออกมาตั้งแต่เมื่อใด มิใช่ว่าหัวของนางถูกเกาจื้อเจียนทุบจนแหลกเหลว แล้วถูกฝังไปพร้อมกับหลี่จื้อแล้วรึ”
เมื่อได้ยินถ้อยคำนี้ ไป๋หลิงเหมี่ยวพลันชะงักไป “ศิษย์พี่หลี่ ร่างทรงรองมิใช่ภรรยาของหลี่จื้อเจ้าค่ะ”
“ว่ากระไร มิใช่รึ ร่างทรงรองยังแยกเป็นคนละคนด้วยหรือ” หลี่ฮั่วหวังรู้สึกประหลาดใจกับเรื่องนี้ยิ่งนัก
“เจ้าค่ะ พวกท่านบอกข้าว่าร่างทรงรองกับร่างทรงใหญ่ผูกพันเชื่อมโยงกัน ร่างทรงรองของผู้อื่นจะนำมาใช้ส่งเดชไม่ได้”
หลี่ฮั่วหวังหวนนึกถึงร่างทรงรองของหลี่จื้อในคราวนั้น นอกจากใบหน้าจะแต่งแต้มด้วยเครื่องประทินโฉมฉูดฉาดและมีสิ่งแปลกปลอมน่าสะพรึงกลัวงอกเงยออกมาแล้ว ร่างทรงรองผู้นั้นก็ถอดแบบมาจากหลี่จื้อไม่มีผิดเพี้ยน
“หรือว่า...” เมื่อเชื่อมโยงถึงน้ำเสียงอันคุ้นเคยของไป๋หลิงเหมี่ยวเมื่อคืนนี้ หลี่ฮั่วหวังพลันค้นพบว่าตนเองกระจ่างแจ้งในบางสิ่ง
“หากนางเอาสิ่งที่งอกเงยอยู่บนใบหน้าเหล่านั้นออกไป แท้จริงแล้วร่างทรงรองของเจ้าก็มีหน้าตาเหมือนกับเจ้าใช่หรือไม่”
ยามได้ยินคำพูดของหลี่ฮั่วหวัง ไป๋หลิงเหมี่ยวลังเลอยู่ชั่วขณะ ในที่สุดก็พยักหน้ารับ
“เจ้าค่ะ นางหน้าตาเหมือนกับข้า ร่างทรงรองคนอื่นๆ ก็หน้าตาเหมือนกับร่างทรงใหญ่เช่นกัน”
“แล้วนางออกมาได้อย่างไร ท่านเซียนเสกคนเป็นๆ ที่มีเลือดเนื้อทั้งคนออกมาได้อย่างไรกัน” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยถามประเด็นสำคัญ
ครานี้ไป๋หลิงเหมี่ยวมิได้ตอบในทันที หากแต่สีหน้ากลับแลดูดิ้นรนทรมานใจอย่างยิ่ง สองมือคอยบิดชายเสื้อตัวบนของตนไปมาไม่หยุด
“ศิษย์พี่หลี่ ข้าอยากบอกท่านจริงๆ ข้าอยากอธิบายให้ชัดเจนเหลือเกินเจ้าค่ะ แต่ข้าไม่รู้จะพูดอย่างไรจริงๆ คือในคืนที่ข้าได้เป็นร่างทรงเซียน ร่างทรงรองก็ปรากฏขึ้นในความฝันของข้า จากนั้น..... จากนั้น.....”
เมื่อเห็นสีหน้าของไป๋หลิงเหมี่ยวที่ร้อนรนจนแทบจะร่ำไห้ออกมา หลี่ฮั่วหวังจึงมิได้คาดคั้นอีกต่อไป เขาย่อมเข้าใจดีว่าในสถานที่บัดซบแห่งนี้ มีเรื่องราวบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายให้กระจ่างแจ้งได้
“พอแล้ว อย่าคิดอีกเลย เจ้าเรียกนางออกมา ข้ามีเรื่องต้องถามนาง” ยามนี้แววตาของหลี่ฮั่วหวังแฝงความไม่เป็นมิตรเต็มเปี่ยม
หลังจากไป๋หลิงเหมี่ยวเหลือบมองหลี่ฮั่วหวังอย่างระแวดระวัง นางก็หมุนตัวเดินไปที่ประตูแล้วดึงเปิดออก หญิงคนหนึ่งผู้คลุมศีรษะด้วยผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดง เหยียบย่างด้วยรองเท้าปักลายสีแดงสดก็ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
หลี่ฮั่วหวังสะกดกลั้นโทสะอย่างฝืนทนแล้วเดินเข้าไป ประจันหน้าจ้องมองกับร่างทรงรองผ่านผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดง
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าสิ่งที่อยู่ข้างในกำลังจับจ้องตนเองอยู่ ยามนี้ประสาทการรับรู้ต่อสายตาที่ผู้อื่นจ้องมองมาของเขาก็เฉียบคมขึ้นมากเช่นกัน
เมื่อพินิจรอยยับย่นบนเสื้อผ้าที่สวมใส่รวมถึงรูปร่างของนางอย่างละเอียด หลี่ฮั่วหวังก็มั่นใจอีกครั้งว่า เมื่อคืนบนเตียงคือนางไม่ผิดแน่!
