ตอนที่ 99 สนทนายามวิกาล
เมื่อได้ยินคำบอกเล่าของเสี่ยวหม่าน หลี่ฮั่วหวังก็แค่นเสียงเย็นออกมา เขาที่เริ่มเข้าใจเกี่ยวกับสิบแปดค่ำเดือนสิบสองแล้วย่อมเดาออกได้ในทันทีว่า คนพวกนี้ต้องตกอยู่ในสภาพเดียวกับตนในคราวก่อนอย่างแน่นอน นั่นคือถูกสิบแปดค่ำเดือนสิบสองช่วงชิงตัวตนไป
ทั้งหมู่บ้านล้วนถูกสิบแปดค่ำเดือนสิบสองจับแพะชนแกะปะติดปะต่อขึ้นมาอย่างหยาบช้า ผู้คนทั่วทั้งหมู่บ้านต่างร่วมแสดงงิ้วฉากยาวร่วมกับมันโดยไม่รู้ตัวสักนิด
ในเมื่อสิบแปดค่ำเดือนสิบสองคอยควบคุมผู้คนมากมายถึงเพียงนี้อยู่ตลอดเวลา การกระทำของมันย่อมมิใช่เพื่อเล่นขายของเป็นแน่ หากแต่ทำเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง บางทีสิ่งนี้อาจเป็นภูตผีประหลาดพิลึกชนิดหนึ่งที่ใช้ชื่อเสียงและตัวตนของผู้อื่นเป็นอาหาร
“หมู่บ้านสกุลอู๋อันใดกัน ที่แท้ก็คือหมู่บ้านไร้สกุลชัดๆ!” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยเย้ยหยัน
ทว่าพอเอ่ยถึงสิบแปดค่ำเดือนสิบสอง กล้ามเนื้อของหลี่ฮั่วหวังพลันเกร็งแน่นขึ้นมาทันที เขามองไปยังเสี่ยวหม่านตรงหน้าด้วยสีหน้าตึงเครียด “จริงด้วย! แล้วดวงตาเล่า ดวงตาคู่นั้นของสิบแปดค่ำเดือนสิบสองอยู่ที่ใด!”
ที่ตนลำบากลำบนดั้นด้นมาถึงที่นี่ ก็เพื่อสิ่งนี้มิใช่หรือ
“พวกเราพบมันตกอยู่ข้างกายท่านเจ้าค่ะ นี่คือของที่ท่านต้องการหรือไม่เจ้าคะ”
เสี่ยวหม่านคล้ายกับรู้อยู่แล้วว่าหลี่ฮั่วหวังจะต้องเอ่ยถาม นางจึงเอี้ยวตัวหยิบกล่องลงรักสีดำขนาดเท่าฝ่ามือออกมากล่องหนึ่ง
ฝากล่องถูกเปิดออก ดวงตาสีเลือดขนาดเท่าลูกบิลเลียดสองดวงกำลังจ้องเขม็งมาที่หลี่ฮั่วหวัง นี่คือดวงตาของสิบแปดค่ำเดือนสิบสองไม่ผิดแน่
“ได้มาแล้ว จัดการตันหยางจื่อได้เสียที” หัวใจของหลี่ฮั่วหวังอดไม่ได้ที่จะเต้นระทึกด้วยความตื่นเต้น ในที่สุดตนก็ไม่ต้องคอยหวาดผวาว่าจะกลายร่างเป็นตันหยางจื่ออีกต่อไปแล้ว
ขอเพียงขจัดเรื่องตันหยางจื่อไปได้ ตนก็จะได้วางใจหาหนทางรักษาภาพหลอนเสียที
เสียง “กริ๊ก” ดังขึ้น กล่องลงรักถูกปิดลง หลี่ฮั่วหวังนำมันไปวางไว้หลังหมอนของตน
“คนอื่นๆ ไม่มีผู้ใดเป็นอันใดใช่หรือไม่ เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากข้าจากไปให้ข้าฟังอย่างละเอียด”
ผ่านคำบอกเล่าของเสี่ยวหม่าน หลี่ฮั่วหวังจึงได้รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากตนตกอยู่ในห้วงภาพหลอน
