ตอนที่ 100 หยางเสี่ยวไห
หยางเสี่ยวไหลืมตางัวเงียขึ้นมา ครั้นเห็นว่าหน้าต่างกระดาษด้านนอกเริ่มมีแสงสว่างส่องผ่านเข้ามาบ้างแล้ว เขาก็เลิกผ้าห่มขึ้นแล้วเริ่มสวมเสื้อผ้า
“เอี๊ยด~” ประตูโรงครัวถูกผลักเปิดออก เขาเดินมาข้างโอ่งน้ำแล้วชะโงกดูน้ำข้างใน เมื่อรู้สึกว่ายังไม่พอ จึงหยิบคานหาบขึ้นมาเกี่ยวถังไม้เปล่าสองใบแล้วเดินมุ่งหน้าออกไปนอกประตู
“พวกศิษย์พี่ตื่นมาแล้วต้องล้างหน้าบ้วนปาก จากนั้นข้ายังต้องต้มโจ๊กอีก น้ำแค่นี้ไม่พอแน่”
ในฐานะเด็กนักพรตแห่งอารามลมใส แม้หยางเสี่ยวไหจะอายุเพียงสิบขวบ แต่ทั้งทำกับข้าว ซักผ้า เย็บปะเสื้อผ้า ล้วนชำนาญทุกอย่าง กระทั่งสรรพคุณทางยาของวัตถุดิบหลอมโอสถบางตัวเขาก็ยังพอรู้เรื่องอยู่บ้าง
ทั้งหมดนี้ล้วนถูกบีบคั้นให้เป็นขึ้นมา และก็มีพวกที่ถูกบีบแล้วทำไม่ได้ ส่วนพวกที่ทำไม่ได้เหล่านั้นต่างก็ตายไปหมดแล้ว
ในอารามพรตอันมืดมนไร้แสงตะวันแห่งนั้น เรื่องเดียวที่เขาได้เรียนรู้ก็คือ คนเราจำเป็นต้องมีประโยชน์ คนที่ไร้ประโยชน์ก็คือขยะ
หากวันใดพวกศิษย์พี่ไม่อยากแบกภาระอีกต่อไป อย่างน้อยก็ควรต้องเตะไอ้คนที่ยังนอนกรนอยู่บนเตียงออกไปก่อน
ความจริงแล้วหยางเสี่ยวไหมีความลับที่ไม่มีใครล่วงรู้อยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือตำแหน่งบ้านที่เขาเคยบอกออกไปนั้นเป็นเรื่องโกหก ตัวเขาไม่มีบ้านเลยสักนิด
ยามนี้เขาเพียงหวังว่าการเดินทางเที่ยวนี้จะดำเนินต่อไปได้เรื่อยๆ เช่นนั้นตนเองก็จะได้มีข้าวกินไปตลอด
เขาไม่เหมือนคนอื่น ตอนที่ไปอารามลมใสในคราวนั้น เด็กคนอื่นล้วนถูกขายมาหรือไม่ก็ถูกลักพาตัวมา ทว่าหยางเสี่ยวไหกลับยินดีไปด้วยตัวเอง เพียงเพราะคนผู้นั้นเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า ที่แห่งนั้นมีข้าวกินอิ่มท้อง
พอย่างเท้าพ้นประตูเรือน หยางเสี่ยวไหก็คารวะสตรีที่กำลังฝึกกระบี่อยู่ไกลๆ ผู้นั้น “คารวะศิษย์พี่ขอรับ”
ทว่าในเวลานี้ชุนเสี่ยวหม่านไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจเขาเลย นางกำลังจดจ่ออยู่กับเพลงกระบี่เบื้องหน้าอย่างแน่วแน่