“ศิษย์พี่หลี่ นางเป็นอันใดหรือเจ้าคะ เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่” ไป๋หลิงเหมี่ยวเอ่ยถามด้วยสีหน้าเปี่ยมด้วยความกังวล
หลี่ฮั่วหวังที่โทสะแผดเผาอยู่ในใจเพิ่งจะอ้าปาก แต่เมื่อมองเห็นใบหน้าของไป๋หลิงเหมี่ยวก็จำต้องชะงักหยุดลงกะทันหัน
เขาอยากจะเค้นถามร่างทรงรองเหลือเกินว่าเหตุใดเมื่อคืนถึงทำเช่นนั้น หากต่อหน้าไป๋หลิงเหมี่ยว ตนเองทำได้เพียงกล้ำกลืนเก็บงำเอาไว้
จะให้บอกออกไปหรืออย่างไร ว่าเมื่อคืนตนนอนกับสิ่งประหลาดตรงหน้า ที่มีแต่ฟ้าเท่านั้นจะรู้ว่ามีวิญญาณหรือไม่
“ศิษย์พี่หลี่ เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่เจ้าคะ ท่านพูดมาเถิด นางทำอันใดท่านหรือ”
การซักไซ้ไม่หยุดของไป๋หลิงเหมี่ยวทำให้หลี่ฮั่วหวังต้องข่มกลั้นเพลิงพิโรธในใจลงในที่สุด เขาใช้นิ้วชี้ไปที่ใบหน้าของร่างทรงรอง เผยสายตาข่มขู่คุกคามคราหนึ่ง
ก่อนจะผลักประตูอีกบานหนึ่งแล้วก้าวจากไปทันที “ช่างเถิด พวกเราออกเดินทางกัน”
ยามนี้หลี่ฮั่วหวังตัดสินใจแน่วแน่ ไม่ว่าการกระทำของร่างทรงรองนี้จะเป็นเจตจำนงของนางเองหรือเป็นคำสั่งของพวกท่านเซียน หากยังมีคราวหน้าอีก ตนไม่มีทางปล่อยนางไปง่ายๆ แน่!
ยามนี้ไป๋หลิงเหมี่ยวกลับมึนงงไปหมดสิ้น นางหันไปมองร่างทรงรองที่อยู่ด้านข้างแล้วเอ่ยถามอีกครา “เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่”
ร่างทรงรองกลับยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับซากศพ มิไหวติงแม้แต่น้อย
“แปลกจริง นี่มันเรื่องอันใดกันแน่” ไป๋หลิงเหมี่ยวสับสนงงงวยอย่างเห็นได้ชัด
รถม้าสองคันถูกจูงออกมาจากลานเรือนด้านหลัง นำพาทุกคนจากหมู่บ้านสกุลอู๋ที่จวนเจียนจะกลายเป็นรังขอทานแห่งนี้ไป แล้วมุ่งหน้าย้อนกลับเส้นทางเดิมผ่านป่าไผ่ที่เหี่ยวเฉา
ระยะทางสองร้อยกว่าลี้ จะว่ายาวไกลก็ยาวไกล จะว่าสั้นก็สั้น ภายใต้การเร่งรีบเดินทางอย่างมิหยุดหย่อน พวกเขาก็กลับมาถึงตีนเขาเหิงหัวอีกครั้งด้วยความเร็วสูงสุด
เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ เมืองเล็กใต้ภูเขาในยามนี้ดู “คึกคัก” ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ริมทางมีขอทานเพิ่มขึ้นไม่น้อย
หลี่ฮั่วหวังเปิดกล่องลงรักใบนั้น ชำเลืองมองลูกตาสีแดงสดคู่หนึ่งที่จ้องเขม็งไม่กะพริบอีกครา ก่อนจะก้าวเท้ามุ่งหน้าไปยังภูเขา
ทว่าครานี้ไป๋หลิงเหมี่ยวกลับขวางเขาไว้ “ศิษย์พี่หลี่ คราวนี้ข้าจะไปกับท่านด้วยเจ้าค่ะ ข้าเป็นร่างทรงได้แล้ว ข้ามิใช่ตัวถ่วงอีกต่อไปแล้วเจ้าค่ะ”
กำลังโหลดความเห็น...