ตอนที่ 102 ประโยชน์
ความคิดที่ผุดขึ้นมาในหัวพลันทำให้หลี่ฮั่วหวังสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย
เขาคลำสำรวจไปทั่วร่างอย่างละเอียดถี่ถ้วน ครั้นพบว่าบนตัวมิได้มีป้ายหยกเพิ่มขึ้นมาแต่อย่างใด จึงค่อยถอนหายใจออกมาได้อย่างโล่งอก
“ใช่แล้ว เมื่อครู่ก็แค่ฝันไป เมื่อครู่ก็แค่กำลังฝันไปเท่านั้น” หลี่ฮั่วหวังพึมพำกับตนเองไม่หยุดด้วยความตระหนกที่ยังค้างคาในใจ
“เป็นอันใดหรือเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวจุดตะเกียงน้ำมันขึ้นแล้วเอ่ยถามด้วยดวงตาสะลึมสะลือ
“ไม่มีอันใด ไม่มีเรื่องใดทั้งสิ้น เจ้านอนเถิด”
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังมิได้ตอบสิ่งใด ไป๋หลิงเหมี่ยวจึงมิได้เอ่ยอันใดต่อ พลางหลับตาลง
ศีรษะที่เต็มไปด้วยเรือนผมสีขาวซบลงบนไหล่ของเขาแผ่วเบา ฝ่ามืออันเรียวบางคอยลูบแผงอกที่กระเพื่อมขึ้นลงของเขาอย่างนุ่มนวลเป็นจังหวะ
หลี่ฮั่วหวังใช้มือกดทับฝ่ามือบนอกตนเองไว้ สายตาเหม่อมองตรงไปยังขื่อหลังคาเบื้องบน “เหมี่ยวเหมี่ยว”
“หือ” ไป๋หลิงเหมี่ยวที่กึ่งหลับกึ่งตื่นขานรับไปตามสัญชาตญาณ
“อยากรู้อดีตของข้าหรือไม่ อยากรู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงมีอาการวิปลาส”
ความง่วงงุนของไป๋หลิงเหมี่ยวพลันมลายหายไปไม่น้อย นางลืมตาขึ้นด้วยความประหลาดใจ เอียงศีรษะมองบุรุษข้างกาย นี่เป็นคราแรกที่ศิษย์พี่หลี่เอ่ยถึงอดีตของเขากับนาง
จากการใช้ชีวิตร่วมกันทั้งวันทั้งคืน อันที่จริงนางสัมผัสได้ตั้งนานแล้วว่าศิษย์พี่หลี่ไม่เหมือนกับคนอื่น
มิใช่ความแตกต่างที่เกิดจากความต่างแคว้น หากแต่เป็นความรู้สึกแปลกแยกไม่เข้าพวกอย่างยิ่งยวด มิใช่เพียงนางคนเดียวที่คิดเช่นนี้ คนอื่นต่างก็คิดเช่นกัน เพียงแต่มิได้พูดออกมาเท่านั้น
“ความจริงแล้ว ข้ามิใช่คนของที่นี่”
“ข้ารู้เจ้าค่ะ ท่านมิใช่คนแคว้นซื่อฉี”
หลี่ฮั่วหวังยิ้มอย่างเข้าใจพลางส่ายหน้า “ข้าหมายความว่าข้ามิใช่คนของโลกใบนี้ ข้าเป็นคนจากอีกโลกหนึ่ง.....”
