ตอนที่ 103 วิวาห์
หลี่ฮั่วหวังถือถ้วยชาค่อยๆ จิบทีละน้อย มิใช่เพราะเขาชื่นชอบการดื่มชา ทว่าเพียงเพราะอาหารมื้อเย็นเค็มเกินไปเท่านั้น
เขาใช้ฝาถ้วยกันฟองชาบนผิวน้ำเอาไว้แล้วสูดดื่มแผ่วเบา ความขมฝาดอันเข้มข้นพลันแผ่ซ่านทั่วทั้งปาก
“น่าจะเดาได้แต่แรก บ้านหัวหน้าหมู่บ้านอู๋ย่อมไม่มีใบชาดีแน่” หลี่ฮั่วหวังถ่มน้ำลายถุยๆ วางถ้วยชาลงแล้วหมุนตัวเดินกลับห้องนอนของตน
เมื่อคืนก่อนเขานอนหลับไม่สนิทเพราะฝันร้ายนั่น คืนนี้จึงจำต้องรีบนอนให้เร็วที่สุด เพื่อเก็บเรี่ยวแรงไว้สำหรับการเดินทางในวันพรุ่งนี้
ระหว่างทางเดินไปยังห้องนอน สมองของหลี่ฮั่วหวังมิได้หยุดนิ่ง เขานึกถึงฝันร้ายเมื่อคืนวาน นึกถึงป้ายหยกสองชิ้นนั้น
“ยามที่ภาพหลอนปรากฏขึ้นอีกครา ฉันควรจะลองหยิบสิ่งของบางอย่างข้ามมาดีหรือไม่” กับคำถามนี้ หลี่ฮั่วหวังลังเลอยู่ไม่นานนัก
“ลองดู! แต่ไม่ใช่หยิบป้ายหยก หากแต่เป็นของบางอย่างที่ไม่มีทางปรากฏขึ้นในฝั่งนี้ได้อย่างเด็ดขาด เช่น ขวดน้ำเกลือ หรือไม่ก็กุญแจมือ”
“หากฉันหยิบข้ามมาไม่ได้ ก็พิสูจน์ได้ว่าโลกฝั่งนั้นเป็นของปลอม ฉันก็ไม่มีอะไรให้ต้องอาลัยอาวรณ์อีก แต่ถ้าหยิบข้ามมาได้.....”
หลี่ฮั่วหวังที่กำลังตกอยู่ในห้วงความคิดเดินมาถึงหน้าประตูห้องนอนของตนโดยไม่รู้ตัว
เสียง “เอี๊ยด” ดังขึ้น ประตูถูกผลักเปิดออก ทว่าภาพเบื้องหน้าภายในห้องกลับทำให้ความคิดของเขาแหลกกระเจิง
เทียนสีแดงบนโต๊ะ ตัวอักษรซวงสี่มงคลสีแดงบนฝาผนัง อีกทั้งหมอนสีแดงและผ้าห่มสีแดง ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นสีแดงทั้งสิ้น รวมถึงผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงบนศีรษะของไป๋หลิงเหมี่ยวผู้นั่งอยู่ริมเตียง
เมื่อมองดูทุกสรรพสิ่งตรงหน้า หัวใจของหลี่ฮั่วหวังพลันเต้นกระตุกไปจังหวะหนึ่ง เขายืนชะงักงันอยู่ตรงรอยต่อระหว่างสีแดงภายในห้องกับราตรีกาลภายนอก ใบหน้าเผยความสับสนลังเลออกมาเล็กน้อย
หลี่ฮั่วหวังตระหนักดีว่าการก้าวเท้าเข้าไปหมายถึงสิ่งใด มันมิได้หมายความเพียงแค่เขามีภรรยาแล้วเท่านั้น แต่ยังหมายถึงภาระหน้าที่และคำมั่นสัญญาอันหนักอึ้งอีกด้วย
หลังลังเลอยู่ชั่วครู่ หลี่ฮั่วหวังจึงสูดลมหายใจเข้าลึก ยกเท้าก้าวเดินเข้าไปข้างใน แล้วเอื้อมมือไปลงกลอนประตูด้านหลัง
จากนั้นเขาก็เดินมาหยุดตรงหน้าเจ้าสาวแล้วเอ่ยว่า “เจ้าคิดทบทวนดีแล้วจริงๆ หรือ ตัวข้ามีปัญหาอันใด เชื่อว่าเจ้าเองก็รู้ดี เจ้าจะยอมแต่งงานกับคนบ้าคนหนึ่งได้จริงๆ หรือ”
“อืม.....” มือน้อยๆ คู่หนึ่งกุมฝ่ามือที่ค่อนข้างหยาบกร้านของหลี่ฮั่วหวังไว้อย่างแผ่วเบา
