คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 101

ตอน 101

ตอนที่ 101 เกิดศึกสงคราม

หยางเสี่ยวไหเห็นศิษย์พี่หลี่เดินจากไปแล้ว ถึงได้ลอบถอนหายใจโล่งอก ท่าทางการนั่งก็ผ่อนคลายลงบ้างเล็กน้อย

คนทั้งกลุ่มนั่งกินไปพลางสนทนาเรื่อยเปื่อยไปพลาง อยู่รวมกันก็ไม่มีเรื่องใดให้คุยมากนัก คุยไปคุยมาก็วกกลับมาที่เหล่าขอทานซึ่งชะเง้อชะแง้อยู่ตรงนอกประตู

“ข้าจำได้ว่าตลอดทางที่พวกเราผ่านมาก็ไม่ได้มีขอทานมากถึงเพียงนี้ คนพวกนี้มาจากที่ใดกันแน่”

เมื่อได้ยินศิษย์พี่เป่าลู่เอ่ยขึ้นเช่นนั้น หยางเสี่ยวไหก็หยิบกัวขุยชิ้นหนึ่งจุ่มลงในโจ๊กเหลวทันที ยกชามเดินตรงออกไปด้านนอก “ข้าช่วยพวกท่านไปถามดูเองขอรับ”

โก่วหวามองตามแผ่นหลังของเขาพลางเอ่ยกับคนอื่นๆ ว่า “เจ้าเด็กนี่รู้ความจริงๆ เชียว หากไม่ใช่เพราะเขาต้องกลับบ้าน ข้าคงอยากรับมาเป็นลูกแล้ว”

“เจ้าน่ะหรือจะรับเป็นลูก เจ้ากะจะเอาไปเป็นคนรับใช้คอยปรนนิบัติเจ้าเสียมากกว่ากระมัง”

เมื่อถูกผู้อื่นเปิดโปง โก่วหวาก็มิได้ใส่ใจ เพียงหัวเราะกลบเกลื่อนปล่อยให้ผ่านไป

ครั้นเห็นหยางเสี่ยวไหเดินออกมา เหล่าขอทานหน้าประตูก็พากันชูชามแตกในมืออย่างกระหายอยาก บางคนถึงกับเริ่มร้องเพลงขอทานขับกล่อมขึ้นมา

หยางเสี่ยวไหมิได้สนใจคนเหล่านั้น หากแต่ประคองชามเดินตรงไปยังข้างกายขอทานน้อยคนที่หกล้มเมื่อครู่

อีกฝ่ายคุดคู้อยู่ตรงมุมกำแพง ดูน่าเวทนายิ่งนัก ช่างเหมือนกับตัวเขาในอดีตไม่มีผิด

“ข้าขอถามเจ้าสักเรื่อง หากเจ้าตอบได้ กัวขุยชิ้นนี้ก็เป็นของเจ้า”

เมื่อมองดูกัวขุยในมือของหยางเสี่ยวไห ขอทานน้อยเนื้อตัวมอมแมมผมเผ้ากระเซิงก็ผงกศีรษะรัวเร็วด้วยความตื่นเต้น

“พวกเจ้าที่เป็นขอทานพวกนี้มาจากที่ใดกัน”

“ทิศตะวันออก พวกเราล้วนมาจากทางทิศตะวันออกขอรับ! ความจริงข้าไม่ใช่ขอทานดอก ข้าหนีภัยมากับท่านพ่อและท่านแม่”

“ระหว่างทางข้าถูกพวกนายหน้าค้ามนุษย์ลักพาตัวไป ข้าหนีรอดออกมาได้กลางทางถึงได้กลายมาเป็นขอทาน”

หยางเสี่ยวไหหยิบกัวขุยที่แช่จนนิ่มขึ้นมาจากโจ๊ก แล้วยื่นส่งไปให้

ขอทานน้อยไม่นึกกลัวร้อน สองมือคว้าหมับแล้วยัดเข้าปากอย่างเอาเป็นเอาตาย

“เหตุใดจึงต้องลี้ภัยด้วยเล่า บ้านเจ้าแถบนั้นเกิดภัยพิบัติหรือ”

สูดซดโจ๊กที่ชโลมอยู่บนกัวขุยดังซู้ด พอกลืนของในปากลงคอไปแล้ว ขอทานน้อยก็พยักหน้าพลางเอ่ยต่อว่า “ขอรับ เกิดภัยพิบัติขึ้น ความจริงหากเป็นภัยแล้งหรืออุทกภัย ท่านพ่อข้าคงไม่ทิ้งเรือกสวนไร่นาแล้วหนีมาแน่ ทว่าครานี้เป็นภัยสงคราม”

“ท่านดูคนเหล่านี้เถิด ล้วนประสบภัยสงครามถึงได้หนีมาที่นี่ ภัยสงครามครานี้รุนแรงยิ่งนัก พวกทหารบุกเข้าไปในหมู่บ้าน เห็นสิ่งใดก็ปล้นไปหมด ได้ยินว่ามีหลายหมู่บ้านถูกล้างจนสิ้นแล้ว”

ขณะที่หยางเสี่ยวไหกำลังจะถามต่อ เงาร่างหนึ่งก็ทอดลงมาบดบังเขาจากด้านหลัง นั่นคือเกาจื้อเจียนที่เอ่ยขึ้นอย่างติดอ่าง “นะ-นะ-นี่มิใช่ภะ-ภะ-ภัยสงคราม นี่คือ..... นี่คือ..... ทหารแตกทัพ!”