ภายใต้แสงตะเกียงน้ำมันที่ริบหรี่สั่นไหวเป็นเพื่อน หลี่ฮั่วหวังค่อยๆ เล่าที่มาที่ไปของตนเองรวมถึงความกลัดกลุ้มในใจให้ไป๋หลิงเหมี่ยวฟังอย่างช้าๆ
ยามที่ได้ระบายความในใจออกมาอย่างต่อเนื่อง หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมาบ้าง ประหนึ่งมีผู้ช่วยแบ่งเบาภาระอันหนักอึ้งนับพันชั่งที่กดทับอยู่บนร่างไป
หลี่ฮั่วหวังเล่าไปเรื่อยๆ จนกระทั่งแสงสลัวรำไรส่องผ่านหน้าต่างกระดาษจึงค่อยหยุดลง ภายในห้องพลันเงียบสงัดลงชั่วขณะ “เจ้าไม่มีสิ่งใดอยากถามรึ”
“มีเจ้าค่ะ” มือของไป๋หลิงเหมี่ยวถอนออกจากมือของหลี่ฮั่วหวัง แล้วพลิกกลับมากุมมือเขาไว้ มือข้างนั้นที่ไร้ซึ่งเล็บนิ้วทั้งสาม
ปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยลูบผ่านสะเก็ดเลือดเหล่านั้นอย่างแผ่วเบา “ม้วนไม้ไผ่สีแดงนั่นเป็นมาอย่างไรกันแน่เจ้าคะ”
“บอกเรื่องน่าสนใจเล็กๆ ให้เจ้าฟังอย่างหนึ่ง ความจริงแล้วเล็บของคนเรางอกใหม่ได้ หลังจากถอนเล็บออกไป มันก็จะงอกขึ้นมาเอง”
หลี่ฮั่วหวังที่เปลี่ยนเรื่องคุยเพิ่งจะดึงมือออกจากมือนาง ทว่ากลับถูกนางกุมไว้แน่นอีกครา ทันใดนั้นเขาก็เห็นดวงตาคู่นั้นของไป๋หลิงเหมี่ยวที่แดงก่ำและดื้อรั้นปรากฏขึ้นตรงหน้าตน
“ข้าไม่สนใจว่าท่านมาจากที่ใด ข้าไม่สนใจด้วยว่าอาการวิปลาสนั่นเป็นอย่างไรกันแน่ ข้าเพียงอยากรู้ว่าแผลที่ท้องของท่านเกี่ยวข้องกับสิ่งนั้นด้วยใช่หรือไม่เจ้าคะ”
หลี่ฮั่วหวังมิได้ตอบคำถามของนาง เพียงแต่กดศีรษะของนางเข้ามาแนบอกตนเองไว้ แล้วตบหลังนางเบาๆ เป็นจังหวะ
“ศิษย์พี่หลี่ สิ่งนั้นมันประหลาดชั่วร้ายเกินไปแล้ว โยนมันทิ้งไปเถิดเจ้าค่ะ ขืนเป็นเช่นนี้ต่อไป ท่านจะต้องถูกมันทำร้ายจนตายเข้าจริงๆ แน่”
หลังจากกล่าวถ้อยคำนี้จบ ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าท้ายที่สุดก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้น “หากท่านตายไป แล้วข้าจะทำอย่างไรเล่าเจ้าคะ”
หลี่ฮั่วหวังลอบถอนหายใจแผ่วเบา ไป๋หลิงเหมี่ยวดูอ่อนโยนนุ่มนวล ทว่านั่นเป็นเพียงรูปลักษณ์ภายนอกของนาง อันที่จริงนางภายนอกอ่อนโยนแต่ภายในเข้มแข็งเด็ดเดี่ยว
“ข้าจะลองคิดดูอีกที คิดดูอีกที.....”