ต่อเรื่องนี้หยางเสี่ยวไหเห็นจนชินตาเสียนานแล้ว ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ ศิษย์พี่หญิงที่มีขนสีดำขึ้นเต็มตัวผู้นี้ นอกจากกินข้าวกับนอนหลับแล้ว ยามปกติล้วนเอาแต่ฝึกกระบี่ทั้งสิ้น
ท่ามกลางหมอกยามเช้าอันเปียกชื้นที่คอยเป็นเพื่อนร่วมทาง เขาเดินอยู่บนทางสายเล็กอันไร้ผู้คนเพียงลำพัง
“ข้าจะขอให้ศิษย์พี่สอนกระบี่ให้ด้วยได้หรือไม่ หากข้าเรียนเป็น ต่อให้ภายหลังต้องกลับไปเป็นขอทาน คนอื่นก็ไม่กล้ามารังแกข้าอีก”
“แต่ศิษย์พี่จะยินดีหรือ ปกติศิษย์พี่เสี่ยวหม่านเป็นคนเฉยเมยยิ่งนัก”
คิดไปพลาง หยางเสี่ยวไหก็เดินมาถึงสระน้ำตรงหัวหมู่บ้าน แล้วเริ่มตักน้ำ
ทันใดนั้น ในสายหมอกยามเช้าอันสลัวรางที่อยู่ไกลออกไปก็มีเงาดำทะมึนกลุ่มใหญ่พวยพุ่งออกมา ทำเอาเขาตกใจจนสะดุ้งโหยง
ทว่าไม่นานเขาก็หายหวาดกลัว เพราะเงาดำเหล่านั้นคือคน เป็นกลุ่มขอทานเนื้อตัวมอมแมมเสื้อผ้าขาดวิ่นกลุ่มหนึ่ง ซึ่งในอดีตเขาก็เคยเป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน
เมื่อมองดูสภาพที่น้ำมูกไหลยืดและสั่นสะท้านไปทั้งตัวของพวกนั้น ก็เห็นได้ชัดว่าเมื่อคืนนี้ตอนนอนมิได้จุดไฟผิงเป็นแน่
เมื่อเทียบกับปฏิกิริยาของหยางเสี่ยวไหแล้ว ทางฝั่งขอทานพวกนั้นเองก็ตกใจไม่แพ้กัน
หลังจากแน่ใจอีกครั้งว่านั่นคือคนเป็นๆ กลุ่มขอทานกลุ่มนั้นก็ผลักขอทานน้อยคนหนึ่งออกมา
ขอทานน้อยที่มีหูเพียงข้างเดียวผู้นี้ดูทึ่มทื่อยิ่งนัก ยืนลังเลอึกอักอยู่ตรงนั้นอย่างเชื่องช้า
เมื่อเห็นว่าหยางเสี่ยวไหกำลังจะตักน้ำเสร็จแล้วเดินจากไป ขอทานเฒ่าคนหนึ่งจึงก้าวเข้ามา ผลักขอทานน้อยคนนั้นจนล้มคะมำหน้าทิ่มดิน ก่อนจะพยายามค้อมตัวลงต่ำแล้วเอ่ยถามหยางเสี่ยวไหด้วยรอยยิ้มประจบ “เจ้าหนู ขอถามสักเรื่องเถิด ที่นี่คือหมู่บ้านสกุลอู๋ใช่หรือไม่”
“ที่นี่ไม่มีคนที่พวกเจ้าตามหาหรอก ที่นี่ร้างไปหมดแล้ว ไม่มีสิ่งใดเหลือแล้ว”
หากหยางเสี่ยวไหไม่เอ่ยยังพอทำเนา พอเอ่ยคำนี้ออกมา อีกฝ่ายกลับดูตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม จมูกสีแดงก่ำราวกับคนเมาสุราของเขายิ่งแดงขึ้นไปอีก
นิ้วมือข้างหนึ่งชี้ไปยังทุกสรรพสิ่งรอบด้านอย่างสั่นเทา “เช่นนั้นเรือนพวกนี้รวมถึงที่ดินโดยรอบเหล่านี้ ก็ไม่มีเจ้าของแล้วใช่หรือไม่!”