“ศิษย์พี่หลี่ แต่งกับไก่ก็ต้องเป็นไก่ แต่งกับสุนัขก็ต้องเป็นสุนัข ไม่ว่าวันข้างหน้าจะต้องเผชิญสิ่งใด ข้าก็ยินดีอยู่กับท่านไปชั่วชีวิต”
น้ำเสียงของไป๋หลิงเหมี่ยวยังคงนุ่มนวลปานนั้น ทว่าในสุรเสียงกลับแฝงความเด็ดเดี่ยวหนักแน่นอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นยามปกติ
ฝ่ายหญิงเอ่ยมาถึงเพียงนี้แล้ว หากหลี่ฮั่วหวังยังลังเลอยู่อีกก็คงเสียชาติเกิดเป็นชาย เขาเอื้อมมือหมายจะเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดง ทว่ากลับถูกอีกฝ่ายเอียงกายหลบด้วยความเอียงอาย “ศิษย์พี่หลี่..... เรื่องพรรค์นั้น..... ข้าอาย..... ท่านดับตะเกียงก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ”
หลี่ฮั่วหวังหันกายเดินไปข้างโต๊ะแล้วสะบัดแขนเสื้อยาวเบาๆ เปลวเทียนสีแดงจึงค่อยๆ ดับวูบลง
ในค่ำคืนนั้น หลังร่วมเรียงเคียงหมอนพัวพันบนเตียง หลี่ฮั่วหวังจึงพลันเข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่งว่า เหตุใดจึงกล่าวกันว่าอิสตรีนั้นกำเนิดมาจากสายน้ำ
สองชั่วยามผ่านพ้นไป ภายในห้องหออันมืดมิดสนิท หลี่ฮั่วหวังทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงอย่างอ่อนแรง พลางหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดคำโต
เขาใช้มือลูบไล้เส้นผมสลวยของดรุณีน้อยที่นอนซบอยู่บนแผงอกของตนอย่างแผ่วเบา ซึมซับความรู้สึกอันอัศจรรย์ใจเมื่อครู่นั้นซ้ำไปซ้ำมา
“ท่านพี่~” คำเรียกขานท่านพี่คำนี้ทำเอาหลี่ฮั่วหวังรู้สึกเสียวซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย “เจ้าเรียกข้าว่าศิษย์พี่หลี่ตามเดิมเถิด ข้ายังไม่ชินหูกับคำนี้นัก”
“เจ้าค่ะ ฟังท่าน ท่านเป็นผู้นำเรือน ท่านให้ข้าทำสิ่งใด ข้าก็จะทำสิ่งนั้น”
ไป๋หลิงเหมี่ยวแนบใบหูเข้ากับแผงอกของหลี่ฮั่วหวัง สดับฟังเสียงหัวใจที่เต้นระรัวอยู่ใต้ชั้นผิวหนังนั้น
หลี่ฮั่วหวังถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ โอบกระชับดรุณีน้อยในอ้อมอกให้แนบชิดขึ้นมาอีกนิด แล้วประทับจุมพิตลงบนกลุ่มผมสลวยที่ปักปิ่นประดับไว้เต็มศีรษะของนาง
“รอให้สะสางเรื่องของตันหยางจื่อเรียบร้อยแล้ว พวกเราค่อยเดินทางกลับบ้านต่อ กลับไปยังบ้านของเจ้า แล้วกราบไหว้ฟ้าดินแต่งงานกันอย่างถูกต้องตามประเพณี”
“แล้วอาการวิปลาสของท่านเล่าเจ้าคะ จะทำอย่างไรดี ไม่มีหนทางรักษาได้จริงๆ หรือเจ้าคะ”
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ข้าเองก็ฟังคนอื่นเขาว่ามา ซือไท่แห่งอารามอันฉือย่อมไม่มีเหตุผลอันใดที่จะต้องโป้ปดข้าในเรื่องพรรค์นี้”