อันที่จริงหลี่ฮั่วหวังย่อมรู้ดีว่า บันทึกมหาภพ เป็นดาบสองคม หากประมาทเพียงนิดเดียวก็จะทำร้ายตนเองจนบาดเจ็บสาหัสทั่วร่าง
ทว่าสิ่งนี้ก็เป็นเครื่องมือที่มีประโยชน์อย่างยิ่งยวดเช่นเดียวกัน เมื่อมีมัน ตนจึงมีความสามารถในการปกป้องตนเองอยู่บ้างในโลกอันวิปลาสพิลึกพิลั่นใบนี้
หากโยนมันทิ้งไป เกิดต้องเผชิญหน้ากับสิ่งชั่วร้ายอัปมงคลอย่างสิบแปดค่ำเดือนสิบสองเข้าจริงๆ ตนควรทำอย่างไรเล่า คงมิอาจพึ่งพาตันหยางจื่อได้กระมัง
เขาก็อยากจะกราบเข้าสำนักอื่นเพื่อฝึกตนให้มีวรยุทธ์แข็งแกร่งเพียงพอเช่นกัน หากแต่เรื่องนี้กลับยิ่งเต็มไปด้วยอุปสรรคขวากหนามนานัปการ
อย่าเพิ่งพูดถึงว่าผู้อื่นจะยอมรับหรือไม่ จะจ้องฮุบความเป็นจิตวิสุทธิ์อันหายากยิ่งของตนหรือไม่ ต่อให้ผู้อื่นยินดีรับ หลี่ฮั่วหวังก็ใช่ว่าจะกล้าฝึก
อารามลมใส วัดเจิ้งเต๋อ อารามอันฉือ นับตั้งแต่ได้ข้องแวะกับสำนักเหล่านี้ หลี่ฮั่วหวังก็แทบไม่เหลือความหวังใดต่อสำนักอื่นอีกแล้ว แต่ละแห่งคงชั่วร้ายพิลึกยิ่งกว่ากันเป็นแน่
ก่อนที่จะหาสิ่งอื่นมาทดแทนได้ บันทึกมหาภพ ย่อมไม่อาจทิ้งไปเด็ดขาด นี่คือรากฐานในการเอาชีวิตรอดของตน แม้ว่าการใช้งานมันแต่ละคราจะต้องแลกด้วยราคาอันโหดเหี้ยมทารุณถึงขีดสุดก็ตาม
เผลอเพียงชั่วพริบตา ด้านนอกประตูก็เริ่มมีความเคลื่อนไหว เหล่าศิษย์พี่น้องคนอื่นๆ กำลังเตรียมอาหารเช้ากันแล้ว
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งจะยันกายลุกขึ้นนั่ง ไป๋หลิงเหมี่ยวก็เตรียมจะปรนนิบัติสวมเสื้อผ้าให้เขา แต่เขากลับชะงักงันไปกะทันหัน “เดี๋ยวก่อน”
เขาใช้มือกดผ้ากอซที่หน้าท้องของตนเองอย่างเชื่องช้า กลับพบว่ามิได้เจ็บปวดปานนั้นแล้ว เมื่อเลิกออกดู ก็พบว่าบาดแผลด้านในจวนเจียนจะสมานตัวแล้ว
“สมานตัวเร็วถึงเพียงนี้เชียวรึ” กระทั่งตัวหลี่ฮั่วหวังเองก็ยังรู้สึกประหลาดใจ
หากเป็นไปตามที่หลี่ฮั่วหวังคาดคะเน อย่างน้อยที่สุดต้องใช้เวลาครึ่งเดือนจึงจะฟื้นตัวได้ถึงระดับนี้ ร่างกายของเขาคล้ายกำลังเกิดความเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้น
หลังจากใคร่ครวญอยู่นาน หลี่ฮั่วหวังก็พุ่งความสนใจไปยังสายตาสุดท้ายที่ปาฮุยจ้องมองตนในครานั้น “นี่คงเป็นเรื่องดีกระมัง”
ยามนี้หลี่ฮั่วหวังรู้สึกยินดีระคนกังวล สำหรับสิ่งนั้นที่เขาใช้ความเจ็บปวดทั้งทางกายและใจอัญเชิญออกมา เขาเข้าใจมันน้อยเกินไปจริงๆ