หยางเสี่ยวไหไม่อยากสนทนากับคนที่ถีบขอทานน้อยผู้นี้ จึงหันหลังแล้วเดินจากไปทันที
พอกลับมาถึงโรงครัวแล้วเทน้ำในถังลงไปในโอ่ง เขาก็ปาดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วยกคานหาบเดินมุ่งหน้าไปยังประตูเรือนต่อไป
โอ่งใบใหญ่ถึงเพียงนี้ เที่ยวเดียวย่อมไม่พอ คงต้องหาบอีกหลายเที่ยวทีเดียว
ครั้นเขาเดินออกมาอีกครา ก็เห็นพวกขอทานเหล่านั้นบุกเข้าไปในเรือนร้างไร้ผู้คนรอบๆ แล้วรื้อค้นหาบางสิ่ง
พวกเขาไม่มีทางหาของมีค่าใดๆ พบเป็นแน่ ของมีค่าล้วนถูกคนที่จากไปเหล่านั้นกวาดเอาไปจนหมดสิ้นแล้ว ที่ยังกวาดไปไม่หมดก็ถูกตนเองกับศิษย์พี่โก่วหวาเก็บไปเรียบร้อยแล้วเช่นกัน
ทว่าพวกขอทานเหล่านี้กลับไม่สนใจเรื่องเหล่านั้น ขอเพียงหาเสื้อผ้าขาดๆ เจอสักตัว ขอทานเหล่านี้ก็ดีอกดีใจจนกระโดดโลดเต้นแล้ว
พอหยางเสี่ยวไหออกมาเป็นเที่ยวที่สาม เขาก็เห็นว่าพวกขอทานบางคนเริ่มลงไม้ลงมือตีกันแล้ว และก็ไม่รู้ว่ากำลังแย่งชิงสิ่งใดกันอยู่
“พวกเจ้าอย่าอยู่ที่นี่เลย ที่นี่มันพิลึก เกิดเรื่องได้ง่าย!” หยางเสี่ยวไหร้องเตือนพวกพ้องร่วมอาชีพในอดีตเหล่านี้ ทว่ากลับไม่มีผู้ใดยอมฟังเขาเลย
จนกระทั่งเที่ยวที่สี่ หยางเสี่ยวไหเหนื่อยจนใบหน้าซีดเผือดไปหมดแล้ว กระนั้นเขายังคงฝืนเดินเข้ามาในลานเรือน พอวางคานหาบลง หยางเสี่ยวไหก็ปรับลมหายใจให้สม่ำเสมอ แล้วยืนนิ่งรอคอยบางสิ่ง
เขารอจนกระทั่งมีเสียงฝีเท้าดังแว่วมาจากด้านใน หยางเสี่ยวไหจึงรีบยกคานหาบขึ้นมาอีกครั้ง แล้วสาวเท้าก้าวเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว
เดินไปได้ไม่นาน หยางเสี่ยวไหที่กำลังหาบคานอยู่ก็พบกับศิษย์พี่คนอื่นๆ “คารวะศิษย์พี่โจโฉขอรับ”
“เอ้อๆ เจ้าเด็กนี่ เจ้าไปตักน้ำมาอีกแล้วรึ รู้ความจริงๆ เชียว งานใช้แรงเช่นนี้ให้เจ้าทึ่มทำก็พอแล้ว” โก่วหวาตบศีรษะของเขาเบาๆ แล้วเดินมุ่งหน้าออกไปข้างนอก
“ศิษย์พี่โจโฉ ในหม้อกำลังต้มโจ๊กอยู่ ประเดี๋ยวก็กินมื้อเช้าได้แล้วขอรับ” เขาตะโกนบอกแผ่นหลังของโก่วหวา
“อื้อๆ ข้าจะไปปลุกเจ้าทึ่มลุกขึ้นมา”
ครั้นดวงตะวันลอยสูง สาดแสงส่องเข้ามาในลานเรือน ทุกคนก็มารวมตัวกันที่โถงใหญ่
อาหารเช้าเรียบง่ายยิ่ง มีเพียงโจ๊กขาว แกล้มด้วยผักดองที่โก่วหวาไปรื้อค้นมาจากห้องใต้ดินในหมู่บ้าน และยังมีเสบียงแห้งอย่างกัวขุยที่พวกเขาพกติดตัวมาด้วย หากแต่ก็ยังมีอาหารคาวอยู่บ้าง ในชามใบเล็กมีไข่ไก่วางอยู่สองฟอง