ทันทีที่สิบแปดค่ำเดือนสิบสองนึกว่ากำจัดตนได้แล้ว มันก็เริ่มลงมือกับคนอื่นๆ โดยไม่รอช้า
ทว่าในตอนที่มันเกือบจะทำสำเร็จนั่นเอง ชายไร้หน้าผู้หนึ่งกลับพุ่งพรวดเข้ามาขัดขวางแผนการร้ายของมันเสียก่อน
ชายไร้หน้าตะโกนก้องว่าหลี่ฮั่วหวังคือตัวปลอม ซ้ำยังส่งสัญญาณให้พวกไป๋หลิงเหมี่ยวรุมโจมตีเขาไม่หยุด
แน่นอนว่าหลี่ฮั่วหวังย่อมเข้าใจดี นั่นคือตัวเขาเอง ตัวเขาที่สูญเสียชื่อไป เพียงแต่ในมุมมองของเขา ตัวเขาในขณะนั้นกำลังยืนอยู่กลางถนนใหญ่และแผดเสียงตะโกนใส่รถยนต์สีแดงคันหนึ่ง
“หลังจากนั้น ร่างของศิษย์พี่หลี่ก็ทรุดฮวบลงอย่างรวดเร็ว เหลือทิ้งไว้เพียงหนังมนุษย์แผ่นหนึ่งบนพื้น ส่วนชายไร้หน้าผู้นั้นคล้ายกับมองเห็นสิบแปดค่ำเดือนสิบสองได้ เขาจึงพุ่งทะยานออกไปด้านนอกเจ้าค่ะ”
“พวกเราคิดจะตามไป ทว่าต้นไผ่เหล่านั้นกลับขยับไหวขึ้นมาอย่างกะทันหันและขวางทางพวกเราไว้ พวกเราจึงตามชายไร้หน้าคนนั้นไม่ทันเจ้าค่ะ”
ครั้นเสี่ยวหม่านอธิบายทุกสิ่งจนจบ ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ยกชามน้ำแกงไก่เดินเข้ามาจากนอกประตู น้ำแกงไก่ที่มันเยิ้มในคราวนี้มีเนื้อไก่เพิ่มขึ้นมาหลายชิ้น
ยามนี้เมื่อได้ยินข่าวว่าหลี่ฮั่วหวังฟื้นแล้ว คนอื่นๆ ต่างก็ทยอยเข้ามาเยี่ยมเยียน เมื่อเห็นว่าศิษย์พี่ของตนฟื้นขึ้นมา ใบหน้าของแต่ละคนล้วนเปี่ยมไปด้วยความยินดี พวกเขาพากันเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังไต่ถามสารทุกข์สุกดิบ
เมื่อมองดูพวกเขายังมีชีวิตรอดอยู่กันครบทุกคน หัวใจของหลี่ฮั่วหวังก็สงบลงได้บ้าง ไม่มีใครตายย่อมประเสริฐกว่าสิ่งใดทั้งหมด
หลังจากพูดคุยสัพเพเหระกันครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังที่ถือชามอยู่ในมือก็เอ่ยขึ้นว่า “ในเมื่อฟื้นแล้ว เช่นนั้นก็อย่ามัวรอช้าเลย พรุ่งนี้พวกเราออกเดินทางกลับกันเถิด”
ทว่าข้อเสนอนี้กลับถูกทุกคนคัดค้านเป็นเสียงเดียวกันในทันที
“โธ่ ศิษย์พี่หลี่ ไส้พุงของท่านแทบจะไหลทะลักออกมาอยู่แล้ว ไฉนจึงต้องรีบร้อนถึงเพียงนั้นเล่าขอรับ รอให้แผลหายดีก่อนแล้วค่อยกลับเถิด”
“จริงด้วยๆ ของที่ท่านต้องการตามหาก็ได้มาครบแล้วมิใช่หรือขอรับ”
“พักฟื้นสักสองสามวันเถิดขอรับ ศิษย์พี่หลี่ พวกเรายังไม่รีบเลย แล้วท่านจะรีบร้อนไปไย”
หลี่ฮั่วหวังใช้มือกดแผลเบาๆ หมายจะยันกายลุกขึ้นนั่ง “ไม่เป็นไร ข้านั่งรถม้า- ซี้ด”