ไม่รู้เลยว่านี่หมายถึงสิ่งใด
“มันกำลังช่วยให้ฉันทำร้ายตัวเองได้สะดวกขึ้นงั้นเหรอ” หลี่ฮั่วหวังคิดอยู่นานสองนานก็คิดออกเพียงเหตุผลนี้
ที่โบราณว่าเห็บเหามากตัวไม่คัน หนี้สินท่วมหัวไม่กังวล เมื่อเทียบกับตันหยางจื่อและอาการป่วยของตนแล้ว นี่นับเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น
“หากเป็นไปตามแนวโน้มนี้ พรุ่งนี้บาดแผลของข้าก็น่าจะฟื้นตัวได้เกือบหมดแล้ว วันนี้พวกเราพักผ่อนฟื้นฟูกำลังอยู่ที่นี่อีกหนึ่งวัน พรุ่งนี้ค่อยเดินทางกลับ” หลี่ฮั่วหวังบอกกับไป๋หลิงเหมี่ยว
ไป๋หลิงเหมี่ยวดูคล้ายมีเรื่องอยากพูดแต่กลืนกลับลงไป สุดท้ายจึงพยักหน้ารับ
เมื่อได้ยินว่าจะได้กลับไปแล้ว คนอื่นๆ จึงเริ่มขนย้ายข้าวของขึ้นรถม้า แทบจะกวาดล้างจนลานเรือนว่างเปล่า แม้แต่แม่ไก่แก่ที่ออกไข่ได้สองตัวก็ยังถูกอุ้มขึ้นไปด้วย
ครั้นเวลาล่วงเลยมาถึงยามอาหารเย็นอีกครา หลี่ฮั่วหวังก็แกะผ้ากอซออก พบว่าบาดแผลนั้นโดยพื้นฐานแล้วหายดีเกือบหมดแล้ว
“ก็ยังพอไหว อย่างน้อยจ่ายค่าตอบแทนไปมากเพียงนั้น ในที่สุดก็ได้รับผลตอบแทนกลับมาบ้าง” หลี่ฮั่วหวังค่อนข้างพึงพอใจกับความสามารถที่ได้มาอย่างไร้สาเหตุนี้ หากมีความสามารถเช่นนี้ อย่างน้อยต่อไปตนเองก็คงไม่ตายง่ายๆ แล้ว
เมื่อมาถึงโถงใหญ่อีกครั้ง หลี่ฮั่วหวังจึงนั่งลงเริ่มรับประทานอาหาร บนโต๊ะล้วนเป็นกับข้าวชาวบ้านทั่วไป ซึ่งเก็บมาจากไร่นาของหมู่บ้านสกุลอู๋
แม้จะมีแต่ผัก ทว่าผัดด้วยน้ำมันหมู รสชาติจึงนับว่าไม่เลวทีเดียว
หลี่ฮั่วหวังคีบหัวไชเท้าชิ้นหนึ่งขึ้นมากัดคำหนึ่ง พลันขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “กับข้าวมื้อนี้ใครเป็นคนทำ เหตุใดยังคงเค็มถึงเพียงนี้อีก”
แม้เขาจะมิได้พิถีพิถันกับความอยากในรสอาหารปานนั้น แต่ถึงอย่างไรก็มิใช่เดรัจฉาน
หลี่ฮั่วหวังเห็นเด็กนักพรตใบหน้าซีดเผือดคนหนึ่งลุกขึ้นยืนในทันใด “ศิษย์พี่หลี่..... ข้าน้อยเองขอรับ...”
ไป๋หลิงเหมี่ยวที่อยู่ด้านข้างคีบเอาหัวไชเท้าจากตะเกียบของหลี่ฮั่วหวังไป “ศิษย์พี่หลี่ หัวไชเท้านี้มิได้เค็มปานนั้นนี่เจ้าคะ รสชาติกำลังพอดีทีเดียว”
“มิได้เค็มรึ” หลี่ฮั่วหวังคีบขึ้นมาอีกชิ้นหนึ่งแล้วกัดไปคำหนึ่งด้วยความกังขา พบว่ามันยังคงเค็มจัดอยู่เช่นเดิม
“ช่างมันเถิด กินต่อ” เค็มก็เค็มไป จะได้กินข้าวได้มากหน่อย
กำลังโหลดความเห็น...