ยามนี้พวกเขายังไม่มีใครลงมือขยับตะเกียบ ต่างพากันนั่งรอคอยบางสิ่งอย่างเงียบสงบ
ขณะนั้น เมื่อเห็นเสี่ยวหม่านที่ฝึกกระบี่อยู่หน้าประตูก้าวเข้ามาพอดี โก่วหวาจึงหยอกเย้า “ศิษย์น้อง เจ้าฝึกหนักไม่เว้นวันร้อนวันหนาวเช่นนี้ ฝึกไปถึงไหนแล้วเล่า ฝึกเป็นแล้วก็สอนศิษย์พี่บ้างเถิด”
“ก็พอได้ อย่างน้อยก็ดีกว่ากวัดแกว่งมั่วๆ ไปเอง อาจารย์ผู้คุ้มกันบอกว่า ของพรรค์นี้ไม่มีเคล็ดลับอื่นใด มีแต่ต้องอาศัยการฝึกฝน ข้าเหลากระบี่ไม้ไผ่ไว้สองเล่ม กินข้าวเสร็จแล้วเจ้ามาเป็นคู่ซ้อมให้ข้าที”
ใบหน้าของโก่วหวาพลันบูดเบี้ยวราวกับมะระขมในทันใด
เสี่ยวหม่านหันตัวนำกระบี่ไปแขวนไว้บนผนัง จากนั้นก็นั่งลงข้างโต๊ะ ร่วมรอคอยไปพร้อมกับพวกเขาเช่นเดียวกัน
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้น ได้กลิ่นคาวเลือดที่ลอยตลบอบอวลอยู่ในอากาศ หยางเสี่ยวไหก็ตึงเครียดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เขาก้มศีรษะลงต่ำอย่างยิ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบมองไปทางนั้นแม้เพียงนิด
นั่นคือศิษย์พี่หลี่ฮั่วหวัง
เขารู้ดีว่าศิษย์พี่หลี่ไม่มีทางทำร้ายตน ตัวเขาเองยังเป็นคนที่ศิษย์พี่หลี่เก็บมาเลี้ยงด้วยซ้ำ แต่เขาก็ยังคงหวาดกลัวอยู่ดี โดยเฉพาะหลังจากได้เห็นเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นตลอดการเดินทางนี้
หลี่ฮั่วหวังที่ได้รับการประคองจากไป๋หลิงเหมี่ยวนั่งลงตรงที่นั่งประธานของโต๊ะแปดเซียน แล้วเริ่มซดโจ๊ก ครั้นเขาเริ่มขยับปากกิน คนอื่นๆ ถึงได้เริ่มลงมือกินตาม
แม้แต่ตัวหลี่ฮั่วหวังเองก็ยังไม่ทันสังเกตเห็น ว่ากฎเกณฑ์เช่นนี้เริ่มมีขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใด
กินไปได้สักพัก ด้านนอกลานเรือนก็มีเสียงกลืนน้ำลายดังแว่วเข้ามา ขอทานหลายคนยืนชะเง้อคอมองเข้ามาข้างในด้วยสายตาละห้อยหา
“เหตุใดยังมีขอทานอยู่อีกเล่า หมู่บ้านสกุลอู๋ไม่มีคนแล้วมิใช่รึ”
เมื่อได้ยินคำถามของหลี่ฮั่วหวัง หยางเสี่ยวไหก็ลุกขึ้นยืนด้วยความตึงเครียด ก่อนจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่ตนรับรู้มาให้อีกฝ่ายฟังจนหมดสิ้น
“หึๆ คนพวกนี้หูตาไวจริงเชียว รู้ว่าที่นี่ว่างลงแล้ว แต่ถึงกับกล้าแย่งกันเข้ามาอยู่บนเขียงของสิบแปดค่ำเดือนสิบสอง ช่างไม่กลัวอัปมงคลเสียเลย ข้าอิ่มแล้ว พวกเจ้าค่อยๆ กินเถิด”
กำลังโหลดความเห็น...