ความเจ็บปวดเสียดแทงแล่นริ้วขึ้นมาจากช่องท้องจนขัดจังหวะคำพูดของเขา ผ้าพันแผลสีขาวเริ่มมีรอยเลือดซึมออกมาจางๆ
ความเจ็บปวดนี้รุนแรงถึงเพียงนั้น จนแทบจะทัดเทียมกับตอนที่เขาผ่าท้องตนเองเสียด้วยซ้ำ
โก่วหวารีบปรี่เข้ามา ช่วยกับเกาจื้อเจียนขนาบซ้ายขวาออกแรงกดให้หลี่ฮั่วหวังนอนราบลงไปตามเดิม
“ศิษย์พี่หลี่ของข้าน้อย ท่านอย่าเพิ่งหาเรื่องทรมานตัวเองอีกเลยขอรับ รถม้าของพวกเราสะเทือนเลื่อนลั่นปานนั้น หากแผลของท่านถูกกระแทกกระทั่งเข้า ไส้พุงข้างในคงได้ทะลักออกมากองข้างนอกแน่ขอรับ”
เมื่อเห็นสภาพเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังจึงจำต้องยอมล้มเลิกความคิดไป
“ช่างเถิด พวกเจ้ากลับไปนอนกันได้แล้ว ถือโอกาสช่วงนี้พักผ่อนกันให้เต็มที่ นับแต่ออกจากอารามลมใสมาก็เร่งเดินทางกันไม่หยุด ทุกคนคงเหนื่อยกันมากแล้วกระมัง”
หลังจากสนทนากันต่ออีกพักหนึ่ง คนอื่นๆ ก็ทยอยแยกย้ายกันออกไปเป็นกลุ่มละสองสามคน หลงเหลือเพียงไป๋หลิงเหมี่ยวที่ยังคงยืนกระสับกระส่ายอยู่ตรงนั้น ใจหนึ่งอยากไปแต่อีกใจก็ไม่อยากไป ลังเลอยู่นานสองนาน
เมื่อหลี่ฮั่วหวังยื่นมือขวาออกไปกุมมือนางไว้ ความสับสนลังเลในใจของนางพลันมลายหายไปจนสิ้น นางลากม้านั่งเข้ามาตัวหนึ่ง แล้วนั่งลงข้างเตียงอย่างเงียบสงบ
หลี่ฮั่วหวังที่หลับตาพักผ่อนบีบมือนางเบาๆ ด้วยมือขวา “ฝีมือของท่านย่าทวดสกุลไป๋มีเพียงเท่านี้รึ รักษาคนแค่ครึ่งๆ กลางๆ อย่างนั้นหรือ”
“นี่เป็นผลจากการที่ข้าหารือกับนางแล้วเจ้าค่ะ ข้าเพียงรู้สึกว่าอันใดที่สามารถฟื้นฟูรักษาตัวเองได้ก็ควรให้หายเอง จะได้ไม่ต้องสิ้นเปลืองสิ่งตอบแทนไปมากกว่านี้เจ้าค่ะ”
ไป๋หลิงเหมี่ยวมองดูมือใหญ่ที่กุมมือนางไว้แล้วกล่าวต่อ “อันที่จริงนางรักษาท่านให้หายดีในคราเดียวเลยก็ย่อมได้ แต่หากทำเช่นนั้น นอกจากอายุขัยในน้ำเต้าจะต้องถูกนำไปชดใช้จนหมดสิ้นแล้ว นางยังจะเอาบางสิ่งไปจากสมองของท่านอีกด้วยเจ้าค่ะ”
“ในสมองรึ มิใช่แลกด้วยอายุขัยของข้าหรอกหรือ” หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้นมองไป๋หลิงเหมี่ยวด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
เมื่อเห็นอีกฝ่ายส่ายหน้า หลี่ฮั่วหวังจึงเพิ่งเข้าใจกระจ่างแจ้งว่าตนถูกโอสถอายุขัยในน้ำเต้าลวงตาเข้าให้แล้ว พวกมันไม่เหมือนท่านพเนจร หากแต่กลับละโมบโลภมากยิ่งกว่า
“นางได้บอกหรือไม่ว่าจะเอาสิ่งใดไป” หลี่ฮั่วหวังคาดเดาไม่ออกเลยว่ามีสิ่งใดในสมองของตนที่มีค่าต่อพวกมัน