มือของหลี่ฮั่วหวังเลื่อนลงไป ลูบไล้ไปมาบนผิวเนียนลื่นมิหยุดหย่อน “แต่ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้ข้ามีเจ้าแล้ว ข้าได้หยั่งรากลึกในโลกใบนี้อย่างแท้จริงแล้ว ข้าจะไม่มีวันยอมให้ภาพหลอนอันเบาหวิวไร้น้ำหนักทางฝั่งโน้นมาบงการได้อีกเป็นอันขาด”
“คิก...” ไป๋หลิงเหมี่ยวดูท่าทางมีความสุขยิ่งนัก แขนขาเกาะกอดรัดเขาไว้แน่นหนา ศีรษะถูไถไปมาบนแผงอกของหลี่ฮั่วหวังแผ่วเบา
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด หลี่ฮั่วหวังกลับพบว่าไป๋หลิงเหมี่ยวบนเตียงกับยามอยู่ใต้เตียงนั้น ให้ความรู้สึกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ก่อนหน้านี้ยังบอกว่าเขินอายอยู่แท้ๆ แต่แท้จริงแล้วมิได้มีความเขินอายเลยแม้แต่น้อย
“สตรีทุกคนล้วนเป็นเช่นนี้หมดเลยหรือ” หลี่ฮั่วหวังที่ต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้เป็นครั้งแรกดูจะไร้ประสบการณ์อยู่บ้าง
เมื่อรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายเริ่มขยับซุกซนขึ้นมาอีกครา หลี่ฮั่วหวังจึงใช้มือกดรั้งนางไว้ “เดี๋ยวก่อน เมื่อครู่นี้ข้าเพิ่งสังเกตเห็นบางสิ่ง”
“เรื่องอันใดหรือเจ้าคะ ข้ามีเลือดพรหมจรรย์จริงๆ เจ้าค่ะ” น้ำเสียงของไป๋หลิงเหมี่ยวเจือแววประหม่า
หลี่ฮั่วหวังหลุดหัวเราะออกมาอย่างจนใจ “ข้ามิได้หมายถึงเรื่องนี้เสียหน่อย ข้าหมายถึงความรู้สึกของข้ามันแปลกประหลาดมากต่างหาก”
“ความรู้สึกหรือเจ้าคะ รู้สึกอย่างไรกันเจ้าคะ”
“ดูเหมือนประสาทสัมผัสทั้งหมดของข้าจะไวขึ้นมาก ทุกสิ่งทุกอย่างเลย” หลี่ฮั่วหวังยังคงหวนนึกถึงความรู้สึกราวกับได้ขึ้นสวรรค์เมื่อครู่นี้ ความรู้สึกนั้นมันผิดปกติเกินไปแล้ว
ก่อนหน้านี้ยังไม่ชัดเจนนัก หลี่ฮั่วหวังจึงคิดว่าตนเองจำผิดไป หากแต่หลังจากผ่านเหตุการณ์เมื่อครู่มา เขาก็ยิ่งแน่ใจว่านอกจากความสามารถในการฟื้นฟูร่างกายจะเพิ่มขึ้นแล้ว การรับรู้ด้านต่างๆ ก็ได้รับการยกระดับขึ้นอย่างรอบด้านด้วยเช่นกัน
ไม่ว่าจะเป็นสัมผัสทางกาย กลิ่น หรือแม้กระทั่งรสชาติ
“นี่ก็เป็นความสามารถของปาฮุยด้วยหรือ” หลี่ฮั่วหวังพบว่าความสามารถทั้งสองประการที่มันประทานให้ตน ล้วนเกี่ยวข้องกับการสังเวยทั้งสิ้น
ขณะที่เขากำลังเล่าสิ่งที่ตนค้นพบให้ไป๋หลิงเหมี่ยวฟัง จู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บแปลบเสียดลึกที่นิ้วชี้ข้างขวา “ซี้ด~! เจ้ากัดข้าเพื่ออันใด”
“เจ็บไหมเจ้าคะ เจ็บกว่าเมื่อก่อนหรือไม่เจ้าคะ”