“ศิษย์พี่เกา พูดเช่นนี้ หมายความว่าเกิดศึกสงครามขึ้นหรือขอรับ” หยางเสี่ยวไหแหงนหน้ามองคางอันกว้างใหญ่นั้น

เมื่อเห็นว่าหยางเสี่ยวไหมิได้ดูแคลนอาการติดอ่างของตนเหมือนคนอื่นๆ แววตาของเขาก็เผยความยินดีออกมาสายหนึ่ง

ฝ่ามือกร้านหนาที่ใหญ่ยิ่งกว่าศีรษะของหยางเสี่ยวไหวางทาบลงบนหัวของเขาแล้วลูบเบาๆ “ถะ-ถะ-ถะ-ถะ-ถูกต้อง”

หยางเสี่ยวไหหันหน้ากลับไปถามขอทานน้อยที่ถูกรูปร่างสูงใหญ่ของเกาจื้อเจียนทำให้ตกใจกลัวต่อ “เกิดศึกสงครามขึ้นจริงๆ หรือ เหตุใดจึงไม่เคยได้ยินมาก่อนเล่า เจ้าบอกว่าบ้านเจ้ามาจากทางทิศตะวันออก เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าเกิดศึกสงครามขึ้นที่ใด”

“ไม่รู้ขอรับ ข้าจำได้เพียงว่าบ้านข้าอยู่ทางทิศตะวันออก”

เมื่อเห็นว่าขอทานน้อยไม่มีความรู้ในเรื่องนี้อย่างชัดเจน หยางเสี่ยวไหจึงเบนสายตาไปยังขอทานคนอื่นๆ ที่มีอายุมากกว่า

“ข้าว่าพวกเจ้าคนโตคนเล็กไปคุยอันใดกับขอทานข้างนอกกันออกรสออกชาติปานนั้น รีบกลับเข้ามากินข้าวได้แล้ว ประเดี๋ยวยังต้องรอพวกเจ้าล้างชามอีก”

พอได้ยินคำนี้ หยางเสี่ยวไหก็ตื่นตัวขึ้นมาทันควัน “ข้าล้างชามเอง! ข้าล้างเองขอรับ!” สิ้นเสียงเขาก็หันหลังวิ่งกลับเข้าไปข้างใน

เมื่อมองดูรองเท้าผ้าสะอาดสะอ้านบนเท้าของหยางเสี่ยวไหที่เดินจากไป แล้วก้มมองเท้าทั้งสองข้างของตนที่หนาวจนม่วงคล้ำ แววตาของขอทานน้อยก็เปี่ยมไปด้วยความอิจฉา “อยากให้พวกเขาซื้อข้าไปเสียจริง.....”

“ศิษย์พี่โจโฉ ขอทานพวกนั้นหนีมาเพราะทางทิศตะวันออกเกิดศึกสงครามขอรับ”

“จะรบก็รบไป เกี่ยวอันใดกับพวกเราเล่า เป่าลู่ก็แค่ถามไปอย่างนั้น เจ้าอย่าทำราวกับได้รับราชโองการนักเลย หมอนั่นมิใช่ฮ่องเต้เสียหน่อย”

◆ ◆ ◆

หลี่ฮั่วหวังนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยสีขาวบริสุทธิ์ สีหน้าดูลังเลและสับสนดิ้นรนอย่างยิ่ง

มองดูสภาพแวดล้อมรอบด้าน ดูเหมือนว่าภาพหลอนของเขาจะย้ายจากห้องไอซียูมายังห้องผู้ป่วยทั่วไปแล้ว

ยามนี้ ในมือของเขากุมป้ายหยกทรงกลมชิ้นหนึ่งเอาไว้ นี่เป็นของประจำกายของเขา ซึ่งร้อยด้วยเชือกเส้นหนึ่งสวมไว้ที่คอ

หลี่ฮั่วหวังจำได้ว่าตนเคยส่งมอบสิ่งนี้ให้หยางน่าไปแล้ว ทว่าบัดนี้มันกลับมาปรากฏอยู่บนลำคอของตนอย่างน่าประหลาด

เรื่องที่ของสิ่งนี้กลับมาได้อย่างไร หลี่ฮั่วหวังมิได้ใส่ใจอีกต่อไปแล้ว ยามนี้เขากำลังขบคิดถึงปัญหาอื่น คำพูดที่หมอหลี่เคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้