“ข้าถามแล้วแต่นางไม่ยอมบอกเจ้าค่ะ เรื่องระหว่างเจ้าภาพกับท่านเซียนนั้น คนทรงเจ้าไม่อาจก้าวก่ายได้ แต่ข้ามาคิดดูแล้ว ในเมื่อเป็นสิ่งของในสมอง เช่นนั้นย่อมต้องเป็นสิ่งสำคัญเป็นแน่ ข้าจึงมิได้ยินยอมเจ้าค่ะ”
“หึ พวกชั้นต่ำไร้ราคา”
หลังจากพานพบสิ่งอัปมงคลมามากมาย หลี่ฮั่วหวังก็พอจะเดาออกได้บ้าง ไม่ว่าจะเทียบกับเทพมงคล หรือ “พระใหญ่” แห่งวัดเจิ้งเต๋อ ระดับชั้นของท่านเซียนล้วนต่ำต้อยกว่ามาก ทำได้เพียงว่าจ้างพวกคนน่าเวทนา และคอยแทะเล็มเศษเดนที่ผู้อื่นกินเหลือเท่านั้น
หลี่ฮั่วหวังลืมตาขึ้นอีกครั้งแล้วมองไปยังไป๋หลิงเหมี่ยว “พวกมันได้ข่มขู่อันใดเจ้าหรือไม่ เช่นว่าในหนึ่งเดือนต้องหาเจ้าภาพให้ได้กี่ราย”
“เรื่องนั้นไม่มีเจ้าค่ะ เพียงแต่พวกมันจะคอยเร่งเร้าอยู่เรื่อยๆ ออกจะน่ารำคาญอยู่บ้างเจ้าค่ะ”
เมื่อสนทนาถึงหัวข้อนี้ สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังพลันเคร่งขรึมขึ้นมา “เจ้าจำไว้ให้ดี หากเกิดความยุ่งยากอันใดในการติดต่อกับพวกมัน จงบอกข้าในทันที ให้ข้าเป็นคนเจรจากับพวกมันเอง จำไว้ว่าอย่างมากเจ้าก็เป็นเพียงผู้ช่วยของพวกมัน มิใช่ทาสรับใช้ของพวกมัน”
หลี่ฮั่วหวังหาได้เกรงกลัวพวกมันไม่ หากต้องปะทะกันจริงๆ ตัวเขาในยามนี้ที่มีบันทึกมหาภพอยู่ก็ใช่ว่าจะต้องพ่ายแพ้
ในเมื่อเรื่องราวเกิดขึ้นแล้วไม่อาจแก้ไขได้ แต่หลี่ฮั่วหวังย่อมไม่มีวันปล่อยให้ไป๋หลิงเหมี่ยวต้องลงเอยด้วยจุดจบเช่นเดียวกับหลี่จื้อในครานั้นอย่างเด็ดขาด เพราะไป๋หลิงเหมี่ยวไม่เหมือนกับหลี่จื้อ นางยังมีเขาอยู่
เมื่อไป๋หลิงเหมี่ยวได้ยินความห่วงใยในถ้อยคำเหล่านั้น ภายในใจพลันอบอุ่นขึ้นมาทันใด “เจ้าค่ะ”
“หากระหว่างทางบังเอิญพบเจอ เจ้าจะทำหน้าที่ร่างทรงให้พวกมันก็ได้ แต่ยามปกติ เจ้าไม่จำเป็นต้องดั้นด้นไปเสาะหาโดยเฉพาะ พวกเรามิได้ขัดสนเงินห้าสิบอีแปะนั้นดอก”
“อื้อ”
เช่นนี้เอง คนหนึ่งคอยกำชับไม่หยุดหย่อน อีกคนหนึ่งคอยรับฟังอย่างเงียบสงบ เผลอเพียงชั่วพริบตา ไส้ตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะก็เริ่มสั่นไหวและริบหรี่ลง
“เพลาไม่เช้าแล้ว นอนเถิด” หลี่ฮั่วหวังเลิกผ้าห่มบนเตียงออก
ไป๋หลิงเหมี่ยวพยักหน้าอย่างว่าง่าย เป่าตะเกียงน้ำมันดับลงแผ่วเบา แล้วมุดเข้าไปใต้ผ้าห่มอันอบอุ่นอย่างระมัดระวัง เพื่อมิให้ไปกระทบกระเทือนถูกบาดแผลของหลี่ฮั่วหวังเข้า
กำลังโหลดความเห็น...