“แน่นอนอยู่แล้ว! เลือดไหลถึงเพียงนี้ จะไม่เจ็บได้อย่างไร”
“เช่นนั้นศิษย์พี่หลี่ ดูท่าท่านจะเดาถูกแล้วเจ้าค่ะ มันช่วยเพิ่มการรับรู้ความเจ็บปวดได้จริงๆ ด้วย”
ชั่วพริบตาถัดมา หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกว่านิ้วที่ถูกกัดจมลึกลงไปในความนุ่มละมุน การดูดดึงแผ่วเบาของไป๋หลิงเหมี่ยวทำให้ความเจ็บปวดบรรเทาลงอย่างรวดเร็ว
“เมื่อก่อนเจ้าเคยเล่าเรื่องท่านพเนจรให้ข้าฟัง แล้วเจ้าเคยได้ยินตำนานเรื่องปาฮุยบ้างหรือไม่” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยถาม
“อื้อๆ” ไป๋หลิงเหมี่ยวที่ยังคงอมนิ้วมืออยู่ส่ายหน้าไปมา
“อืม...” หลี่ฮั่วหวังลืมตาขึ้น เหม่อมองห้องที่มืดมิดพลางครุ่นคิด “เหตุใดปาฮุยถึงต้องมอบสองความสามารถนี้ให้ฉันด้วยนะ มันเป็นตัวตนแบบไหนกันแน่”
หลี่ฮั่วหวังอดไม่ได้ที่จะพยายามปะติดปะต่อรูปลักษณ์ของปาฮุยขึ้นในหัว แต่สุดท้ายก็ล้มเหลว ลำพังการรับรู้ตามปกติของมนุษย์ ย่อมไม่อาจจินตนาการถึงรูปร่างของมันได้เลย
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก~!” กลางดึกสงัด จู่ๆ ประตูห้องก็ถูกเคาะขึ้น
หลี่ฮั่วหวังเกร็งตัวขึ้นมาทันใด เขารีบพลิกกายดึงไป๋หลิงเหมี่ยวที่แนบอกเข้ามาไว้ในอ้อมแขน แล้วคลุมผ้าห่มจนมิดชิด “ใครกัน หากมิใช่เรื่องคอขาดบาดตายก็ไว้คุยกันพรุ่งนี้เถิด”
“ศิษย์พี่หลี่ ข้าเองเจ้าค่ะ ให้ข้าเข้าไปได้หรือไม่เจ้าคะ ข้าไม่รู้ว่าเหตุใดตนเองถึงไปนอนอยู่ในห้องเก็บฟืนได้เจ้าค่ะ”
สุ้มเสียงนั้นนุ่มนวลและคุ้นเคยอย่างยิ่ง หลี่ฮั่วหวังได้สติขึ้นมาในทันที นั่นคือเสียงของไป๋หลิงเหมี่ยว!
คนที่อยู่นอกห้องคือไป๋หลิงเหมี่ยว แล้วคนที่อยู่ในอ้อมอกเขาเล่าคือผู้ใด! หลี่ฮั่วหวังรู้สึกหนาวเยือกไปทั้งร่างในชั่วพริบตา
“คิกคิกคิก ท่านพี่~” หลี่ฮั่วหวังรู้สึกได้ว่าสิ่งที่อยู่ในอ้อมอกหดตัวลง แล้วลื่นไหลหลุดออกไปทางด้านหลังผ้าห่มในพริบตาเดียว
หลี่ฮั่วหวังสะบัดผ้าห่มออกอย่างแรง จุดเทียนแดงด้วยความเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ภายในห้องนอนขนาดกะทัดรัดกลับหลงเหลือเพียงเขาอยู่คนเดียวเสียแล้ว
“ศิษย์พี่หลี่ เป็นอันใดไปหรือเจ้าคะ มีเรื่องอันใดเกิดขึ้นหรือ” ไป๋หลิงเหมี่ยวที่อยู่นอกประตูยังคงร้องเรียก
กระนั้นในเวลานี้ สายตาของหลี่ฮั่วหวังกลับเลื่อนไปหยุดอยู่ที่นิ้วมือของตนที่ถูกดูดจนขาวซีด
บาดแผลเหวอะหวะที่ปลิ้นออกมาด้านบนนั้น มิใช่รอยที่เกิดจากฟันมนุษย์ปกติจะกัดออกมาได้เลยแม้แต่น้อย มันดูคล้ายกับถูกฟันแหลมคมของสัตว์ร้ายบางชนิดแทะกัดเสียมากกว่า
กำลังโหลดความเห็น...