“จริงสิ เสี่ยวหลี่ เมื่อกี้เธอบอกไม่ใช่เหรอว่าเพราะเอาของจากโลกฝั่งโน้นส่งมาฝั่งนี้ได้ ถึงคิดว่าโลกฝั่งนี้เป็นของปลอม ถ้าอย่างนั้นเธอเคยลองเอาของจากฝั่งนี้ส่งไปฝั่งโน้นดูบ้างหรือยังล่ะ บางทีอาจได้ผลที่ต่างออกไปก็ได้นะ”

เมื่อยกป้ายหยกทรงกลมชิ้นนี้ขึ้นมาพิจารณาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็ตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด เขาใช้มือเดียวบีบมันไว้แน่น แล้วยัดเข้าไปในอกเสื้อคนไข้ของตน

“ลองดูหน่อยก็แล้วกัน ลองดูก็ไม่เสียหาย เผื่อว่าจะสำเร็จขึ้นมาล่ะ” หลี่ฮั่วหวังลอบคิดในใจ

ทว่าคำถามถัดมาพลันผุดขึ้นในหัวของหลี่ฮั่วหวัง ทำให้เขาถึงกับชะงักงัน

“ถ้าสำเร็จขึ้นมาล่ะ แล้วมันจะหมายความว่ายังไง หมายความว่าฝั่งของไป๋หลิงเหมี่ยวเป็นของปลอมเหรอ หรือว่าทั้งสองฝั่งเป็นของจริงทั้งคู่กันแน่”

หลี่ฮั่วหวังไม่รู้ ทว่าไม่ว่าอย่างไร เขาก็ยังคงตัดสินใจที่จะลองดูก่อน แล้วค่อยคิดหาหนทางตามผลลัพธ์สุดท้ายที่ออกมา

เวลาผ่านพ้นไปทีละชั่วขณะ หลี่ฮั่วหวังเฝ้ารอคอยผลลัพธ์ที่จะมาถึงอย่างเงียบงัน ความรู้สึกเช่นนี้มิได้น่าอภิรมย์เลยแม้แต่น้อย เขารู้สึกราวกับวันเวลาผ่านไปเชื่องช้าปานหนึ่งปี

ในระหว่างนั้น หลังจากพยาบาลมาเปลี่ยนยาชุดใหม่ให้ หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกได้ในที่สุดว่าภาพหลอนรอบตัวเริ่มพังทลายลง

ครั้นกลับมายังห้องพักอันแฝงกลิ่นอายโบราณอีกครา สิ่งแรกที่หลี่ฮั่วหวังทำคือล้วงมือไปคลำที่หน้าอกของตน เมื่อเขาหยิบป้ายหยกชิ้นนั้นออกมา สีหน้าก็พลันแข็งค้างไปในทันที

โดยไม่สนใจจะสวมเสื้อผ้า หลี่ฮั่วหวังลงจากเตียงแล้วรื้อค้นอย่างรวดเร็วรอบหนึ่ง ครั้นมองดูป้ายหยกทรงกลมสองชิ้นที่เหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยนในมือ สีหน้าของเขาก็พลันนิ่งอึ้งไป

“สองชิ้น เป็นสองชิ้นไปได้ยังไง ทำไมถึงกลายเป็นสองชิ้น”

ยามนี้ในสมองของหลี่ฮั่วหวังสับสนวุ่นวายยิ่งนัก ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดว่าอาจจะนำสิ่งของจากฝั่งนั้นข้ามมาได้ แต่เขากลับคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นเช่นนี้

“ฮั่วหวัง” เสียงสตรีอันอ่อนโยนสายหนึ่งพลันดังขึ้นจากนอกประตู นั่นเป็นเสียงของหยางน่า

หลี่ฮั่วหวังมองไปยังนอกประตู สีหน้าเต็มไปด้วยความตระหนกตกใจ หยางน่าข้ามมาได้อย่างไร เธอมิใช่คนในฝั่งภาพหลอนหรอกหรือ

“ศิษย์พี่หลี่” คราวนี้เป็นเสียงของไป๋หลิงเหมี่ยว เสียงเอี๊ยดดังขึ้น ประตูถูกคนผลักเปิดออกจากด้านนอก

เมื่อมองดู “สิ่งนั้น” ที่เกิดจากการเย็บปะติดปะต่อกันเดินเข้ามาจากนอกประตู สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังก็ฉายแววหวาดผวาถึงขีดสุด

“ไม่ ไม่! อย่า!!” หลี่ฮั่วหวังที่เหงื่อเย็นไหลท่วมหน้าผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างกะทันหัน

เมื่อมองดูเครื่องเรือนโบราณรอบกาย เขาจึงค่อยได้สติ ดังคำที่ว่ากลางวันคิดสิ่งใดกลางคืนย่อมฝันถึงสิ่งนั้น เรื่องราวทั้งหมดเมื่อครู่เป็นเพียงความฝันเท่านั้น

ครั้นเพิ่งจะเตรียมเอนกายนอนลง ความคิดหนึ่งที่ไม่รู้ผุดมาจากที่ใดก็แล่นเข้ามาในหัว “มันเป็นแค่ความฝันจริงๆ เหรอ”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 101
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 102 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 100กลับหน้าเรื่อง
ตอน 100ตอน 102